Rhythm Of Colors

ตอนที่ 1 : Orchid

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 ต.ค. 60



CHAPTER ONE : ORCHID 


 #ฟิคจังหวะของสี


      หลายๆอย่างในชีวิตก็ยากเกินจะเข้าใจ ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง สาเหตุ เหตุผลและต่อไปจะทำยังไง           


      ฉันชื่อบี ฉันดำรงตำแหน่งประธานบริษัทCharice เป็นบริษัทขนาดกลางนำเข้าเครื่องประดับ ซึ่งเคยเป็นบริษัทของพ่อฉันเอง 

ครอบครัวของฉันประกอบไปด้วยพ่อฉันและพี่สาวบุญธรรมชื่อพลอย 'พลอย เฌอมาลย์' ที่กำลังรับตำแหน่งรองประธานบริษัท ไม่ต้องถามถึงแม่นะ ระบบการทำงานก็เหมือนบริษัททั่วไป ไม่มีอะไรให้น่าอยากรู้


ฉันดำรงตำแหน่งประธานมาได้5ปีแล้ว ปีแรกที่ฉันทำงานบริษัทเราได้ดีลตัวผู้จัดการหน้าใหม่ไฟแรงเก่งมากคนนึงมาร่วมทีม 'คริส หอวัง' ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับผู้หญิงคนนี้เกินเลยไปมากกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานจนคบกัน ก่อนจบลงหลังจากใช้เวลาร่วมกัน2ปีด้วยเหตุผลบางประการ และแน่นอนว่าไม่มีใครรู้เรื่องความสัมพันธ์2ปีนั่น แม้แต่พี่สาวของฉันก็เพิ่งมารู้ได้ไม่นาน


ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ไม่ได้คบใครจริงจังอีกเลยอีกฝ่ายก็เหมือนกัน


จนกระทั่งจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง...


ที่ถามย้ำในใจเสมอว่า หยุด หรือ ไปต่อ 

.

.

.

" บี เลขาคนใหม่เข้ามาทำงานวันนี้แล้วนะ คริสกำลังสอนงานให้อยู่ ไม่ต้องเป็นห่วงดูหัวไวเป็นงานเร็วแน่ๆ" ผู้หญิงผมสีนำ้ตาลยาวสวยตาคมในชุดสูทแฟชั่นที่ยังดูเรียบร้อยกล่าว


"พี่พลอยอย่าลืมให้เค้าเข้ามาแนะนำตัวกับบีด้วยนะ" นำ้ทิพย์พูดพร้อมมองไปที่ผู้หญิงคนใหม่อีกคน ที่กำลังจดอะไรหลายๆอย่างใส่สมุดเล่มเล็กที่เธอถือ


"เออรู้แล้ว


เวลาผ่านไปไม่กี่อึดใจเสียงเคาะประตูกระจกก็ดังขึ้น ปรากฏผู้หญิงผมยาวบะบ่ารูปร่างสมส่วน ความเว้าโค้งเหมาะสม 


น่าจะมีอีกสิ่งที่ตัวนำ้ทิพย์ไม่ได้บอกหรือแม้แต่ตัวเธอเองบางทีก็ยังไม่รู้ตัว คือเธอชอบให้คะแนนความดึงดูดทางเพศของคนที่เพิ่งเจออยู่บ่อยๆ


เลขาคนใหม่ถ้ายืนเฉยๆเธอคงให้สัก8/10 แต่ถ้าบวกยิ้มหวานๆนั่นด้วยก็10/10


"สวัสดีค่ะ ชื่อแพร วทานิกา เป็นเลขาคนใหม่ของคุณ"เสียงหวานๆหน้าก็หวานไม่แพ้ ไหนจะชุดทำงานพอดีตัวที่เธอใส่ ทำเอาคนที่นั่งอยู่ ลืมคำที่ปกติต้องพูดเวลาเจอพนักงานคนใหม่ไปสนิท 


นำ้ทิพย์ใช้เวลาร่วมห้านาทีในการสำรวจทุกอย่างบนตัวของคุณเลขา และใช้จินตนาการกับสิ่งที่ถูกปกปิดอยู่ จนพนักงานคนใหม่เกิดอาการเกร็ง เพราะไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรผิดหรือมาผิดเวลารึเปล่า หากแต่เธอไม่มีทางรู้เลยว่าในใจนำ้ทิพย์คิดอะไรอยู่


"ก้าวเข้ามาอีกสองก้าว


วทานิกาทำหน้างงกับประโยคแรกที่เจ้านายเอ่ย แต่ก็ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย


ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยกมือขึ้นกอดอก พลางจ้องใบหน้าสวยคมของผู้หญิงที่ยืนอยู่


"หน้าแพรมีอะไร ติดอยู่รึเปล่าคะ

เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยที่เจ้านายคนใหม่มัวแต่จ้องใบหน้าของตัวเอง


"ฉันไม่ชอบลิปสีนี้


"คะ?" 


