ลิขิตโลกา - One World

ตอนที่ 16 : ความในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 พ.ค. 59


บทที่ 16 ความในใจ

 

            เหลือเวลาอีกแค่ 3 วันเท่านั้น ที่ฉันจะได้พักอยู่ในบ้านของครอบครัวฮิบาริแห่งนี้ จากนั้นฉันต้องไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนของทางสถาบันอีเดน เพื่อความปลอดภัยของตัวฉัน และคนในครอบครัวที่อยู่ในจังหวัดเชียงราย

 

            ข้อมูลที่รินได้รับมาจากสายข่าวที่อเมริกา ยืนยันชัดเจนว่าในสภาโลกมีสายลับขององค์กรเงาปะปนอยู่ ด้วยเหตุที่กลุ่มองค์กรเงาสามารถหาฉันเจอได้อย่างง่ายดาย แถมมีข้อมูลในเรื่องที่ฉันกลายเป็นผู้หญิงเพราะยา X-Turn อีกต่างหาก ทั้งโทยะ และคุณพ่อบุญธรรม ดูเหมือนจะรู้ข้อมูลเกี่ยวกับสาเหตุที่องค์กรเงาต้องการตัวฉัน และสาเหตุที่สภาโลกต้องให้การปกป้องฉันดีกว่าตัวฉันเองซะอีก แต่พอฉันถาม ทั้งคู่กลับไม่ยอมตอบ บอกเพียงแค่ว่าเป็นคำสั่งระดับสูงของสภาโลกแค่นั้น........กระทั่งรินเอง ก็ไม่ยอมตอบเหมือนกัน ทุกครั้งที่ฉันถาม รินก็คว้าตัวฉันมากอด แล้วขอโทษซ้ำไปซ้ำมา เพราะบอกฉันไม่ได้

 

            มันเพราะอะไรกันนะ จะว่าเป็นเพราะตัวยาที่ฉันกินเข้าไปอย่างเดียวงั้นเหรอ ความจริงมันก็ยังมีอีกเม็ดนี่น่า เหมือนจะอยู่กับโทยะด้วย ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็นะ สาเหตุที่ทุกคนต้องปิดบังมันคงมีอะไรมากกว่าเรื่องยาแน่นอน เอาไว้ฉันค่อยสืบเองก็แล้วกัน

 

            วันนี้ทั้งโทยะ กับคุณพ่อบุญธรรมต่างก็ออกไปทำงานกันทั้งคู่ ตอนนี้เลยเหลือแค่ฉันกับรินเท่านั้น เรากำลังซ้อมมือเรื่องการต่อสู้กันอยู่ที่ลานหลังบ้าน

 

            ย๊า~~~~~ รินพุ่งตัวเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหมุนตัวเตะด้วยวิชาเทควันโด ฉันก้มลงพื้นเพื่อหลบ จากนั้นก็ดันขาข้างที่เตะของรินขึ้นด้านบน เพื่อให้รินเสียหลัก แต่เหมือนว่ารินจะรู้ทัน เธอชิงกระโดดขึ้นเองพร้อม ๆ กับสะบัดขาอีกข้างมาถีบที่ท้องของฉัน

 

            ฉันหมุนตัวหลบฉากได้อย่างสวยงาม แต่ความจริงแล้วนี้เป็นการหลบด้วยวิชาระบำจันทราที่รินสอนฉันเมื่อวาน ความจริงแล้วท่าต่อจากนี้คือชิงโจมตีเข้าที่ขาด้วยการฟันสันมือแบบคาราเต้ แต่อย่าคิดว่าฉันจะทำได้แบบรินเลยค่ะ ถึงฟันสันมือไปโดน ไอ้คนที่เจ็บก็คือฉันเนี้ยแหละ

 

            จากนั้นฉันก็โดนริน คว้าเข้าที่ขาข้างหนึ่ง จนเสียหลักล้มลงพื้น แล้วรินก็โถมน้ำหนักลงมาทับ พร้อมกับจั๊กจี้ฉันที่เอวอย่างมันมือ

