ตอนที่ 30 : เข้าเฝ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 540 ครั้ง
    22 ก.พ. 62

       ณ.เรือนเหมยฮวา  

       "เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงที่จัดการเตรียมน้ำใส่อ่างให้คุณหนูของนางได้อาบก็เอ่ยเรียกเมื่อเตรียมเสร็จทั้งที่นางเอ่ยค้านแล้วว่าอาบน้ำกลางดึกอาจจะป่วยไข้ขึ้นได้แต่คุณหนูของนางก็ยังยืนยันที่จะอาบนางจึงเสนอว่าจะต้มน้ำอุ่นให้แต่คุณหนูของนางก็ยังบอกอีกว่ามันเสียเวลาเอาน้ำธรรมดามาให้นางอาบก็พอ

       "ขอบใจเจ้ามาก เหตุใดถึงทำหน้าเยี่ยงนั้น" นางยกยิ้มให้กับหน้าตาที่บึ่งตึงของชิงชิง

       "ก็ชิงชิงกลัวคุณหนูป่วยนี่เจ้าคะ"

       "ข้ามิเป็นอันใดหรอก เจ้าอย่าห่วงไปเลยอากาศมันร้อนข้าก็แค่เหนียวตัวอยากอาบน้ำแค่นั้น"นางเอ่ยบอกชิงชิงพร้อมกับเดินไปปลดชุดที่ใส่วันนี้ออกหลังฉากกั้นและลงอ่างอาบน้ำเพื่อที่จะแช่น้ำให้สบายตัวส่วนชิงชิงก็เดินเข้ามาเตรียมชุดนอนให้นาง

       "เตรียมชุดนอนเรียบร้อยแล้วเจ้าก็ไปพักผ่อนได้แล้วนะข้าขอแช่น้ำสักประเดียวก็จะเข้านอนแล้วเช่นกัน"นางที่นั่งหลับตาแช่น้ำอยู่ในอ่างอาบน้ำเอ่ยบอกให้ชิงชิงไปพักผ่อนหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน

       "แต่คุณหนู......"ชิงชิงที่เอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยจบคุณหนูของนางก็เอ่ยขัดขึ้นมาก่อน

       "ไปเถอะชิงชิง"

       "ถ้าเช่นนั้นคุณหนูก็อย่าแช่น้ำนานนักนะเจ้าคะประเดี๋ยวจะป่วยเอาได้ ชิงชิงขอตัวไปพักผ่อนแล้วนะเจ้าคะ"ชิงชิงถึงจะอยากอยู่ปรนนิบัติคุณหนูของนางเพียงใดแต่เมื่อคุณหนูสั่งนางก็ต้องทำตาม

       "อืม"นางตอบรับแล้วก็หันไปใจจดใจจ่ออยู่กับการแช่น้ำแต่ครู่ต่อมานางได้ยินเสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาเหมือนจงใจให้นางได้ยินเดินอยู่ในห้องและกำลังตรงมายังฉากกั้นอาบน้ำของนางเมื่อได้ยินเสียงใกล้เข้ามานางจึงลุกออกจากอ่างแช่น้ำแล้วหันไปหยิบชุดที่ชิงชิงเตรียมเอาไว้ให้ขึ้นมาสวมทันทีพร้อมกับหยิบอาวุธลับขึ้นมาเพื่อพร้อมที่จะปาออกไปไม่ถึงจิบชาเสียฝีเท้าก็หยุดไปนางจึงเดินออกจากฉากกั้นเมื่อเห็นเงาลางๆจากแสงเทียนที่ชิงชิงจุดไว้นางจึงปาอาวุธลับออกไปทันทีแต่มิคาดว่าผู้บุกรุกจะสามารถรับได้และเข้ามาประชิดตัวนางอย่างว่องไวด้วยการใช้มือข้างหนึ่งรวบแขนนางไว้ทางด้านหลังส่วนอีกมือก็ตวัดมากอดเอวนางเอาไว้แน่นพร้อมกับริมฝีปากที่กระซิบข้างใบหูของนาง

       "ทำร้ายเชื้อพระวงศ์มีโทษประหารเชียวนะ เจ้ามิรู้รึ"ชินอ๋องที่แอบเข้าห้องนางกระชิบที่ข้างใบหูเล็กอย่างหยอกเย้า