"ต้องเข้มกว่านี้2เฉด" นำ้ทิพย์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะ 

ไม่ใช่แค่นำ้ทิพย์ที่สังเกตฝ่ายตรงข้ามจนอีกฝ่ายเกร็ง แต่เลขาคนใหม่ก็เช่นกัน


"แต่คุณคริสบอกว่าให้แต่งโทนสุภาพนะคะ..." 


"คุณคริส.." นำ้ทิพย์ค่อยๆก้าวขึ้นมาข้างหน้าที่มีเลขาคนสวยยืนอยู่ "ไม่ใช่เจ้าของบริษัท" ก่อนก้มหน้าลงเพราะความต่างของส่วนสูงเพื่อให้เธอได้สบตากับเลขา 'ของเธอ'


"ค่ะ" คุณเลขาเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเจ้านายคนใหม่ก่อนที่แก้มของเธอจะขึ้นสีด้วยความเขินอาย แต่ก็คงไม่ทัน...


นำ้ทิพย์ยิ้มพอใจให้กับท่าทีของคนตรงหน้าเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ 'ของเล่นใหม่'


ร่างสูงดึงสายตากลับให้มาอยู่ในระดับปกติก่อนสังเกตเห็นอะไรที่มันขัดตาตัวเอง 


ไม่รู้ทำไมผู้จัดการบริษัทของเธอถึงได้เข้มงวดเรื่องระเบียบนัก เพราะกลับกันเจ้าของบริษัทอย่างเธอชอบอะไรที่ผ่อนคลายมากกว่า 


นำ้ทิพย์จับคอเสื้อเชิ้ตสีขาวโดยไม่ได้ขออนุญาตจากเจ้าของที่สวมใส่อยู่แต่อย่างใด เจ้าของเสื้อตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยืนนิ่งๆดูว่าเจ้านายเธอกำลังจะทำอะไร 


"ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย


วทานิกาก้มมองผลงานที่เจ้านายของเธอทำไว้แล้วดูจะภาคภูมิใจก็คือการปลดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเธอออก 


"ออกไปได้


วทานิกางงกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นมาก เธอถูกเรียกให้เข้ามาแนะนำตัวกับเจ้านายคนใหม่ แต่เค้าไม่ถามอะไรที่ดูน่าจะเกี่ยวกับงานเลย ดูจะสนใจเรื่องการแต่งกายมากกว่าว่าทำงานเป็นยังไงซะอีก 


'งง'

.

.

.


       เวลาทำงานผ่านพ้นไปครึ่งค่อนวัน วทานิกาบิดขี้เกียจเบาๆพลางหันหน้าไปมองเจ้านายคนสวยผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่นั่งท่าเดียวมาหลายชั่วโมง ถึงจะเป็นคนแปลกๆดูเข้าใจยาก แต่เรื่องง่ายที่ดูออกเลยก็คือ เป็นคนจริงจังกับงาน  


และไม่กี่นาทีต่อมาคนที่เธอแอบมองก็มายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมหอบกระเป๋าและเอกสารจำนวนนึง "ฉันต้องออกไปเจอลูกค้าช่วง4-6โมง เข้าไปเก็บแก้วกาแฟในห้องให้ฉันด้วย"


"คุณบีจะกลับมาอีกมั้ยคะ


ความเร่งรีบของคนเป็นเจ้านายที่เอาแต่ก้าวจ้ำออกไปไม่ทันได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้นปล่อยให้คนถามยืนเก้อรอคนคำตอบอยู่ที่เดิม


"รอด้วย!"คนที่เร่งรีบวิ่งเอาศอกดันปุ่มกดลิฟต์ที่กำลังจะปิดได้ทันเวลา ก่อนก้าวเข้าไปแล้วรู้ว่าทำไมทั้งๆที่เธอตะโกนขอให้รอแต่ลิฟต์ก็ไม่มีทีท่าว่าจะถูกกดให้เปิดจากด้านในเลย


