[OMEGAVERSE] KING OF HYBRIDS #จ่าฝูงเนียลอง l NIELONG

ตอนที่ 3 : CHAPTER 02 : Run Away 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 288 ครั้ง
    12 พ.ย. 61

 



  CHAPTER02  Run away

 

            

          ไม่น่าเชื่อว่าหนึ่งอาทิตย์จะผ่านไปไวเพียงนี้

 

            ซองอูกลับไปใช้ชีวิตแบบนักศึกษาเต็มรูปแบบในวูล์ฟไฟร์มาได้ซักพัก แปลกที่เขากลับสบายใจและไม่รู้สึกแตกต่างอะไร อาจจะเพราะบรรยากาศรอบๆตัวของเขาก็เหมือนเดิม เพื่อนกลุ่มเดิมที่เรียน เติบโตและทำงานมาด้วยกัน

            หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปก็วนกลับมาเรียนวิชาที่แสนน่าเบื่ออีกครั้ง ย้ำกันชัดๆเลยนะ –ร่างกายและการเจริญพันธ์และงานชิ้นใหญ่ที่อาจารย์มินซอกมอบหมายไว้

ซองอูเป็นพวกชอบความสมบูรณ์แบบและต้องการทำมันให้ออกมาดีถึงดีที่สุดเสมอ หมกตัวอยู่แต่กับเพื่อนและหอพักตั้งแต่วันนั้น หลังจากคัดเลือกเฮดกัปตันของชมรมฟุตบอลเสร็จ สามวันที่เหลือก่อนจะมาถึงวันนี้เขาก็ไม่ทำอะไรนอกจากตื่น เรียน กิน กลับหอพักเพื่อทำรายงานเรื่องโอเมก้าที่ค้างคาอยู่

 

            ซองอูไม่หวังอะไรมากไปกว่าคำชมในงานชิ้นนี้ รางวัลพิเศษน่ะมันเรื่องเล็ก อีกอย่างที่เขาคิดคืออยากจะสานสัมพันธ์กับอาจารย์ประจำวิชาที่เขาเบื่อไว้บ้าง อย่างน้อยจะได้เป็นความเกรงใจเวลาที่เขานึกไม่เข้าอยากจะเข้าคลาสเรียน

 

            ดีวากับเจฟฟี่ทะเลาะกันน้อยลงเรื่องเสื้อผ้าเนื่องจากเจฟฟี่เป็นคนที่เจ็บและยอมไปเองเวลามีปากเสียงกับเพื่อนตัวเล็ก ซองอูกับมาร์คัสก็ไม่คิดจะทำอะไรมากนักนอกจากยิ้มแหยะๆ

ช่วงนี้อากาศร้อนขึ้นทุกวันทำให้น้ำแข็งทางทิศเหนือของเกาะเริ่มละลาย เมื่อเช้ามีประกาศบนบอร์ดสถาบันว่าลึกเข้าไปในป่าดีพวู้ดเริ่มมีน้ำตกธรรมชาติขึ้นมาอีกแล้วประจำฤดูกาลนี้ เพื่อนโต๊ะข้างๆในร้านชามื้อเช้าก่อนเข้าคลาสกำลังนัดแนะกันไปพักร้อนแถวนั้นในวันหยุดกันยกใหญ่

            ซองอูก็อยากไปเหมือนกัน

 

            บริเวณหน้าโรงเรียนเป็นทะเลเล็กๆที่ล้อมไปด้วยเกาะต่างๆทำให้ดูเหมือนเป็นอ่าว ออกไปทางท่าน้ำฝั่งตะวันออกมีเรือเฟอร์รี่ลำหรูอยู่สองสามลำให้เช่าสำหรับนักศึกษา ส่วนใหญ่นักเข้าสังคมประจำสถาบันมักนิยมจะจัดปาร์ตี้บนเรือสำราญกัน

            ดีวาเพื่อนเขากำลังสนใจเรื่องเรือเฟอร์รี่มากกว่าน้ำตกในป่าดีพวู้ดเป็นแน่

 

            ‘’เอาเป็นว่า เสาร์นี้เจอกันนะพวกนายทุกคน’’ดีวาในชุดเสื้อเชิ้ตกับกางเกงหนังธรรมดาเอ่ยเสียงดังกับพวกหมาป่าหนุ่มสาวจากชมรมวาดภาพที่เธอพึ่งรู้จักในคลาสอักษรละตินโบราณเมื่อกี้นี้

 

            ‘’เจอกันนะ’’

 

            ‘’ไว้เจอกัน สนุกแน่นอน’’

 

 

            ‘’นายนี่มันนักเข้าสังคมเสียจริงดีวา’’เจฟฟี่เอ่ยขณะกำลังเดินไปยังห้องเรียนของคลาสวิชาร่างกายและการสืบพันธุ์ ดีวาที่กำลังวุ่นวายกับการตอบกลับบทสนทนากับเพื่อนใหม่ๆที่เธอคิดจะชวนไปปาร์ตี้เรือสำราญในวันเสาร์ ’’ก็อาชีพฉันนี่นา ห้องเสื้อของฉันมันทันสมัย เติมสีสันให้กับเหล่าเซเลปในสังคม ถ้าฉันไม่รู้จักพวกเขาไว้ก็แย่น่ะซี’’

            ‘’บ้านฉันไม่เห็นต้องเป็นแบบนั้น’’

 

            ‘’ก็เธอมันจืดชืด แถมยังคร่ำครึ’’

 

            ‘’เคอเต้ซองการ์เปิดมาก่อนบ้านนาย150ปี เผื่อจะไม่รู้’’         

            ‘’ของเก่ายังไงก็เป็นขอ-‘’

            ‘’เบาหน่อยครับดีวา ถึงคลาสเรียนแล้วนะ’’ไมเคิลเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเมื่อเพียงแค่ปลายเท้าของพวกเขาสัมผัสพื้นหน้าห้อง ให้เดาก็คงทนฟังมาซักพักจนรำคาญแต่ก็ไม่อยากพูดอะไรไปมากไปเหมือนกับเขา

 

            ช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาซองอูกลับมีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นกับอาจารย์มินซอก เนื่องจากเขาค่อนข้างอยากโฟกัสเรื่องงานและทำคะแนนให้ได้ดี บางทีการพบอาจารย์ตามทางเดินเลยทำให้เป็นข้ออ้างให้เขาได้เริ่มบนสนทนาใหม่ๆเกี่ยวกับเรื่องรายงานฉบับนี้บ้าง

            ไม่ได้ก้าวเหยียบเขตสนามกีฬากลางของสถาบันเลยซักครั้งนับตั้งแต่วันที่เขาสติแตกไปเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน คิดแล้วก็หงุดหงิด กลิ่นหมอนั่นมันประหลาด ซองอูแปลกใจจนต้องวิตก

แต่พอเขานึกถึงชายคนนั้นได้ซักพักสมองและหัวใจของเขาก็ดันคิดไม่ตรงกันขึ้นมาเสียดื้อๆ สมองก็บอกว่านายนั่นมันประหลาดแค่ชื่อว่าเป็นอัลฟ่าก็อย่าไปยุ่งเลยเชียว แต่ไอแห่งความอบอุ่นในตอนที่หมอนั่นเลื่อนตัวเข้ามาใกล้เขามันก็ไม่ธรรมดาเลยซักนิด มันหวิวในใจจนว่างเปล่าเพื่อต้อนรับอีกฝ่าย เขาบอกไม่ถูก

 

            เห็นว่าได้เป็นกัปตันของทีมเสียด้วยนี่

            จะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ

 

            ไปตายซะเจ้าหมาบ้า

 

 

 

            ‘’หึ’’

            ‘’มึงขำไรแค่นั้นวะแดเนียล เรียนเช้าแล้วร่าเริงหรือไง’’เพื่อนหัวทองในสภาพหัวยุ่งๆเลิกคิ้วใส่เขาที่อยู่ดีๆก็กระตุกขำขึ้นมากลางอากาศ

            ‘’ไม่ได้ร่าเริง กูแค่ขำแมวขี้บ่น’’

            ‘’แถวนี้มีแมวด้วยหรอวะ’’จอร์จถาม

 

            ‘’ไม่รู้ดิ’’

            ‘’เป็นหมาแต่หน้าแมวล่ะมั้ง’’

            เรียนเช้าไม่ได้ทำให้แดเนียลร่าเริงอย่างที่มันคิดหรอก จะพูดว่าเรียนเช้าก็ไม่ถูกสำหรับแดเนียลคิงสตันเมื่อคืนนี้ต้องเรียกว่านอนเช้าดีกว่าเพราะปั่นรายงานที่เขายังทำไม่เสร็จจนเช้ามืด แดเนียลเป็นคนหัวดีที่ไม่ชอบเรียนหนังสือเขาเลยไปฝึกทหารตามแนวทางของพ่อแทน ต่างจากคิงสตันคนพี่ที่เดินทางสายการเมือง

            ตระกูลคิงสตันเป็นตระกูลเก่าแก่และแทบจะมีอำนาจมากที่สุดเนื่องจากร่างกายและสถานภาพทางหน้าที่การงานที่พวกเขาถือเป็นชนชั้นปกครอง แดเนียลโตมาได้แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบตามฉบับคิงสตันเสีย จริงๆ เขากำลังจะกลายเป็นเพชรน้ำหนึ่งของตระกูลตามแบบพี่ชายและพ่อของเขา

 

           

            ตลอดทั้งคลาสเหมือนเป็นการกล่าวทบทวนเรื่องราวตั้งแต่เริ่มกำเนิดของเหล่าอัลฟ่า เบต้าและโอเมก้าในเบื้องต้นที่พวกเขารู้กันอยู่เต็มอก เบต้าที่ลดน้อยลงทุกวันเนื่องจากสัญชาตญาณที่ดึงเข้าหากันของอัลฟ่าและโอเมก้านั้นที่มีมากกว่า โอเมก้าเพศชายยิ่งน้อยลงไปถนัดตาเนื่องจากมักเสียชีวิตขณะคลอดลูกโดยทันที เป็นที่รู้กันว่าถ้าอัลฟ่าเพศชายและโอเมก้าเพศชายมีลูกด้วยกันลูกจะออกมาเป็นอัลฟ่าแทบหนึ่งร้อยเปอร์เซนต์โดยเฉพาะอย่างยิ่งมักจะเป็นลูกแฝด

            ความเชื่อของมนุษย์หมาป่าโบราณที่คิดว่าอัลฟ่าเป็นใหญ่ที่สุด ส่งเสริมชื่อเสียงให้วงตระกูลได้อย่างมากหากเขามีพละกำลังที่แข็งแรง จนทำให้เกิดวงจรอุบาทว์นั่นคือการล่าโอเมก้าเพศชายมาผสมพันธุ์เพื่อเพิ่มจำนวนอัลฟ่าในฝูง จึงทำให้ปัจจุบันนี้เรามักพบอัลฟ่าทั้งเพศชายและเพศหญิงมากกว่าโอเมก้าเพศชาย

น่าเสียดายเสียจริง

 

‘’นอกจากนี้นะครับ สิ่งที่แตกต่างไปของมนุษย์หมาป่าคือการแต่งงานและสืบพันธุ์กันในตระกูลเดียวกันนั้นกลับไม่ทำให้ยีนของพวกเขาด้อยลงดั่งเช่นมนุษย์ทั่วไปแต่ก่อน เรามักพบเห็นกันได้บ่อยๆ...’’