       "ชินอ๋อง!!!"เหมยฮวาที่ได้ยินเสียงกระชิบก็รู้ได้ทันที่ว่าผู้บุกรุกเข้าห้องนางเป็นใครแต่ที่นางตกใจเพราะมิคิดว่าคนอย่างชินอ๋องจะทำเยี่ยงนี้

        "เอ่ยเรียกเปิ่นหวางทำไมรึ?"ชินอ๋องยังเอ่ยกระชิบอย่างหน้าตายอยู่ด้านหลังทั้งยังมิยอมปล่อยกอดนาง

        "เหตุใดถึงกระทำตนเป็นโจรเด็ดบุปผาเยี่ยงนี้เพคะ และอีกอย่างจะหลอกกินเต้าหู้หมอมฉันอีกนานมั้ยเพคะช่วยปล่อยหม่อมฉันก่อนได้หรือไม่เพคะ"นางเอ่ยให้ชินอ๋องช่วยปล่อยกอดนางเสียก่อนเพราะตอนนี้จากที่จับข้อมือนางไขว้ไว้ข้างหลังข้างนึงเกี่ยวเอวนางไว้ข้างนึงเปลี่ยนมาเป็นสวมกอดนางอย่างสมบูรณ์

        "เจ้าจะให้เปิ่นหวางปล่อยเจ้าจริงรึ?"เมื่อชินอ๋องเอ่ยจบนางก็เอี่ยวตัวหันไปมองชินอ๋องอย่างงุนงงแต่ก็แฝงความไม่พอใจว่าเหตุใดถึงจะปล่อยนางมิได้  ทางด้านชินอ๋องที่ได้รับสายตางุงงงแกมไม่พอใจก็ให้ยกยิ้มมุมปากและใช้สายตาไล้มองนางแทนคำพูดทั้งนี้ทั้งนั้นผิวกายของนางที่ต้องแสงเทียนกับแสงจันทร์มันช่างผุดผ่อง นวนเนียนและงดงามยิ่งนักอีกทั้งยังดอกบัวคู่งามที่ดูเหมือนจะโตเกินวัยของนางที่มันสามารถมองเห็นผ่านชุดนั่นอีก ส่วนเหมยฮวาที่ได้รับสายตาสำรวจของชินอ๋องแทนคำพูดก็ให้ตกใจและนึกได้ขึ้นมาว่าตอนนี้ชุดที่นางสวมใสมันช่างบางเบายิ่งนักจากนั้นก็ให้ใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นมา 

        "เช่นนั้นพระองค์ก็ทรงปิดพระเนตรของพระองค์เดี๋ยวนี้เลยเพคะหม่อมฉันจะได้ไปแต่งตัวให้เรียบร้อย"นางเอ่ยอย่างมิใคร่จะพอใจแต่ดูเหมือนชินอ๋องหน้าตายจะยังไม่สะทกสะท้าน
       
        "ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก เปิ่นหวางแค่จะมาบอกฝันดีเจ้าแค่นั้น"ชินอ๋องยังคงเอ่ยกระชิบข้างใบหูเล็กไม่ห่างแถมตอนนี้เขาเองก็สำราญยิ่งนักที่ทำให้นางแสดงสีหน้าอย่างอื่นได้นอกจากสีหน้าเย็นชาที่มักแสดงออกมาเป็นประจำ

         "ด้วยเรื่องแค่นี้พระองค์ถึงกับกระทำตนเป็นโจรเด็ดบุปผาเลยหรือเพคะ"ให้ตายสิคิดไม่ว่าชินอ๋องหน้าน้ำแข็งอย่างพระองค์จะกระทำตนเยี่ยงนี้แต่อย่างไรนางก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเหตุใดถึงกระทำตนเยี่ยงนี้กับนาง 

         "ก็บุปผาที่เปิ่นหวางเฝ้ามองดอกนี้มีแมลงน่าตายคิดจะมาดมดอม เปิ่นหวางจึงจำเป็นต้องรีบจับจองเสียก่อน"ชินอ๋องกระชิบแผ่วเบาข้างใบหูเล็กอย่างสือความหมายแต่กับคำว่าแมลงน่าตายกับเน้นเสียงเข้ม

         "หืม!!!หมายความว่าอย่างไรเพคะ"นางเอี่ยวตัวหันหน้าไปถามให้เข้าใจแต่ดันเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นเมื่อแก้มเนียนใสของนางชนเข้ากับจมูกโดงเป็นสันคมของชินอ๋องเข้าพอดี

          ฟอด!!!