 "จะไปไหน" นำ้ทิพย์ถามผู้จัดการคนสวยที่ยืนข้างเธอในลิฟต์ที่มีพนักงานคนอื่นด้วย


"เรื่องของฉัน" ผู้จัดการหน้าหมวยตอบเสียงห้วนโดยไม่แคร์ว่าพนักงานจะมองเธอยังไงที่เธอพูดด้วยนำ้เสียงแบบนั้นกับท่านประธาน 


ตึ๊ง


ตัวลิฟต์ค่อยๆเปิดออก นำ้ทิพย์เหลือบมองตัวเลขเหนือศรีษะ ที่ไม่ใช่เลขชั้นที่เธอจะไป พนักงานในลิฟต์ทยอยกันเดินออกที่ชั้นนี้ ทันทีที่พนักงานคนสุดท้ายก้าวออกไป เหลือแค่นำ้ทิพย์กับศิรินสองคน ร่างสูงก็ย้ำนิ้วรัวๆที่เครื่องหมายปิดประตู 


นำ้ทิพย์ยกกองแฟ้มทั้งหมดที่ถือมายื่นให้อีกคนไปถือทั้งหมด ศิรินก็รับมาถือตามสัญชาตญาณ ก่อนโดนอีกฝ่ายดันจนติดมุมลิฟต์ 


"บีจะทำ... อื้อ!!" ศิรินไม่ทันพูดจบประโยคเสียงของเธอก็ถูกอีกคนกลืนลงคอไปแล้ว 


"บี!!!!!" ศิรินใช้ตัวดันคนที่คุกคามริมฝีปากเธอออกแต่ก็ไม่ได้ผลผลักออกยังไงก็พุ่งกลับเข้ามาเหมือนเดิม


แต่ไหนแต่ไรแล้วเธอไม่เคยสู้แรงนำ้ทิพย์ได้เลย


"น่า..เวลามีไม่มาก" นำ้ทิพย์ใช้มือข้างนึงดันกำแพงไว้ส่วนอีกข้างก็จับคางอีกฝ่ายไม่ให้เบือนหน้าหนีเธอไปไหน ก่อนกดริมฝีปากตัวเองทับริมฝีปากของอีกคนจนไม่เหลือช่องว่าง ยิ่งศิรินดิ้นมากเท่าไหร่ลิ้นที่ควานหาความต้องการก็ยิ่งซุกซนมากเท่านั้น จนผู้จัดการคนสวยทนไม่ไหวและตอบรับจูบตามความรุนแรงเท่าที่ 'อดีตคนรัก' ส่งมา


ตึ่ง!!! 


'หมดเวลาสนุกแล้วสิ


นำ้ทิพย์รีบผละออกจากสถานการณ์วาบหวิวก่อนที่คนข้างนอกจะทันสังเกตว่าเกิดอะไรขึ้นในลิฟต์ โชคดีแค่ไหนที่ไม่มีใครยืนรออยู่เลย ศิรินดึงสติที่ฝากไว้กับจูบของอีกคนคืนมา ก่อนโยนแฟ้มเอกสารคืนให้เจ้าของ แล้วรีบจำ้หนีออกมาโดยไม่หันไปมองอีก


'จะไม่มีใครรู้และจะไม่เกิดขึ้นอีก' ศิรินมักจะท่องประโยคนี้ในหัวซำ้ๆเหมือนตำหนิตัวเองทุกทีที่เผลอยอมให้ อดีตคนรักรุกล้ำเขตแฟนเก่า ซึ่งเหตุการณ์ประมาณวันนี้ก็เกิดขึ้นบ่อยๆ เวลาที่นำ้ทิพย์รู้สึกอยากเอาชนะเธอขึ้นมา


 "คริส!!!! คริส!!!!" เฌอมาลย์ที่วิ่งตามหลังตะโกนเรียกผู้จัดการคนสวยแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะหันมา


 'ไม่รู้ตอนเดินคิดอะไรอยู่'


เฌอมาลย์เลยเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นก่อนคว้าแขนคนที่มัวแต่เดินไม่ฟังอะไร


"ว๊าย!!!!" ศิรินสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนชักมือที่โดนจับกลับตามสัญชาตญาณ


"พลอยเอง เป็นอะไรทำไมตกใจง่ายจัง" เฌอมาลย์ค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้แล้วดึงมือศิรินกลับมากุมเหมือนเดิม 


"ป่าวหรอกคิดอะไรเพลินไปหน่อย" ศิรินตอบก่อนส่งยิ้มเล็กๆให้อีกคนโชคดีอีกแล้วที่เฌอมาลย์ไม่มาเห็นตอนที่เธออยู่กับนำ้ทิพย์ "แล้วพลอยกินข้าวรึยัง?"


