คัดลอกลิงก์เเล้ว

I won't give up #BeeCris #บีคริส

โดย Chine-G

ความรักไม่ใช่เรื่องของความพยายาม แต่มันคือการที่เราคอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอต่างหาก....

ยอดวิวรวม

1,809

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


1,809

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


82
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ม.ค. 61 / 09:49 น.
I won't give up #BeeCris #บีคริส | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ความรัก...ไม่ใช่ความคาดหวัง
ความรัก...ไม่ต้องพยายามแข่งขัน
ความรัก...ไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าของ

ความรัก... อาจจะเป็นแค่การทำให้คนที่เรารักมีความสุขเท่านั้นเอง
:)



สวัสดีค่ะ นี่คือเรื่องแรกของไรท์ (ที่แต่งจบ) 
ถึงมันจะเป็นแค่เรื่องสั้น แต่ก็อยากให้รีดประทับใจไปกับมันน้า
ติชมกันได้เด้อออ อยากได้แบบไหนบอกกันได้

ไปคุยกันที่ ทวิตเตอร์ ได้นะจ๊ะ   @giintonic1



**เรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการและความมโนของไรท์เท่านั้น เรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้ย ไม่มีเจตนาที่จะทำให้ที่ถูกกล่าวอ้างในเรื่องเสื่อมเสียงชื่อเสียงแต่อย่างใด**

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 16 ม.ค. 61 / 09:49

บันทึกเป็น Favorite


     “มันคงจะดีกว่า ถ้าเราเป็นเพื่อนกันนะคริส” เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มหน้าตี๋พูดกับสาวหมวยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหารหลังจากเช็คบิล

     “เข้าใจแล้วค่ะ เซนต์” เสียงแหบของหญิงตอบกลับราบเรียบ มิหนำซ้ำยังยกยิ้มจนตาปิด จนอีกฝ่ายไม่สามารถมองทะลุเข้าไปในดวงตาเธอได้

     “ผมยินดีนะครับ ที่ได้รู้จักกับคุณและหวังว่าหลังจากนี้เราคงจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน”

     “เช่นกันนะคะ”

     “ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ คริสจะกลับเลยไหม?”

     “ค่ะ”

 

     สิ้นบทสนทนานั้น ชายหนุ่มและหญิงสาวต่างเดินแยกย้ายไปที่รถคนละคัน และเมื่อรถสปอร์ตหรูของชายหนุ่มพุ่งทะยานออกไป รอยยิ้มของสาวหมวยก็จางหายไป แต่สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือ น้ำตา

 

     “วุ้น ว่างไหม?” เสียงแหบเสน่ห์ที่ตอนนี้สั่นเครือ พูดกับเพื่อนทางโทรศัพท์ “ถ้างั้น เราเจอกันที่ร้านเดิมนะ”


     เสียงดนตรีสดดังผ่านลำโพงขยายเสียงในร้าน หากเสียงอันดังนั้นไม่ได้ทำให้สาวหมวยที่กำลังดื่มน้ำสีอำพันรู้สึกไม่ดีแต่อย่างใด นื้อหาของเพลงต่างหากที่กำลังเสียดแทงเข้าในใจเธอ

 

ที่แล้ว ไม่เสียใจ กอดไว้ ทั้งน้ำตา ก่อนจะยอมรับว่าเราเข้ากันไม่ได้ ..

 

     แล้วน้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมาจริงๆ

 

     “ไม่เป็นไรนะมึง ยังไงมึงก็ยังมีกูอยู่” เพื่อนสาวเซ็กซี่ที่สนิทอย่างวุ้นเส้นคอยปลอบอยู่ข้างๆ

     “กูรู้ แต่กูคาดหวังไว้เยอะ กูไม่คิดว่าตอนจบมันจะเป็นแบบนี้” สาวหมวยสะอึกสะอื้น “กูรู้ว่าเพราะอะไร กูเข้าใจทุกอย่าง คนเราถ้าจะคบกัน ทัศนคติก็ควรไปทางเดียวกัน กูเข้าใจว่าเราเข้ากันไม่ได้ แต่ยังไง กูก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดีว่ะ”

     “บางที.. มึงอาจจะต้องคิดใหม่นะ หมวย” คำพูดของเพื่อนเรียกให้สาวหมวยเงยหน้า

     “หมายความว่าไง?”

     “นู่น” วุ้นเส้นพูดพร้อมชี้ไปทางด้านหลังของศิริน

 

     ชายหนุ่มที่ศิรินเพิ่งลากันมาจากโต๊ะอาหารเมื่อครู่ กำลังโอบเอวผู้หญิงสวยคนหนึ่ง ก่อนใบหน้าตี๋ จะก้มลงไปหอมแก้มคนในอ้อมกอดเขา

 

     มือบางของร่างบางที่หันกลับไปดูตามคำบอกของเพื่อ กำแก้วเหล้าที่ถืออยู่นั้นแน่นขึ้น และก่อนที่วุ้นเส้นจะทันทักท้วงอะไร ร่างบางของสาวหมวยก็ลุกพรวดไปทันที

 

     ซ่า!!!!!!!!!!!!!

 

     เสียงน้ำในแก้วใสใบนั้น สาดเข้ากับใบหน้าของหนุ่มตี๋เต็มๆ

 

     “นี่เหรอ? ที่บอกว่าเข้ากันไม่ได้ นี่เหรอที่บอกว่ารักคริสอยู่แต่ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกกัน แล้วนี่เซนต์ทำอะไร เซนต์ทำอะไรตอบคริสมา!!” สาวหมวยแผดเสียงลั่น จนคนรอบบริเวณหันมามอง

 

     แต่เหมือนร่างบางก็ไม่ได้สนใจ เธอเหมือนจะขาดสติไปแล้ว


     “ตอบคริสมาสิเซนต์ เซนต์ทำแบบนี้ได้ยังไง?!!!” ไม่พูดเปล่า เธอรัวมือลงไปบนตัวของชายหนุ่มไม่ยั้ง ทั้งผลัก ทั้งทุบ

     “คริส คริส!!!” ชายหนุ่มรวบแขนเล็กไว้อย่างไม่เปิดโอกาสให้เธอทำร้ายเขา “เอาเป็นว่าเราเลิกกันแล้ว เซนต์จะทำอะไร มันเรื่องของเซนต์ เข้าใจไหม?!!” พูดจบ ชายหนุ่มก็โอบเอวหญิงสาว คนข้างๆ ออกจากร้านไปทันที ปล่อยให้คริสยืนมองทั้งสองคนเดินออกไปผ่านม่านน้ำตา

 

     “น้ำตามันไม่อร่อยหรอกนะ นี่สิอร่อยกว่า” เสียงคำพูดนึงดังเข้าโสตประสาทของคนที่กำลังร้องไห้อยู่ พร้อมกับแก้วคอกเทลยื่นมาให้

     “บี?!” ร่างบางเรียกชื่อคนที่เดินเข้ามาทักเธอ

     “ไม่ต้องเดินหนีบีหรอกนะ บีบอกแล้วว่ายังไงบีก็ยังอยู่ข้างคริส” สาวร่างสูงที่คนร่างบางไม่ได้คุยไม่ได้เจอมานานนับปี ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