 

‘’อย่างเช่นตระกูลของมิสเตอร์คิงสตันที่นิยมแต่งงานกันเองในตระกูลเพื่อรักษาสายเลือดบริสุทธิ์ ทุกๆครั้งที่มีการคลอดทารกที่เป็นเพศชาย กว่าชั่ว12อายุคนนับตั้งแต่บรรพบุรุษล้วนแล้วแต่เป็นอัลฟ่าทั้งสิ้น นั่นจึงเป็นหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ตระกูลของมิสเตอร์คิงสตันได้รับการยอมรับจนกลายเป็น1ใน13ตระกูลศักดิ์สิทธิ์’’ อาจารย์มินซอกกล่าวชมตระกูลของแดเนียลไว้เพื่อเป็นตัวอย่างในการศึกษา เขาผงกหัวแล้วคลี่ยิ้มเล็กๆคืนให้อาจารย์ตัวเล็กจากมุมหลังห้อง ได้ทำความรู้จักกันถือว่ามากในระดับนึงทีเดียวเนื่องจากตึกวิจัยของอาจารย์ดันอยู่ข้างๆสนามฟุตบอลที่แดเนียลซ้อมเป็นประจำทุกเย็น อาจารย์ตัวเล็กคนนี้มีฝีมือดีไม่น้อยเลยทีเดียวถึงแม้จะตัวเล็กแต่กลับว่องไว

 

‘’เห็นได้ว่าจากจำนวนของอัลฟ่าและโอเมก้าที่ไม่สมดุลกันนั้น หลายๆคนอาจจะตั้งคำถามขึ้นในใจถึงเรื่องคู่ชีวิตหรือเมทที่เชื่อกันมาตั้งแต่โบราณว่าอัลฟ่าทุกคนจะเกิดมาเพื่อสืบพันธุ์กับโอเมก้าเพียงตนเดียวที่เขาจะยอมก้มหัวให้’’

‘’ทฤษฎีที่อธิบายได้ดีที่สุดน่าจะกล่าวได้ว่า มันอาจจะเกิดจากความสติหลุดของอัลฟ่าที่พบเจอโอเมก้าที่ตนถูกใจมากเกินไป จึงปล่อยฟีโรโมนของตันเองโอบล้อมโอเมก้าตัวนั้นไว้จนเธอมัวเมา ซึ่งมันจะเกิดได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต เป็นความลุ่มหลงจากก้นลึกของหัวใจ สัญชาตญาณเอาตัวรอดในตัวโอเมก้านั้นคือการพึ่งพาอาศัยผู้อื่นเพราะความอ่อนแอ เมื่อมัวเมาและลุ่มหลงจึงเกิดการตอบสนองโดยง่ายดาย พันธะสัญญาชีวิตจึงเกิดขึ้นตามมาโดยไม่ต้องสงสัย’’

 

‘’แล้วแบบนี้อัลฟ่าและโอเมก้าก็ไม่ได้มีคู่ชีวิตของตนเองทุกคนใช่มั้ยคะอาจารย์?’’หญิงสาวผมหยิกฟูสีแดงผิวสีเข้มยกมือขึ้นถามอาจารย์พลางจัดแว่นหนาเตอะของเธอให้เข้าที่ เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วห้องเมื่อเกิดการตั้งประเด็นปัญหาใหญ่ที่มีการถกเถียงกันมาทุกช่วงอายุคน

‘’เป็นคำถามที่ดีมากครับมิสมิลเลอร์’’

            ‘’ปัจจุบันนี้เราก็เห็นว่าอัลฟ่าก็แต่งงานกับเบต้าบ้าง โอเมก้าบ้างหรือมีแต่อัลฟ่าด้วยกันเองเพราะว่าเราไม่ได้นำสัญชาตญาณส่วนลึกๆมาใช้ในวิถีชีวิตมากเท่าเดิมแล้ว แต่ก็มีมนุษย์หมาป่าบางจำพวกที่เขาเชื่อในเรื่องพวกนี้ บางทีก็เฝ้ารอยันตายเพื่อรอเมทของตัวเอง บางคนก็ยอมแต่งงานใหม่เป็นสิบๆครั้งเพื่อหาคู่เมทที่เขาคิดว่าใช่ ซึ่งนั่นก็สุดแล้วแต่ความคิดความอ่านของคน อย่างเช่นตัวอาจารย์ที่ก็ไม่คิดจะสร้างครอบครัวกับใครเพราะอยากจะรอคนที่ทำให้ใจบอกว่าเขาใช่เหมือนกัน’’

            ‘’แต่ก็ใช่ว่าคู่ชีวิตที่คู่กันโดยชาติกำเนิดจะไม่มีจริงนะครับ ตามหนังสือหลายๆเล่มก็เคยบันทึกตำนานของพวกอัลฟ่ากับโอเมก้าที่เป็นคู่ชีวิตกันโดยกำเนิดแต่มันก็มีไม่เยอะมากจนเหมือนกลายเป็นตำนานความรักอะไรแบบนั้น เขาจะมีลักษณะอีกหลายอย่างที่พวกคุณจะได้เรียนต่อไปเป็นเกร็ดความรู้ อย่างเช่น อ่านความคิด รักษาอีกฝ่ายได้ ดวงตาจะมีสองสีอะไรแบบนั้น แต่เขาก็ต้องทำพันธะสัญญาชีวิตเหมือนกันนะครับ’’

            ‘’พันธะสัญญาชีวิตน่ะมันทำได้เพียงครั้งเดียว’’

            ‘’พวกคุณควรเลือกใช้ให้ถูกที่ ถูกเวลาที่สุด’’

 

 

            วิชาเรียนในวันนี้มีไม่เยอะมากนัก วิชาสกิลของซองอูดันมายกเลิกพอดีเนื่องจากอาจารย์ป่วย ไมเคิลเลือกที่จะไปหาเพื่อนอัลฟ่าจากทีมฟุตบอลทีมหนึ่งที่สนามฟุตบอล

ส่วนซองอูเลือกที่จะกลับหอพักไปนอนเสียมากกว่า เขานึกชอบใจในใจพักใหญ่หลังจากอาจารย์มินซอกได้ประกาศชื่อเขาหน้าชั้นเรียนว่าเป็นคนที่ทำรายงานได้ดีที่สุด

เขารับAจากงานชิ้นนี้ดั่งคาดหมาย รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นบนหน้าแต่กลับบานสะพรางในจิตใจ อะไร ๆที่เป็นเกียรติยศอง ซองอูก็พร้อมจะคว้ามาเพื่อกลบส่วนที่ขาดหายที่แสนยิ่งใหญ่ในใจเขา

 

            ‘’ไง,ฉันเจมี่นะ’’

 

            ‘’?’’

 

            ‘’ฉันได้Aจากรายงานนี้เหมือนกับนาย เซคของฉันเรียนรอบที่สองไปเมื่อวาน’’

            ‘’ ฉันซองอู ยินดีกับนายด้วย’’มือบางข้างที่ว่างจากการหอบหนังสือยื่นมือมาเชคแฮนด์ทักทายเพื่อนใหม่ คนตรงหน้าเขาอ้างว่าได้Aจากวิชานี้เหมือนกัน ร่างหนาสมส่วนผิวสีปานกลางที่ความสูงน้อยกว่าเขานิดหน่อย

ผมสีชมพูสว่างที่ไม่ได้ทำให้ร่างตรงหน้าเขาดูอ่อนหวานอะไรขึ้นมากนักหนำซ้ำกลับยังทำให้ซองอูต้องนึกสงสัยไปอีกว่าเขาเป็นหมาป่าพันธุ์อะไรกันแน่ ‘’อือฮึ อาจารย์บอกฉันว่าให้ทำความรู้จักนายไว้’’

            ‘’อ่า ฉันคงมีนายเป็นเพื่อนใหม่คนแรกของที่นี่...’’

            ‘’หมายถึงเพื่อนที่ฉันเริ่มบทสนทนาด้วยน่ะ’’

 

            ‘’ดีเลย นายไม่ต้องเกร็งนักหรอก เฮ้ ฉันช่วยถือของไหม?’’แขนสมส่วนคว้าหนังสือจากในวงแขนของคนตัวบางไปถือไว้ทันทีหลังเอ่ยจบโดยไม่รอให้เขาได้ตอบอะไรไปหรือแม้แต่ปฏิเสธเพื่อรักษามารยาท ซองอูเกาหัวแก้เก้อนิดหน่อยแล้วออกตัวเดินนำคนข้างๆที่เดินตีตัวมาเสมอกับเขาในทันทีที่ตนนั้นช้ากว่า

 

            ‘’นายพักที่หอเหนือใช่ไหม?’’เจมี่เอ่ย

            ‘’อืมใช่ นายล่ะ ไม่มีเรียนวิชาสกิลหรอ จะไปไหนต่อล่ะ?’’

            ‘’ไปส่งนาย’’

 

            ‘’นี่ นายไม่จำเป็นต้อ—‘’

            ‘’ฉันไม่ได้เดือดร้อนอะไรนักหรอก แค่อยากmake friendน่ะ’’

           

 

            พวกเขาเดินกันมาได้ซักพักก็มาถึงที่หอเหนือซึ่งค่อนข้างไกลจากส่วนที่ใช้เป็นการจัดสอนของสถาบัน พวกเขาไม่ได้มีบทสนทนาอะไรกันต่อเนื่องจากซองอูไม่ได้คิดจะพูดคุยอะไรนักเพราะมันกะทันหันเกินไป อาจมีถามเรื่องอื่นๆไปทั่วบ้างจากฝั่งเจมีเสียมากกว่าตามภาษาคนพึ่งรู้จักกัน

            ซองอูกำลังชั่งใจอย่างหนักเมื่อพวกเขามาถึงเคาท์เตอร์ของผู้ดูแลหอพัก เจมี่เป็นเพศรองอะไรนั้นเขาก็ไม่รู้เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ควรจะถาม ลองดมกลิ่นของอีกฝ่ายก็ไม่ได้กลิ่นอะไรกลับมาเท่าไหร่ ซองอูสรุปไปเองง่ายๆว่าเจมี่เป็นเบต้าเพราะถ้าเขาเป็นอัลฟ่าหรือโอเมก้า จมูกของหมาป่าก็คงจับได้แล้วยกเว้นคนตรงหน้าเขาจะใช้น้ำหอมกลิ่นเพศรองอื่นหรือแม้แต่การกินยาน่ะนะ