"ยังเลยพลอยยุ่งอ่ะเพิ่งว่างเมื่อกี๊เอง"


"แล้วทำไมไม่กิน กินข้าวไม่ตรงเวลาอีกแล้วนะ" ผู้จัดการหน้าหมวยขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีที่รู้ว่า 'คนพิเศษ' ของเธอกินข้าวไม่ตรงเวลา


"จะไปกินเดี๋ยวนี้เลยเนี้ย" ไลลาเอื้อมมือไปโอบเอวก่อนดึงเข้าหาตัว "คริสออกไปหาไรกินกับพลอยมั้ย


"ได้แต่ว่าต้องรอเลิกงานนะ จะรอมั้ย ถ้ารอเดี๋ยวคริสให้เด็กออกไปซื้ออะไรมาให้พลอยรองท้อง


เฌอมาลย์พยักหน้าพลางหันหน้าไปสบตาคนข้างๆที่เดินเคียงกัน ก่อนกระซิบข้างหูศิรินเบาๆด้วยข้อความที่รู้กันแค่สองคน 


ศิรินอมยิ้มให้กับประโยคที่เพิ่งได้ยิน เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่ตกหลุมรักให้กับความน่ารักของผู้หญิงคนนี้ การเอาใจใส่ คำพูดสอดคล้องกับการกระทำ แทบจะเพอร์เฟคที่สุดเท่าที่เคยเจอมา แต่ไม่รู้ทำไม... เธอถึงไม่เคยตอบรับความรักของหล่อนเลย  ตอนแรกเธอคิดว่าเพราะเธอกลัวว่าจะผิดหวังกับความรักอีก แต่ก็ผ่านมาสามปีแล้วที่เธอปล่อยให้เฌอมาลย์รอ


'พลอยซื้อหนังที่คริสบอกว่าอยากดูมาแล้ว คืนนี้อยู่ดูด้วยกันนะ'


.

.

.


    อีกด้านหนึ่ง   

         หลังจากที่นำ้ทิพย์ออกไปพบลูกค้า งานวันนี้ของเธอก็จบลง คนที่ใช้ความคิดเผชิญความเครียดมาทั้งวันก็ต้องหาที่ผ่อนคลาย และที่ผ่อนคลายของคนตั้งใจทำงานแบบเธอก็ไม่ใช่ที่ไหนก็บริษัทตอนพนักงานทุกคนกลับไปแล้วนั่นแหละ


นำ้ทิพย์ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาอย่างทุลักทุเลเพราะแฟ้มเอกสารและขวดไวน์ที่เธอแบกกลับมาบริษัท


 20:30 


ร่างสูงมองเข็มที่หน้าปัดนาฬิกาแล้วคำนวนว่าวันนี้เธอจะกลับบ้านกี่โมง ระหว่างทางเดินไปห้องทำงานก็ต้องแปลกใจเพราะดูเหมือนบริษัทในเวลาสองทุ่มครึ่งจะไม่ได้มีแค่เธอ


นำ้ทิพย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับภาพตรงหน้า ไม่รู้ผู้จัดการหน้าหมวยสอนงานเลขาคนใหม่ของเธอยังไงทำไมเวลาสองทุ่มครึ่ง เลขาคนสวยถึงยังนั่งอยู่กับโต๊ะทำงาน แถมยังหลับไม่รู้เรื่องอีก 


นำ้ทิพย์ค่อยๆวางเอกสารและขวดไวน์ลงบนโต๊ะอีกตัวก่อนลากเก้าอี้ตัวที่ว่างมานั่งข้างๆคุณเลขาด้วยเสียงที่เบาที่สุด คนตัวสูงเท้าคางลงกับโต๊ะที่มีสาวหน้าหวานซบหลับอยู่ โดยที่ไม่คิดจะรีบปลุกคนที่หลับอยู่แต่อย่างใด