     โดยไม่พูดอะไร น้ำทิพย์ก็ถือวิสาสะจับข้อแขนเล็ก พาเดินกลับไปที่โต๊ะ

     “พามาส่งแล้วนะคะคุณวุ้น”

     “ขอบคุณนะบี แล้วบีเป็นไงบ้างสบายดีไหม? ไม่ได้เจอกันตั้งนาน

     “บีก็ปกติค่ะ เหมือนเดิม ทุกอย่าง” บีเน้นเสียง

     “อืม” วุ้นเส้นพยักหน้า รับรู้ถึงความนัยที่ร่างสูงต้องการจะสื่อ

 

     แต่คนที่ไม่รับรู้อะไรคือ คือสาวหมวยที่กระดกดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ราวกับจะให้แอลกอฮอลชำระล้างความเจ็บปวดในใจของเธอ

 

     “วุ้นว่า อีหมวยมันไม่ไหวแล้วหละบี” วุ้นเส้นบุ้ยปากไปยังเพื่อนสาวที่ตอนนี้ฟุบโต๊ะไปเรียบร้อยแล้ว

     “ฝากบีพาหมวยไปส่งหน่อยแล้วกันนะ”

     “ฝากบี..?” น้ำทิพย์ทวนคำ เลิกคิ้ว

     “อืม ถ้าไม่อยากจะไปส่งมันที่คอนโด ก็ฝากมันไว้ที่คอนโดบีก่อนแล้วกัน”

     “คุณวุ้น..” น้ำทิพย์จะทักท้วง

     “ตามนั้นแหละบี วุ้นบอกเลยว่า ถ้าไม่ใช่บี วุ้นไม่ไว้ใจ ต่อให้คนๆนั้นเป็นเซนต์ก็ตาม วุ้นรู้ดี ว่าบีจะไม่ทำอะไรคริส เหมือนที่บีไม่เคยทำอะไรให้หมวยมันไม่สบายใจสักอย่างตลอด 3 ปี ที่ผ่านมา..”

     “อืม” บีพยักหน้า “ขอบคุณนะคะ”

     คำพูดของวุ้นเส้นส่งผลให้ ร่างบางได้มานอนที่เตียงหกฟุตในห้องของหญิงสาวร่างสูง น้ำทิพย์ค่อยๆบรรจงถอดรองเท้าส้นสูงของคนที่เมาหลับอยู่บนเตียง จัดท่าทางให้ร่างบางนอนสบาย แล้วจึงเริ่มล้างเครื่องสำอางบนใบหน้าหมวยให้ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว น้ำทิพย์ก็หย่อนร่างลงนั่งกับพื้นข้างเตียง

 

     “ยังเหมือนเดิมเลยนะคริส ..” รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นที่ริมฝีปากสวยอีกครั้ง รับรู้ถึงอัตราการเต้นถี่ของหัวใจ ที่เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่เขาได้เจอเธอ

     จนเมื่อร่างสูงได้มองจนหายคิดถึงแล้ว เขาค่อยหยิบอุปกรณ์การนอนเดินออกนอกห้องนอนไป

 

 

     ปวดหัว..

     ความรู้สึกแรกที่เข้ามากระทบเมื่อคริสลืมตาขึ้น เธอกวาดตามองรอบๆก็รับรู้ได้ว่าไม่ใช่ห้องของเธอ แต่มันคุ้นมากเหลือเกิน

 

     ตาเรียวเล็กเบิกโพลงเมื่อจำได้ว่าห้องที่เธอนอนอยู่เป็นห้องของใคร แล้วผลุนผลันออกจากห้อง

 

     “อ้าว คริสตื่นแล้วเหรอ?” น้ำทิพย์ร้องทักทายเมื่อเห็นร่างบางเดินออกมาจากห้องในชุดเดิมกับเมื่อคืน “มานี่สิ บีชงกาแฟไว้ให้คริสแล้วนะ ใส่แก้วสองชั้นแบบที่คริสชอบด้วย ส่วนนี่... ข้าวต้มกุ้ง คือบีรู้นะว่าคริสชอบอาหารเช้าแบบ อเมริกันเบรกฟาส แต่บีว่ากินอะไรร้อนๆตอนนี้คงจะดีกว่า”

 

     น้ำทิพย์พูดพลางจัดแจงทุกอย่างบนโต๊ะอาหาร แล้วเดินมาเลื่อนเก้าอี้ให้ศิรินเดินมานั่ง แต่ศิรินไม่ขยับ

 

     “คริสมาอยู่ที่นี่ได้ไง บี?” เสียงแหบเอ่ยถาม

     “ก็เมื่อคืนคริสเมา บีว่าคริสคงกลับเองไม่ได้แน่ๆ ก็เลยพากลับมา”

     “แล้ววุ้นล่ะ”

     “เห็นคุณวุ้นเขาบอกว่าติดธุระด่วน” น้ำทิพย์โกหก “ก็เลยให้บีไปส่งคริสแทน แต่บีหาคีย์การ์ดห้องคริสไม่เจอ ก็เลยพาคริสมา แต่คริสไม่ต้องเป็นห่วงนะ บีไม่ได้ทำอะไรคริสมากไปกว่าล้างเครื่องสำอางให้หรอก” น้ำทิพย์รีบออกตัวปฏิเสธ พร้อมชี้ไปที่โซฟาซึ่งมีหมอนและผ้าห่มพับเก็บอยู่อย่างเรียบร้อย “บีนอนตรงโน้นน่ะ ที่เดิมของบี”

     “อ๋อ” ร่างบางพยักหน้าแกนๆ แล้วจึงยอมเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

     “คริสต้องการอะไรเพิ่มไหม?

     ศิรินสั่นศีรษะแทนคำตอบ เพราะตอนนี้ข้าวต้มร้อนๆอยู่เต็มปากของเธอ

     “งั้นบีขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ”

 

     เมื่อศิรินรับประทานอิ่ม ก็เป็นเวลาเดียวกับที่น้ำทิพย์เดินออกมาจากห้องพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนอน เป็นชุดสบายๆอยู่บ้านเนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด สาวร่างสูงยิ้ม เดินเข้ามาหาร่างบาง

 

     “นี่ ผ้าขนหนู ผืนใหม่ ใช้ได้เลยบีไม่เคยใช้ ส่วนนี่เสื้อยืดของคริส แล้วก็กางเกงยีนส์ขาสั้นของคริส บีซักรีดเก็บไว้อย่างดี ใส่ได้ไม่ต้องกังวล” น้ำทิพย์พูดแล้วยื่นสิ่งของที่อยู่ในมือให้ พร้อมยิ้มสดใส

 

     แต่สิ่งที่ได้รับคืนมากลับเป็นแววตากังวลและอึดอัดของอีกฝ่าย

 

     “ไปอาบน้ำให้สบายก่อนก็แล้วกันนะ” น้ำทิพย์พูดเชิงสั่ง แล้วเปิดประตูห้องนอนให้เธอ ซึ่งศิรินก็ยอมเข้าไปแต่โดยดี

 

     น้ำทิพย์เก็บจานชามไปล้างในครัว เสียงดังของน้ำทำให้ศิรินที่อาบน้ำเสร็จแล้วรู้ว่าเธออยู่ตรงนั้น

 

     “บี...คริสว่า คริสจะกลับแล้ว ขอบคุณมากนะสำหรับเมื่อคืน” ศิรินพูดลาคนตัวสูงที่คว่ำจานใบสุดท้าย

     “อ๋อ” สีหน้าของน้ำทิพย์หม่นลงเล็กน้อย “งั้นบีไปส่งนะ”

     “ไม่เป็นไรหรอกบี คริสนั่งรถแท็กซี่กลับเองได้”

     “ก็แค่ไปส่ง ไม่ได้เหรอ?