         "หอมยิ่งนัก ฝันดีนะบุปผางามของเปิ่นหวาง"ชินอ๋องก็คิดไม่ถึงว่าจมูกของตนจะชนกับแก้มเนียนของนางแต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเขาจึงฉกฉวยดอมดมเอาความหอมจากแก้มเนียนของนางให้เต็มที่จากนั้นก็เอ่ยบอกฝันดีนางและทะยานออกไปด้วยใจที่เต็มไปด้วยความอิ่มสุข

          "อ้าย!!!โจรเด็ดบุปผาลามกหลอกกินเต้าหู้ข้าแล้วจากไปหน้าตาเฉยเลยนะ!!"นางร้องออกมาอย่างไม่มีเสียงเพราะมิอยากให้ผู้ใดได้ยินเสียงและตื่นขึ้นมาและได้แค่สบทออกมาอย่างหงุดหงิดใจแต่ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันทำให้หัวใจของนางเต้นแรงผิดปกติและใบหน้าก็ร้อนผ่าวเหมือนเอาหน้าไปอังกับเตาไฟอย่าไรอย่างนั้น

          "แต่เอ๊ะ!!!บุปผาที่เปิ่นหวางเฝ้ามองคืออันใดกัน ชินอ๋อองหมายถึงนางอย่างนั้นรึ"นางมิได้โง่งมจนไม่รู้ความหมายแต่นางมิอยากคิดเข้าข้างตนก็แค่นั้น แต่เมื่อคิดอย่างไรก็คิดไม่ตกนางจึงหันหลังเดินเข้าไปหลังฉากกั้นเพื่อเปลี่ยนชุดที่มันบางจนเห็นไปถึงใหนต่อใหนออกและใส่เป็นชุดที่มันไม่วาบหวิวและใส่สบายแทนจากนั้นก็เข้านอนทันทีเพราะพรุ่งนี้นางต้องเข้าเฝ่าฮองเฮาแต่เช้า

          ทางด้านชินอ๋องที่ทะยานออกไปนั้นก็หาได้ไปใหนไกลไม่ ยังคงยืนเฝ้ามองนางอยู่บนต้นดอกเหมยข้างหน้าต่างห้องของนางและยังได้ยินนางเอ่ยว่าตนว่าเป็นโจรเด็ดบุปผาลามกแต่กระนั้นเขาก็หาได้โกรธกริ่วนางไม่กับรู้สึกชอบใจมากกว่าที่ทำให้นางแสดงสีหน้าอย่างอื่นได้นอกจากสีหน้าเฉยชาแต่ที่เขาชื่นชอบมากที่สุดคงเป็นใบหน้าเนียนใสที่มีสีแดงระเรื่อผาดผ่านทำให้ใบหน้างดงามของนางน่ามองยิ่งขึ้น จากนั้นเขาก็เฝ้ามองนางจนนางดับไฟเข้านอนเรียบร้อบเขาจึงทะยานกลับวังพยักเมฆาของตน

       เช้าวันต่อมา นางที่ตื่นตั้งแต่ยามเหมา(05.00 น.)โดยการปลุกของชิงชิงเพื่อลุกขึ้นมาแต่งตัวเตรียมเข้าวังและตอนนี้ก็เข้าใกล้เวลาที่จะออกเดินทางเต็มที นางที่นั่งอยู่หน้ากระจกเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยก่อนจะออกเดินทางก็ได้ยินเสียงบ่าวของเรือนใหญ่เข้ามาแจ้งว่าชินอ๋องเสด็จมาถึงแล้วนางจึงพยักหน้าบอกชิงชิงว่าพร้อมแล้วและเดินนำชิงออกไป แต่ทว่าคำว่าชินอ๋องก็ทำให้นางรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเช่นกันเพราะดันไปนึกถึงเหตุการเมื่อคืนเข้าเสียได้ 