'สวย...' คำๆเดียววนอยู่ในหัวนำ้ทิพย์เป็นสิบรอบ ก็มันช่วยไม่ได้ ไม่รู้ว่าโชคชะตาใจดีกับเธอขนาดไหนที่ส่งเลขาคนใหม่มาให้ตรงสเปคเธอทุกอย่างอย่างนี้


นำ้ทิพย์เริ่มสำรวจใบหน้าหวานคมอีกครั้ง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคนตรงหน้ามีเสน่ห์จนนำ้ทิพย์อยากจะแอบมองชัดๆแบบนี้วันละร้อยรอบ แค่นึกถึงใบหน้าคมสวยที่ส่งยิ้มให้เมื่อกลางวันนำ้ทิพย์ก็เผยยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว 


แต่สายตาซุกซนก็ไม่ได้แอบมองแค่ใบหน้า มันเลื่อนมองไปทั่วร่างกาย เสื้อผ้าที่อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย เพราะเจ้าของที่สวมใส่ไม่รู้สึกตัว 


ถึงใจนำ้ทิพย์เรียกร้องให้ทำมากกว่าแอบมอง แต่สัจจะของนักล่า คือจะไม่ล่าเหยื่อเด็ดขาดถ้าเหยื่อไม่รู้สึกตัว


 "แพร" นำ้ทิพย์เอื้อมมือไปแตะที่ไหล่อีกคนก่อนเอ่ยเรียกชื่อเบาๆ 


คนถูกปลุกลืมตาขึ้นมาครั้งหนึ่งก่อนหลับลงไปอีกเหมือนเสียงเรียกของนำ้ทิพย์ไม่ได้มีความหมายอะไร


นำ้ทิพย์ถอนหายใจให้ผู้หญิงตรงหน้าเป็นรอบที่สองของวันแล้ว 'มาหลับในที่แบบนี้แล้วยังจะปลุกไม่ตื่นอีก'


"แพร!!!!" วทานิกาสะดุ้งตื่นทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกนข้างหู ก่อนปรับโฟกัสสายตาที่เพิ่งตื่นแล้วเห็นว่าเจ้าของเสียงตะโกนคือเจ้านายของเธอเอง


"เป็นอะไร" นำ้ทิพย์สงสัยที่พอวทานิกาตื่นขึ้นมาเห็นหน้าเธอก็รีบเอามือปิดหน้าตัวเองไว้แล้วก็พูดอะไรก็ไม่รู้จับใจความไม่ได้


ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเข้าไปหาอีกคนที่ยังนั่งเอามือปิดหน้าพล่ามอะไรบางอย่าง


 นำ้ทิพย์เอื้อมมือไปลูบผมคนตรงหน้าที่ยุ่งจากการนอน ให้กลับมาเป็นทรง "ทำไมพูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้ล่ะคะ


นำ้ทิพย์ขยับจากจุดที่ตัวเองยืนอยู่ให้ใกล้อีกคนมากขึ้นอีก แล้วเอื้อมมือไปดึงมือทั้งสองข้างที่ปิดใบหน้าอยู่ออกแต่อีกฝ่ายไม่ยอม "เอามือออก"


"ไม่เอาค่ะหน้าแพรมันเลอะ"


"ฉันสั่งให้เอามือออก.." นำ้ทิพย์เน้นเสียงให้กับประโยคของตัวเอง ทำให้คุณเลขาที่ดื้อในตอนแรกยอมเอามือออกแต่โดยดี


เละ... มาสคาร่าที่มันควรจะเกาะอยู่บนขนตากองมารวมกันใต้ตาเละไปหมด และตอนนี้หน้าตาคุณเลขาไม่ต่างอะไรกับแพนด้า 


นำ้ทิพย์อดที่จะหัวเราะให้กับภาพตรงหน้าไม่ได้ ทำให้คนที่มีแพนด้าใต้ตาดึงมือตัวเองกลับขึ้นมาปิดหน้าเหมือนเดิม


"พอแล้ว ที่มันเละเพราะเธอเอามือไปถูมันเนี้ยแหละ" นำ้ทิพย์เดินไปหยิบคลีนซิ่งแบบแผ่นกลับมานั่งที่เดิม แล้วทำอย่างที่ทำเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนคือดึงมือเลขาของเธอออก


นำ้ทิพย์ใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือแผ่นคลีนซิ่งเชยคางคนที่นั่งอยู่ให้เงยขึ้นในองศาที่เธอจะเช็ดคราบมาสคาร่าออกได้ถนัด


