Fic Naruto SasuNaru : Really love รักนอกจอไม่ขอจิ้น Yaoi

ตอนที่ 21 : Take 18 : คุณพ่อ คุณแม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

           


 มีเพียงความเงียบ หลังจากกดกริ่งหน้าห้องของอุสึมาคิ นารุโตะหลายครั้ง

“รึว่าลูกจะไม่อยู่ที่นี่?”

 ‘มินาโตะพูดพลางมองมาทาง แคลภรรยาของตนที่ตอนนี้เริ่มกอดอกแสดงถึงความหงุดหงิด

“ฮึ๊!  อุตส่าห์จะมาเซอร์ไพรส์”

“เอาน่าฮัน ยอมโทรหาลูกเถอะ จะได้รู้ว่ากลับมากี่โมง”

“ไม่! ฉันจะให้เคย์พูดให้โตะมาเจอเราที่นี่”

“โถ่ ฮันนน โตะอาจจะออกไปสังสรรค์กับเพื่อนๆอยู่ก็ได้ ไว้เราค่อยแวะมาใหม่นะ”

“ไม่รู้แหละ ในเมื่อฉันมาถึงนี่แล้วฉันต้องได้เจอลูก!

มินาโตะ พ่อของนารุโตะ ผู้ที่พานารุโตะเข้าวงการตั้งแต่เด็ก อีกทั้งเคยรับบทพ่อของนารุโตะในซีรี่นินจาจอมคาถา ก่อนจะย้ายไปช่วยงานฮอลลีวูด และได้พบกับ แคลแม่แท้ๆของนารุโตะ นักแสดงสาวที่โด่งดังระดับฮอลลีวูด

            สาวสวยว่าแล้วก็หยิบสมาร์ทโฟนมารีบกดติดต่อเคย์ ผู้เป็นหลานด้วยความรวดเร็วตามนิสัยของคนใจร้อน

แต่ก่อนที่ปลายสายจะตอบรับประตูห้องก็เปิดออก เธอรีบวางสายทันทีก่อนถลาเข้าไปกอดลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

            “เซอร์ไพรส์!!

            “...? เธอคือ...” พ่อของนารุโตะชะงักคำพูดเมื่อคนที่มาเปิดประตูไม่ใช่ลูกชาย

            “ทำไมเปิดชะ...กรี๊ดดด!! ขโมย! แอบเข้าห้องโตะเหรอย๊ะ!!

            “เดี๋ยวก่อนสิครับคุณน้า ผมซาสึเกะไงครับ”

            “ซาสึ...เกะ” สามีภรรยามองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออก

            “อุจิฮะ ซาสึเกะ...?”

            “ครับ”

            “Oh my! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ หล่อขึ้นเยอะเลยนะจ๊ะ” แม่ของนารุโตะว่าพลางหยิกแก้มซาสึเกะที่ไม่รู้จะทำยังไงได้แต่ยิ้มรับ

            “อะแฮ่ม ฮัน...เกะคุงเขาไม่ใช่เด็กละนะ”

            “แหมๆฮันก็ ฉันดีใจนี่ค่ะ เมื่อก่อนลูกโตะติดซาสึเกะคุงยิ่งกว่าอะไร พอมาเจอตอนนี้..ขอน้ากอดอีกทีนะ”

            ไม่ทันจะพูดจบคุณน้าคนสวยก็ถลากอดซาสึเกะอีกครั้ง ส่วนสามีก็ได้แต่เพียงถอนหายใจ เพราะรู้นิสัยภรรยาของตนดี

            “ผมว่า...เราเข้าไปคุยกันในห้องดีกว่านะครับ”

           

            พ่อแม่ของนารุโตะจึงเข้ามาในห้องตามคำเชิญของซาสึเกะ

“คอนโดใหม่ของลูกโตะเริศนะฮัน ฉันชอบมากก”

“ไว้เราย้ายมาอยู่ที่ญี่ปุ่นกันมั้ยครับ”

“ขอโทษด้วยนะครับ พอดีโซฟาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เลยต้องมานั่งที่โต๊ะอาหาร”

 ซาสึเกะพูดดักทางเพื่อไม่ให้พ่อแม่ของนารุโตะสงสัย เรื่องที่ใช้ห้องรับแขกไม่ได้

“แล้วลูกโตะล่ะ ลูกโตะไปไหน?”