            พวกเขาทั้งคู่ขึ้นมายังชั้นบนสุดริมด้านนอกที่ทำให้เห็นทิวทัศน์ขึ้นไปทางเหนือของป่าดีพวู้ด กลิ่นเทียนหอมจากไม้เนื้ออ่อนของแม่เขาที่ซองอูติดนักติดนักหนาตั้งแต่ยังเล็กนั้นกลิ่นฟุ้งไปทั่วห้องตามที่คนร่างบางชอบ เจมี่ช่วยเขายกกองหนังสือมาส่งให้ถึงที่ส่วนตัวนี้

 

เพื่อนใหม่ของเขากำลังเข้าห้องน้ำด้านในห้องนอนและตัวเขาที่พึ่งจัดหนังสือเสร็จและกำลังเตรียมชุดกีฬา เขาวางแผนไว้ว่าจะเริ่มออกไปซ้อมวิ่งในวันนี้สำหรับภารกิจแรกของการแข่งคิงอัลฟ่า

 

‘’กลิ่นเทียนหอมของนายหอมมาก คู่รักของนายให้มาหรือ’’ซองอูสะดุ้งตัวโยนขณะที่เขากำลังก้มตัวหาเสื้อผ้าในชั้นอยู่เจมี่ก็โผล่มาด้านหลังไม่ให้ซุ่มให้เสียง

 

’’ฉันไม่มีคนรัก’’

 

‘’งั้นรึ ฉันได้กลิ่นโอเมก้ากับอัลฟ่าตีกันไปทั่วในห้องน้ำของนาย กลิ่นเทียนหอมของนายว่าหอมแล้ว กลิ่นโอเมก้าที่หอมผสมมากับกลิ่นสบู่ล้างมือดันหอมกว่าเสียอีก’’

 

‘’อาจจะเป็นของเพื่อนฉันน่ะ เธอพึ่งมานอนค้างที่นี่ ช่วงกำลังจะฮีทก็แบบนี้ กลิ่นฟีโรโมนมันแรงอยู่แล้ว นายเลยได้กลิ่นกระมัง’’ซองอูคลี่ยิ้มอ่อนพร้อมทั้งยืนขึ้นเต็มความสูงเมื่อไอร้อนของอีกคนที่ใกล้เข้ามาซ้อนแผ่นหลังของเขา

 

’’นายอยู่กับโอเมก้าที่กำลังจะฮีทสองต่อสองงั้นหรือ’’ไอร้อนจากลมหายใจของเจมี่เป่ารดอยู่ที่ต้นคอของเขาจนความอัดแน่นในอกหวิวซ่าน

 

‘’คงเป็นโอเมก้าที่หอมหวานไปทั้งตัว’’

 

‘’หวานจริงๆ’’

ฟึดฟัด ฟึดฟัด

‘’แบบนี้ยิ่งหวาน’’

 

‘’สงสัยกลิ่นคงติดตัวนายไปด้วยแล้ว J’’เจมี่หัวเราะเล็กๆและระบายยิ้มที่คาดเดายาก แผ่นหลังบางอ่อนยวบลงจากการถอยหายใจเมื่อเพื่อนคนใหม่ของเขาถอยหลังไปยืนล้วงกระเป๋ากางเกงรอตรงอื่น

คิดได้ยังไงถึงกล้าเปิดประตูให้คนที่พึ่งรู้จักครั้งแรกเข้ามาถึงในห้องนอน

 

            ‘’นายจะกลับแล้วรึยัง ฉันจะได้เดินลงไปส่ง’’

 

 

            เจมี่แตะบัตรนักศึกษาเข้ากับตัวเซนเซอร์พร้อมทั้งกดหมายเลขห้องของซองอูเพื่อเป็นบันทึกของผู้ที่ไม่ได้อยู่อาศัยภายในหอพักนี้ว่าเป็นใคร มาทำอะไร ที่ห้องไหน

 

            ‘’ไว้เจอกันใหม่นะ’’

            ‘’ไว้เจอกันใหม่ครับ’’ซองอูยื่นมือมาเชคแฮนด์กับเจมี่เพื่อเป็นการทำความรู้จักอีกครั้งบวกกับเป็นการกล่าวลา มือหนาที่ประสานแน่นตอบกลับ รอยจูบเบาหวิวประทับลงที่หลังมือบางโดยไม่ทันตั้งตัว เจ้าของมือชะงักกึก ดึงมือออกแล้วเปลี่ยนเป็นการโบกมือลา

            ‘’บายนะ’’

            ‘’อือฮึ ฉันมาหาได้ทุกเมื่อถ้านายต้องการ’’ใบหน้าเล็กพยักหน้าเบา ๆตอบกลับ ยืนโบกมือลาให้เพื่อนใหม่ ยืนรอจนแผ่นหลังสมส่วนนั่นเดินหายลับตาไป

            ไม่มีชายคนใดปลอดภัยอีกแล้วสำหรับองซองอู

 

            แผ่นหลังบางเรือนร่างอรชรยังอยู่ในสายตาเขาเมื่อเจ้าของร่างหันหลังเดินกลับเขาก็เอี้ยวตัวกลับมามองตามด้วยความสนใจ ภาพในหัวหลั่งไหลดั่งสายน้ำระหว่างตัวเขากับซองอู

ขอบคุณมันสมองดี ๆที่ส่งผลงานชิ้นเอกมาให้เขาได้รู้จัก เขาไม่รู้เรื่องอะไรมากนักหรอกสำหรับเพื่อนใหม่คนนี้ ภายนอกที่แสนงดงามกับวาจาที่แสนไพเราะนั่นมันมัวเมาเขามาตลอดทางที่เขามา

กลิ่นที่แสนหอมหวานในห้องส่วนตัวของเจ้าตัวนั้นล่ะที่ทำให้สมองเขาอื้ออึง เอาเถอะ ถึงจะบอกว่ากลิ่นคนอื่นก็ไม่เป็นไร เจมี่ก็แค่ทำตัวตามใจไปเท่านั้น

 

            สัญชาตญาณบอกกับเขาว่าต่อให้เป็นอัลฟ่าเขาก็ไม่ได้นึกจะสนใจ

 

            ถามว่าอง ซองอูเป็นอัลฟ่าหรือไม่น่ะหรอ?

 

            มีแต่พวกเบต้าเท่านั้นแหละที่จะไม่รู้

 

            อัลฟ่าอย่างเขาก็จะทำเป็นไม่รู้เหมือนกัน จนถึงวันที่ร่างอรชรนั้นสยบใต้ร่างเขาโดยไม่รู้ตัวนั่นแหละ

 

 

 

            ซองอูเผลอหลับไปในทันทีเมื่อเขาเดินกลับมายังห้องนอน ไม่ได้เหนื่อยล้ามากเท่าไหร่แต่คิดว่านอนพักเอาแรงเสียดีกว่าก่อนจะออกไปซ้อมวิ่ง ผิดเวลาไปนิดเพราะกว่าเขาจะตื่นมาอีกครั้งก็เกือบจะค่ำแล้ว

            ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ยังไม่เคยเหยียบพื้นที่ของป่าดีพวู้ดเลยซักครั้ง ถึงแม้หอเหนือจะอยู่ใกล้กับที่นั่นแต่ก็ยังมีคูลเลอร์ที่ลึกขึ้นไปอีก

ซองอูไม่เคยไปที่นั่นเหมือนกันเพราะเขาไม่ได้มีประสงค์จะร่วมรักกับใคร แขนยาวยืดออกบิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวออกไปวิ่ง

 

            กางเกงวอร์มตัวหลวมกับเสื้อฮู้ดสีดำก็พร้อมแล้วสำหรับการวิ่งของซองอูในครั้งนี้ เขาไม่ได้คิดจะวิ่งจนเอาเป็นเอาตายอะไรมากนักหรอก

 ก็คนมันไม่คุ้นเส้นทาง เพื่อนตัวดีทั้งหลายก็ยังไม่กลับมาเลยซักคนถึงแม้จะใกล้ค่ำแล้ว แต่ว่าก็ว่าเถอะ ถึงพวกนั้นจะกลับมาทันซองอูเองก็ไม่คิดจะเอ่ยปากชวนใครไปด้วยหรอก

 

            ซองอูคุมหมวกฮู้ดปิดหน้าปิดตาในช่วงที่เขาวิ่งผ่านบริเวณคูลเลอร์ บรรยากาศรอบๆนั้นดูรัญจวนจนชวนให้หัวหมุน

กลิ่นฟีโรโมนและกลิ่นความรู้สึกตีกันไปหมดจนซองอูรีบสับขาเดินหนี แค่คิดว่าจะต้องไปมีความสัมพันธ์ทางกายกับใครเขาก็นึกภาพไม่ออก เข็มฉีดยาระงับฮีทที่เขาเริ่มใช้มันตั้งแต่อายุสิบสี่เป็นตัวช่วยความเกลียดชังตัวเองในใจของเขามาตลอดช่วงอายุยี่สิบห้าปี

           

            เขาเริ่มวิ่งเหยาะๆมาเรื่อยจนเวลาล่วงเลยมาแล้วกว่าสามสิบนาที แสงอาทิตย์เริ่มทอประกายสีส้มอ่อนเพราะมันถึงเวลาแล้วของช่วงค่ำ

เส้นทางในป่าไม่มีอะไรมากนักเนื่องจากวูล์ฟไฟร์นั้นเป็นสถาบันที่เปิดมายาวนาน เส้นทางในป่าลึกก็มีล่องรอยที่ถูกขุดเป็นทางเดินขึ้นไปเรื่อยๆตามแนวป่า

 

            ซองอูถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วนหลังจากเขาเริ่มออกวิ่งมาเต็มกำลังเพียงแค่สิบนาทีแต่ขาทั้งสองข้างกับเริ่มอ่อนล้าและหายใจติดขัด น้ำดื่มในกระบอกน้ำที่เตรียมมาก็เหลืออยู่เพียงแค่ก้นกระบอก

            เขาไม่คิดว่าจะต้องกลายร่างในคืนนี้เพราะอยากจะเตรียมสภาพตนเองในร่างมนุษย์ให้พร้อมเสียก่อน ความกังวลเข้าถาโถมในจิตใจอย่างหนักเพราะว่าเขาไม่ได้กลายร่างเลยซักครั้งนับตั้งแต่ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยจนทำงานในปัจจุบัน

ส่วนในวันพระจันทร์เต็มดวงนั้น เขาก็ทำแค่เพียงฉีดยาสลบให้ตนเองหลับสนิทไปก่อนที่พระจันทร์เต็มดวงจะทอแสงทองอำพันไปทั่วแผ่นฟ้ายามรัตติกาล

 

            จังหวะหอบหายใจที่ถี่ขึ้นและสองขาที่อ่อนล้า เขาไม่รู้หรอกว่าโอเมก้าตนอื่นเป็นแบบเขาไหม เพราะไม่คิดจะถามใครเพื่อตอกย้ำตนเองถึงแม้จะกับเพื่อนสนิท ผลของการใช้ยาระงับฮีทรวมถึงฮอร์โมนต่างๆต่อร่างกายมันฝืนธรรมชาติไปเสียหมดจนเห็นได้ชัดว่าร่างกายของเขามันผิดปกติ กระดกน้ำเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่แล้วกลืนลงในลำคอที่แห้งผาก เขาจะไปให้ถึงลำธารข้างหน้าให้ได้ก่อนแล้วค่อยกลายร่าง