 

            อ๊ะ~~~โอ้ย~~~ฮ่า ๆ ๆ  ระ~~~ริน พอก่อน หะ.....หายใจไม่ออก ฮ่า ๆ ๆ ๆ ~~~ โอ้ย จะ~~~จะเป็นลมแล้วฉันดิ้นพล่านอยู่บนพื้นหญ้า พร้อมกับหัวเราะด้วยความทรมาน แถมรู้สึกหน้ามืดเพราะหายใจไม่ทันด้วยอีกต่างหาก จากนั้นพอรินหยุดมือ ฉันก็นอนแผ่หมดแรงอยู่อย่างนั้นเพราะเหนื่อยจากการดิ้นและหายใจไม่ทัน

 

            แหมเอกนี่ก็ ทีเมื่อก่อนโดนแกล้งแบบนี้ไม่ยักกะรู้สึกรู้สาอะไรเลย แต่มาเดี๋ยวนี้ตัวอ่อนปวกเปียกเชียวนะ แถมถ้ามองดูเอกนอนแบบนี้แล้ว รู้สึกเอกมีเสน่ห์จริง ๆ ด้วยสิรินพูดขึ้นมาเบา ๆ พร้อมกับพลิกตัวมากอดฉัน

 

            มะ...ไม่....ไม่ไหวแล้ว.....ขอ....ยอม.....แพ้ ฉันพูดอย่างหอบ ๆ เพราะหายใจไม่ทัน จากนั้นรินก็กอดฉันแน่นขึ้น พร้อมกับพูดขึ้นมาโดยไม่ได้มองหน้าฉัน

 

            เอก.....ความจริงแล้วรินเฝ้ามองเอกมานานแล้วนะ ไม่ได้มองในฐานะเพื่อน ที่รินแกล้งแหย่เอกทุก ๆ ครั้งก็เพราะรินรู้ว่าเอกไม่ได้คิดเหมือน ๆ กับริน

            “ ในทุกครั้งที่รินอยู่ในอันตราย หรือว่ามีปัญหา คนที่จะช่วยรินได้เสมอก็มีแค่เอกคนเดียว รินเคยคิดนะว่ารินรักเอกแน่นอน แต่พอรินมาเห็นเอกเป็นแบบนี้ ถ้าหากรินรักเอก รินก็คงเสียใจที่มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมากับเอก รินคงจะผิดหวังในความรักที่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นนี้มากจนไม่เป็นผู้เป็นคนไปแล้ว เอกล่ะ....เอกเคยรู้รึเปล่าว่ารินรู้สึกยังไงในตอนนี้

 

            ฉันนิ่งอึ้งไปกับคำพูดของริน เพราะฉันไม่เคยคิดกับรินในฐานะอื่นนอกจากน้องสาวมาก่อนเลย ฉันได้แต่ตะกุกตะกักตอบไปแบบไม่รู้จะพูดยังไง มะ...ไม่รู้สิ.....จะว่ายังไงดีล่ะ......เออ......

 

            ฉับพลัน รินก็ขยับมือมาจั้กจี้เอวฉันต่อ พร้อม ๆ กับบอกฉันว่า รินกลับรู้สึกดีใจน่ะสิ ไม่ได้เสียใจที่เอกกลายเป็นผู้หญิงเลยซักนิด เอกรู้รึเปล่าว่าที่เรามีกันสามคนแบบนี้ แล้วรินต้องกลายเป็นน้องเล็กของทั้งเอก ทั้งโทยะน่ะ มันรู้สึกยังไงห่ะ

 

            “ อ้า~~~ริน พะ.......พอแล้ว เอิ้ก ๆ มะ.....ไม่ไหวแล้ว.....ยะ.....ยอม....แล้ว......โอ้ย~~~ ” ซักพักรินก็หยุดมือ และฉันก็ตกอยู่ในสภาพดินเหลว ๆ บนพื้นหญ้าอีกครั้ง