     “ก็เกรงใจบี”

     “เพื่อนกัน ... ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

 

     ร่างเล็กมองหน้าคนตัวสูง แล้วคลี่ยิ้มออกมาเล็กๆ

     “ยังดื้อเหมือนเดิมเลยนะบี”

     “ทุกอย่างยังเหมือนเดิมตามที่บีบอกนั่นแหละคริส” น้ำทิพย์ตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

 

     สุดท้าย ร่างบางของศิรินก็มาอยู่บนรถหรูของน้ำทิพย์จนได้ ร่างสูงขับรถไปส่งศิรินที่คอนโดโดยไม่อาการลังเลเรื่องเส้นทาง

 

     “ยังจำทางไปคอนโดคริสได้อยู่อีกเหรอ?

     “อืม จำได้สิ” น้ำทิพย์หันมายิ้มอ่อนโยน แล้วหันกลับไปมองถนน

     “แล้ว.. ที่ผ่านมาบีเป็นยังไงบ้างอ่ะ?

     “ก็สบายดีนะ ก็เหมือนเดิมแหละคริส ไปทำงาน กลับคอนโด เสาร์อาทิตย์กลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ แล้ววันธรรมดาก็กลับมาทำงานใหม่” น้ำทิพย์หัวเราะเอื่อยๆ “แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ไปกินเหล้าเท่าไหร่แล้ว กินเหล้าเยอะแล้วปวดเข่าไม่รู้ทำไม”

     “หืม ปวดเข่า?! แก่แล้วหรือไง?!” ศิรินหัวเราะออกมาเบาๆ

     “บ้า บีเด็กกว่าคริสตั้งสองปีนะ”

     “นี่ บี!

     “เรียกบีซะเสียงดังเลย ทำไม คิดถึงเหรอ? นี่ขนาดนั่งอยู่ข้างกันนะเนี่ย

     “ยังกวนเหมือนเดิมเลยนะ”

     “จะถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน” น้ำทิพย์ยักคิ้วกวนๆ ทั้งสองคุยกันจนกระทั่งน้ำทิพย์เลี้ยงเข้ามาจอดหน้าคอนโดของศิริน

 

     “ขอบคุณนะบีที่มาส่ง”

     “อื้ม ไม่เป็นไร บียินดี” น้ำทิพย์ยิ้ม แต่ศิรินกลับไม่ยอมขยับ

     “ไม่ลงเหรอ? หรือว่าไม่สบายใจที่ต้องอยู่ห้องคนเดียว ถ้าเป็นอย่างนั้นกลับคอนโดบีก่อนก็ได้นะ" น้ำทิพย์พูดอย่างเป็นห่วง

     “บี.... คือคริส อยากจะขอโทษ” ศิรินกลับพูดเรื่องในใจตนเอง โดยไม่ได้ฟังคำพูดของน้ำทิพย์

     “ขอโทษบี ขอโทษอะไร?” น้ำทิพย์ขมวดคิ้ว

     “ก็วันที่เรา Merge Call (ประชุมสาย) กันสามคน” ศิรินหมายถึง น้ำทิพย์ เธอ และก็เซนต์ “วันที่เซนต์สั่งให้คริส บล็อกเบอร์บี บล็อกไลน์บี”

     “อ๋อ ไม่เห็นเป็นไรนี่ บีเข้าใจเซนต์นะ ถ้าคนที่ชอบแฟนเราอยู่ ติดต่อมา ถึงว่าสถานะจะเป็นแค่เพื่อนก็เถอะ แต่ก็คงอดหึงไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?” น้ำทิพย์พูดน้ำเสียงสบายๆ

     “แต่คริสก็บล็อกทุกทางติดต่อของบีจริงๆ” ศิรินพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

     “หื้อ.. ไม่เป็นไรน่ะคริส เรื่องมันนานมาเป็นปีแล้วนะ ยังจะเก็บไปคิดอีก บีบอกแล้วว่า บีเข้าใจ” น้ำทิพย์หยักหน้าเป็นเชิงยืนยันกับศิริน “ว่าแต่นี่หรือเปล่าที่ทำให้คริสไม่กล้าคุยกับบีเท่าไหร่ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วอ่ะ”

     “ก็...อืม”

     “โอ๊ย คิดมาก บีก็คิดไปสิว่าทำให้คริสอึดอัดเรื่องอื่น แต่ถ้าคริสจะอึดอัดเรื่องนี้ก็ไม่ต้องรู้สึกเลยนะ เพราะ บี ไม่ คิด มาก ... โอเค๊?

     “อื้อ ขอบคุณนะบี” ศิรินพยักหน้าและยิ้มให้ เป็นยิ้มจริงๆที่ทำให้ตาของหญิงสาวปิดลง

     “บีเคยบอกแล้วไงว่าอย่ายิ้มแบบนี้บ่อย ถ้าไม่คิดจะอ่อยบีจริงจัง”

     “ไอ้บ้า!” ศิรินพูดแล้วเปิดประตูลงไป ทว่าน้ำทิพย์เอื้อมมายันประตูรถไว้ ไม่ให้ปิดลง

 

     “คริส”

     “หืม”

     “ไหนๆตอนนี้ ก็ไม่มีใครไม่สบายใจที่เราจะติดต่อกันแล้วนี่ คริสเลิกบล็อกบีได้หรือเปล่า?

     “ก็... ได้สิ” ศิรินพูด แล้วก็เดินจากไปพร้อมกันรอยยิ้ม

.................


      ถ้าเป็นวันอื่นๆในช่วงหนึ่งปีที่ศิรินหายไป น้ำทิพย์จะเปิดโทรทัศน์ทันทีที่กลับถึงคอนโด เพื่อให้เสียงของโทรทัศน์ช่วยคลายเหงา แต่วันนี้ต่างออกไป เพราะสิ่งแรกที่เขาทำ คือหยิบโทรศัพท์กดโทรออกเบอร์ที่เขาจำได้ขึ้นใจแม้ว่าจะไม่ได้โทรมาเป็นแล้วก็ตาม

 

     ตื้ด......ตื้ด.....