            ใบหน้าคมจุดยิ้มบางขึ้นที่มุมปากเมื่อเขาเดินมาถึงแหล่งน้ำ ร่างโปร่งทรุดตัวลงพิงกับโขดหินใหญ่ริมน้ำทันทีที่เขามาถึง บนผิวน้ำไม่เห็นเงาของอะไรซักนิดเพราะวันนี้เป็นคืนเดือนมืด ไม่มีเสียงอะไรรอบกลายของเขานอกจากเสียงสัตว์เล็กๆหรือแมลงบางชนิดที่ร้องเพลงแข่งกัน วังเวงจนเขากังวลใจแต่มันก็ดีที่ไม่มีใครมารบกวน ซองอูพยายามนึกในแง่ดี

 

            เขาเอื้อมมือวักน้ำในลำธารขึ้นดื่มรวมถึงชำระล้างใบหน้าเพื่อให้ได้สติ เขามาไกลกว่าที่คิดไว้มากรวมถึงเวลาที่ล่วงเลยมาจนภาพฟ้าบนแผ่นฟ้ากว้างมืดสนิท ดวงดาวนับพันเรียงรายประกายแสง

 

นึกแล้วก็ท้อถอยในโชคชะตา ประสาทสัมผัสของเขาดีได้ไม่เท่าอัลฟ่าที่สามารถเห็นและรับรู้ทุกความรู้สึกรอบกาย กลิ่นหรือแม้แต่เสียงของสัตว์เล็กๆที่ห่างไปเป็นไมล์พวกเขาก็ได้ยิน

ในร่างหมาป่าที่แข็งแกร่งและสามารถรักษาตนเองได้ดีกว่าโอเมก้าและเบต้าถึงสองเท่า ต่อให้พวกเขาบาดเจ็บหนักมากเท่าไหร่ ถ้าอยู่ในร่างของหมาป่าเพียงไม่กี่ชั่วโมงร่างกายของเขาก็จะกลับมาเป็นดั่งเดิมได้เพียงแค่นั่งพักเท่านั้น

 

เปลือกตาบางปิดลงเมื่อเขาดื่มน้ำในลำธารอย่างพอใจแผ่นหลังนั่งพิงไปกับโขดหิน ช่างเป็นวันที่เหนื่อยล้าและปัญหาในตอนนี้คือเขาจำทางได้แทบทั้งหมดแต่กลับมองไม่เห็นทางเพราะไม่มีแสงจันทรานำทางให้

เหนื่อยล้าเต็มทน

หรือจะรอฟ้าสว่างถึงจะกลับไปที่หอพักดี

 

 

เสียงโอดครวญของสัตว์ดังขึ้นเป็นเป็นระลอกทำให้เปลือกตาที่ปิดอยู่ที่กำลังอ่อนแรงตื่นขึ้นเต็มตา เสียงกรีดร้องของสัตว์ที่ให้เขาเดาก็อาจจะเป็นกวางตัวเมียที่ถูกสิงโตจับกินแน่ๆ

ซองอูไม่รู้ว่าแถวนี้มีสัตว์ป่าอยู่ตรงส่วนไหนหรือสัตว์อะไรบ้างเพราะมันไม่ได้ระบุไว้ในหนังสือแบบเจาะจง เขาบอกเพียงแค่ว่าอย่าเข้าไปในป่าลึกมากนักในตอนกลางคืนเพราะมีสัตว์ดุร้ายอยู่เยอะ

กวางตัวนั้นเปล่งเสียงกรีดร้องอย่างอ่อนแรงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเงียบไปตามมาด้วยเสียงคำรามในลำคอของสัตว์ที่มีอำนาจกว่า เสียงคำรามในลำคอที่ดังไม่หยุดตามมาด้วยเสียงกัดและฝีเท่าหนักแน่นที่เหยียบย่ำลงพื้นดินสั่นสะเทือนมาจนถึงโขดหินที่เขานั่งพิงอยู่

 

ซองอูยืนขึ้นเต็มความสูงด้วยหัวใจสั่นไหว เขาตัดสินใจกลายร่างในทันทีเมื่อจังหวะกระทบกระเทือนของสี่ฝีเท้าแน่นนั้นกำลังออกตัววิ่งอยู่ไม่ห่างจากเขา เสียงกัดและฟัดเนื้อสัตว์ด้วยเขี้ยวคมดังก้องไปทั่วป่า

 

ประสาทสัมผัสในร่างกายหมาป่านั้นดีกว่าตอนที่เป็นมนุษย์ในทุกๆด้าน หมาป่าสีขาวขนาดกลางที่ดูร่างเพียวระหงยืนขึ้นเต็มตัวเมื่อสมดุลในร่างกายปรับเข้าที่ ตาสีน้ำตาลเฮเซลกระพริบถี่เพื่อปรับรูม่านตา สัญชาตญาณบอกเขาว่าเสียงของสัตว์ที่อยู่ไม่ไกลเขานั้นคือหมาป่าหาใช่สิงโตไม่

 

ในร่างหมาป่าพอช่วยเขาได้บ้างในการมองเห็นถึงแม้จะไม่มากแต่ก็พอจะคลำที่ไปถูก หอเขาอยู่ด้านเหนือและเขาวิ่งตรงมาทางเหนือโดยไม่เลี้ยวไปทางใดยกเว้นแต่ตอนที่เขาวิ่งอ้อมมาทางตะวันตกเพื่อหาแหล่งน้ำ

เขาแค่เพียงต้องมุ่งหน้าออกไปทางตะวันออกเพื่อเข้าสู้เส้นทางหลักที่ทางสถาบันขุดเป็นทางเดินให้ได้ แต่ปัญหาหลังจากนี้คือเสียงคำรามของหมาป่าตัวนั้นดังมาจากทางตะวันออก

 

เมื่อเขากลายร่างแล้วนั้นเป็นเรื่องยากมากที่จะซ่อนเพศสภาพของตัวเองว่าเขาเป็นเพศอะไรเพราะแค่ขนาดของตัวเขาก็ต่างจากพวกอัลฟ่าอยู่มากโข แต่จะหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องกลับไปทางนั้นอยู่ดี อาศัยน้ำหนักของมวลกายที่น้อยกว่าค่อยๆย่างก้าวเข้าไปเสียแล้วกัน ถ้าประจันหน้ากันเขาก็จะวิ่งสุดแรงเกิด

            หมาป่าสีขาวดื่มน้ำในลำธารเป็นจำนวนมากด้วยความกระหายเพราะไม่ได้กลายร่างมานาน สะบัดพวงหางงดงามไปมาด้วยความกระสัน เป็นเวลาเกือบสี่ชั่วโมงแล้วที่เขาติดอยู่ในป่านับตั้งแต่เดินออกจากหอพัก ป่านนี้เพื่อนทั้งหลายคงตามหาเขากันให้วุ่นแต่คงคิดไม่ถึงขนาดที่ว่าเขาจะออกมาวิ่งในเวลากลางคืนแบบนี้

 

 

            สี่ขาย่างเท้าอย่างนิ่มนวลออกจากบริเวณลำธารเล็ก ท่วงท่าแห่งการเดินที่ปราดเปรียวช่างดูสง่าสงามและจะสง่างามมากยิ่งขึ้นถ้าได้เดินเคียงข้างกับอัลฟ่าอย่างเขา

แดเนียลเห็นทุกการกระทำตั้งแต่หมาป่าสีขาวตัวนั้นเริ่มจำแลงกาย ดูดีทั้งในร่างมนุษย์และร่างหมาป่า ขนสีขาวเงาที่เป็นประกายเล็กๆสะท้อนกับแสงดาวในคืนนี้ทำให้เขามองหาอีกฝ่ายได้ง่าย

 กลิ่นหอมหวานของขนมหรือแม้แต่กลิ่นดอกไม้ที่เขาพึ่งรู้สึกได้ตอนที่เจอกันในสนามแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นหมาป่าบริสุทธิ์ไร้ซึ่งกลิ่นปะปนของหมาตัวอื่นซึ่งจะต้องเป็นเขาแน่ ๆที่ได้เป็นหมาป่าตัวนั้น

กลิ่นสะอาดที่ปนไปด้วยความยั่วยวนเนื่องจากความบริสุทธิ์ของตน เขาอยากจะใช้เขี้ยวแหลมคมแทะเล็มไปตามผิวเนียนขาวจัดนั่นจนเลือดซิบและเลียปากแผลให้หายสนิทดั่งเดิม

อยากเป็นผู้ทำลายและเป็นผู้รักษา ซองอูไม่เข้าใจความต้องการในก้นบึ้งของหัวใจเขาหรอกว่ามันเรียกร้องเสียขนาดไหน

 

            อัลฟ่าหนุ่มนึกฉงนในใจว่าอีกฝ่ายจะออกมาข้างนอกดึกๆไปทำไมเพราะมันมีอันตรายไปทั่วทุกด้าน ตัวเขาเองเพียงออกมาล่ากวางจากคำเดิมพันหลังจากได้เป็นกัปตันทีมฟุตบอลตามความต้องการของลูกทีมเพียงแค่นั้น    

ซึ่งอัลฟ่าบ้าพลังอย่างเขาก็ไม่ติดใจอะไรเนื่องจากเขาชอบตัวเองอย่างยิ่งในเวลากลายร่างเป็นหมาป่า

 

            โอเมก้าอย่างซองอูไม่ควรออกไปไหนมาไหนในเวลากลางคืนแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ป่าหรือจากอัลฟ่าที่กำลังรัทอยู่ ความต้องการให้พวกอัลฟ่าที่กำลังรัทนั่นมันสุดขีดจำกัดเพราะพวกเขาสามารถรัทได้แค่ปีละสองครั้ง บางคนบ้าคลั่งจนกัดโอเมก้าของตัวเองตายมาแล้วเขาอยากให้ซองอูรู้

            รู้ว่าที่ตัวเองทำน่ะมันผิด

 

            หงุดหงิดที่กลิ่นกายบริสุทธิ์นั่นไม่มีกลิ่นของเขาผสมอยู่

 

 

 

            ป่ารกชื้นที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงปกคลุมทอดยาวหนาตาที่เขาเดินทางผ่านมาแล้วหนึ่งครั้ง สี่ขาแข็งแกร่งปกคลุมด้วยขนสีขาวมันเงาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่หวาดหวั่น

            ป่าดีพวู้ดในยามรัตติกาลดูเหมือนจะยาวไกลขึ้นกว่าตอนที่เขาผ่านเสียอย่างงั้น มองกลับไปก็ไม่เจอสิ่งมีชีวิตอะไรอีกเช่นเคย

ความวังเวงปกคลุมไปทั่วเพราะนอกจากเสียงฝีเท้าและลมหายใจที่ขาดห้วงของเขาแล้วก็ไม่มีเสียงอะไรโต้ตอบกลับมาหรือแม้แต่เสียงแมลง กัดฟันคมเขี้ยวของหมาป่าจนทำให้เกิดเสียงครางติดหงุดหงิดขึ้นมาเบาๆในลำคอ

            อง ซองอูกำลังหลงทาง

 

 

            ยิ่งเดินมาเท่าไหร่หนทางกลับดูยิ่งไกลเข้าไปทุกที เขาคิดว่าตัวเองเดินมาตามเส้นทางแล้วแต่พอออกเดินต่อมาเรื่อยๆมันก็วนกลับมาที่เดิม

อาจะละเลยออกจากนอกเส้นทางมาหรือไม่เขาไม่รู้เพราะต้นไม้สูงที่ปกคลุมบริเวณนี้ช่างมีหน้าตาคล้ายกันไปหมด หรือเขาควรจะหยุดหาที่พักใต้ต้นไม้ใหญ่ซักต้นดี เพราะจากการคาดการณ์อีกไม่นานก็คงใกล้ถึงเวลารุ่งเช้า

 

 

 

            เขาได้ยินเสียงหมาหอน!