         "คุณหนูไม่สบายหรือป่าวเจ้าคะหน้าคุณหนูแดงเหมือนมีไข้เลยเจ้าค่ะ"ชิงชิงที่สังเกตุเห็นหน้าคุณหนูของนางขึ้นสีแดงอมชมพูจึงถามออกไปอย่างเป็นห่วงเพราะเมื่อคืนคุณหนูของนางก็แช่น้ำก่อนเข้านอน ส่วนเหมยฮวาที่ถูกชิงชิงทักเรื่องใบหน้าของนางนางก็ถึงกับยกมือขึ้นกุมใบหน้าทันทีทั้งที่นางมีผ้าคาดครึ่งหน้าแท้ๆชิงชิงยังดูออกนางคิดว่ามันคงต้องแดงมากแน่ๆ

         "ข้าหาได้ป่วยไข้หรือเป็นอันใดไม่ ไปกันเถอะประเดี๋ยวชินอ๋องจะรอนาน"นางที่เดินนำไปและพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อมิให้ผู้ใดสงสัยไม่นานนางก็เดินมาถึงห้องรับรองที่เรือนใหญ่โดยมีท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ใหญ่ที่คอยต้อนรับรับรองชินอ๋องอยู่

         "ถวายพระพรชินอ๋องขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานเพคะ" นางที่เดินเข้ามาในห้องโถงสิ่งแรกที่นางเห็นคือสายตาระยิบระยับของชินอ๋องนางจึงย่อทำความเครพทันทีพร้อมกับก้มหน้าลงเพราะมิอยากสบตาและมิอยากนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

         "อย่าได้มากพิธีลุกขึ้นเถอะ"ชินอ๋องที่เห็นอากับกิริยาของเหมยฮวาก็ให้นึกชอบใจอีกทั้งยังแย้มยิ้มส่งไปให้นาง ส่วนเหมยฮวาที่เห็นรอยยิ้มคล้ายมิยิ้มของชินอ๋องก็ให้รีบหันหน้าหนีไปทำความเครพบิดามารดาและพี่ใหญ่ของนางทันทีเพราะนางมิอยากหน้าแดงเผยพิรุธไปมากกว่านี้แค่นี้ทุกคนก็เหมือนอยากจะถามนางอยู่แล้วว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือป่าว

         "คาราว่ะท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่เจ้าค่ะ ขออภัยที่ฮวาเอ๋อมาช้า"

         "มิเป็นอันใดลูก"หย่งหนานที่นั่งอยู่ตำแหน่งประมุขของจวนเอ่ยขึ้น  มันอาจจะดูผิดตำแหน่งไปหน่อยที่จริงต้องเป็นชินอ๋องที่ต้องประทับที่ตรงนั้นแต่ทว่าชินอ๋องกับปฏิเสธและให้เหตุผลว่าตัวเขานั้นนับถือหย่งหนานเสมือนอาแท้ๆและอีกอย่างก็เป็นบิดาของสหายถึงเขาจะเป็นเชื้อพระวงศ์และเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้นแต่ที่ตรงนั้นเป็นของประมุขของจวนและเขาก็เป็นแขกผู้มาเยือนอีกอย่างจวนที่ชินอ๋องจะให้เกียรติมีแค่จวนของท่านตาและจวนตระกลูเฟิ่งเท่านั้น แม้หย่งหนานจะเอ่ยค้านว่าหากผู้ใดมาเห็นจะหาว่าตระกลูเฟิ่งดูหมิ่นเบื่องสูงเอาได้ทว่าชินอ๋องก็มิยอมทั้งยังเงียบใส่ไปเฉยๆ

         "เมื่อเจ้ามาแล้วถ้าอย่างนั้นเราก็เตรียมเดินทางเข้าวังกันเลย"ชินอ๋องที่เห็นเหมยฮวามาแล้วก็เอ่ยกับนางให้เตรียมตัวเข้าวังทันที

          "ข้าจะเข้าวังไปกับพวกเจ้าด้วย"หยางจือเอ่ยออกมาอย่างหน้าตาเฉยเพราะเขามิไว้ใจสหายของตนสักเท่าไหร่อีกอย่างเขาเองได้สั่งงานคนสนิทเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว

          "ถูกเชิญรึ?...."ชินอ๋องเอ่ยออกมาอย่างหน้าตายพร้อมกับความรู้สึกขัดใจ  แต่ที่รู้สึกชอบใจคงมิพ้นหย่งหนานกับหยางจือ