     เสียงสัญญาณติดต่อดังขึ้น น้ำทิพย์ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวทั้งสองข้าง เพราะมันหมายถึงว่าช่องทางการติดต่อระหว่างเขาและสาวหน้าหมวยได้ถูกยกเลิกการบล็อกแล้ว

     “ฮัลโหล ถึงคอนโดแล้วใช่ไหม?” เสียงแหบลอดมาตามสาย

     “ใช่ แสนรู้เหมือนเดิมเลยนะคริสอ่ะ” น้ำทิพย์ตอบด้วยเสียงกวนๆ

     “คือบีจะว่า ว่าคริสเป็นหมา?

     “ป่าว แค่จะบอกว่า คริสยังรู้ใจบีเหมือนเดิม”

     “บีก็ขี้ตู่เหมือนเดิม”

     “หื้อ คริสก็ชอบขัดคอบีเหมือนเดิม ว่าแต่ ที่รีบกลับนี่มีธุระต่อหรือไง?” น้ำทิพย์ถาม

     “ไม่มีหรอก”

     “อ้าว! แล้วรีบกลับทำไม”

     “เออ ก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ”

     “งั้นไปดูหนังกันมะ เดี๋ยวบีไปรับ”

     “หืม เพิ่งมาส่งเมื่อกี้ จะมารับอีกแล้ว บิดาเป็นเจ้าของบ่อน้ำมันเหรอคะ?

     “โว้วคริส นี่ต้องพูดถึงพ่อเลยเหรอ” น้ำทิพย์บ่นแล้วก็หัวเราะออกมา บทสนทนาระหว่างเขาและเธอยังเหมือนเดิมทุกอย่าง กวนประสาทกันไปเรื่อย ไม่มีสถานะอะไรมาเป็นข้อบังคับในการพูดคุยกัน “แล้วสรุปไปดูไหม?

     “แล้วจะดูเรื่องอะไรอ่ะ?

     “ไม่รู้ ไปถึงหน้าโรงหนังก็ค่อยเลือก คริสชอบทำแบบนั้นไม่ใช่หรือไง?

     “แล้วคริสต้องเล่นตัวไหมก่อนไหมอ่ะ?

     น้ำทิพย์หัวเราะออกมาดังๆ

     “ถ้าตอบมาอย่างนี้ ก็รอครึ่งชั่วโมงนะ เดี๋ยวไปรับ....”

 

     หลังจากการดูหนังด้วยกันวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างน้ำทิพย์กับศิรินก็กลับไปเหมือนกับสองปีก่อนหน้าที่ศิรินจะบล็อกการติดต่อน้ำทิพย์ไป ทั้งสองคุยโทรศัพท์กันจนหลับ น้ำทิพย์ยังคงไปรับไปส่งศิรินที่ทำงานเหมือนอย่างที่เคยทำ พาไปทานอาหารบ้างเท่าที่โอกาสเอื้ออำนวย และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ น้ำทิพย์ พาศิรินมาดูหนังที่ห้องคอนโดของเธอ

 

     “ชวนไปดูหนังที่ที่โรงหนังก็ไม่เอา จะมาวุ่นวายอะไรกับห้องบีเนี่ย” น้ำทิพย์ทำเป็นบ่น แต่ริมฝีปากระบายด้วยรอยยิ้ม

     “เออ ทำไม?! เดี๋ยวนี้มาไม่ได้แล้วหรือไง?!” ร่างบางทำเป็นโวยวาย แต่ก็จัดแจงต่อโน๊ตบุ๊คเครื่องเล็กกับจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่

 

     ทั้งสองนั่งดูภาพยนตร์กันอยู่บนโซฟา ท่ามกลางเสียงจิ๊ปากของศิรินที่ขัดใจกับคุณภาพความชัดของภาพหน้าจอ

     “บอกให้ไปซื้อเครื่องเล่นบลูเรย์ตั้งนานแล้ว ทำไมไม่ซื้อมา?” ศิรินบ่น

     “ตอนแรกก็จะซื้อแล้วนา...” น้ำทิพย์ทำเสียงยานคาง “แต่ใครไม่รู้ขาดการติดต่อไปก่อน”

 

     ความเงียบปกคลุมทั้งสองทันทีที่ประโยคของน้ำทิพย์จบ ศิรินเงยหน้ามองใบหน้าของคนที่สูงกว่าและเขาก็มองเธออยู่เช่นเดียวกัน

     “บีแซวเล่น อย่าคิดมาก” น้ำทิพย์รีบชิงพูด

     ศิรินเงียบ

     “เห้ย ขอโทษ บีขอโทษ บีพูดเล่นมากไปหน่อย ไม่คิ้วขมวดสิคริส” น้ำทิพย์พูดพลาง เอานิ้วโป้งขยี้หว่างคิ้วให้คนหน้าหมวย

“     เห้อ” ศิรินถอนหายใจ

     “ขอโทษ ขอโทษจริงๆนะ”

     “ไม่เป็นไรบี คริสรู้สึกผิดเฉยๆน่ะ”

     “ก็นั่นแหละ บีไม่ได้อยากให้คริสรู้สึกแบบนั้นอ่ะ”

     “มันเป็นความรู้สึกของคริสนะ บีคงห้ามมันไม่ได้หรอก

     “งั้นขอซื้อได้ไหม ไอ้ความรู้สึกนี้เนี่ย”

     “หืม?” ศิรินทำหน้าสงสัย

     “ก็ความรู้สึกผิดของคริสที่มีต่อบีอ่ะ บีขอซื้อมาจากคริสได้ไหม แล้วคริสก็ไม่ต้องรู้สึกอะไรกับมันอีกแล้ว” น้ำทิพย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จริงจังมากจนสาวหน้าหมวยยิ้มบางๆ

     “โอเค จะพยายามนะ”

 

     น้ำทิพย์พยักหน้ารับคำ แล้วทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะดีดนิ้วเปาะ

     “บีนึกอะไรออกละ” ก่อนที่คนตัวสูงจะวิ่งหายเข้าไปในครัว

 

     ไม่นานนัก น้ำทิพย์ก็ออกมาพร้อมกับกาน้ำชาสีใส ที่ข้างในมีน้ำชาและดอกไม้หลายๆชนิดลอยอยู่ในกา

     “ชาดอกไม้?” ศิรินทำเสียงฉงน “บีมีด้วยเหรอ?

     “อ่ะ ชิมก่อน” น้ำทิพย์ไม่ตอบแต่รินใส่แก้วให้

     “ขอบคุณนะ” ศิรินรับมาแล้วยกขึ้นจิบ

     “อืม หอม” สาวร่างหมวยยิ้มให้คนตัวสูงจนตาปิด

     “หอมกว่าที่คริสไปกินที่ญี่ปุ่นหรือเปล่า?” น้ำทิพย์ถาม

     “หอมกว่า....เอ๊ะ! ทำไมบีรู้ว่าคริสไปญี่ปุ่นล่ะ?” ศิรินสงสัย เธอจำได้ว่าเธอถ่ายลงสตอรี่ในอินสตาแกรม แต่ตอนนั้นเธอยังไม่ได้ปลดบล็อกอินสตาแกรมของบีฃนี่นา .