            หมาป่าสีขาวขนาดกลางชะงักขาของตนที่กำลังก้าวไปข้างหน้าโดยไร้จุดหมาย เขาหันหลังไปยังต้นตอเสียงจากทางด้านหลัง ปรากฏหมาป่าสีเทาขนาดใหญ่ภายในดวงตาคู่สีฟ้าเทาที่แสนดุดัน

            ย่างก้าวอันสง่าสงามที่ช่างดูแข็งแกร่งของเกร์ยวูล์ฟตัวนี้มันช่างดุดันและแฝงไปด้วยความงดงาม สองขาหน้าที่ค่อยๆย่างก้าวเข้ามาใกล้ตัวเขานั่นทำให้เขาเริ่มหวั่นใจ

 

            สัมผัสแปลกๆในใจที่ตีมาคู่กันอีกครั้งคือความสบายใจและความหวาดกลัว ดุดันแต่กลับสบายใจ ความอบอุ่นเหล่านั้นสร้างความปลอดภัยขึ้นมาในใจขององ ซองอู ดวงตาคู่นั้นจ้องกลับมาที่เขาไม่วางตา ความเป็นผู้นำที่แผ่ซ่านออกมาล้นเหลือ ความรู้สึกของเขาบอกได้ว่ามันอันตรายแต่อีกห้องในใจก็บอกว่าเราเหมือนกำลังจะได้กลับบ้าน

            องซองอูกำลังรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างแปลกประหลาด

 

           

            กรรรรรรรรรซ์!’

สมองสั่งการให้หมาป่าร่างเล็กกว่ากัดฟันขู่คำรามด้วยความผยองเมื่อแขกผู้มาเยือนเริ่มย่างก้าวเข้าใกล้จนเกือบประชิด จมูกสีดำปลายเชิดของหมาป่าสีเทาทำเสียงฟุดฟิดสูบลมหายใจเข้าไปเต็มปอดและถอนออกมาเพื่อสูดดมเข้าไปใหม่ เขาทำเพียงแค่ยืนกรานสูดดมกลิ่นกายของหมาป่าร่างเล็กอยู่แบบนั้น

 

ความใจเย็นแผ่ซ่านปกคลุมรอบตัวของพวกเขาทั้งสองเมื่ออัลฟ่าขนเทาได้รับรสกลิ่นของโอเมก้าข้างหน้า ภายในใจของซองอูมันว่างเปล่าที่ไม่ใช่ความรู้สึกของความโล่งอก มันโหวงและหวิวในใจแปลกๆขึ้นมาเหมือนกลับตอนแรกที่เขาได้เจอกันจังๆที่สนามฟุตบอลของโรงเรียน

            แววตาดุดันสีฟ้าอมเทาคู่นั้น

            แดเนียล คิงสตันเป็นแน่

 

            อยู่ที่นี่มันไม่ปลอดภัยหรอก

            คุณควรมากับผมนะเสียงทุ้มต่ำที่ส่งผ่านกระแสจิตในร่างหมาป่านั้นช่างดูจริงจังและแสนผ่อนคลาย  ซองอูถอนหายใจยาวเมื่อแดเนียลไม่ได้มีท่าทีคุกคามเขามากขนาดนั้น เสียงครางหงิงๆเป็นพัลวันในลำคอดังขึ้นเพื่อตอบรับความสบายใจที่แดเนียลมอบให้

เมื่อความเงียบเข้าปกคลุม สี่ขาแกร่งนั่นก้าวผ่านตัวเขาไปยังด้านหลังเพื่อหวังจะดอมดมส่วนสำคัญตามสัญชาตญาณของหมาเวลาที่เจออีกฝ่ายที่เพศต่างกันและถูกใจ

สติของซองอูขาดสะบั้น เขากัดฟันกรอดจนเกิดเสียงคำราม ถีบขาหลังและสะบัดปรอยหางใส่หน้าเข้าใบหน้าของหมาป่าสีเทาอย่างจังแล้วกระโจนตัววิ่งออกมาไม่ยั้งในทันที

 

อัลฟ่าหนุ่มแลบลิ้นออกมาซับเลือดที่บริเวณจมูกจากการโดนโอเมก้าของเขานั่นพยศใส่ ร่างปราดเปรียวนั่นถีบตัวไปไวจนสุดสายตาเขาเนื่องจากน้ำหนักตัวที่เบา

 กู่ร้องคำรามขึ้นมาในลำคออีกครั้งเมื่อสัญชาตญาณนักล่าของเขากำลังถูกปลุก เขาจะต่อให้ซองอูได้นำหน้าไปก่อนแล้วละกัน ตัวเล็กแค่นั้นจะหนีไปได้มากซักแค่ไหน

คิดแล้วก็ขำขึ้นมาในใจเมื่อนึกถึงความประทับใจครั้งแรกและครั้งที่สองของเขากับซองอู วันนี้เขายื่นไมตรีจิตให้แท้ๆแต่อีกฝ่ายกับมารั้นใส่ เขารู้ว่าซองอูน่ะไม่ยอมรับหรอก แต่เดี๋ยวครั้งนี้พ่อจะจัดให้

 

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาบอกว่าซองอูวิ่งนำหน้าไปไกลมากแล้วเขาจึงเริ่มออกวิ่ง กลิ่นหอมหวานของโอเมก้าแบบซองอูนั้นทำให้เกมนี้มันง่ายเกินไปสำหรับเขา เพียงแค่วิ่งไปข้างหน้าตามทางเนินลาดลงที่แสนชันนั่นยิ่งทำให้อัตราเร็วในการวิ่งของเขาพุ่งสุดขีด

 

เขาวิ่งเร็วกว่าครั้งไหนๆเมื่อเป้าหมายที่เขาต้องการที่สุดในชีวิตอยู่ข้างหน้า เรียกได้ว่าเป็นการกระโจนผ่านทุกอย่างเสียจะดีกว่า เป็นเรื่องดีที่คืนนี้ไม่ใช่คืนพระจันทร์เต็มดวงที่จะทำให้ความปรารถนาของเขาโหมหนักจนทำร้ายซองอู แต่ไอ้ตอนนั้นที่เขาเผลอตัวไปตามสัญชาตญาณหมาๆ นั่นก็คงทำให้ซองอูตกใจอยู่ไม่น้อย บ้าจังมึง แดเนียล

 

เขาเชื่อเรื่องคู่ชีวิตโดยกำเนิดมาโดยตลอดและเชื่อมันด้วยทั้งหมดของหัวใจทันทีที่เขาได้พบกับซองอู เขาอาจจะไม่ได้แสดงออกไปมากเท่าไหร่ ไม่ได้อออกตามหา ไม่ได้ออกตามล่าดั่งที่จะเป็น ถึงแม้ว่าบั้นปลายชีวิตของเขานั่นรู้อยู่แล้วว่าจะทำทุกอย่างให้ได้โอเมก้าที่แสนงดงามตัวนั้นมาเป็นของตัวเอง

 

แต่เขาก็เชื่อในความรักที่เริ่มจากมนุษย์ธรรมดาและเชื่อสัมพันธ์กันด้วยสัญชาตญาณของหมาป่ามากกว่า เขาอยากทำให้ซองอูยอมรับ อยากจะเข้าใจเหตุผลที่อีกฝ่ายปกปิดตัวตน พัฒนาไปจนถึงวันที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเข้มข้นและเป็นซองอูอีกคนที่กรีดร้องเรียกหาเขา นั่นคือสิ่งที่หวัง

 

แดเนียลเริ่มเห็นเงาของขนปุกปุยสีขาวที่สะท้อนกับแสงจันทร์อยู่ไม่ไกลจากระดับสายตา ซองอูว่องไวและเก่งกาจที่พาตัวเองมาจนถึงเกือบสุดของป่าดีพวู้ดได้ แต่ว่าก็ว่าปัญหาของเจ้าของร่างนั้นก็คือทางข้างหน้าทางสามแยกเพื่อแบ่งเขตระหว่างทางไปวูล์ฟไฟร์กับทางเดินของสัตว์ป่า

 

ไม่มีเวลาให้ตัดสินใจ เงาของหมาป่าร่างใหญ่ก็ทาบทับลงมาที่หมาป่าสีขาวทันที สี่ขาเล็กทรุดตัวลงกับพื้นเมื่อแรงกดทับที่หนักหน่วงนั่นอัดลงกับแผ่นหลังของเขายามที่หมาสีเท่ากระโจนขึ้นมาขี่คร่อมทับตัวเขาไว้

สองขาหน้าของอัลฟ่าขนเทาตะครุบลงบนสองขาเล็กของหมาป่าใต้ร่างของเขาเช่นกันจนไม่มีทางเล็ดรอด อ้าปากงับคอของคนข้างล่างไว้หลวมๆเพื่อให้อีกฝ่ายหยุดนิ่ง

ซองอูยังดื้อรั้นแยกเขี้ยวขู่เขาทั้งๆที่คอตัวเองนั่นกำลังจะโดนเขาขย้ำได้ง่ายๆแท้ๆ แดเนียลแกล้งงับลงไปเบาๆบนแผงขนคอหนานุ่มนั่นจนทำให้ซองอูต้องชะงักร้องหงิงๆ

ผมบอกแล้วว่าให้มากับผมจะดีกว่านะ

ทำไมไม่เชื่อ

 

อัลฟ่าหนุ่มแลบลิ้นเลียไปตามใบหน้าที่ปกคลุมด้วยขนสีเงาสลวยนั่น แวะงับใบ้หูตั้งที่เขามองว่ามันแสนน่ารักอยู่หลายที อดไม่ได้ที่จะเผลอใช้เขี้ยวรองแทะเล็มไปตามแนวขนที่ปกคลุมอยู่บนร่างกายของโอเมก้าเนื้อหอม

 

ซองอูมีท่าทีสงบขึ้นมากด้วยความอ่อนเพลียและน้ำหนักที่มหาศาลของอัลฟ่าหน้าใหม่ที่ตนพึ่งได้รู้จัก ลมหายใจยาวๆถูกถอนออกมาอย่างรวยรินพร้อมสารร่างที่แปลงกายกับไปเป็นมนุษย์ดั่งเดิม