 "คนอื่นกลับกันหมดแล้ว ทำไมยังอยู่อีก จะสามทุ่มแล้วนะ" นำ้ทิพย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบก่อนที่ความเงียบจะทำใจฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้


"ก็คุณคริสบอกว่าถ้าคุณบีไม่กลับแพรก็ห้ามกลับ แล้วตอนคุณบีออกไปแพรถามไม่ทันว่าคุณจะกลับเข้ามาอีกรึเปล่า"


"ถ้าฉันไม่อยู่..หรือเธอไม่มีหน้าที่เร่งด่วน ห้าโมงครึ่งคือเวลาเลิกงาน เธอกลับได้เลย"


"ค่ะ" วทานิกาพยักหน้าเข้าใจคำสั่งก่อนสายตาจะเลื่อนไปสะดุดกับขวดไวน์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะอีกตัว "แล้ว...คุณบีกลับมาทำอะไรหรอคะ


"จิบไวน์นั่งคิดอะไรเงียบๆคนเดียว" นำ้ทิพย์หรี่ตามองคนที่ทำหน้ารู้สึกผิดเพราะเธอพูดคำว่าคนเดียว "ไหนๆเธอก็อยู่แล้ว ต้องรีบกลับรึเปล่า"


"อยู่ได้ค่ะ


วทานิกาส่งยิ้มหวานที่เป็นเอกลักษณ์ให้กับคนใจดีที่นั่งเช็ดคราบมาสคาร่าให้ ก่อนรับแผ่นคลีนซิ่งที่ใช้แล้วจากมือนำ้ทิพย์โยนลงถังขยะใบเล็กใกล้ตัว "ขอบคุณนะคะ"


นำ้ทิพย์พยักหน้าตอบพร้อมลุกขึ้น ร่างสูงหอบเอกสารที่เธอถือมาเข้าไปเก็บในห้องทำงานก่อนเดินออกมาพร้อมแก้วไวน์สองใบและลำโพงพกพา "ช่วยถือขวดไวน์ให้ฉันหน่อยได้มั้ย


วทานิการีบเดินไปคว้าขวดไวน์แล้วก้าวตามเจ้านายที่เดินฉับๆไปหน้าลิฟต์ "จะไปไหนหรอคะ?"


"ฉันมีที่นั่งจิบไวน์ประจำที่ชั้นดาดฟ้า"


.

.

.


          ตัดภาพไปที่ผู้หญิงอีกคู่นึงที่กำลังดูหนังที่ซื้อมาใหม่ที่ห้องนั่งเล่นบ้านศิรินหลังมีดินเนอร์เดทเล็กๆกันสองคน


"เรื่องนี้มันจบยังไงอ่ะพลอย" ศิรินหันไปถามคู่เดทของเธอที่นั่งข้างๆกันก่อนคว้ามันฝรั่งแผ่นเข้าปาก


 "ดูให้จบสิคริส สปอยไปมันจะไม่สนุกนะ" เฌอมาลย์หันไปตอบพร้อมยิ้มให้คนที่กำลังหน้างุยเพราะไม่อยากลุ้นว่าหนังจะจบยังไง


"ที่จริงนะพลอย..." คนหน้าหมวยหันไปทำหน้ารู้สึกผิดกับอีกคนจนอีกคนทนไม่ไหวต้องดึงเข้ามากอด


"ที่จริงอะไรหรอ


"เค้าอ่านสปอยมาแล้ว..." ศิรินก้มหน้าลงไปซบอกคนตรงหน้า ทั้งๆที่สัญญาแล้วว่าจะดูด้วยกันแต่เธอดันทนไม่ได้ ไปแอบอ่านเนื้อเรื่องมาซะก่อน


 "เอ้า อย่างงี้ก็ได้หรอ" เฌอมาลย์มองหน้าศิรินแล้วทำหน้างุยแบบที่คนหน้าหมายชอบทำ


"อย่ามาเลียนแบบนั่นมันหน้าซิกเนเจอร์ของคริสนะ"


"อ๋อหยอ ซิกเนเจอร์หยอ" เฌอมาลย์ที่มีนิสัยกวนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งบอกว่าอย่าก็ยิ่งทำ หน้างุยฉบับเฌอมาลย์เลยน่าจะติดตาศิรินไปอีกหลายวัน