     “บีมี ไอจีขายเสื้อผ้าออนไลน์อันเก่าอยู่อ่ะ ที่ขายตั้งแต่ตอนโน้น เมื่อสี่ห้าปีก่อน” น้ำทิพย์ยอมรับออกมาด้วยเสียงเรียบๆ  “คริสไม่ได้บล็อกอันนั้น”

     “บี....” ศิรินมองหน้าเขา คำตอบของเขาทำให้เธอรู้เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอของเธอ

     น้ำทิพย์ยิ้มให้ศิรินอย่างอ่อนโยน แล้วลูบศีรษะเธอเบาๆ

     “บีก็ยังเหมือนเดิมคริสก็น่าจะรู้ บีที่ไม่อยากให้คริสเสียใจ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร” น้ำทิพย์พูด

 

     ศิรินเงียบ ลูบไหล่ของอีกฝ่าย

     “เหนื่อยไหมบี คนดีๆอย่างบี ก็ควรจะอยู่กับคนดีๆที่รักบีเหมือนกัน”

     “ก็ถ้าคนๆนั้น ไม่ใช่คริส บีก็ไม่เอา”

     “ทำไมวันนั้นคริสไม่เลือกบีนะ....” ศิรินพูดเหมือนรำพึงกับตนเอง เสียงแหบสั่นเครือ

     “นี่คริส” น้ำทิพย์จับไหล่ให้คนตัวเล็กหันมา แล้วมองทะลุเข้าไปในตาเรียวเล็กที่เริ่มจะแดง “เลิกคิดอะไรแบบนี้ได้ไหม? เรื่องทั้งหมดมันเป็นอดีตที่ผ่านไปแล้ว บีไม่อยากให้คริสเก็บเอามาบั่นทอนจิตใจ... นะ ได้ไหมคะ? และถึงแม้ว่าคริสจะไม่เลือกบี บีก็ยังคงอยู่ข้างคริสอยู่ดี

     “แต่มันไม่แฟร์เลยนะบี คริสรู้ว่าสิ่งที่คริสทำวันนั้นมันแย่มากอ่ะ คริสพูดใส่บีว่าคริสเลือกเซนต์ คริสบอกบีว่าแม้แต่เพื่อนก็อย่าเป็น คริสบล็อกเบอร์บี คริสบล็อกไลน์บี บล็อกแทบทุกอย่างที่เกี่ยวกับบี คริสรู้ว่าทำแบบนั้นแล้วบีจะเสียใจ แต่คริสก็ยังทำ ....เพราะคริสเห็นแก่ตัว” เมื่อพูดจบน้ำตาก็ร่วงเผาะจากดวงตาสวย

     “คริส บีไม่ได้เป็นอะไรแล้วไง ปัจจุบันบีก็ยังอยู่ข้างๆคริสไงแล้วบีก็ไม่โกรธอะไรคริสเลยนะ” น้ำทิพย์อธิบาย “ส่วนเรื่องที่คริสเลือกเซนต์อ่ะ บีเข้าใจ คริสเคยชอบเขามาก่อนหน้าที่บีจะรู้จักคริสด้วยซ้ำ และตอนนั้นคริสก็ชอบเขาอยู่ ถ้าคนที่เราชอบเขามากๆ มาชอบเรากลับ มันก็เป็นธรรมดาปะ ที่เราจะตกลง”

 

     ศิรินเงียบ หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างของตนเองเหมือนกำลังใช้ความคิด

     “คริสไม่น่ากลับมาในชีวิตของบีอีกจริงๆ คริสไม่ได้ดีขนาดที่บีคิดหรอกนะ คริสไม่คิดว่าคริสจะเหมาะสม คู่ควร กับความรักมั่นคงของบีหรอก บีควรจะไปหาคนอื่นที่ดีกว่าคริสนะ”

     “อีกแล้วอ่ะคริส” คราวนี้เป็นน้ำทิพย์ที่ขัดใจบ้าง “ทำไมคริสชอบไล่บีไปหาคนอื่น บีบอกแล้วใช่ไหมว่าคริสจะทำอะไรก็ได้ แค่อย่าไล่บีไปหาคนอื่นก็พออ่ะ”

     “ก็นี่ไงบี แค่สิ่งเดียวที่บีขอคริสยังทำให้ไม่ได้เลย คริสไม่เหมาะกับบีหรอก ไม่เหมาะเลย”

     “คริสเอาอะไรมาคิดว่ามันไม่เหมาะ เมื่อก่อนคริสก็พูดอย่างนี้อ่ะ” น้ำทิพย์ถามเพราะความไม่เข้าใจและน้อยใจ

     “ก็คริสไม่เหมาะจริงๆไงบี บีเห็นไหม บีมั่นคง บีจริงใจ บีเด็ดขาด แต่คริส คริสลังเล คริสไม่เคยมั่นคงแบบที่บีทำได้ คริสกลัวว่าถ้าเราอยู่ด้วยกันคริสจะทำให้บีเสียใจมากกว่าเดิม แล้วยิ่ง...ยิ่ง.... “ ร่างบางเริ่มร้องไห้หนักขึ้น“แค่เซนต์เข้ามา คริสก็โลเลแล้วอ่ะ แล้วคริสก็ทิ้งบีอ่ะ แค่บีกลับมาทำดีกับคริสตอนนี้มันก็ทำให้คริสรู้สึกแย่มากแล้วอ่ะ คริสรู้สึกแย่มากนะเว้ย บี คริสรู้สึกเหมือนคริสเกิดมาเพื่อทำลายบีเลยอ่ะ คนอย่างบีควรจะได้อยู่กับคนที่มีความหนักแน่นเหมือนกันอ่ะ”

     “เห้อ” น้ำทิพย์ถอนหายใจ “คริสคิดไปเองทั้งนั้นอ่ะ คิดไปเองมาตลอด คิดไปเองหมดเลย คริสทำลายชีวิตบีตรงไหน? บีไม่มีความสุขตรงไหน? แค่มีคริสอยู่ในชีวิตบี ไม่ว่าจะสถานะอะไร บีก็มีความสุขแล้วอ่ะ” หยดน้ำอุ่นๆ เริ่มไหลออกทางหางตาของน้ำทิพย์บ้าง “ไม่ไล่บีนะคริส ถ้าวันนึงคริสจะมีใคร แล้วคนนั้นทำให้คริสมีความสุขได้ บีก็จะปล่อยคริสไปเหมือนที่บีเคยทำ แต่วันนี้คริสยังไม่มีใคร คริสยังไม่หายทุกข์ใจ ..... ก็ขอให้บีดูแลคริสก่อนได้ไหม?

 

     ศิรินสั่นศีรษะปฏิเสธ ยกมือขึ้นปาดน้ำตา

     “ขอโทษนะบี คริสเห็นแก่ตัวเกินไปแล้วอ่ะ คริสกลับก่อนแล้วกันนะ”

 

     เมื่อพูดจบ ศิรินก็คว้ากระเป๋าของเธอ ออกจากห้องของน้ำทิพย์ไปโดยไม่กล่าวลา

                                                                                   .................