 

แดเนียลที่กลับไปอยู่ในสภาพเดียวกันกับซองอูยืนขึ้นเต็มความสูงพร้อมทั้งดึงร่างโปร่งให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เขาขยี้ผมตัวเองให้เข้าที่ไม่กี่ทีพร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นมองแผ่นฟ้าที่เริ่มจะสว่าง

โอบกอดเอวเล็กที่แทบจะหักนั่นจนเสียจมอกแถมระดมฟัดไปที่แก้มกลมแสนหวานนั่นอยู่หลายที แบบนี้ที่เขารู้จักมันเรียกกว่าลักหลับ เขารู้ดีนั่นแหละแต่ถามว่าเป็นซองอูที่อยู่ตรงหน้า ใครมันจะไปพลาด

ช้อนตัวบาง ๆ นั่นขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วดันหัวทุยให้ซบไปกับหน้าอก ขโมยจูบหน้าผากไปอีกหนึ่งทีก่อนจะเริ่มออกเดินเพื่อกลับไปยังวูล์ฟไฟร์แต่นั่นก็ทพให้เขาเผลอจูบลงบนหน้าผากมนนั่นไปอีกหลายทีขณะเดินกลับ

 

มองดูรอยแผลจากการถูกกัดเบาๆด้วยเขี้ยวของเขาตามซอกคอและข้อมือนั่นก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยแต่ก็ไม่ถึงกลับมากหรอก อาจจะฟังดูแย่นะ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความผิดของเขาเสียหน่อย

 

            ต้องโทษซองอูทั้งหมดเลยที่ทำให้เขาต้องเป็นนักล่า

 

            สัญญาว่าครั้งหน้าแดเนียลจะกลายเป็นหมาที่ดี

 

            มั้งนะ

 

60%

เสียงจอแจของนักศึกษาส่วนใหญ่ดังขึ้นไม่ไกลหู มื้อกลางวันแบบนี้ที่แคนทีนก็ต้องมีคนหนาตาอยู่แล้ว ชายหนุ่มร่างใหญ่ก้าวขายาวๆพลางชะเง้อคอมองหากลุ่มเพื่อนสนิทของตน เขาขยี้กลุ่มผมสีเทาอ่อนเล็กน้อยเพื่อเรียกสติให้ตื่น

            เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนไงล่ะ

 

            ‘’มาได้แล้วหรอพ่อหนุ่ม’’เสียงเข้มๆของดอมดังขึ้นข้างหลังตัวเขาพร้อมทั้งมือยาวๆของทั้งไอ้ดอมและแพทริคที่วางลงบนไหล่กับจอร์จที่เดินตามหลังมา

 

            ‘’มึงหายไปไหนมาทั้งคืนวะ’’แพทริคถาม

            ‘’เมื่อเช้ากูตื่นมาเยี่ยวละได้ยินเสียงเปิดประตูห้องมึงอ่ะ’’ดอมเสริมคำตอบให้แล้วเอื้อมมือไปตีไหล่ของแพทริค

            ‘’ไอ้ห่า โดดตั้งแต่คาบแรกๆ อาจารย์แม่งซักซะสะอาด พวกกูนี่ก็ต้องละครไปดิ’’เสียงบ่นติดเล่นของจอร์จตามมา

           

            ‘’กูขอโทษได้ปะล่ะ’’แดเนียลว่ากลับในขณะที่พวกเขาเดินมาถึงโต๊ะอาหารที่ว่างอยู่พอดี ชายหนุ่มทั้งสี่วางกระเป๋าลงกันละมุมโดยไม่มีใครค้านอะไรกับคำตอบของแดเนียล มีแค่เพียงยิ้มกวนๆแบบขอไปทีบนใบหน้าขี้เล่นของแพทริค

 

            ‘’ว่าไปครับจ่าฝูง’’

 

            ‘’หาไรกินเถอะ’’

 

            แคนทีนของที่นี่ค่อนข้างโดดเด่นในเรื่องของการตกแต่งสไตล์ลอฟท์ มีถึงสามชั้นและถ้าขึ้นไปด้านบนก็มีการจัดสรรอาหารแต่ละวันแบบต่างกันไป ซึ่งนักศึกษาก็สามารถรับประทานได้ทุกอย่างตามใจชอบหรือถ้าเรียกง่ายๆก็คือบุฟเฟต์นั่นแหละนะ

            แดเนียลคิดว่าเขาไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ เขาอยากได้เครื่องดื่มอะไรร้อนๆมาดื่มเสียมากกว่า เรื่องราวเมื่อคืนผ่านไปไวเหมือนฝัน คงเป็นฝันที่ดีมากๆมันถึงผ่านไปไวเพียงนี้ แต่ก็นั่นแหละนะมันไม่ใช่ฝันเสียหน่อย

            เขาอุ้มซองอูพลางแอบหอมแก้มและกระชับคนตัวบางเขาหาอ้อมกอดของเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆมาตลอดทางอย่างตั้งใจ แต่ระยะทางก็ไม่ใช่ใกล้แถมเขาก็เริ่มเหนื่อยล้า เนื่องจากทั้งซ้อมฟุตบอลมาตั้งแต่ตอนบ่ายของวัน ไหนจะไปวิ่งล่ากวางแล้วยังต้องมาวิ่งล่าคุณโอเมก้าตัวดื้อคนนี้เสียอีก

            กว่าจะทำให้เลิกหายดื้อได้นี่ก็เหนื่อยมากอยู่

            จะขอเอาคืนบ้างซักนิดเขาก็อย่าถือสากันเลย

 

            เขาเดินมาจนถึงเขตสิ้นสุดของป่าพอดี เมื่อก้าวผ่านรั้วเหล็กเก่าๆเข้าไปก็เป็นเขตของคูลเลอร์ที่ตัวแดเนียลกับพวกเพื่อนๆในทีมฟุตบอลคุ้นเคยกันดี แอบแวะมาทำกิจกรรมกันไปบ้างแล้วสองสามครั้ง

 

            แดเนียลเดินปรี่เท้าเข้าไปที่คูลเลอร์ ความต้องการในใจเลยคือเขาต้องการนั่งพักซักนิดก่อนจะพาซองอูไปส่งที่หอ แต่นั่นก็เป็นอีกหนึ่งประเด็นที่เขาจะต้องคิดว่าจะพาเจ้าของร่างนี้ไปส่งที่ไหน เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับซองอูซักอย่างเลย ให้พูดกันด้วยประโยคทักทายเช่นคำว่าสวัสดีครับยังไม่เคยมี

 

            คิดแล้วก็ตลกปนกังวลในใจ เขาวางตัวซองอูลงที่โซฟาในชั้นรับรองของที่นี่ จะให้อธิบายลักษณะของคูลเลอร์ก็น่าจะคล้ายๆโรงแรมหรูแบบทั่วไป สูงขึ้นไปมีหกชั้น ข้างล่างก็จะมีส่วนที่มีเจ้าหน้าที่ประจำอยู่ ถ้าภาษาง่ายๆก็คือล็อบบี้ที่เป็นโถงสูงกว้าง ตกแต่งด้วยสีแบบเอิร์ธโทน

            นักศึกษาของที่นี่หรือผู้ที่มาใช้บริการก็ไม่จำเป็นต้องเสียค่าบริการเหมือนการจองห้องพักอะไร เขาแค่ต้องบันทึกการเข้า-ออกกับทางเจ้าหน้าที่ไว้เพื่อเป็นการรักษาความปลอดภัย ไม่ใช่แค่เพียงที่นี่ แต่ทุกที่ของวูล์ฟไฟร์ก็ต้องมีการบันทึกการเข้า-ออกอยู่เสมอ

 

            แดเนียลเกลี่ยมือลงบนแก้มป่องของซองอูเบาๆ คนข้างตัวเขาหลับสนิทแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไร สงสัยคงจะเหนื่อยล้ามากจากการที่ไม่ค่อยได้วิ่งในร่างหมาป่า อันนี้เขาเดาเอง

 

            ‘’ yeahhhhh dude’’แดเนียลที่กำลังจะคล้อยหลับไปหันไปตามเสียงเรียกของผู้หญิงที่ติดห้าวนิดๆที่กำลังก้าวขาออกมาจากลิฟท์ หญิงสาวร่างสมส่วนในกางเกงขายาวกับเสื้อโปโลที่ตัดผมสั้นแบบผู้ชายทั่วไปโบกมือทักทายเขา

แอมเบอร์เป็นอัลฟ่าเพศหญิงที่เขารู้จักตอนที่ทีมพวกเขาแอบแว้บไปแจมเล่นบาสกับพวกชมรมบาสเก็ตบอล เพื่อนคนนี้ของเขาเป็นคนฝีมือดีมากๆคนหนึ่ง มองไปข้างหลังก็เห็นหญิงสาวร่างเล็กที่ดูท่าทางเดินไม่ค่อยสะดวกนักเดินตามหลังมา ให้เดาก็คงเป็นโอเมก้าซักคนที่แอมเบอร์ดันไปถูกใจแน่ๆ

 

‘’แดเนียล นายก็มาที่นี่เหมือนกันหรอ สมกับเป็นนายจริงๆ’’

‘’อ่า... นั่นใช่ซองอูหรือเปล่า’’แอมเบอร์เอี้ยวตัวมองคนที่หลับอยู่อีกฝั่ง

 

‘’รู้จักเขาด้วยรึไง’’แดเนียลเลิกคิ้วถาม

 

‘‘ฉันพักอยู่หอพักเดียวกับเขา’’

‘’ว่าแต่พวกนายสองคน ?’’