          "อย่างไรเสด็จป้าฮองเฮาก็ต้องทรงดีพระทัยที่มีข้าเข้าเฝ้าด้วยอีกคน"หยางจือเอ่ยรอยหน้ารอยตาอย่างเหนือกว่า แต่ถึงอย่างไรวังหลังก็มิอนุญาตบุรุษเข้าพบนอกจากจะถูกเชิญเข้าไป

          "เตรียมเดินทางเถอะใกล้ถึงเวลานัดแล้ว"หย่งหนานเอ่ยตัดบทเพราะกลัวเถียงกับไปมาจนทำให้เดินทางไปเข้าเฝ้าฮองเฮาช้า

          "ไปกันเถอะฮวาเอ๋อ"ชินอ๋องเอ่ยกับเหมยฮวาและเดินออกจากห้องโถงไปทิ้งให้สองพ่อลูกฮึดฮัดขัดใจกันอยู่ด้านหลังส่วนเหมยฮวาเมื่อได้ยินคำของชินอ๋องก็เอ่ยลาบิดามารดาและเดินตามชินอ๋องออกไปยังหน้าจวนหยางจือเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องตามไปด้วยก็รีบเดินจ้ำออกไปเช่นกัน เมื่อถึงหน้าจวนทุกคนก็ประจำที่ของตนโดยมีชินอ๋องกับหยางจือขี่ม้านำและเหมยฮวานั่งรถม้าที่ชินอ๋องเตรียมมาจากวังพยักเมฆาโดยเฉพาะฉะนั้นไม่ต้องพูดถึงความหรูหราใหญ่โตและสวยงานของรถม้าคันนี้เลย

          ณ.วังหลวง พวกนางที่เดินทางมาถึงวังหลวงเป็นที่เรียบร้อยโดยใช้เวลาประมาณ1ชั่วยาม(2ชั่วโมง)และตอนนี้นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาก็ยืนรอต้อนรับพวกนางอยู่ที่หน้าพระราชวัง 

          "ถวายพระพรชินอ๋องเพคะ นู่ปี้มารอรับเสด็จชินอ๋องกับคุณหนูเฟิ่งตามรับสั่งของฮองเฮาเพคะ"เสี่ยวหงบ่าวคนสนิทของฮองเฮาที่ติดตามนายของนางเข้ามารับใช้ในภายในวังและยังเป็นพี่เลี้ยงของชินอ๋องด้วยเอ่ยขึ้นเมื่อชินอ๋องและคุณหนูเฟิ่งผ่านประตูพระราชวังเข้ามา

           "อืม"ชินอ๋องพยักหน้ารับพร้อมกับหันไปทางสหายตนและส่งสายตาเป็นนัยๆว่าจะเข้าเฝ้าด้วยหรือไม่

           "ข้าจะรออยู่แถวๆนี้เพราะอย่างไรข้าก็มิได้ถูกเรียกให้เข้าเฝ้าและถ้าเข้าไปอย่างนี้ข้าอาจมีความผิดได้"หยางจือแม้อยากจะตามไปด้วยเพียงใดแต่เขตพระราชฐานจะเข้าไปโดยมิได้รับอนุญาตมิได้

            "ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะเดี๋ยวเสด็จแม่จะรอ"ชินอ๋องเมื่อเอ่ยจบก็หันมาคว้าข้อมือของเหมยฮวาแล้วพานางเดินไปยังวังหลังโดยมิสนใจท่าทีขัดขืนของนาง ส่วนเหมยฮวาที่อยู่ๆก็ถูกคว้าข้อมือและพาเดินก็ให้ตกใจอยู่ครู่นึงจากนั้นนางก็พยายามที่จะบิดข้อมือของนางออกจากการจับจูงของชินอ๋องแต่ทว่าทำอย่างไรก็ไม่หลุดจากการจับจูงสักทีนางจึงเลิกดิ้นรนและเดินตามการจับจูงของชินอ๋องไป ทางค้านผู้เห็นเหตุการณ์ต่างก็คิดไปคนละแบบ ทางด้านหยางจือที่รู้สึกหงุดหงิดเพราะทำสิ่งใดมิได้เนื่องจากที่นี่เป็นเขตพระราชวังจะไปโวยวายหรือตามไปขัดขวางเขาก็ทำมิได้ ทางด้านนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาอย่างเสี่ยวหงผู้ที่เลี้ยงดูชินอ๋องมาตั้งแต่เล็กก็ให้รู้สึกแปลกใจมิใช่น้อยที่ชินอ๋องกระทำการอุกอาจเช่นนี้เพราะโดยปกติชินอ๋องจะเป็นคนนิ่งๆออกไปทางเย็นชาเสียด้วยซ้ำยิ่งกับสตรีชินอ๋องก็มิมีวี่แววว่าจะสนใจผู้ใดแต่กับคุณหนูเฟิ่งผู้นี้กับกระทำการจับจูงคุณหนูเฟิ่งโดยมิสนสายตาผู้ใดแม้แต่นิดนางคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรเป็นแน่แท้ ส่วนทหารยาม และนางกำนัลที่เดินไปเดินมาอยู่ภายในพระราชวังถึงจะแปลกใจและอยากรู้อยากเห็นเพียงใดแต่เมื่อสายตาที่เย็นชาตวัดไปมองทุกคนต่างก้มหน้าอละทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นทันที