“นารุโตะอาบน้ำอยู่ครับ เราเพิ่งกลับมาจากข้างนอกก่อนที่คุณน้าจะมาถึงไม่นานครับ”

ซาสึเกะจำต้องโกหกมินาโตะ และแคล เพราะหากพูดไปว่าสาเหตที่มาเปิดช้าเพราะอะไรจริงๆแล้วละก็ ความรักของเขาอาจมีอุปสรรคคำโตๆขวางไว้เลยก็ได้

เด็กหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ให้อดีตนักแสดง แต่เป็นว่าที่แม่ยายของเขา ก่อนเดินไปหาเครื่องดื่มในตู้เย็น กับอาหารว่างมาเสิร์ฟว่าที่พ่อตาและแม่ยาย ในขณะที่ซาสึเกะกำลังทำหน้าที่บริการให้อย่างดี มินาโตะได้สังเกตการกระทำของเด็กหนุ่มที่ราวกับสนิทสนมกับนารุโตะกระทั่งสามารถหยิบใช้ข้าวของได้เหมือนกับบ้านของตนเอง

“ซาสึเกะคุง กลับจากอังกฤษนานแล้วเหรอ?”

“กลับมาได้ประมาณปีนึงแล้วครับ”

ซาสึเกะว่าพลางเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงคุยกับผู้ใหญ่

“ดีมากเลยจ๊ะ น้านะอดเป็นห่วงลูกโตะไม่ได้จริงๆ ทั้งๆที่ส่งเคย์มาคุมประพฤติแล้วก็ยังรับมือยาก แต่หลายเดือนที่ผ่านมาเคย์ไม่ค่อยรายงานพฤติกรรมเรื่องผู้หญิงให้ฟังเหมือนเมื่อก่อน น้าค่อยเบาใจหน่อย”

“ออ แบบนี้เองเหรอ...เหตุผลที่ส่งเคย์มาญี่ปุ่น” มินาโตะหันไปหาภรรยา

“ก็...ฉันหวงลูกฉันนี่ ผู้หญิงสมัยนี้ไว้ใจยาก ยิ่งโตะชอบเที่ยวผู้หญิงด้วย”

“ผมว่าเจ้าโตะนั่นแหละตัวอันตราย”

“ฮันนน โตะลูกเรานะคะ คุณต้องเข้าข้างลูกสิ”

Mamee Daddee~

ขณะที่พ่อแม่ต่างเถียงกันเรื่องอดีตปัญหาของลูก คนต้นเหตุก็เข้ามาทักทายพลางสวมกอดผู้เป็นพ่อ แม่อย่างร่าเริง แคลหอมแก้มลูกรักไปมาหลายรอบให้สมกับความคิดถึง ก่อนจะกอดเจ้าตัวแสบแน่น

ขณะที่ครอบครัวกำลังทักทายกันอย่างสนุกสนาน ซาสึเกะเห็นว่านารุโตะผมเปียกเพราะรีบอาบน้ำ จึงแอบออกไปหยิบผ้าขนหนูให้

“แอบนินทาโตะอยู่รึเปล่า...โตะได้ยินน้า~

“มี๊เปล่านินทา มี๊แค่พูดถึงนะคะ ลูกรักกก” ผู้เป็นแม่ว่าพลางหยิกแก้มนุ่มของเด็กหนุ่ม

“ทำไมมัมกับแด๊ดไม่โทรมาบอกก่อนล่ะฮะ โตะจะได้ไปรับถึงสนามบิน”

“เซอร์ไพรส์สส ~ ไงคะ ลูกโตะขา”

“โอยย แค่นี้ก็ดีใจจะแย่แล้ววว มาธรรมดาก็ได้ฮะ โอ๊ะ! ขอบคุณครับ”

นารุโตะหันมารับผ้าขนหนูจากซาสึเกะ ก่อนที่ซาสึเกะจะกลับมาร่วมวงสนทนา โดยหารู้ไม่ว่ามีสายตาของมินาโตะคอยจับตามองอยู่

“แด๊ดกับมัม จำได้มั้ยว่าใคร~

“ครั้งแรกมี๊จำไม่ได้ค่ะลูก เพราะซาสึเกะคุงหล่อขึ้นมากกก”

“ซาสึเกะบอกพวกเราตอนแรกแล้ว นี่ถ้าไม่ได้ซาสึเกะคุงเปิดประตูให้นะ มัมของโตะได้อาละวาดแน่”