 

            “ เพราะฉะนั้น เอกต้องรับผิดชอบที่ทำให้หัวใจของสาวน้อยแสนสวยอย่างรินต้องบอบช้ำจากการเปลี่ยนไปเป็นผู้หญิงของเอก ด้วยการมาเป็นน้องสาวของริน รู้ใช่มั้ยว่าถ้าปฏิเสธแล้วจะเป็นยังไง หือ........รินทำท่าขยับมือไปมาอย่างน่าสยอง ฉันรีบรับปากทันทีเพราะกลัวจะขาดใจตายไปเสียก่อน

 

            เย้ ๆ ๆ ในที่สุดรินก็มีน้องสาวที่ชื่อว่ายูกิจังแล้วล่ะ แถมเป็นน้องสาวที่สวยและเซ็กซี่สุด ๆ เลยด้วย อิอิ รินมองมาทางฉันด้วยแววตาแปลก ๆ จากนั้นเสื้อของฉันก็ถูกถอดออกไปโดยไม่สามารถขัดขืน เพราะหมดแรงจนขยับไม่ได้

 

            โหย....ของยูจังมันล้นออกมาด้านบนขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย ครั้งก่อนตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไม่เห็นว่าจะมันใหญ่ขนาดนี้ซักหน่อย รินเอื้อมมือมาแตะหน้าอกฉันพร้อมกับนวดเบา ๆ คล้าย ๆ กับจะวัดขนาด

 

            อ๊าส~~~ ริน......อย่าสิ........ไม่เอานะ....อย่าเล่นฉันเผลอร้องอะไรแปลก ๆ ไปอีกแล้ว พร้อมกับคว้ามือของรินไว้ไม่ให้ทำอะไรมากกว่านี้ แต่แรงของฉันมันเหมือนกับมดที่พยายามดึงหางช้างไม่ให้ไปกินอ้อยอะไรแบบนั้น

 

            เรียกว่าพี่รินก่อน ไม่อย่างงั้นไม่ยอมปล่อยหรอกจ๊ะ หนูยูกิจัง รินล้วงเข้าไปในบราแล้วสัมผัสกับยอดอกฉัน อะ........อา.......อื้อ......พะ......พี่ริน.....ปล่อยหนูไปเถอะนะ ฉันพูดออกมาด้วยเสียงสั่น ๆ พร้อมกับน้ำตาที่ปริ่ม ๆ ทั้งสองข้าง มันมีทั้งความรู้สึกแปลก ๆ แถว ๆ ท้องน้อย ทั้งความอาย ทั้งความรู้สึกจี้ด ๆ ที่ยอดอกนั้นอีก ตอนเป็นผู้ชายไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนแล้วนะ ด้วยความกังวลกับความรู้สึกในร่างกายผู้หญิง เลยทำให้ฉันน้ำตาซึม แต่ดูเหมือนรินจะเข้าใจผิดว่าฉันโกรธ รินรีบถอนมือออกมา พร้อมกับดึงฉันเข้าไปกอด แล้วบอกขอโทษซ้ำ ๆ เธอจะทำแบบนี้ในทุกครั้งที่รินรู้สึกผิด

 

            เปล่านะ คือฉัน.......เออ.....นะ.....หนูไม่ได้โกรธพี่รินนะ แค่รู้สึกแปลก ๆ กับร่างกาย จนกังวลต่างหาก หนูไม่ได้โกรธจริง ๆ นะ เพราะฉะนั้น เลิกขอโทษได้แล้วล่ะ ฉันพูดออกไป แม้จะอายปากอยู่บ้าง แต่ก็ต้องทำเพื่อให้รินรู้สึกดีขึ้น และรินก็รู้สึกดีขึ้นจริง ๆ ด้วยเวลาเพียงไม่นาน ฉันไม่อยากเห็นรินต้องรู้สึกผิดอะไรอีก เลยปล่อยให้เรื่องที่รินแกล้งเมื่อกี้ผ่าน ๆ ไปเสีย