         ณ.ตำหนักหงส์เหิน นางและชินอ๋องก็เข้าเฝ้าฮองเฮาทันทีเพราะขันทีหน้าพระตำหนักแจ้งว่าฮองเฮาทรงประทับรออยู่ที่ด้านในเรียบร้อยแล้วเมื่อเดินเข้ามาด้านในห้องโถงรับรองของตำหนักนางก็พบกับผู้เป็นแม่ของแผ่นดินที่ประทับบนบรรลังหงส์ในห้องโถงอย่างสง่างามและสูงศักดิ์เมื่อเห็นเช่นนั้นนางก็ย่อถวายพระพรทันที

          "ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันๆปี "นางย่อทำความเครพอย่างอ่อนช้อย สุขุมและงดงามถึงจะประหม่าอยู่บ้างแต่นางก็ถือคติที่ว่ามิสติทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี

          "ลุกขึ้นเถอะ เงยหน้าแล้วปลดผ้าที่ปิดบังใบหน้าของเจ้าออกเพื่อให้ข้าได้ยลโฉมของเจ้าได้หรือไม่"หงฮองเฮาให้รู้สึกชอบใจกับความสุขุมและความอ่อนน้อมของนางยิ่งนัก เมื่อเค่อที่ผ่านมานางได้รับรายจากนางกำนัลที่ให้ติดตามเสี่ยวหงไปว่าเห็นโอรสผู้เย็นชาจับมือถือแขนคุณหนูเฟิ่งบุตรีของสหายนางและกำลังพากันเดินมาเข้าเฝ้านางที่ตำหนักหงส์เหินนี้ ได้ยินทีแรกนางคิดว่านางหูฝาดแต่พอเวลานี้นางนั้นมั่นใจเหลือเกินว่าโอรสของนางมีใจให้คุณหนูเฟิ่งเป็นแน่แท้เพราะดูจากแววตาที่ใช้มองคุณหนูเฟิ่งนางก็รู้ได้ทันทีและยิ่งตอนนี้ที่นางสั่งให้คุณหนูเฟิ่งปดผ้าปิดหน้าออกเจ้าลูกชายนางถึงกับขมวดคิ้วมิชอบใจ

          "เพคะ"นางรับคำสั่งพร้อมกับปลดผ้าออกทว่าเมื่อทุกคนได้ยลโฉมของนางก็ต่างนิ่งเงียบกันไป กระทั่งผู้เป็นใหญ่ในวังหลังกระแอมกระไอทุกคนจึงได้สติจากนั้นฮองเฮาก็กวักมือเรียกนางเข้าไปใกล้แต่ยังมิทันได้ขยับชินอ๋องก็เอ่ยทำความเครพขึ้น

           "ถวายพระพรเสด็จแม่พะย่ะค่ะ"ชินอ๋องถวายพระพรขัดขึ้นและเขาก็มิชอบใจเท่าใดนักที่ท่านแม่รับสั่งให้นางปลดผ้าคลุมหน้าของนางออกเพราะเขามิอยากให้ผู้ใดได้ยลโฉมของนางและเอาความงามของนางไปป่าวประกาศจนมีพวกแมลงหน้าตายเข้ามาดอมดมนางมากยิ่งขึ้น