.

     “คุณวุ้น คริสอยู่กับคุณวุ้นหรือเปล่า?” เสียงร้อนรนปนหอบของน้ำทิพย์ดังขึ้นผ่านสายโทรศัพท์ของสาวเซ็กซี่อย่างวุ้นเส้น

     “อยู่” วุ้นเส้นตอบ พลางเหลือบมองเพื่อนสาวหน้าหมวยที่มีสีหน้าอมทุกข์อยู่ข้างๆ ที่คอนโดของเธอ

     “โอเคค่ะ บีอยากทราบเท่านี้แหละ ขอบคุณนะคะ” น้ำทิพย์พูดพร้อมตัดสายไป

 

     “อิหมวย อะไรของมึงเนี่ย?” แล้ววุ้นเส้นก็หันมาหาเพื่อนสาว

     “ก็....อืม” ศิรินไม่รู้จะตอบอะไร

     “คนดีๆก็ไม่ชอบ หรือมึงยังคิดถึงเซนต์อยู่”

     “ไม่แล้วนะ จริงๆก่อนเลิกกับเซนต์อ่ะทำใจมาพักนึงแล้ว เพราะรู้สึกได้ว่าเขาไม่เหมือนเดิม แต่ตอนนั้นที่แย่เพราะไม่คิดว่าเขาจะมีคนอื่น คิดแค่ว่าเข้ากันไม่ได้ต่างหาก”

     “แล้วเรื่องบีนี่ยังไง? หะ! อีหมวย” วุ้นเส้นถาม

     “ก็ไม่ทำไม กูทำแย่ๆกับเขาไว้เยอะ กูรู้สึกแค่ว่า พอกูผิดหวัง กูเสียใจ กูก็วิ่งไปหาเขา แต่พอกูมีความสุขสิ กูไม่เคยจะทำอะไรให้เขาเลย”

     “เลยโทษตัวเองว่างั้นเถอะ”

     “อืม”

     “แล้วความรู้สึกล่ะ มึงชอบเขาไหม?” วุ้นเส้นถามตรงๆ

     “ก็....” ศิริน ย้อนคิด ทบทวนตัวเอง “ไม่รู้สิมึง มันไม่ได้หวือหวา ไม่เหมือนตอนที่เซนต์เข้ามา ตอนนั้นกูรู้สึกมันชมพูมากเลยมึง แต่กับบี มันเนิบๆเรื่อยๆ แต่กูก็คิดถึงเขาตลอดนะ อยู่กับเขาแล้วอบอุ่น ปลอดภัย อยู่ด้วยกันแทบไม่ทะเลาะอะไรกันเลย ชอบอะไรเหมือนกัน เขาก็เหมือนจะรู้ใจกูหมดทุกอย่าง”

     “แล้วมีความสุขไหมล่ะ? ให้เปรียบเทียบแล้วกัน ะหว่างมึงอยู่กับเขากับมึงอยู่กับเซนต์”

     “อืม เซนต์หวือหวากว่า ดูมีรสชาติกว่า แต่ทะเลาะกันบ่อย อยู่แล้วเหนื่อยแต่ก็มีความสุข”

     “แล้วกับบีล่ะ?” วุ้นเส้นถามย้ำ

     “ก็...อย่างที่กูบอกอ่ะ เราแทบไม่ทะเลาะกัน อยู่กันได้เรื่อยๆ แต่ไม่หวือหวา”

     “อ่า...” วุ้นเส้นพยักหน้า “มึงควรจะแยกแยะคำว่า หลง กับ รักให้เป็นนะคริส”

     “อะไรของมึงวะ?” ศิรินสงสัย

     “ตามนั้นแหละ ไปคิดเอาเองแล้วกัน แล้วยังไงคืนนี้จะนอนนี่ไหม?

     “นอน”

     “โอเค”

                                                                          ........................

 

     “ฮัลโหลวววววววว ซิสเตอร์” เสียงทักทายของน้อยสาวตัวแสบ ทำให้ศิรินส่ายหน้า

     “ไง น้องพลอย นี่ว่างเหรอชวนพี่คริสมากินข้าวด้วยเนี่ย” ศิรินมองอาหารที่ตั้งเรียงรายอยู่บนโต๊ะ

     “เออ ว่าง ว่างมากกกก” หอเล็กพูดอย่างอารมณ์ดี “กินๆๆๆๆกันพี่คริส”

 

     สองพี่น้องหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานตลอดมืออาหาร พลอย หอวังจึงเริ่มเปิดประเด็นที่เธออยากรู้จนต้องนัดพี่สาวออกมาวันนี้

     “เออ แล้วยังไง เดือนก่อนพลอยได้ยินว่า พี่คริสกับไปคุยกับพี่บี เป็นไงบ้างอ่ะ? ว่าจะถามหลายทีละ เพิ่งได้มีเวลานั่งคุยกันนานๆ”

     ศิรินสะอึก เธอลดแก้วน้ำที่กำลังดื่มลงช้าๆ

     “อ้าว ทำไมทำหน้าอย่างนั้นน่ะ ยังไง ยังไง ไปเทเขาอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย?

     “จะว่าอย่างนั้น ก็ใช่อยู่นะ” ศิรินยอมรับ

     “อีพี่คริส” หอเล็กกรอกตา “ไปเทเขาตั้งแต่เมื่อไหร่อีกเนี่ยเนี่ย”

     “ก็เมื่อเดือนที่แล้วอ่ะ”

     “อ่อ” หอเล็กรับคำ “พี่คริส พลอยพูดจริงๆนะ เวลาพี่อยู่กับพี่บีอ่ะ พี่รู้ตัวมะว่าพี่ดูมีความสุขมากๆเลย”

     “เหรอ?” ศิรินทำหน้าแปลกใจ

     “อืม แต่ถ้าพี่ไม่รักเขาก็ไม่เป็นไรหรอก” หอเล็กพูดอย่างเสียดายๆหน่อย

 

     ศิรินนิ่งคิด

     “ก็ไม่รู้ว่ารักไหมอ่ะน้องพลอย พี่คริสคิดถึงเขานะ แต่กลัวว่า การที่พี่ไปวนเวียนอยู่ในชีวิตเขาอ่ะ มันจะทำให้เขาเสียใจมากขึ้นกว่าเดิม”

      “จริงๆที่นัดมาวันนี้เพราะจะถามพี่คริสเรื่องนี้แหละ พลอยรู้เรื่องนี้จากพี่วุ้นว่าพี่กลับมาคุยกัน พี่วุ้นบอกว่า พี่บีเหมือนเดิมทุกอย่างเลย...” หอเล็กมองพี่สาวที่เก่งไปซะทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องหัวใจของตัวเอง 

     “ที่พี่คริสบอกว่า การมีพี่คริสในชีวิตพี่บี จะทำให้พี่บีเสียใจ แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่า การที่พี่คริสเทเขาแบบนั้นอ่ะ เขาจะไม่เสียใจ” หอเล็กทำเสียงเคร่งขรึมอย่างที่นานๆทีคนเป็นพี่จะได้ฟัง

     “ครั้งแรก พี่ทิ้งเขาไปเพราะพี่มีอีกคนเข้ามา เขาที่ตอนนั้นคุยกับพี่มาสองปีก็ยอมถอยให้ พี่เลิกติดต่อกับเขาไปอีกปี เขาก็ยังรอพี่ เมื่อพี่กลับมาเขาก็กลับมามาดูแลพี่เหมือนเดิม...พี่คริสจะปล่อยคนแบบนี้ออกไปจากชีวิตจริงๆเหรอ?

