Past and Present

เมื่อก่อน เรามักจะดูหนังล้าหลังกว่าคนอื่นอยู่เสมอ เพราะไม่เข้าดูที่โรง รอดูแต่เคเบิลพร้อมครอบครัว เพราะอย่างไรคนที่ดูแล้วเอามาคุยด้วยได้ก็มีแต่คนในครอบครัวเท่านั้น แต่ก็ถือว่าดูเยอะพอสมควร และก็รับฟังข่าวสารจะท่านอาที่เป็นคอหนังตลอดน่ะนะ

เดี๋ยวนี้ มาอยู่หอ ไม่มีสะดวกดูเคเบิล ชีวิตประหยัดมัธยัสถ์ น้อยครั้งเพื่อนจะชวนไปดู การดูหนังของเราก็ยิ่งล้าหลังกว่าเก่า... เรียกได้ว่า ร้างห่างวงการไปเลย

แล้วช่วงนี้ก็เกิดว่างกว่าปกติ นึกคึกดูหนังขึ้นมา แทนที่จะไปนั่งขลุกอยู่กับนิยายหรือเกมอย่างที่เคยทำ ดูแล้วก็เกิดชอบประจำใจ เลยไปหาข้อมูลเพิ่มเติมจากอินเตอร์เน็ต แล้วก็ได้อ่านรีวิวดี ๆ จากที่แห่งหนึ่ง...

เมื่อก่อน เราเคยคิดว่า ไม่เห็นจำเป็นจะต้องมีเฉลยเลยว่า นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอะไร อ่านนิยายแล้วได้ข้อคิดอะไรมาบ้าง หรือดูหนังแล้วต้องเน้นจุดไหน จุดไหนน่าดู เราคิดว่า ถ้ามันดีอย่างว่าจริง ข้อความที่ต้องการสื่อออกมานั้นย่อมไปถึงผู้รับสารผ่านตัวสื่อนั้นได้อยู่แล้ว ซึ้งถึงหัวใจ เข้าไปถึงรอยหยักในสมอง โดยไม่จำเป็นต้องพยายามมากนัก หรือหากจะพยายาม ก็แสดงว่ามีแรงบันดาลใจบางอย่างที่ทำให้เราอยากพยายามเข้าใจสารนั้นอยู่ดี เช่นอ่านซ้ำ ดูซ้ำ เพราะประทับใจ

เดี๋ยวนี้ก็ยังคิดเช่นเดิมอยู่นะ แต่ก็การรีวิวนี่ก็ช่วยให้เราเข้าใจอะไรมาขึ้นจริง ๆ

เราอ่านหลังดูหนังจบ จึงเหมือนได้เปิดหูเปิดตา เห็นมุมมองที่กว้างขึ้น แลกเปลี่ยนกับคนอื่นเสียมากกว่า

และมันก็ทำให้เราคิดได้ว่า บางทีที่เราไม่ได้เข้าใจถี่ถ้วนอย่างเขา อาจเป็นเพราะไม่ได้ต้องการจะทำความเข้าใจกับเนื้อสารขนาดนั้นตั้งแต่แรก เราเพียงแต่คิดจะดูแก้เบื่อแก้เซ็งเท่านั้น

สื่อพวกนี้มีมนตร์สะกดในตัวมันเองอยู่ดีแหละนะ... ทำให้เราหลงใหลไปได้ชั่วขณะเลย...

เมื่อก่อน เราเคยคิดว่าการมุ่งมั่นทำอะไรสักอย่างให้เสร็จจะเป็นสิ่งดี และทำให้งานสำเร็จได้ครบถ้วนสมบูรณ์ หรือไม่ก็น่าจะติดอะไรบางอย่างไปเลย อาศัยอยู่ในโลกเล็ก ๆ ที่แคบลง ควบคุมดูแลง่ายกว่าเดิมนั้น

เดี๋ยวนี้ เราคิดใหม่ว่า การไปเผชิญโลกกว้าง สัมผัสอย่างอื่นเสียบ้าง ก็ทำให้งานดีขึ้นได้จริง ๆ อย่าปิดกั้นตัวเองดีกว่า เพียงแต่เราต้องมีวินัย รู้จักควบคุมตัวเองเท่านั้น

คนตัดฝืนย่อมต้องลับขวานเสียบ้าง จึงจะทำงานได้ดี

เรื่องก็เป็นเช่นนี้แหละ...

Past and Present

ความคิดเห็น