เกลียดตัวเอง...

ชื่อตอนอาจจะเหมือน Different Thoughts - ฉันเกลียดตัวเอง ไปบ้าง

แต่ก็นั่นแหละ อารมณ์อย่างนั้นมันกลับมาอีกครั้ง ในอีกรูปแบบหนึ่งแล้วนี่นา

ตื่นสาย (มาก ๆ) ขึ้นมาก็รู้สึกหงุดหงิดโดยไม่มีสาเหตุ (ที่จริงมันก็มี แต่อยู่ลึก ๆ ลงไปข้างใน ไม่อยากค้น)

คนที่บ้านก็ถาม หงุดหงิดอะไร เราก็บอกได้แค่ว่า เปล่า เพราะมันเป็นเรื่องไร้สาระ ไม่ยังสลัดทิ้งให้หมดสิ้นไปไม่ได้

ว่าจะแต่งนิยายก็แต่งไปได้นิดเดียว ติดเรื่องชื่อตัวละครอีก คิดถามเพื่อนทางเน็ต แต่เพื่อนไม่อยู่ สุดท้ายก็กลายไปเล่นเน็ตไปแทน นิยายไม่ได้แต่งต่อ เจริญแท้...

แต่อย่างนั้นตอนนั้นก็อารมณ์ดีขึ้นแล้วล่ะนะ

ดูหนังต่ออีกหน่อย แล้วก็ได้ถามเพื่อนเรื่องชื่อตัวละครพอดี ดีล่ะ คืนดีจะได้แต่งต่อให้จบบท (ขอตั้งปณิธานสูงส่งไว้เช่นนี้)

ตกเย็นนี่แย่สุด ๆ ไม่ทะเลาะกับน้องที่บ้านย่า ชวนทะเลาะวันอื่นไม่ชวน ทำไมต้องมาอารมณ์ขึ้นวันนี้ด้วยนะเรา ทะเลาะกับน้องให้ญาติ ๆ เห็นแล้วเป็นห่วง จนท่านพ่อต้องขอตัว พาเรากลับบ้านก่อน...

ไม่รู้ล่ะว่าใครผิด เพราะเรามีเหตุผลมากมายมาสนับสนุนว่าเราถูก แต่ยอมรับว่าวู่วามและโมโหง่ายไป อาจจะเป็นอารมณ์หงุดหงิดตั้งแต่ต้นแล้วก็ได้

ส่องกระจกเห็นหน้าก็นึกเกลียดตัวเอง ทำไมเป็นคนอย่างนี้ ทำไมต้องทำตัวอย่างนี้ด้วย

สุดท้ายเราก็ได้แต่มาระบายกับไดอารี่นี่แหละ ไม่ไหวแล้ว

สาเหตุที่ทำให้หงุดหงิดที่บอกไม่ได้นั่นนะเหรอ ?

...ก็เพราะเราเกลียดตัวเองนี่แหละ ทั้ง ๆ ที่รู้มีก็เยอะ พยายามทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมดอยู่แล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจลึกซึ้งบรรลุแจ่มแจ้ง ยังคงหลงอยู่ในโลกนี้อยู่นี้ ไม่ได้เรื่องเลย

อยากตัดมันทิ้ง แต่ก็ทำไม่ได้

...อยู่ท่ามกลางความสับสน เลยทำให้หงุดหงิด...

ทุกอย่างเกิดก็เพราะเรา เราจึงเกลียดตัวเอง

ในบันทึกนี้คงไม่มีบทจบที่สวยงามเหมือนใน Different Thoughts เนื่องจากเรายังไม่ค้นพบบั้นปลายนั้น

อย่างไรก็ตาม ก็ยังคงวาดหวังที่จะเจอปลายทางนั้นอยู่ดี

ไปทำการบ้าน + แต่งนิยายต่อดีกว่า

เผื่อจะทำให้อะไร ๆ ดีขึ้นมาบ้าง

เกลียดตัวเอง...

ความคิดเห็น