"พอเลยนะ!" ศิรินทำทีผลักเฌอมาลย์ให้ล้มลงไปแต่บางคนคงลืมไปว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดเค้าอยู่ เลยล้มลงไปทั้งคู่


ทั้งสองสบตากันเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้แต่ความรู้สึกที่มีก็ยังคงชัดเจน


"พลอยขอจูบคริสได้มั้ย" สิ่งที่เฌอมาลย์เอ่ยขอทำหน้าหมวยของศิรินขึ้นสี ถึงจะเบือนหน้าหนีแต่ก็พยักหน้าเบาๆเป็นเชิงตกลง


ไม่รู้จะเขินทำไมเพราะนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก แล้วก็ระหว่างเธอกับเฌอมาลย์มันเกินเลยคำว่าจูบไปไกลแล้ว แต่การทำเรื่อง 'แบบนั้น' กับเฌอมาลย์ก็ยังเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นเสมอ


เฌอมาลย์ค่อยๆกดจูบลงบนริมฝีปากของศินรินที่นอนทับตัวเธออยู่ ก่อนเร่งระดับความรุนแรงของจูบตามความต้องการ 


"หอเล็กอยู่รึเปล่า" เฌอมาลย์ถอนริมฝีปากออกครู่หนึ่งเพื่อถามให้แน่ใจว่าน้องสาวของศิรินจะไม่เดินมาเจอระหว่างที่ทำกิจกรรม 


"ช่างมัน" ไม่รู้คำตอบของศิรินคือหอเล็กอยู่หรือไม่อยู่ แต่ดูเหมือนจะมีแค่เฌอมาลย์ที่สนใจ ศิรินกดริมฝีปากทับส่วนเดียวของเฌอมาลย์อีกครั้ง ผู้จัดการคนสวยกำลังปล่อยตัวตามความต้องการที่ถูกรุกเล้าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ก่อนดึงตัวเองพร้อมอีกคนให้ลุกขึ้นนั่งและจูบก็ยังดำเนินต่อไป 


ถ้าหอเล็กบังเอิญเดินมาเห็น ภาพวาบหวิวตอนนี้คือศิรินกำลังนั่งคร่อมคู่เดทโดยใช้ขาทั้งสองข้างรัดเอวเฌอมาลย์ไว้ 


คนที่อยู่ข้างล่างถอนริมฝีปากออกอีกครั้งก่อนจัดการรื้อเสื้อคนหน้าหมวยขึ้น แล้วใช้อวัยวะในปากที่เพิ่งว่างจากการจูบวนที่จุดตำ่กว่าคอที่มีเสื้อชั้นในปกปิด เฌอมาลย์ใช้เวลากับตรงนั้นสักพัก ก่อนคนที่ถูกกระทำจะเป็นฝ่ายทนไม่ไหว ปลดตะขอเสื้อชั้นในด้วยตัวเอง ศิรินเริ่มส่งเสียงที่ถูกสนองความต้องการดังขึ้นเรื่อยๆ เฌอมาลย์เลยถอนปากจากตรงที่ทำอยู่ขึ้นมาปิดปากคนหน้าหมวยแทน ไม่วายมือที่รู้งานของเฌอมาลย์ก็เริ่มซนล้วงผ่านกางเกงเข้าไปสัมผัสตรงจุดอ่อนไหว กระตุ้นเสียงร้องของศิรินให้เล็ดลอดผ่านจูบออกมา จนกระทั่งทนไม่ไหว การกระทำของเฌอมาลย์ไม่มีทีท่าจะทำให้เสียงของศิรินเบาลงมีแต่ทำให้ดังขึ้น 


ถึงจะกลัวว่าเสียงของคนหน้าหมวยจะปลุกหอเล็กที่น่าจะอยู่บนชั้นสองแต่เสียงแหบๆบวกกับใบหน้าที่กำลังรับความต้องจากเธออยู่ทำให้เธอไม่สนใครแล้ว ยิ่งเสียงดังก็ยิ่งได้ใจ 


เฌอมาลย์ค่อยๆแทรกนิ้วเรียวของตัวเองเข้ากับตรงนั้นก่อนดึงเข้าดึงออกเบาๆ "ถ้าเจ็บบอกพลอยนะ


เฌอมาลย์เร่งความเร็วที่แขนขึ้นอีกรอดูว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยคำว่าเจ็บมั้ยแต่ก็ไม่ เธอเลยเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปแล้วเร่งความเร็วขึ้นกว่าเดิมจนเสียงอวัยวะของเธอที่อยู่ในตัวศิรินกระทบกันดังแข่งกับเสียงแหบ 

.