 

            อ๊ะ......ยูจังใส่สร้อยด้วยเหรอ สวยจัง เมื่อก่อนไม่เห็นใส่นี่น่า แต่สีหยกมันแปลก ๆ แหะ สีขาวปนเขียว แถมมีสีแดงคล้าย ๆ เลือดกำเดาอยู่ด้วย (ในความคิดของหยกหมื่นทิวา : อึ๊ก.....ลางสังหรณ์ของเจ้าจะแม่นยำเกินไปแล้วแม่หญิงผู้เป็นสหายของนายท่าน แต่....โอ้ว.....ร่างกายของนายท่านช่างน่าทะนุถนอมอะไรเช่นนี้ อั๊ก เลือดข้า...ข้าคงต้องหาเลือดมาเติมกายเสียแล้ว)

 

            “ อะ.....อ้อ สร้อยหยกนี่เป็นของคุณตาให้ไว้ก่อนที่ท่านจะเสียน่ะ คิดถึงท่านเลยหยับมาใส่ดู มะ......ไม่มีอะไรหรอกนะ ฮ่ะ ๆ ๆ ๆ

 

            “ ม้ายเชื่อ ทุกครั้งที่โกหก ยูจังจะต้องพูดติดอ่าง หรือไม่ก็หัวเราะกลบเกลื่อนทุกที ครั้งนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ทั้งติดอ่างทั้งหัวเราะแบบนี้ มันต้องมีอะไรซักอย่างแน่นอน บอกพี่รินคนนี้มาเลยนะ หรือว่าอยากจะโดนอีกครั้งจ๊ะ ยูจัง.....

 

            “ จริง ๆ นะ หนูไม่ได้โกหกอะไรพี่รินเลยนะ ทุกอย่างที่หนูพูดออกมาเป็นความสัจจริงทุกประการ แต่ดูเหมือนจะไม่สำเร็จ ฉันเลยโดนจั๊กจี้ไปอีกครั้ง จนสุดท้ายฉันก็เลยบอกให้รินรู้ว่าเป็นอาวุธใหม่ที่ฉันสร้างขึ้นมาจากแก่นแท้ของสมาธิตัวเองตามที่หนังสือสอน

 

            รินขอให้ฉันลองเปลี่ยนสร้อยหยกเป็นพัด (หลังจากที่ใส่เสื้อเรียบร้อยแล้ว) ฉันยกมือมาสัมผัสกับผิวหยก จากนั้นก็สะบัดมือออกมา ปรากฏพัดสีขาวที่ด้านหนึ่งมีภาพวาด ส่วนอีกด้านเป็นสีขาวล้วนติดมือออกมา พัดเล่มนี้มีขนาดยาวประมาณ 9 นิ้ว ด้ามพัดและซี่ของพัดต่างก็เป็นสีขาว ซึ่งทำมาจากหยกอะไรซักอย่างที่แข็งเหมือนเหล็กกล้า ส่วนด้านใบของพัดเหมือนจะทำมาจากเส้นไหมอะไรไม่รู้ เพราะจากสัมผัสแล้วมันไม่น่าจะใช่ของที่มีบนโลก (ก็ใช้จิตสมาธิสร้างขึ้นมา)

 

            รินขอลองจับดู ก็ปรากฏว่ารินสัมผัสได้ แต่ฉันรู้จากความรู้สึกในใจได้ว่า พัดเล่มนี้ใครมาแตะถูกโดยฉันไม่ยินยอม มือของคนนั้นรับรองขาดกระเด็นแน่นอน

 

            รินแนะนำฉันให้ใช้พัดสู้ร่วมกับระบำจันทราดู โดยให้ฉันลองถือพัดโดยใช้หลักปัด ป้อง โบก สะบัด และเฉือน ปรากฏว่าฉันทำได้อย่างไม่ลำบาก แถมรินยังบอกว่าการออกกระบวนท่าของฉันดูเหมือนการร่ายรำจริง ๆ ไม่เหมือนกับการต่อสู้เลยซักนิด แถมบางครั้งเวลาสะบัดพัด รินเหมือนจะเห็นละอองแสงปลิวออกมาด้วย