แคลหันไปตบแขนมินาโตะฉาดใหญ่

“อย่าเผาฉันต่อหน้าลูกซิคะฮันก็”

“ถึงแด๊ดไม่บอก โตะก็พอจะเดาออกฮะ”

สามพ่อแม่ลูกหัวเราะร่วน ก่อนที่สายตาของแคลจะสะดุดที่รอยรักบนคอของนารุโตะ

“ไหนเคย์บอกว่าโตะเลิกเที่ยวผู้หญิงแล้วไง แล้วรอยที่คอได้มายังไงฮึ? บอกมี้มานะ ว่ายังเที่ยวอยู่ใช่มั้ยลูกโตะ”

นารุโตะสะดุ้งวาบ รีบเอาผ้าขนหนูมาปิด ก่อนหันไปมองซาสึเกะที่ตีหน้านิ่งยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม นารุโตะนึกเจ็บใจที่โดนแกล้งจึงคิดหาทางเอาคืน

“กะ ก็...ซาสึเกะ...เป็นคนชวนโตะไปฮะ โตะเลิกเที่ยวจริงๆแล้วนะมัม แต่ต้องไปนั่งเป็นเพื่อนซาสึเกะ โตะเลยต้องไป”

“ซาสึคุงจ๊ะ จริงรึเปล่า...นารุโตะน่ะเชื่อใจไม่ได้ด้วย”

นารุโตะใช้ขาสะกิดซะสึเกะใต้โต๊ะ ขณะที่ตีหน้ายิ้มต่อหน้าคุณแม่ขี้หึง

“ฮัน...ผมลืมของไว้ที่รถ ฮันไปกับผมแป็ปนึงซิครับ”

ยังไม่ทันได้รับคำตอบ อยู่ๆมินาโตะก็พูดแทรกขึ้นพลางส่งสายตาให้ภรรยา ซึ่งแคลก็รู้ถึงสัญญาณที่สามีส่งมาเลยยอมเล่นตามบท

“เอ๋?...อ้อ! ของของลูกโตะ มี๊ซื้อมาจากร้านโปรดของลูกที่แคลิฟอเนีย เดียวมี๊กับดี๊มานะจ๊ะ”

“คร้าบบ ตามสบายครับ”

 

           

“มีอะไรเหรอคะฮัน?”

แคลเริ่มบทสนทนาทันทีเมื่อพ้นประตูห้องของนารุโตะ

“ผมรู้สึกแปลกๆระหว่างลูกของเรากับซาสึเกะคุง”

“อืม...ฉันก็รู้สึกอยู่เหมือนกัน จริงๆที่เห็นรอยไม่ใช่แค่ที่คอโตะนะ คอซาสึเกะก็ด้วย แต่ก็...สองคนนั้นจะเป็นไปได้เหรอคะฮัน?”

“แล้วถ้าเกิดมันเป็นไปแล้ว ฮันจะว่ายังไง?”

“ฉันก็คง...ดีใจซิคะฮัน! ลูกโตะจะได้เลิกเที่ยวผู้หญิง แถมยังมีซาสึเกะคุงช่วยดูแลอีก หายห่วงไปหลายเรื่อง...หรือฮันไม่โอเค...”

“ก็ไม่เชิง...ผมขอคิดดูก่อน”

“นี่เรามีลูกสาวหรือลูกชายกันแน่เนี่ย ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังไม่กังวลเรื่องแบบนี้แท้ๆ”

คนเป็นพ่อ แม่ต่างถอนหายใจเป็นห่วงลูกชายคนเดียวของตน

 

 

ทางด้านซาอิหลังจากระบายทุกข์ให้กับเนจิแล้วก็รู้สึกดีขึ้น ตอนนี้ทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่บนสะพานEitai ภาพแม่น้ำยามค่ำคืนกับเรือนักท่องเที่ยวที่แล่นไปมาไม่มากพอจะทำให้ซาอิรู้สึกปลดปล่อยได้บ้าง

“อี้ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่รบกวนพี่ตลอดเลย”

เด็กหนุ่มกล่าวด้วยเสียเครือหลังจากผ่านการร้องไห้อย่างหนัก

“พี่ดีใจที่อี้นึกถึงพี่เป็นคนแรก เพราะพี่ก็เป็นห่วงอี้เหมือนกัน”

เนจิพูดพลางเอื้อมมือมากุมมือเรียวของซาอิไว้

“อาอี้...”

