นึกออกแล้วว่าคิดอะไรไว้

ว่าไปก็คงเหมือนทฤษฎีจิตวิทยาของฟรอยด์ (สะกดงี้เปล่านะ ?) อยู่บ้าง

แต่ตอนคิดขึ้นมานั้น เราคิดว่าเข้าใจด้วยตนเอง เหมือนตรัสตู้ด้วยปัญญาอันไร้เครื่องกั้นเองนั่นแหละ

ในทุกทุกการกระทำของมนุษย์ปุถุชนผู้ยังไม่บรรลุสัจธรรมใด ๆ ย่อมมีความมุ่งหมายที่คาดหวังเอาไว้อยู่เสนอ

บางทีอาจไม่รู้ตัว แต่มันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แล้วที่เราไม่พอใจโดยไม่มีสาเหตุบางครั้งก็เป็นเพราะ จิตใต้สำนึกเรามุ่งหวังเอาไว้ โดยที่เราเองยังไม่รู้ตัว หรือไม่พยายามเข้าใจ จึงเกิดความไม่พอใจขึ้น

และเราก็จะพึงพอใจ เมื่อได้รับการตอบสนองตามที่มุ่งหวังไว้นั้น อย่างเช่นว่า ไปโรงเรียนก็แค่ทักทายเพื่อน เรียนหนังสือ หวังเพียงความรู้ตามจุดประสงค์ที่เขาตั้งเอาไว้ มีคนมาทักทาย ชวนคุยเล่น ก็เหมือนเป็นเพียงสิ่งตกแต่งอย่างหนึ่ง เราสามารถลืมเลือนมันไปได้อย่างง่ายดาย เพราะเราไม่ได้มุ่งหวังอะไรกับความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นนั้นอยู่ก่อนแล้ว แต่ถ้าเราเปลี่ยนไปคาดหวังความจริงจังจากการเป็นเพื่อนนั่น ก็อาจเกิดความผิดหวังขึ้นมาได้ พอ ๆ กับที่จะสมหวังนั่นแหละ ปัจจัยนี้เป็นปัจจัยภายนอก ขึ้นอยู่กับผู้ตอบสนองมากกว่าตัวเราเอง แต่การกระทำของเรา ก็ซ่อนความคาดหวังนั้นเอาไว้ ถึงแม้จะไม่กระทำจริง มันก็ยังสะท้อนออกมาสีหน้า และแววตาได้

เรื่องซับซ้อนที่เราเข้าใจเอาเองก็เป็นเช่นนี้แหละ

ดังนั้นจงอย่าคาดหวังอะไรนัก เอาแค่พอควร ที่เขาให้เราได้ก็พอ

ไปโรงเรียนก็แค่ทักทายเพื่อน เรียนหนังสือ หวังเพียงความรู้ตามจุดประสงค์

ที่เขาตั้งเอาไว้ มีคนมาทักทาย ชวนคุยเล่น ก็เหมือนเป็นเพียงสิ่งตกแต่ง

อย่างหนึ่ง เราสามารถลืมเลือนมันไปได้อย่างง่ายดาย เพราะเราไม่ได้มุ่งหวัง

อะไรกับความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นนั้นอยู่ก่อนแล้ว แต่ถ้าเราเปลี่ยนไปคาดหวัง

ความจริงจังจากการเป็นเพื่อนนั่น ก็อาจเกิดความผิดหวังขึ้นมาได้ พอ ๆ กับ

ที่จะสมหวังนั่นแหละ ปัจจัยนี้เป็นปัจจัยภายนอก ขึ้นอยู่กับผู้ตอบสนอง

มากกว่าตัวเราเอง แต่การกระทำของเรา ก็ซ่อนความคาดหวังนั้นเอาไว้ ถึง

แม้จะไม่กระทำจริง มันก็ยังสะท้อนออกมาสีหน้า และแววตาได้

เรื่องซับซ้อนที่เราเข้าใจเอาเองก็เป็นเช่นนี้แหละ

ดังนั้นจงอย่าคาดหวังอะไรนัก เอาแค่พอควร ที่เขาให้เราได้ก็พอ

นึกออกแล้วว่าคิดอะไรไว้

ความคิดเห็น