ถึงท่านสตาร์ฯ
เขียนโดย
Caje
http://my.dek-d.com/Findarato/diary/?day=2008-12-23
อ่านแล้วก็เข้าใจนะ
อยู่ที่โรงเรียนบางครั้งก็เหมือนใส่หน้ากากเข้าหากัน อยู่ที่ว่าเราเลือกที่จะมองมันเป็นหน้ากาก หรือใบหน้าที่แท้จริงก็เท่านั้น
ขึ้นอยู่กับอารมณ์จะพาไปด้วย ถ้ามองอะไรสดใสตลอดก็คงไม่ต้องคิดมากหรือกังวลอะไรตลอดได้ก็ดีหรอก แต่บางครั้งเราก็ทำเช่นนั้นไม่ได้ เหมือนว่ามีบางอย่างที่ทำให้เราย้อนกลับไปมีมุมมองอย่างเดิมไม่ได้อีกแล้ว
ที่เราเลือกที่จะใส่หน้ากากและทำให้คนอื่นพอใจน่ะ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะต้องการให้เขามาชอบ เขายอมรับในตัวเรา แต่ถ้าทำแล้วไม่สบายใจก็อย่าทำดีกว่า แสดงความคิดหรืออารมณ์ออกมาตรง ๆ แล้วมีความสุข ไม่ต้องใส่ใจผลกระทบของคนรอบข้างที่จะตามมา อย่างที่ท่านเลือกนี่ก็ดีแล้วนะ
เราไม่ได้จะบอกว่าแบบไหนถูก แบบไหนผิด แค่คิดว่าทำแล้วตนเองสุขใจก็พอ ไม่ใช่ว่าเราโยนความทุกข์ไปให้คนอื่นนี่นา แค่ขจัดมันออกจากตัวเราเท่านั้น ใครอยากแบกกองทุกข์ที่เราทิ้งไปแทนก็ตามใจ ...คิดแบบนี้แล้วก็สบายใจดีนะ
พูดตามจริง ตอน ม.5 ที่เราสองคนอยู่ห้องเดียวกัน เราก็ไม่ค่อยจะสนิทกับท่านนัก เหมือนแยกกลุ่มกันอยู่อยู่แล้ว เวลานั้นก็เป็นช่วงดาร์กสุด ๆ ของเรา มีหลายอย่างรุมเร้า แม้แต่เพื่อนจากห้องเก่าที่อยู่ห้องเดียวกันก็ยังไม่ค่อยได้พูดคุยกันเลย หลีกหนีความจริงด้วยการเล่นเกม ดูการ์ตูน อ่านนิยาย และเล่นเน็ตคล้ายท่านนั่นแหละ เป็นความสนุกที่ชวนเครียดสุด ๆ จริง ๆ
แต่แล้วเราก็ได้รู้จักกัน ...ก็ทางนิยายนี่แหละนะ... แล้วก็สนิทขึ้นมาเรื่อย ๆ ผ่านทางงานกีฬาสี ม.6 นี่ละมั้ง ถือว่าท่านเป็นคนที่สนิทด้วยในระดับหนึ่ง ที่บอกว่าระดับหนึ่งก็เพราะว่าไม่รู้ว่าท่านคิดยังไงกับเรา ถือว่าสนิทด้วยแค่ไหน
ถ้าถามว่าคิดยังไงกับท่าน... เราคงมองเห็นแต่ด้านดีล่ะ เพราะตอนนี้ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแล้ว เลยมองไม่เห็นความชั่วร้ายที่ท่านกล่าวไว้ และตอน ม.5 ก็ยังไม่รู้จักมักคุ้นกันดีนัก แต่บอกได้อย่างหนึ่งว่าเราชอบตัวตนทั้งของท่านในชีวิตจริงและของ Star* of Radiance คุยกับตัวตนในเน็ตนี้ง่ายกว่าด้วยซ้ำมั้ง ก็เพราะเป็นพวกติดเน็ตเหมือนกันนี่นา
เราเองก็ใช้ Caje เป็นตัวตนในเน็ตนี้เหมือนกัน ถามว่าเหมือนกับตัวจริงไหม ก็ไม่รู้สิ... เป็นตัวตนที่ซ่อนเอาไว้ข้างใน ไม่ได้แสดงออกมามากนักละมั้ง แต่ก็ไม่ได้คิดว่า เรากำลังสร้างตัวตนปลอมขึ้นมาหลอกใครหรอกนะ เป็นส่วนหนึ่งของเรา ที่คนทั่วไปไม่มีโอกาสได้สัมผัสเสียมากกว่า อยากรู้เหมือนกันว่าคนที่รู้จักทั้งสองตัวตนนี้ คิดยังไง
ผล่ามมาซะยาว แต่ไม่ค่อยจะมีสาระอะไรเลยแฮะ สุดท้ายขอเป็นกำลังใจให้ท่านละกัน
ทำได้อยู่แล้วล่ะ อย่าคิดว่ามันเป็นการหลีกหนีความจริงของชีวิต มันเป็นกิจวัตรประจำวันเสียมากกว่า ท่านอยู่กับสิ่งเหล่านี้มาตลอดนี่นา ถ้าคิดว่าจะเอนท์แล้วต้องตั้งใจอ่านหนังสือตลอด ต้องคร่ำเคร่ากับมันเหมือนอย่างที่คนส่วนใหญ่ทำ (ซึ่งก็มีหลายคนพยายามแบบท่าน แต่ก็กลายเป็นการหนีความจริงเช่นนี้เช่นกัน) กดดันตัวเองแล้วทำให้ไม่มีความสุข ไม่มีสมาธิอ่านหนังสือก็พักผ่อนเสียหน่อยดีกว่า
แบ่งเวลาให้ดี แล้วตั้งใจอ่านหนังสือตามเวลาที่แบ่งไว้ ตอนแรกที่เริ่มอ่านก็คงยากหน่อยเพราะแรงเฉื่อยของความขี้เกียจและความอยาก ทำสิ่งอื่น ๆ ที่ตกค้างอยู่ แต่พอทำได้สักพัก แรงเฉื่อยนั้นก็จะเปลี่ยนให้ท่านอ่านต่อเองแหละ คงเข้าใจอารมณ์นี้สินะ ก็เหมือนติดอยู่ในโลกของการ์ตูน นิยายหรือเกม เพียงแต่การติดนี้เริ่มต้นอยากกว่า และหายติดง่ายกว่าหน่อยเท่านั้น
มนุษย์เราเป็นผู้กำหนดเวลาขึ้นมา จงเป็นนายแห่งเวลา อย่าให้เวลามาตามไล่ล่าเรา
เชื่อว่าท่านทำได้...
...เท่านี้ละ
^_______^
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
30 ธ.ค. 51
216
1
ความคิดเห็น