     “น้องพลอย..” ศิรินทำหน้ายุ่งยากใจ “ก็เพราะอย่างนั้นไง พี่คริสถึงคิดว่าพี่ไม่เหมาะกับเขา เขาหนักแน่น แต่พี่คริสไม่มีความหนักแน่นอะไรเลย”

     “โอ๊ยยยยยย!” พลอย หอวังลากเสียงยาวอย่างเหนื่อยหน่าย “ยูเข้าใจไหม ว่าพี่บีเขาสู้อยู่โว้ยพี่คริส เข้าใจไหมว่าเพราะเขารักพี่ เขาเลยสู้เพื่อจะอยู่กับพี่ เขาไม่เคยหมดหวัง ไม่เคยหมดศรัทธาในตัวพี่ไงพี่คริส แล้วไอ้เหตุผลที่พี่ว่ามานั่นน่ะ คิดว่าพี่บีเขาไม่รู้เหรอไง เขารู้ เขาแค่ไม่ได้มองว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ไง เพราะเขาสู้เพื่อพี่คริสอยู่ไงคะ เข้าใจที่น้องพลอยสุดสวยนี่พูดไหมคะ” หอเล็กทำหน้าเบื่อหน่ายอีกรอบ 

     “ไปคิดเอาเองแล้วกันนะพี่คริส ว่าไอ้เหตุผลที่ทำให้พี่คริสไม่ยอมสู้ไปกับเขาอ่ะ พี่คริสสมควรคิดหรือเปล่า ถ้ารู้ตัวแล้วก็กลับไปขอโทษเขาซะ แล้วสู้ไปกับเขาซะ อย่าปล่อยให้คนที่ไม่เคยหมดหวังในตัวพี่เขาหมดหวังนะ คนแบบนี้แหละที่จะอยู่ด้วยกันได้ตลอดชีวิต”

"สรุปว่านี่แกเป็นน้องฉัน หรือเป็นแม่ฉัน” ศิรินเถียงน้องกลับ แต่ในใจกลับกระตุกตามคำพูดของน้อง

“เออ เอาเป็นว่าไปคิดดูแล้วกัน มีไรให้ช่วยก็บอกน้องนะ" พลอย หอวัง ดูดน้ำจากหลอดเป็นครั้งสุดท้าย 

"ไปละ มีธุระ จ่ายเงินให้ด้วยล่ะ” หอเล็กพูดพร้อมยืนขึ้นแขนข้างนึงหยิบกระเป๋าขึ้นมา

"บาย พี่คริส" พูดจบ พลอยก็เดินออกจากร้าน ทิ้งให้ศิรินยังคง งง อยู่

“เอ้า อะไรวะ?!" ศิรินสบถเมื่อรู้สึกตัว "แบบนี้ก็ได้เหรอ ไอ้น้องเลวววววววววววว!

                                                                               ...............................

 

     แต่ว่าหลังจากน้องสาวชิ่ง ไม่ยอมจ่ายเงิน(?) หนีไปแล้ว ศิรินยังคงไม่ขยับ และยังนั่งอยู่ที่ร้านต่อ เธอกำลังใคร่ครวญอะไรบางอย่าง ร่างบางเม้มปาก หยิบโทรศัพท์ออกมา และโทรหาเพื่อนสนิท เมื่อความคิดตกตะกอน

     "โทรมากูมีอะไร อิหมวย” ประโยคแรกที่วุ้นเส้นทักมาเมื่อรับสายเพื่อนสนิท

     “มึงเคยบอกกูว่าให้แยกคำว่าหลงกับคำว่ารักใช่มะ?

     “เออ ทำไมอยู่ดีๆพูดเรื่องนี้วะ?

     “หลง กูคิดว่า เราหลงในรูปลักษณ์ของคนๆนึง เราหลงในคำพูดของเขา การกระทำของเขา แต่เราไม่ได้รับทุกอย่างที่เป็นเขาได้ และความหลงก็อยู่ได้ไม่นานใช่ไหมวะ ไม่เหมือนความรัก ไม่หวือหวา แต่อบอุ่น ปลอดภัย อยู่แล้วสบายใจ รู้สึกว่ามั่นคงกว่าหลง แบบนี้ใช่ป่าว?” ศิรินไม่ตอบคำถามปัจจุบัน แต่ตอบคำถามที่เคยถูกถามเมื่อนานมาแล้ว

     “กูคิดว่า มันน่าจะประมาณนั้น” วุ้นเส้นตอบคำถาม “มีอะไรหรือเปล่า อิหมวย?

     “วุ้น” เสียงศิรินเปลี่ยนเป็นโหมดจริงจังโดยฉับพลัน “กูค่อยข้างมั่นใจว่า กูรักบีว่ะ มึงช่วยกูหน่อยสิ”

...........................


     ห้างสรรพสินค้าในวันหยุดนั้นคนเยอะเสมอ แต่หญิงสาวหน้าหมวยก็คอยสอดสายตามองคนที่เธอต้องการจะเจอ และในที่สุด หญิงสาวร่างสูงก็เดินมาบริเวณที่เธอยืนรออยู่

 

     ศิรินไม่รอช้า ปรับโหมดอารมณ์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เดินสวนเข้าไป

     “อ้าว บี” ศิรินร้องทัก

     “คริส” เสียงร้องทักของน้ำทิพย์ดังขึ้น แต่สิ่งที่แปลกออกไปคือสายตาของเขา.. ความอบอุ่นมันหายไป “มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?” น้ำทิพย์ถาม

     “อ๋อ ก็วุ้นชวนคริสมากินข้าวน่ะ” ศิรินว่าไปตามสคริปที่ท่องมา

     “อ้าว คุณวุ้นไม่เห็นจะบอกเลยว่าคริสจะมาด้วย”

     “แต่คริสก็มาแล้วนี่ งั้นเราไปที่ร้านกันก่อนไหม?

     น้ำทิพย์ยืนชั่งใจอยู่ครู่ ก่อนจะตอบรับอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

     “ก็ได้...”