 

‘’ตามนั้น’’แดเนียลยืนขึ้นเต็มความสูงพร้อมทั้งขยิบตาให้กับแอมเบอร์ ตอบแบบนั้นไปเพราะเขาก็ไม่ปฏิเสธ ถึงแม้ตัวซองอูจะปฏิเสธเองก็เถอะ สนเสียเมื่อไหร่

 

‘’ฉันวานอะไรหน่อยสิแอมเบอร์’’

‘’ช่วยพาเขาไปส่งที่หอพักแทนฉันได้ไหม’’

เขากลัวว่าถ้าเจ้าตัวตื่นมาเจอหน้าเขาอยู่ในห้องของตัวเองแล้วจะโวยวายไล่ฆ่าเขาน่ะสิ J

 

‘’ได้เสมอสำหรับจ่าฝูง’’

 

 

แดเนียลกัดดับเบิ้ลชีสเบอร์เกอร์ชิ้นใหญ่ไปครึ่งชิ้น เขาเผลออมยิ้มออกมานิดหน่อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ไม่รู้ว่าสวรรค์จะเป็นใจอะไรให้ขนาดเขาไปล่ากวางมาให้ไอ้พวกซื่อบื้อในทีมฟุตบอลแล้วยังได้ไปล่าคุณโอเมก้าในใจของเขาอีก เขาโคตรชอบความรู้สึกเวลาที่อีกฝ่ายต่อต้าน แล้วเขาก็ชนะ เวลาได้รู้สึกว่าต่อให้เธอจะทำยังไงก็คงหนีกรงเล็บของหมาป่าอย่างเขาไม่รอดอยู่ดีนี่มัน น่าสงสารจังครับ

แต่ซักวันเราก็ต้องล่ากันอยู่ดีนะ รู้มั้ย

 

‘’ยิ้มอะไรนักหนา น่ารำคาญ’’เสียงแหลมของจอร์จดังแทรกภวังค์ความคิดของเขาแล้วมันก็ยัดพิซซ่าชิ้นใหญ่เข้าปาก แดเนียลทำน่าเบื่อหน่ายแล้วตบหัวมันไปโทษฐานที่มันชอบมาขัด

‘’ยุ่งเหลือเกิน’’

 

‘’เย็นนี้ซ้อมไหม’’ดอมเอ่ยถาม

‘’ซ้อมพาสบอลกับวิ่งก็พอ อยากดูสปีดคนในทีมว่ะ’’

 

‘’ตามนั้นครับกัปตัน’’ดอมยกนิ้วโป้งให้เป็นการตอบรับ พวกเขากินข้าวกันต่อซักพักเสียงออดก็ดังขึ้นส่งผลให้ต้องลุกขึ้นรีบไปเข้าเรียน มีเพียงแพทริคกับแดเนียลที่ตามมาช้ากว่าเพราะไปเข้าห้องน้ำ

 

 

 

การเรียนในช่วงบ่ายคล้อยผ่านไปไม่มีอะไรพิเศษ กลุ่มของแดเนียลก็เลือกนั่งที่ประจำหลังห้องตามเคย นั่งเคาะโต๊ะเล่นปากกาอะไรเงียบๆไปตามภาษาคนขี้เบื่อแต่ไม่ชอบอยู่เฉย

กิจวัตรในช่วงเย็นของพวกเขาก็คือการซ้อมฟุตบอล ทุกๆเย็นที่สนามก็จะมีเพื่อนจากทีมอื่นๆมาจับจองสนามเพื่อซ้อมกันตลอด ก็แบ่งพื้นที่กันไปคนละส่วน ถ้าวันไหนสนามไม่พอพวกเขาก็มูฟไปหาที่โล่งๆเอาตามแนวป่าหลังตึกเรียน

 

SUPERALPHAคือชื่อทีมฟุตบอลของกัปตันแดเนียล อย่างที่รู้กันว่าในชมรมของพวกเขานั้นมีสมาชิกมาก จากสัปดาห์แรกที่ได้คัดกัปตันที่เป็นเฮดของชมรมไว้แล้วซึ่งนั่นก็คือเพื่อนเขา ทั้งนี้แล้วยังมีกัปตันของกลุ่มย่อยๆที่แบ่งมาจากผู้เล่นที่ทำหน้าที่ได้ดีในสนามจากเกมแรกที่พวกเขาแข่งกัน หนึ่งในนั้นก็คือแดเนียล

แต่ละทีมจะประกอบไปด้วยผู้เล่นไม่เกินสิบสามคน ซึ่งถ้าวัดกันจริงๆแล้วในเวลาแข่งขันนั้น ทีมอเมริกันฟุตบอลจะต้องมีผู้เล่นมากกว่ายี่สิบคนขึ้นไป เพราะพวกเขาจะแบ่งกันไปเซ็ตย่อยๆในการทำเกม แต่การแข่งขันในชมรมของพวกเขาครั้งนี้แต่ละทีมจะไม่ได้เล่นในทุกฝ่ายตลอดเกม เขาจะผลัดกันลงเป็นทีมรีบ ทีมรุกและทีมพิเศษ

ซึ่งตามสไตล์ลูกทีมของพวกเขาแล้ว ทีมของแดเนียลน่าจะถนัดในการเป็นทีมรุกมากกว่า การเลือกลูกทีมมาที่แต่ละคนค่อนข้างดูเป็นฮาร์ดแมน รูปร่างสูงใหญ่และค่อนข้างเป็นอัลฟ่าที่มีชื่อเสียงตั้งแต่วันที่พวกเขาแข่งวิ่งเพื่อหาอัลฟ่าแรก

แดเนียล แพทริค ดอม จอร์จ มิโน ดาเรน จอห์นนี่ เจ ยอร์ช ชอน ซีน ออสติน ไคน์ ชื่อพวกนี้ถูกจดจำในฐานะทีมSUPERALPHAที่เป็นตัวเต็งของวูล์ฟไฟร์ในปีนี้

 

‘’ดาเรน ฉันว่านายพาสบอลได้เจ๋งมาก นายน่าจะเป็นควอเตอร์แบคนะ’’แดเนียลเอ่ยชมอัลฟ่าหนุ่มร่างสูงที่ดูจะผอมกว่าพวกเขาในทีม น่าจะผอมที่สุดเลยด้วยซ้ำแต่นั่นก็ทำให้เขาคล่องแคล่ว แดเนียลพึ่งรับลูกบอลทรงรีไว้ในมือที่เกิดจากการพาสซิ่งของดาเรน วันนี้พวกเขาไม่ได้เน้นซ้อมอะไรกันมากมายนัก เพียงแค่สลับกันจ่ายบอลรับบอลเฉยๆ ‘’ถ้านายว่างั้นฉันก็โอเค กัปตัน’’

‘’งั้นฉันว่าทีมเราก็สมบูรณ์แล้วนี่ เหลือรันนิ่งแบคกับไทท์เอนด์ที่ฉันว่าพวกเราในทีมคงเล่นตำแหน่งนี้ได้หมด เพราะค่อนข้างแข็งแรง’’

 

‘’จริงๆฉันว่าเราค่อยลองดูอีกทีตอนเราได้ซ้อมลงสนามเถอะ’’

‘’รับทราบ’’

‘’งั้นพวกนายเอาเกราะกับหมวกเซฟตี้ไปเก็บไป อีกสิบนาทีเจอกันหน้าวูล์ฟไฟร์’’

 

‘’มาออกแรงวิ่งกันหน่อยวันนี้’’

 

 

วันนี้เป็นวันแรกที่ซองอูมาโรงเรียนสาย

เขาไม่รู้ว่าตัวเองมาถึงหอพักได้ไง ความทรงจำสุดท้ายที่มีก็คือเงาของหมาป่าร่างใหญ่ที่ทาบทับตัวเขา จากนั้นเขาก็สลบไปไม่รู้เรื่อง สิบโมงกว่าๆเขาลืมตาตื่นมาเจอกับโพสต์อิทลายมือของไมเคิลว่าให้รีบตามมาหลังตื่นนอน จากนั้นเขาก็เดินไปหานมอุ่นกิน ปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมดแบบที่ไม่เคยเป็น เขาไม่ได้อยู่ในร่างหมาป่ามานานมาก นานเสียจนจำความไม่ได้ หรือบางทีเขาอาจจะไม่เคยกลายร่างเลยด้วยซ้ำ

ซองอูรีบอาบน้ำพร้อมทั้งแต่งตัวลวกๆเพราะอยากจะรีบออกมาให้เร็วที่สุด เขาใส่เสื้อเสื้อคอเต่าทั้งๆที่อากาศก็ยังไม่เย็นลงมากเท่าไหร่ แต่รอยเขี้ยวกับรอยเล็บตามซอกคอกับเอวของเขาน่ะสิที่เป็นปัญหา ในใจเขานั่นอยากจะเดินไปต่อว่าคนก่อเรื่องเสียเต็มทน แต่นึกถึงหน้าคนๆนั้นแล้ว บางทีไม่ยุ่งกันให้มากที่สุดนี่แหละ ดีกว่า น่ารำคาญชะมัด คนอะไร

 

ซองอูมาถึงที่วูล์ฟไฟร์ก็กินเวลาเกือบจะพักเที่ยง เขาจึงยอมขาดเรียนแล้วไปนั่งรอพวกกลุ่มเพื่อนที่ร้านกาแฟในแคนทีนแทนดีกว่า กลิ่นหอมของเม็ดกาแฟคงจะทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น

 

‘’นี่ซองอู เมื่อวานนายนอนกี่ทุ่มกัน ฉันไม่เห็นแสงจากห้องของนายตั้งแต่หัวค่ำ’’เสียงเล็กแหลมของดีวาเอ่ยถามเมื่อพวกเขาทุกคนย้ายตัวมานั่งทานข้าวในแคนทีนแทน

‘’ฉันเพลียๆเลยนอนเร็วหน่า ไม่มีอะไรมากนักหรอก’’

 

‘’ไม่ใช่ว่าออกไปข้างนอกหรอกหรอ’’ดีวายังคงสงสัยต่อ

 

‘’ซองอูบอกว่าไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไรเถอะดีวา นายก็ช่างสงสัยไปเรื่อย’’เจฟฟรีย์เอ่ยขัดคำถามของดีวา ทำให้ใบหน้าเล็กนั่นค้อนมองเพื่อนที่เป็นคู่กัดของเขาตลอด

ซองอูนึกขอบใจเจฟฟรีย์ที่เบนความสงสัยในตัวเขาของดีวาไปสู่การตีกันทุกวันของตัวเองแทน

 

‘’ฉันก็แค่อยากรู้เฉยๆมั้ยล่ะ’’

‘’ไม่เข้าเรื่อง’’

 

‘’พวกคุณนี่ทะเลาะกันได้ทุกเรื่องจริงๆเลยนะครับ’’เป็นเสียงเรียบของไมเคิลทุกครั้งที่เอ่ยตัดบทให้สองคนนี้หยุดทะเลาะกัน คุณหมอยื่นทิชชู่ให้เขาแล้วทำปากไม่มีเสียงพูดว่าขอบปากของเขามันเปลื้อน

‘’ขอบใจนะ’’ซองอูเอ่ยเสียงแผ่วเบา

 

 

เสียงบรรเลงเครื่องดนตรีในวงออเครสตาร์ที่ดังออกมาจากห้องซ้อมของชมรมประสานเสียง ซองอูกำลังนั่งรอดีวาด้วยความเบื่อหน่าย เพื่อนคนในกลุ่มของเขากลับหอพักกันไปหมดแล้วเพราะว่าวันนี้พวกนั้นจะทำอะไรกันกินที่ห้องของไมเคิล เขาน่ะอยากไปแทบแย่ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมใจอ่อนตามดีวามาเสียงอย่างนั้น

ใบหน้าเล็กอันคุ้นเคยของเพื่อนเขาโผล่ออกมาจากประตู แววตาซุกซนที่จ้องมองคู่สนทนาไปเรื่อย แทบทุกคนของที่นี่นั้นล้วนแต่รู้จักดีวา เพื่อนเขาน่ะเป็นนักเข้าสังคมตัวยง ซองอูลุกขึ้นเดินไปหาเพื่อนตัวเล็ก ดีวาล้วงมือลงไปในกระเป๋าสะพายข้างเพื่อหยิบการ์ดเล็กๆอะไรซักอย่างสีส้มอ่อนออกมา เธอยื่นมันให้กับเพื่อนผู้หญิงซักคนจากชมรมที่มีรูปร่างสวยใช่ย่อย ซองอูพยายามปั้นหน้ายิ้มให้เธอเพื่อความเป็นมิตร