“ครับ”

“พี่ไม่อยากเห็นอี้ร้องไห้แบบนี้อีกแล้ว ถ้าอี้ไม่รังเกียจ...ให้โอกาสพี่จะได้มั้ย”

“โอกาส?”

“อย่าเพิ่งปฏิเสธกันนะ พี่อยากคบกับอี้...มากกว่าฐานะพี่น้อง”

ซาอิมองเนจินิ่งก่อนจะหลุบตาลงเพื่อหลบสายตา

“ผม...”

“ไม่ต้องห่วงหรอก จะยังคงเป็นพี่ชายที่อี้ไว้ใจได้เสมอ...ถ้าอี้พร้อมเมื่อไหร่ พี่ก็พร้อมจะเริ่มต้นได้ทุกเมื่อ”

เพราะความรักที่ซาอิเรียนรู้มาไม่ได้สวยงามเหมือนที่เคยคิด เขาจึงกังวลใจในหลายๆเรื่อง แม้จะรู้สึกผิดที่ไม่สามารถให้คำตอบเนจิตอนนี้ และดูเหมือนเอาเปรียบให้เนจิเป็นฝ่ายรอ คงจะดีกว่าที่จะให้เวลาทำงานของมันไป

“ขอบคุณนะครับ พี่เนจิ ไม่สิ...พี่โชว”

เนจิยิ้มรับก่อนโน้มให้ซาอิลงมาซบไหล่ พลางลูบศีรษะเพื่อปลอบโยน การกระทำที่อ่อนโยนของเนจิอดทำให้ซาอิรู้สึกเจ็บปวดในใจไม่ได้เมื่อนึกถึงกาอาระ คนที่ซาอิอยากจะได้รับการปลอบโยน แต่คงเป็นไปไม่ได้ในเมื่อเขาเป็นแค่เพียง ทางผ่าน

“ขอบคุณเหมือนกันที่ไม่รังเกียจพี่”

ซาอิปล่อยน้ำตาให้รินไหลอีกครั้ง บนไหล่ของเนจิที่คอยปลอบประโลมด้วยความรู้สึกเจ็บไม่ต่างกัน



มินาโตะและแคลกลับขึ้นมาพร้อมของฝากของนารุโตะ ตอนนี้ทั้งคู่กำลังมองการกระทำของซาสึเกะและนารุโตะเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่ทั้งคู่คิดนั้นไม่ผิด

นารุโตะกำลังจัดขนมเพิ่ม ขณะที่ซาสึเกะเตรียมน้ำแข็งใส่ชามใหญ่ นารุโตะตักขนมขึ้นมาให้ซาสึเกะลองชิม เมื่อได้ฟังคำตอบจากซาสึเกะ เด็กหนุ่มยิ้มร่าอย่างมีความสุข

“อะแฮ่ม!

มินาโตะแกล้งกระแอมเสียงดังเพื่อให้รู้ว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคน

นารุโตะรีบยกขนมมาวาง ขณะที่ซาสึเกะยกพั้นช์และน้ำแข็งมาวาง ก่อนจัดอาหารว่างชุดใหม่ให้พ่อกับแม่นารุโตะ เมื่อทุกคนนั่งประจำที่แล้ว มินาโตะและแคลจึงเริ่มเข้าประเด็น

“ลูกโตะจ๋า”

“ครับมัม ขนมอร่อยมั้ยฮะ?”

“จ้ะ หวานมากกก”

“ซาสึเกะคุง เธอกับลูกโตะอยู่ในสถานะไหน?”

มินาโตะเข้าประเด็นอย่างรวดเร็ว ทำเอานารุโตะเผลอปล่อยช้อนด้วยความตกใจ ส่วนซาสึเกะเพียงแต่นิ่งมองว่าที่พ่อตา

“แด๊ดพูดอะไรน่ะครับ เราสองคนก็เป็น...”