           "ตามสบายเถอะชินอ๋อง มาใกล้ๆข้าสิฮวาเอ๋อ"ฮองเฮาเมินชินอ๋องไปทันทีและกันกลับมาเรียกคุณหนูเฟิ่งให้เข้าไปใกล้ๆทางด้านชินอ๋องที่ถูกเมินก็ทำอันใดมิได้จึงเดินไปนั่งที่โต็ะน้ำชาและคอยเฝ้ามองเท่านั้น ส่วยเหมยฮวาที่ได้ยินคำเรียกขานอย่างสนิทสนมก็ให้แปลกใจมิน้อยกระนั้นนางก็พาตัวนางเข้าไปใกล้ฮองเฮาตามรับสั่ง เมื่อเจ้าไปใกล้ฮองเฮาก็ใช้ฝ่ามือนุ่มนิ่มข้างที่มิใส่ปลอกนิ้วขึ้นมารูปใบหน้าของนางและเอ่ยชมมิขาดปาก

          "เจ้างดงามยิ่งนักและดูเหมือนจะงดงามกว่ามารดาของเจ้าตอนยังเป็นดารุณีมิใช่น้อย ผิวก็เนียนสวยขาวอมชมพูยิ่งนักใบหน้าก็สวยหวานกริยามารยาทก็ดีเหม่ยหลินคงอบรมสั่งสอนเจ้าดียิ่งนัก"ฮองเฮาเอ่ยมาหยุดที่ประโยคนี้และเงยหน้าขึ้นมองไปที่นางกำนัลรับใช้พร้อมกับใช้มือข้างที่มีปลอกนิ้วสบัดไล่ออกไปและเอ่ยประโยคต่อมา"แต่เหตุใดถึงไปคลุกคลีอยู่ที่ค่ายทหารกันที่นั่นมิเหมาะสมกับสตรีเช่นเจ้าแม้แต่น้อยเลย"ฮองเฮาเอ่ยถามพร้อมกับส่งสายตากดดันไปให้เพื่อให้นางอธิบาย หงฮองเฮานางรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับดารุณีน้อยตรงหน้าเพราะมารดาของนางได้ส่งจดหมายมาปรับทุกอยู่บ่อยๆนางจึงอย่างฟังเหตุผลจากดารุณีผู้นี้

          "ขอบพระทัยเพคะฮองเฮาสำหรับคำชม แต่....."นางยังมิทันได้เอ่ยอันใดจบผู้เป็นฮองเฮาก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

          "เสด็จป้า เรียกข้าว่าเสด็จป้าและมิต้องมากพิธีเข้าใจหรือไม่ฮวาเอ๋อ"อย่างไรเหมยฮวาก็เปรียบเสมือนหลานแท้ๆของนางอยู่แล้วและนางก็รักหลานคนนี้ยิ่งนักถึงจะมิได้พบกันอีกเลยหลังจากที่นางอายุ5ขวบปีเพราะเหมยฮวานางร่างกายอ่อนแอจึงมิสามารถเดินทางไปใหนมาใหนได้แต่ที่นางรู้สึกขัดใจก็ตรงที่ฮวาเอ๋อของนางไปเป็นทหารและยังได้รับตำแหน่งเป็นถึงรองแม่ทัพบูรพานี่สิ

           "เจ้าค่ะเสด็จป้า แต่ที่ฮวาเอ๋อไปเป็นทหารเพราะมันคือสิ่งที่ฮวาเอ๋อต้องการเจ้าค่ะ"นางตอบออกไปตามความเป็นจริง

           "เจ้ามิเป็นห่วงมารดาของเจ้าบ้างรึ?"

           "ตอนนี้มารดาของฮวาเอ๋อมีบิดาคอยอยู่ดูแลแล้วเจ้าค่ะ"ใช่บิดาของนางลาออกจากการเป็นแม่ทัพแต่ก็ยังดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาและคอยดูแลเหล่าทหารใหม่ที่เปิดรับในแต่ละปีจึงมีเวลาอยู่กับมารดาของนางและคอยดูแลซึ่งกันและกัน

           "และเจ้ามิกลัวว่าจะบาดเจ็บล้มตายอย่างนั้นรึ"ฮองเฮายังทรงตั้งคำถามต่อไป

           "ไม่เจ้าค่ะ!!"น้ำเสียงแน่วแน่และเข้มแข็งที่เอ่ยตอบออกไปทำให้ฮองเฮาที่คิดจะถามต่อหยุดถามและถอนหายใจอย่างจำยอมออกมา

