จำได้ว่าอยากเขียนบางอย่าง แต่ตอนนี้ลืมมันไปแล้ว

ทำความคิดดีหลุดลอยไปนี่ แย่จัง...

มีความสุขที่เร่ขาย รอยยิ้มอันหลอกลวง ดื่มด่ำกับความฝันยามนิทรา
หากตื่นขึ้นมาพานพบกับความจริงอันปวดร้าว เช่นนั้นจึงขอหลงอยู่ความฝันนั้นตลอด ไม่คิดขอตื่นอีกเลย แม้จะรู้ว่าเป็นการหลอกตัวเองก็ตาม แต่ดีกว่าจะต้องเจ็บปวดตลอดไป

ไม่ใช่... ที่คิดไว้ไม่ใช่อันนี้... มันยิ่งใหญ่กว่านี้นี่นา... แต่ทำไมถึงนึกไม่ออกกัน...

คราวหลังจะต้องจับความคิดนั้น จดจำมันให้ได้สิ