 

            ขณะที่ฉันกับรินกำลังลองสะบัดพัดเล่น และพูดคุยกันอยู่นั้นเอง มีนกเหยี่ยวตัวหนึ่งบินโฉบลงมาหาเราทั้งสองคน ฉันและรินต่างก็รู้สึกได้ถึงอาการแปลก ๆ ของเหยี่ยวตัวนี้ มันโฉบลงมาอย่างผิดธรรมชาติ และแสดงออกถึงความมุ่งร้ายอย่างเต็มที่ ฉันกับรินหลังจากหลบการโฉบของเหยี่ยวแล้ว ก็กำลังจะกระโดดเข้าจับ แต่ทันทีนั้นเอง เราทั้งสองคนต้องหาที่ยึดจับกันจ้าละหวั่น เพราะเกิดลมพายุโหมพัดกระหน่ำมาใส่เราทั้งสองคน แต่แค่เพียงไม่นานพายุก็หายไป ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองยังนกเหยี่ยวที่ลอยอยู่บนฟ้า

 

            พวกเจ้าฆ่าบิดาผู้ให้กำเนิดข้า วันนี้แหละข้าจะแก้แค้นให้กับบิดาของข้าเพื่อให้ท่านได้ตายตาหลับเสียที นกเหยี่ยวตัวนั้นส่งเสียงพูด ? ขึ้นมาอย่างโกรธแค้น และเหมือนกับว่าสายลมจะดูรุนแรงขึ้นอีกเช่นกัน

 

---------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

183 ความคิดเห็น

  1. #120 Kaineth (@Verdellen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 15:04
    เจ้าฆ่าพ่อฆ่า
    #120
    1
    • #120-1 CrossMelody (@CrossMelody) (จากตอนที่ 16)
      22 พฤษภาคม 2559 / 20:24
      ด้ากเว : แต่ข้า...คือพ่อของเจ้า.....

      ปุ๊ก : ม้ายยยยยยย

      อิอิ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคร้าบ เย้ ๆ ๆ ๆ
      #120-1
  2. #94 BossFinn (@bossnalak) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 06:47
    สนุกดีครับ
    #94
    1
    • #94-1 CrossMelody (@CrossMelody) (จากตอนที่ 16)
      21 พฤษภาคม 2559 / 07:25
      โฮ้ววววว.....ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ ^_^
      #94-1
  3. #47 SanCtiTyKnighT (@SanCtiTyKnighT) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 09:42
    อ้า~~~~กลายเป็นสาวน้อยเต็มตัวเเล้วสินะ 
    เเล้วนี่ยูกิจัง เเอบไปหว่านสเน่ ไส่พ่อไครจนกระอักเลือกตายละนิ ....  0v0 
    #47
    1
    • #47-1 ไรท์เตอร์เองคร้าบ (จากตอนที่ 16)
      14 พฤษภาคม 2559 / 11:34
      เฉลยในตอนต่อไปแล้วครับผม



      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคร้าบ



      ว่าแต่สกิลหว่านเสน่ห์นี่ก็น่าสนเหมือนกันนะครับเนี้ย อิอิ
      #47-1
  4. #43 owari45176 (@owari45176) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 11:03
    เอิ่ม=_=ไปฆ่าบิดาใครเค้าไว้ อีกล่ะ😑😑😑
    #43
    1
    • #43-1 ไรท์เตอร์เองคร้าบ (จากตอนที่ 16)
      13 พฤษภาคม 2559 / 11:20
      แหะ ๆ เดี๋ยวเอาไว้บอกตอนต่อ ๆ ไปนะครับผม ^_^



      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นทุกคอมเม้นเลยจ้า (เหมียว ๆ เอาหน้าถูขา/โดนรีดเดอร์เตะกระเด็น)
      #43-1