“เราคบกัน ในฐานะ...คู่รักครับ”

เมื่อเห็นว่ามินาโตะถามตรง ซาสึเกะก็เห็นว่าควรจะตอบตรงๆเช่นกัน

“นานรึยัง?” มินาโตะถามต่อ

“ผมกับนารุโตะตกลงกันอย่างชัดเจนเมื่อไม่นานมานี้ ”

“เธอ...เปลี่ยนใจลูกโตะยังไง? ก่อนหน้านี้ลูกโตะก็ออกจะ...โด่งดังเรื่องผู้หญิง”

ซาสึเกะได้ยินดังนั้นก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มบางๆจะประดับบนใบหน้าคม

“ผมเพียงแต่...แสดงออกว่าคิดยังไงกับเขา แต่ก็ไม่กล้าหวังว่าเขาตอบรับความรู้สึกของผม...ความรักแบบนี้มันไม่ใช่จะยอมรับกันได้ง่ายๆนี่ครับ ขนาดผมเองก็ยังทำใจยากเมื่อรู้ว่าผมรักผู้ชายมาตั้งแต่เด็ก แต่ผมอาจจะเป็นคนที่โชคดีที่สุดก็เป็นได้ เมื่อคนที่ผมแอบชอบมาตลอด เขาตอบรับความรู้สึกผมในตอนนี้ ”

“ซาสึเกะ...”

นารุโตะมองคนรักตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นแรง เขารู้สึกได้ว่าใบหน้าของเขาร้อนอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะตอนนี้เขาดีใจเอามากๆที่ซาสึเกะยอมรับต่อหน้าเขา และต่อหน้าพ่อกับแม่

เมื่อมินาโตะได้ยินดังนั้นจึงคลายกังวล แต่ยังไม่ทิ้งมาด

“รู้รึเปล่าว่าฉันกับแคลรักนารุโตะมากขนาดไหน”

“ครับ”

“นารุโตะเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว”

“ครับ”

“แด๊ดฮะ ให้โอกาส”

ซาสึเกะปรามขณะที่นารุโตะกำลังจะเถียงตอบมินาโตะ นารุโตะจึงยอมนั่งลง

“ฉันจะคอยดู ฉะนั้น...ถ้านารุโตะต้องเจ็บช้ำเพราะนายเมื่อไหร่ อย่าหวังว่าฉันจะใจอ่อนอีก”

ซาสึเกะกับนารุโตะมองหน้ากันครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองมินาโตะกับแคล

“แหม...ฮันก็ อนุญาตก็ตอบอนุญาตซิคะไม่เห็นต้องเขินเลยนินา”

“ก็ผมอยากให้ลูกเกรงผมบ้าง พ่อตาใจดีหาไม่ได้ง่ายๆนะ...ซาสึเกะคุง” มินาโตะพูดด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่อ่อนลง ต่างจากเมื่อครู่

“นั่นสิครับคุณน้า”

No No No...อย่าเรียกน้า เรียกขุนแม่ และขุนพ่อ นะจ้ะ”

“ครับ ขอบคุณนะครับ คุณพ่อ คุณแม่”

“กรี๊ดดด I’m so glad! ได้ว่าที่ลูกเขยหล่อ แต่ต้องคุมลูกโตะให้อยู่หมัดนะจ้ะ เดี๋ยวเกิดไปซุกซนที่ไหนอีก”

“มัมมม! อย่าชี้โพรงให้กระรอกแบบนั้นซิครับ” นารุโตะว่ารับมุกคุณแม่อารมณ์ดี

“แสดงว่ายังจะไม่เลิกเจ้าชู้ใช่มั้ย...นารุโตะ” ซาสึเกะหันมาถามเสียงเย็น

“เลิกครับ โตะเลิก ลาขาดเลย”

ในที่สุดซาสึเกะก็ได้รับการยอมรับจากครอบครัวของนารุโตะ ทำให้นารุโตะรู้สึกอบอุ่นในใจ เมื่อได้ฟังความรู้สึกของซาสึเกะในวันนี้ ก็เห็นถึงความตั้งใจจริงของเด็กหนุ่มอุจิฮะ ที่ต้องการจะใช้ชีวิตร่วมกันอย่างจริงจัง

 

 

ในรถเปอร์เช่คันงามแล่นไปตามถนนด้วยความเร็วสูง บรรยากาศในรถนั้นชวนอึดอัดด้วยความเงียบ เออิจิมองตรงไปบนถนนนิ่งโดยไม่มีรอยยิ้มอย่างที่เคยเป็นทำเอาหนุ่มร่างเล็กที่อยู่ข้างๆลอบกลืนน้ำลายพลางกำที่จับบนศีรษะแน่น

โกรธอะไรของเค้าอีกล่ะเนี่ย? หวาๆ...แตะร้อยยี่สิบแล้ว!’