 

     ทั้งสองจึงได้มานั่งที่ร้านอาหารญี่ปุ่นด้วยกัน ศิรินกับน้ำทิพย์ช่วยกันสั่งอาหาร และอาหารที่น้ำทิพย์สั่งนั้น ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ศิรินชอบ ทำให้สาวหน้าหมวยใจชื้นขึ้นเล็กน้อยที่อย่างน้อยเขาก็จำได้

     “จำได้อยู่เหรอว่า คริสชอบกินอูนิ” ศิรินถามพร้อมกับส่งรอยยิ้มห้าล้านไปให้

     "บีสั่งเพราะว่าบีอยากกินนะ คริสชอบเหรอ?” น้ำทิพย์ตอบด้วยเสียงเรียบๆ ไม่มีอารมณ์ใดๆร่วมในน้ำเสียงนั้น

     “อ๋อ” ศิรินครางออกมาเบาๆอย่างปิดความผิดหวังไม่มิด เธอมองไปยังคนร่างสูงที่ตอนนี้เขาไม่ได้มองเธอ หากมองออกไปทางนอกร้าน

     ความเงียบเข้าครอบงำทั้งครู่จนอาหารถูกนำมาเสิร์ฟ

     "บี ไม่กินเหรอ นี่โอโทโร่.." ศิรินไม่พูดเปล่า เธอคีบปลาชิ้นนั้น แล้ววางลงในจานของคนตรงหน้าอย่างนุ่มนวล

     "ขอบคุณนะ" น้ำทิพย์ยิ้มรับแกนๆ แต่ไม่แตะต้องปลาชิ้นนั้น

 

     ศิรินหน้าเสีย เมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจเธอเช่นเคย

     "แล้วไม่ได้คุยกันเดือนนึง บีเป็นไงบ้างอ่ะ?" ศิรินพยายามจะชวนคุย

     "ก็ดีนะ" น้ำทิพย์ตอบสั้น สายตามองออกไปนอกร้าน 

     "ซื้อเครื่องเล่นบลูเรย์มาไว้ที่ห้องหรือยัง?" ศิรินถามกระเซ้า กล่าวอ้างไปถึงครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองดูหนังด้วยกันที่คอนโดของน้ำทิพย์

     "ไม่อ่ะ ไม่รู้จะซื้อทำไม บีไม่ได้ชอบดูหนังขนาดนั้น" น้ำทิพย์หยักไหล่ไม่ใส่ใจ

     

     ศิรินเม้มปากแน่น น้ำตาเอ่อคลออย่างห้ามไม่ได้

     “คุณวุ้นไม่มาสักที” น้ำทิพย์พึมพำ

     “บีหิวก็กินก่อนได้” ศิรินยังแข็งใจพูดต่อ

     “ไม่เป็นไร รอคุณวุ้นก่อนนั่นแหละ คนชวนยังไม่มาจะกินได้ยังไง”

 

     แล้วทั้งคู่ก็นั่งเงียบใส่กันอีก ศิรินคิดทบทวนไปมา มองคนตรงหน้าอย่างน้อยใจ และเธอก็ตัดสินใจ

 

     “คริสลืมไปอ่ะบี ว่าคริสมีธุระด่วน คริสขอตัวก่อนนะ” ไม่ไหวแล้ว เธอไม่ไหวแล้ว เธอไม่สามารถทนความเปลี่ยนแปลงของเขาได้อีก ศิรินไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ก็หันหลังกลับ ไม่มีเสียงยื้อ ไม่มีคำถาม ไม่มีอะไรจากคนตัวสูงนั่นอีก

 

     ทันทีที่พ้นระยะของร้านแล้ว สาวหมวยก็ร้องไห้โฮออกมาแบบบังคับไม่ได้ เธอเสียใจ และเธอก็รู้ตัวดีว่า เธอทำตัวของเธอเอง เธอรู้ตัวในวันที่สายไป เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว และเขาคงจะทำใจไปแล้ว...

     

     ร่างบางไม่รู้ว่าตัวเองเดินกลับถึงรถเมื่อไหร่ เธอเดินร้องไห้มาตลอดทาง จนกระทั่งจะถึงรถ เธอก็เดินชนใครคนนึง

 

     “กินน้ำตาไม่อร่อยหรอก กินนี่ดีกว่า” เสียงคุ้นเคยดังใกล้ๆตัว พร้อมกับแก้วนมอุ่นๆ จากร้านกาแฟชื่อดังยื่นมาให้

     ศิรินเงยขึ้นมามองคนตรงหน้า

     “ผลุนผลันออกมาแบบนั้น บีจะตามทันได้ยังไง เนี่ยค่าอาหารก็แพง ไม่ได้กินเลยสักคำ...”

     “บี...”

     “เรียกบีทำไม คิดถึงเหรอ?” น้ำทิพย์พูด พร้อมเอานิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าหมวยให้ แล้วเอื้อมมือไปจับไหล่ของคนตรงหน้าไว้

     "คริส บีอยากจะคุยกับคริสเกี่ยวกับเรื่องของเรา น้ำทิพย์พูดด้วยใบหน้าจริงจัง "บีอยากจะให้เราตกลงกันให้รู้เรื่อง

     "อื้ม" ศิรินพยักหน้า หลบตาต่ำ ในใจสั่นด้วยความลุ้นว่าเขาจะพูดอะไร

     "บีไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้อีกแล้ว บีไม่อยากมีคริสอยู่ในชีวิตบี...." น้ำทิพย์พูด

     ประโยคนั้น ทำให้น้ำตาที่เริ่มหายไปของศิริน คลอออกมาอีกรอบ

     "ในฐานะเพื่อนอีกแล้ว" น้ำทิพย์ต่อให้จบประโยค "แต่บีจะขอคบกับคริส ในฐานะ คนรัก จะได้ไหมคะ?"

 

     ศิรินเปิดตากว้างเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอยืนอึ้งอยู่ครู่ แล้วหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

     “บีบ้า!” สาวหมวยครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง 

     “ยังไม่ได้ให้คำตอบบีเลยนะ”

 

     ศิรินยกมือขึ้นปาดน้ำตาอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมา

     “ถามมาแบบนี้ คริสควรจะเล่นตัวก่อนไหมอ่ะคะ?"

 

 

 

 

- END-


ฮัลโหลวววววววว จบแล้ว!! โอเคกันมั้ยยย?!!!

ชอบไม่ชอบอย่างไรบอกกันได้เด้ออออออออออ


เรื่องแรก ผิดพลาดประการใด ไรท์กราบขออภัยไว้ด้วย
ตามไปคุยกันที่ทวิตเตอร์ก็ได้นะ @giintonic1 เด้ออออ

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Chine-G จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 Juonnnnn (@Juonnnnn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 19:03
    ไม่ต้องเล่นตัวแล้วค่ะพี่คริส 5555555
    #6
    0
  2. วันที่ 16 มกราคม 2561 / 17:31
    เออออออ ดีนะคะ 
    #5
    0
  3. #4 Namthig-BC (@Namthig-BC) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 13:59
    เกือบร้องแล้วอะ
    #4
    0
  4. #3 Pream_fata (@Pream_fata) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 05:52
    นึกว่าพี่คริสจะรู้ตัวช้าแล้วอะ
    #3
    0
  5. วันที่ 15 มกราคม 2561 / 23:32
    ชอบค่ะ ดีมากเลย
    #2
    0
  6. วันที่ 15 มกราคม 2561 / 22:36
    เฮียผมครับเฮียผม555
    #1
    0