.

.

และแล้วอารมณ์ของทั้งคู่ก็ถูกตอบสนองให้กันและกันจนถึงจุดสูงสุด


ศิรินหายใจหอบด้วยความเหนื่อยก่อนทรุดตัวลงบนอกของอีกคน เฌอมาลย์ยื่นหน้าเข้าไปจูบหน้าผากคนในอ้อมแขน ก่อนอีกฝ่ายจะทำแบบเดียวกันกับเธอ


"พลอยว่าหอเล็กต้องได้ยินเสียงคริสแน่ๆ


ศิรินรีบลุกขึ้นนั่งแล้วนึกขึ้นได้ว่าน้องสาวเธออยู่ข้างบนชั้นสองของบ้าน แล้วเธอก็จำไม่ได้ว่าเมื่อกี้เธอร้องดังขนาดไหน "ดังมากเลยหรอ"


เฌอมาลย์พยักหน้าตอบเบาๆตามความจริง ศิรินเมื่อรู้คำตอบแล้วก็เอามือขึ้นมากุมขมับ ถ้าหอเล็กได้ยินเธอจะมองหน้าน้องสาวเธอติดได้ยังไงกัน


"สงสัยพลอยต้องมาหาคริสบ่อยขึ้น หอเล็กจะได้ชิน" เฌอมาลย์เอ่ยขึ้นกะปลอบใจสาวหน้าหมวยที่กำลังหน้ามุ่ยด้วยความหวังดี(หรอ?)


และนี่คือข้อความจากเสียงเหวี่ยงๆที่ลอยมาพร้อมหมอนอิงเป็นคำตอบ "ไม่ตลก!"



To be continued... ปล.คริสกับพลอยไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะ เผื่อไม่เข้าใจ



Talk with me : เรท 15+ ค่ะเรื่องจริงเดี๋ยวนี้เด็กๆเจนโลกพรี้รู๊ววว~   

       พูดคุยได้ที่ #ฟิคจังหวะของสี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #11 sometimes (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 00:51
    เหมือนฟิคอีคุณพลอยเลย

    แค่เปลี่ยนบีเป็นพลอย มันตอนนู๊นมาใส่ตอนนี้มาใส่

    จากใจคนอ่านฟิคอีคุณพลอย
    #11
    6
    • #11-2 .เรือสำราญแครอล (@Corolena) (จากตอนที่ 1)
      9 ตุลาคม 2560 / 01:02
      เหมือนหรอคะ? ยังไม่ได้อ่านเลยนะ
      #11-2
    • #11-3 .เรือสำราญแครอล (@Corolena) (จากตอนที่ 1)
      9 ตุลาคม 2560 / 01:05
      เหมือนหรอคะ เรายังไม่อ่านเลยนะฟิคเรื่องนั้นน่ะ
      #11-3
  2. #10 hanarage (@hanarage) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 17:25
    ฮือออ มันดี ชอบบีแพร บีคริสก็ชอบบบ
    #10
    0
  3. #8 elle.ly (@elle-090) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 19:10
    อรั่กกกก พลอยคริสแซ่บกันจ้าาา แอบชอบตอนบีคริสอยู่ในลิฟท์อ่ะฟินน
    #8
    0
  4. #7 TIST_CHILL (@pammylover) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 02:11
    โอ้ยยยยย แซ่บแต่ตอนแรก
    #7
    0
  5. #6 PPCHNNFC (@PPCHNNFC) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 09:37
    ขอ บีคริสเยอะๆน้าไรท์
    #6
    0
  6. #5 Vanessa thimp (@25082557) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 00:47
    อร๊ายยยจิ้นมากอยู่แบบนี้ซักพักนะอย่าพึ่งสลับคู่ #บีแพร #พลอยคริส
    #5
    0
  7. #4 NISI_WOO (@NISI_WOO) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 23:43
    อยากให้เขากับมารักกันจัง BC
    #4
    0
  8. #3 pinkmars (@beepinky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 18:48
    รออยู่นะค้าบ
    #3
    0
  9. #2 BC69 (@RainRc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 17:39
    ชอบ ชอบมาก สู้ๆนะไรท์รออ่านค้าบบบ
    #2
    0