           "เห้ออออ เป็นอย่างที่มารดาเจ้าเขียมมาเล่าให้ฟังมิมีผิด....ถ้าอย่างนั้นชินอ๋องดูแลน้องดีๆอย่าให้ได้รับอันตรายเด็ดขาดนี่เป็นคำสั่งของแม่!!"ฮองเฮาที่ถอนหายใจออกมาอย่างจำยอมก็ให้นึกถึงข้อความในจดหมายของสหายที่เขียนมาว่าบุตรสาวของนางทั้งดื้อรั้นและเจ้าเล่ห์ที่สามารถพูดเกลี่ยกล่อมบิดาและพี่ชายที่หวงนางอย่างกับไข่ในหินได้ทั้งยังมารดาของนางที่หว่านล้อมยังไงนางก็มิยอม เมื่อเป็นเช่นนั้นหงฮองเฮาจึงหันไปทางโอรสของนางและรับสั่งให้ชินอ๋องดูแลเหมยฮวาเป็นอย่างดีทางด้านชินอ๋องที่ได้ฟังรับสั่งของพระมารดาก็ให้รับคำอย่างแข็งขัน

            "พะย่ะค่ะ เสด็จแม่!!"ถึงเสด็จแม่มิรับสั่งข้าก็ดูแลนางเป็นอย่างดีอยู่แล้วพะย่ะค่ะ  ส่วนเหมยฮวาที่ได้ยินคำตอบรับของชินอ๋องก็ให้รีบหันไปทางชินอ๋องทันทีแต่แล้วก็ดันไปสบตากับชินอ๋องเข้าอย่างจังและสายตาที่ชินอ๋องมองนางนั้นทำให้นางต้องรีบหันหนีทันที  'จะสายตาอย่างไรนะหรือก็สายตาระยิบระยับและมองนางอย่างสือความหมายอย่างไรเล่า' ถึงนางจะมิเคยมีความรักแต่ก็มิใช่จะดูไม่ออก ส่วนฮองเฮาที่เห็นปฏิกริยาของหนุ่มสาวก็ให้นึกชอบใจอย่างไรนางก็รักเหมยฮวาอยู่แล้วถ้าได้เป็นสะใภ้ก็คงดียิ่ง 

           การสนทนาของหงฮองเฮากับเหมยฮวาก็ยังดำเนินต่อไปโดยมีชินอ๋องที่นั่งจิบชารับฟังโดยที่ไม่ปริปากพูดสักคำและการที่ฮองเฮาเรียกเข้าเฝ้าในวันนี้เพียงเพื่อต้องการพบและสนทนากับนางเพียงเท่านั้น การพูดคุยดำเนินต่อไปอีก1ชั่วยาม(2ชั่วโมง)จากนั้นนางก็ทูลลากลับจวนโดยให้เหตุผลว่าพี่ชายของนางรออยู่และมีงานที่ต้องสะสางฮองเฮาถึงได้อนุญาตให้กลับจวนและยังบอกให้นางมาเยี่ยมเยี่ยนพระองค์บ่อยๆ

        มาต่อแล้วค่ะ.....................................................   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 540 ครั้ง

296 ความคิดเห็น

  1. #220 pongladapapoom (@pongladapapoom) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 16:49

    แอบรอนางอยู่นะจ๊ะ ใครจะรู้มั๊ยเอ่ย
    #220
    0
  2. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:31

    55+ รอคะ น่ารักดี อิอิ

    #218
    0
  3. #214 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:51
    ชินอ๋องน่ารัก
    #214
    0
  4. #213 abeja2 (@abeja) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:29

    ขอบคุณครับ

    #213
    0
  5. #212 Ple_asi (@Ple_asi) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:35
    ไร้ท์ แก้คำผิดนะคะ ไกล้ - ใกล้ / ปดผ้า - ปลดผ้า
    #212
    0
  6. #211 piamya (@piamya) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:33

    กำลังสนุกเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ

    #211
    0
  7. #210 Ficus (@Ficus) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:36

    ไรท์จ๋ามาต่ออีกบ่อยๆน่าาาา
    #210
    0