“อะ เออิจิซัง...ช่วยลดความเร็วลงเถอะครับ”

แต่สิ่งที่ชายเจ้าของชื่อทำคือแตะเบรกจนร่างเล็กหน้าเกือบทิ่มคอนโซล ดีที่ยังมีเข็มขัดนิรภัยยึดไว้อยู่

“เป็นอะไรของคุณ! นึกจะขับเร็วก็เร่ง นึกจะเบรกก็เบรก ดีที่ไม่มีรถขับตามมา...”

“ทำไมถึงได้ยอมไปทานข้าวกับMr.Person สองต่อสอง...เหตุการณ์ที่มุโรซากิทำไว้ เคย์ไม่เคยจำรึยังไง? ”

“เคย์ต้องคุยงาน อีกอย่างเคย์ก็แค่นั่งทานข้าวกับเขากลาง ร้าน อา หาร แต่เออิจิซังกลับลากเคย์มาต่อหน้าต่อตาคนอื่นๆ คุณเป็นอะไรครับ? เออิจิซังที่เคย์รู้จักไม่ใช่คนที่ทำตามอารมณ์แบบนี้!

“หึ... นั่งคุยงานเหรอ? ที่ออฟฟิศก็ได้มะ เคย์ก็รู้ว่าMr.Person เค้ามีข่าวกับเด็กผู้ชายมานับไม่ถ้วน รึเคย์อยากเป็นข่าวกับเขาน่ะห๊ะ!

“มันจะมากเกินไปแล้วนะเออิจิ! คุณกำลังดูถูกผมอยู่นะครับ! นี่คุณยังเห็นผมเป็นคนรักอยู่รึเปล่า!!

“ก็เพราะเคย์เป็นคนรักของผมไง! ผมเลยหึงคุณ หวงคุณ! คุณช่วยปกป้องตัวเองหน่อยเถอะ คราวหลัง...ถ้าคุณยังพาตัวเองไปข้องแวะกับคนแบบนั้นอีก...ผมจะ”

“จะล่ามผม หรือจะอะไรก็เชิญเลย! เออิจิซังที่เป็นแบบนี้ ผมไม่เคยรู้จัก!!

“เคย์ เคย์หยุดนะ! คุณจะไปไหน! เคย์!!

เคย์รีบเปิดประตูรถและวิ่งหนีไปทันที น้ำตาไหลนองอาบแก้มใสอย่างไม่อาจห้ามได้

ผมทำผิดอะไร...ผมทำผิดงั้นเหรอ...ผมแค่คุยงาน เออิจิซัง...ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย...

คำถามยังคงวนเวียนภายในความคิดของร่างเล็กซ้ำไปมา จริงอยู่ที่เหตุการณ์ของมุโรซากิเขามีส่วนผิด รู้ว่าอีกฝ่ายมีใจให้แต่ก็ยังตกลงไปเหมือนตอบรับ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่...เขาเข้ามาคุยเรื่องงานของนารุโตะกับMr.Personจริงๆ แต่เออิจิยังยึดติดอยู่กับอดีตและไม่เชื่อใจเขา

 

 

หลังจากมินาโตะและแคลกลับไปแล้ว นารุโตะก็เข้ามาสวมกอดพลางออดอ้อนซาสึเกะ

“อ้อนกันแบบนี้...อารมณ์ค้างจากเมื่อตอนบ่ายรึไง?”

“เปล่า ดีใจต่างหาก ที่ได้ยินนายพูดวันนี้ ”

“อยากได้ยินอีกรึเปล่าล่ะ...”

นารุโตะยิ้มหวาน พลางส่งสายตายั่วยวน “ขอชัดๆ หลายครั้งเลยนะ”

“...ครับที่รัก...”

พูดจบริมฝีปากบางเลื่อนเข้ามาทาบทับริมฝีปากอิ่มแล้วมอบสัมผัสหวานจากเรียวลิ้นทำเอานารุโตะรู้สึกวาบหวาม ขณะที่มือสีน้ำผึ้งค่อยๆลูบไล้ไปตามแผงอกของคนร่างสูงเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ใคร่ให้พุ่งสูง

 

Cause when you love someone ,You open up your heart, When you love someone

You may grow~ If you love someone

 

ซาสึเกะไล้ลูบมาจนถึงบั้นท้ายนุ่มของอีกคนก่อนหยิบตัวต้นเสียงออกมา กดปิดเสียงก่อนโยนลงพื้นขณะที่ยังไม่ยอมละจากการลิ้มรสริมฝีปากอิ่ม ที่ทางอีกคนก็เรียกร้องเขาเช่นกัน ร่างสูงพาร่างเพรียวผลิกมาพิงผนัง ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากมาที่แก้มนิ่ม และลงมาต้นคอ

“เข้าใจเลือกเพลงนะ”

“ชอบอยู่แล้วต่างหาก...”

