ความจริงที่ไม่มีใครเชื่อ และความลวงที่ทุกคนอยากได้ยิน

ไม่ได้จะมาเล่าวีรกรรม หลอกปวงชนสะท้านโลกอะไรหรอก

แค่นึกถึงเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมาได้ แล้วก็ลองทำความเข้าใจกับมันดู

บางครั้ง ภาพลักษณ์ที่เราสร้างไว้ในสถานที่หรือสถานการณ์แห่งหนึ่งหนึ่ง ก็ทำให้คนเข้าใจ และติดภาพนั้นของเราไป

จนกระทั่ง แม้พูดความจริง สารภาพบางอย่างที่ขัดกับบุคลิกของเราที่พวกเขาเห็นไปแล้ว คนเหล่านั้นก็จะไม่เชื่อ คิดว่าเราโกหกเสียนี่

และในการตรงกันข้าม การสร้างเรื่องลวงขึ้นมา ให้สอดคล้องกับภาพลักษณ์ที่พวกเขาจดจำได้นั้น เป็นการง่ายเสียยิ่งกว่า และก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติมให้ยุ่งยากมากขึ้นด้วย

แต่สุดท้ายแต่ละคนก็ยังมีสัญชาตญาณระแวดระวังภัย และเชื่อถือคำคนที่แตกต่างกันอยู่ดี ดังนั้นแม้วิธีนี้จะใช้ได้ผลกับคนส่วนใหญ่ ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในด้านอื่น ก็ยังมีบางคนที่ไม่ไว้วางใจง่าย ๆ อย่างไรก็ตาม ในสังคมที่เราอยู่นี้ คนส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น

คิดไปก็เหมือนใส่หน้ากากเข้าหากัน...

แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ บทบาทของเราทำให้ต้องเป็นเช่นนั้นนี่

แม้การโกหกจะเป็นเรื่องง่าย และทำให้คนสบายใจได้ในโอกาส แต่ถ้าประพฤติบ่อยเกินไป ผู้คนก็จะเริ่มไม่เชื่อถือเสียแล้วล่ะ

การโกหกยังทำให้ ความนับถือตนเองตกต่ำลงอีกด้วยนะ

แรก ๆ แม้จะยังไม่รู้สึก แต่คนที่โกหกผู้อื่นได้น่าตาเฉย ก็ต้องโกหกตัวเองอยู่แล้วล่ะ จะบอกว่าเป็นการเล่นสนุก หรือซะใจที่ปั่นหัวคนอื่นได้ก็ไม่ใช่ ลึก ๆ แล้ว นานเข้าความสนุกก็หายไป แล้วก็กลายมาเป็นความรู้สึกเสียใจ ที่ไม่มีใครที่เราเชื่อใจได้แทน

อืม...

ทำความเข้าใจได้เท่านี้ล่ะ

ถ้ามีโอกาสจะมาวิเคราะห์เรื่องการโกหกขาวต่อดีกว่า

ความจริงที่ไม่มีใครเชื่อ และความลวงที่ทุกคนอยากได้ยิน

ความคิดเห็น