ท่ามกลางความฝันและความเป็นจริง

ไม่รู้ทำไมอ่านแล้วถึงคิดฉากเปิดของภาพยนตร์แนวแฟนตาซีขึ้นมาได้ อิอิ

ปล.เราชอบอ่านไดอารี่ค่ะ รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ออกมาจากใจแล้วส่งตรงมาที่นิ้วให้พิมพ์(หรือเขียน)ทันทีไม่ต้องผ่านกระบวนการแปรรูปอะไรมากให้เสียอรรถรส เหมือนกินเนื้อปลาดิบอย่างชาวญี่ปุ่นล่ะมั้ง บางทีถ้าเอาไปต้มยำทำแกงเติมเครื่องปรุงแล้วมันก็อาจจะเสียรสดั้งเดิมของธรรมชาติไปก็ได้ ...สรุป เข้ามาเพราะหิวใช่มั้ยเนี่ย โฮะๆๆๆ

คำพูดลอย ๆ พวกนี้ก็คล้าย ๆ ฉากเปิดแนวแฟนตาซีจริง ๆ ค่ะ ^^

ส่วนภาษาอังกฤษอาจไม่ถูกนัก... ก็มั่ว ๆ ไป ฮะฮะ

ใครเห็นว่าผิดตรงไหนบอกได้นะคะ

...

เรื่องนี้ได้แนวคิดมาจากโฆษณาของฝรั่งชุดหนึ่ง ที่ดูแล้วประทับใจมาก

แต่ยังไม่ว่างเขียน เลยขอเก็บโน้ตไว้ก่อน ไว้เขียนเรื่องที่เขียนอยู่จบแล้วจะมาเขียนค่ะ

...

อ่านไดอารี่แล้วได้อารมณ์แบบที่คุณไข่มุกบอกจริง ๆ ไดอารี่จะมีลักษณะเฉพาะตัวมากกว่านิยาย เป็นเรื่องของคนคนหนึ่ง ซึ่งบางทีเราอาจจะไม่เข้าใจ แต่บางที แม้ไม่เคยรู้จักกัน แต่เข้าใจเรื่องราวในนั้นได้เช่นนั้น... แปลกดีนะคะ

ถ้าหิวก็แวะมาที่นี่ได้เสมอค่ะ

^______^

แอบมาโพสต์ ช่วงนี้ปรารถนาอะไรที่มันจบแบบ Happy Ending มากๆ (เพิ่งดูการ์ตุนสุดเศร้าเคล้าน้ำตาแถมฉากจบนางเอกยังตายอย่างทรมานอีกไป หาความสุขไม่เจอTT) ข้าว่าน่าสนนา(แอบฝัน...) แล้วจะรอดูว่าเป็นเช่นไร^^

---

PS.  อยู่ในระหว่างปรับปรุง