 

Rhrrrr~ Rhrrrrr~

 

คราวนี้เสียงโทรศัพท์ของร่างสูงดังขัดจังหวะอีก ทำเอาซาสึเกะอารมณ์เสียไม่น้อย

 

Cause when you love someone ,You open up your heart, When you love someone

You may grow~ If you love someone, And you're not afraid to lose 'em,You'll probably never love someone like I do~ **Love Someone – Lukas Geaham**

 

ขณะเดียวกันเสียงโทรศัพท์ของนารุโตะก็ดังขึ้นอีกรอบ

“รับเถอะ”

ซาสึเกะยังคงอ้อยอิ่ง ก่อนจะประทับริมฝีปากบนบางอิ่มอีกครั้งแล้วจึงจำใจผละออกมารับโทรศัพท์ ทางนารโตะก็เช่นกันคราวนี้ก็รู้สึกเสียดายไม่น้อย แต่ในเมื่อโทรศัพท์ดังติดต่อกันแบบนี้เห็นทีคงมีเรื่องเกิดขึ้น

“ว่าไงเคย์?”

“มีอะไรเออิจิ?”

หลังจากที่ฟังปลายสายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งนารุโตะและซาสึเกะมองหน้ากันก่อนที่จะแยกไปคุยคนละทาง คราวนี้เห็นจะต้องเลื่อนความต้องการของเขาทั้งคู่ไปก่อน เพราะคนสนิทกลับทะเลาะกันเสียแล้ว

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>TBC

ต้องขอขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่ส่งกำลังใจมาให้ไรท์นะฮะ

ตอนนี้ไรท์ตกรอบแล้ว ก็ไร้ซึ่งแรงกดดัน(มั้งนะ)

ด้วยสำนึกในความใจดีของเหล่ารีดเดอร์ที่รอคอยมานานหลายเดือน (รู้ตัวซะที)

จึงได้ลงตอนนี้ให้เป็นของขวัญ?

อาจลำบากรีดเดอร์หลายท่านที่ต้องสลับอารมณ์ไปมา 
แต่อย่าเพิ่งเป็นไบโพล่าไปก่อนนะตัว = . , =


การแข่งขันได้สอนอะไรไรท์หลายอย่างฮะ 
และได้ทำให้ไรท์เห็นความรักทุกหัวใจที่ส่งมาให้กำลังใจจริงๆ

เค้าไม่มีอะไรจะพูด นอกจาก "ขอบคุณอย่างสุดซึ้ง Y U Y "


ตอนต่อไปเตรียมหม้อไว้ต้มมาม่ากันด้วยนะตัวเอง
ฉากดราม่ากำลังมา...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

184 ความคิดเห็น

  1. #146 ks_siri (@ks_siri) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 15:38
    โอ้ยย เขินแทนอีโตะเขินจนคนหันมามองทั้งร้านแล้วว ~//~
    #146
    0
  2. #138 smilerabbit (@siewying) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 10:12
    แงงง เขินๆๆเขินจะตายละว้อยซาสึเกะแซ่บแต่ก็อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟซะอัก อกอี่แป้น-////-
    #138
    0
  3. #136 Alljae (@Alljae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 15:17
    สู้ๆๆๆนะๆไรท์ เราชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ. รออยู่นะคะ
    #136
    1
    • #136-1 Chizwai (@Chitlife_Je) (จากตอนที่ 21)
      29 ตุลาคม 2561 / 20:49
      ขอบคุณที่ยังร้ากกกัน... (YwY)
      #136-1
  4. วันที่ 22 กันยายน 2561 / 16:08
    เก่งมากค่ะไรท์ ทำให้เต็มที่เลยค่าาาา
    #132
    1
    • #132-1 Chizwai (@Chitlife_Je) (จากตอนที่ 21)
      16 ตุลาคม 2561 / 23:40
      ขอบคุณจ้า^__^
      #132-1