 

‘’ไว้เจอกันนะดีวา ฉันว่ามันต้องวิเศษสุดๆไปเลย ฝากด้วยล่ะ’’

‘’ท่าเรือทางฝั่งตะวันตกนะจ๊ะ อย่าลืมธีมเสื้อผ้าด้วยล่ะ มันต้องวิเศษกว่าที่เธอคิดแน่นอน’’

‘’ฉันล่ะอยากเห็นพวกอัลฟ่าหนุ่มๆไม่ไหวแล้ว’’

‘’รับรองว่าสมใจเธอแน่นอน ฉันไปก่อนนะ’’

‘’บาย’’ดีวาสลับกันจูบแก้มกับเพื่อนของเธอไปมาตามธรรมเนียมของคนแบบพวกเขา ซองอูยิ้มแล้วโบกมือลาเล็กน้อยไปตามมารยาท เอาล่ะ หมดวันซักที เขาอยากกลับหอพักจะแย่ ให้ตายเถอะ

 

‘’เราจะกลับกันได้รึยัง’’

‘’ยังจ่ะ ดาร์ลิง’’

‘’ขอร้องล่ะดีวา’’คนสูงกว่ายืนตัวแข็งไปยอมเดินตามเพื่อนของเขาเมื่ออีกฝ่ายขัดใจ แค่มานั่งรอเป็นชั่วโมงๆแบบนี้เขาก็เบื่อจะแย่ นี่ก็เริ่มมืดแล้วด้วย จะให้ไปต่อเขาคงไม่ยอมไปด้วยแน่ล่ะ‘’ฉันเสียใจด้วย’’

 

ดีวาลากแขนซองอูให้เดินตามไป เขาออกมาจากตึกชมรมประสานเสียงแล้วเรียบร้อย ซองอูจำใจไม่พูดอะไรเดินตามออกมา เขาภาวนาในใจว่าให้ได้กลับไวๆเสียที ความเหนื่อยล้าที่มีสะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนยันตอนนี้ทำให้เขานั้นเริ่มตาลาย

 

‘’เฮ้ แดเนียล’’ดีวาตะโกนเรียกชื่ออันไม่พึงประสงค์ที่ซองอูไม่อยากได้ยินมากที่สุดในตอนนี้ ตรงหน้าของพวกเขานั้นเป็นกลุ่มของพวกนักฟุตบอลที่ดูแล้วน่าจะกำลังวิ่งรอบวูล์ฟไฟร์กันอยู่ ซองอูไล่สายตาไปทั่วจนมาหยุดที่เจ้าของชื่อนั่น เขาถอนหายใจออกเมื่อเห็นกลุ่มผมสีทองและใบหน้าเปลื้อนยิ้มที่กำลังจ้องมองมา จะไม่ติดใจอะไรถ้าหมอนั่นไม่กำลังเปลือยด้านบนอยู่ ผิวขาวซีดกับกล้ามหน้าท้องนั้นสะท้อนอยู่ในตาของซองอู กางเกงวอร์มสีดำที่มีแถบด้านข้างสีขาวที่หมิ่นเหม่ตรงสะโพก

แดเนียลจัดอยู่ในประเภทคนทำตัวไม่เข้าเรื่องและช่างน่ารำคาญในความทรงจำของซองอู

 

‘’ไง ดีวา’’แดเนียลที่เดินตรงปรี่มาหาพวกเขาสองคนและโบกมือให้ลูกทีมของพวกเขาวิ่งนำไปก่อน มือหนาเสยกลุ่มผมสีทองที่ชุ่มเหงื่อแบบลวกๆ หยาดเหงื่อที่ติดอยู่บนกล้ามเนื้อเรียงสวยของเขาเสริมให้เวลานี้เขาช่างดูเซ็กซี่ ไหนจะเสียงทุ้มต่ำชวนฟังนั่นอีก

‘’นี่พวกนายกำลังซ้อมอยู่หรอ ฉันจะรอเชียร์นะ’’

 

‘’ขอบใจ ว่าแต่เพื่อนของนายชื่ออะไรล่ะ’’แดเนียลยกยิ้มมุมปากพลางแกล้งถาม เขาเสหน้าหันมามองทางซองอูที่ยืนกอดอกอยู่ เสแสร้งนักหรอ

 

‘’อง ซองอู’’เจ้าของยื่นมือออกมาหมายจะจับมือทำความรู้จัก

‘’รู้จักกันครั้งแรกไม่มีคิสทักทายหรอครับ’’แดเนียลโค้งตัวลงจะประทับจูบที่มือเรียวของซองอู แต่เจ้าของร่างชะงักแล้วชักมืออกก่อน ‘’ฉันว่าไม่จำเป็นนะ ซองอูปั้นยิ้มให้

 

‘’เพื่อนฉันเป็นอัลฟ่านะคิงสตัน’’ดีวาแก้ต่าง

‘’งั้นหรอ สงสัยคงได้เจอกันตอนแข่งคิงอัลฟ่า นายต้องออมแรงให้ฉันด้วยล่ะ’’แดเนียลตบลงที่บ่าของซองอูเบาๆแล้วบีบคลึงไปที่ไหลนั่นซ้ำ ซองอูเสตามองแล้วบีบข้อมือของอีกฝ่ายให้ปล่อยออก

 

‘’เอาเถอะ พวกนายน่ะมัวแต่เล่นลิ้นกันอยู่นั่น’’

‘’ฉันแค่จะเตือนความจำนายเรื่องปาร์ตี้เรือยอร์ชของฉัน สุดสัปดาห์นี้’’

 

‘’รับทราบแล้วครับ’’

 

‘’ไว้เจอกันนะ’’แดเนียลรวบตัวดีวาเข้ามาใกล้ เขาก้มลงพูดตรงข้างหูของดีวา เบนใบหน้ามองมาทางซองอู กลีบปากหนาจูบลงที่ข้างแก้มของป่อง ‘’น่าสนใจขนาดนี้’’ แววตาสีฟ้าอมเทานั่นยังหมายมั่นมาที่ซองอูทั้งที่เขากำลังจูบแก้มอีกข้างของดีวาแท้ๆ ซองอูเชิดหน้าขึ้นมอง

 

‘’ไว้เจอกันครับคุณซองอู’’

 

‘’ยินดี’’

 


ฝากพูดคุยกันในทวิตเตอร์ >> #จ่าฝูงเนียลอง ค้าบ อุแ้ง มาพูดคุยกันในแท็กหน่อยนะฮ๊า

@_decembertenboy อันนี้ผมเอง มาคุยกันดั้ย



ที่หายไปนานเพราะไม่ค่อยว่าง ยอมรับกันตรงๆว่าพไม่ค่อยได้แต่งแล้ว ฟีลมันหายค่ะ หมดpassionไปเลย อุแง้ แต่จะจบวงเเล้วเราก็อยากต่อให้มันจบ เก็บไว้ว่าซักวันนึงเรารักคู่นี้มากๆ เรามีเขาในจิตนาการแบบนี้ ช่วงนี้จะพยายามแอคทีพค้าบ กำลังใจก็สำคัญเนาะ ติชมได้เสมอเยย กำลังจะมีเรื่องใหม่ที่แต่งอยู่ พ้มฝากติดตามด้วยนะขอรับ ไม่พรุ่งนี้ก็มะรืนเจอกันตอนใหม่ ไปเที่ยวทะเลกันฮะ


ฉะปอยล์

ตอนหน้าเจอ

มาทำไมนะ ?

PS.สำหรับอ่านในคอม โค้ดธีมมันหายฮะ เดี๋ยวจะแก้ให้คราฟ **

ยังไม่ได้แก้คำผิดนะฮะ






JEMI PETER


TALK1


มาพูดคุยกันได้ตะเหมอ @_decembertenboy

 

 

           

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 288 ครั้ง

222 ความคิดเห็น

  1. #206 mootuey (@mootuey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 18:21
    สู้ๆน้าไรท์
    #206
    0
  2. #199 PTCU (@PTCU) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:28
    แงงงง เจ้าชู้จังอะพ่ออัลฟ่า
    #199
    0
  3. #178 ncty (@ncty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 17:38
    ร้ายเว่ออออออ
    #178
    0
  4. #164 jarinyakn2003 (@jarinyakn2003) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 17:59
    จะรอฮับคูมไรท์สู้ๆ❤
    #164
    0
  5. #163 PIJY (@PIJY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 01:05
    รรระดมฟัด จจจูบหน้าผาก มันจะเอ็นดูอะไรขนาดนั้นพ่อ เบาหน่อยพ่อเบาาา
    #163
    0
  6. วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:24
    แรงมาก!! ความคว้าเอว ความฟัดแก้ม ความก้ดเค้าจนเป็นรอยอ่ะะะ เจมี่นี่ไม่เบาเรยน้าาาา แต่คือความมิสเตอร์คิงสตันคือแบบแซ่บลื๊มมม!!!
    #159
    0
  7. #158 nicetie (@cutie_cool) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:16
    รอนะคะ
    #158
    0
  8. #151 A_ALAN (@0849329014) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:46
    โอ๊ยยยยย เจมี่แซ่บมากกกกกกกกก ทีมผีนี้ได้มั้ยคะ555555
    #151
    0
  9. #150 SirJosh (@Fon35147) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 00:15
    รอนะคะ;-;
    #150
    0
  10. #148 _FeRnna_ (@fern07) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:48
    รอเรื่องนี้เสมออออออ
    #148
    0
  11. #147 cclacl (@cclacl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 18:33
    อือหือออ จริงๆซองอูนี่ปฏิเสธอะไรแดนไม่ได้เลยจริงๆนะ แต่แดนต้องค่ิยๆตะล่อมๆเอาแว้
    #147
    0
  12. #143 Recekalte (@Recekalte) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 21:09
    ชอบพล็อตเรื่องนี้มากกกก
    #143
    0
  13. #140 markten9113 (@markten9113) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 01:36

    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะสนุกมากๆ
    #140
    0
  14. #139 ppqtrn (@nam2127) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 19:55
    รอนะคะะะ ไรท์สู้ๆ เอาฟีลกลับมาให้ได้น้า
    #139
    0
  15. #136 _FeRnna_ (@fern07) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 11:43
    ชอบเรื่องนี้มากกกด ถ้ามีเล่มจะเปย์เลยค่ะ
    #136
    0
  16. #135 okiuu (@okiuu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 14:46
    รุนแรงต่อใจเกิ๊นนนนนนนน
    #135
    0
  17. #134 Sawaddeeda (@oomo101) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 19:02
    เป็นกำลังให้ไรเตอร์นะคะ ขอบคุณที่ไรเตอร์กลับมาแต่งต่อนะคะ เราชอบเรื่องนี้มากๆเลยนะอยากไรเตอร์สู้ๆนะ ตอนเห็นคุณหายไปนานก็ใจเสียเลย ;_; เสียดายพล็อตดีๆที่ไรเตอร์คิดมาแงงงง
    #134
    0
  18. #133 Sawaddeeda (@oomo101) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 18:13
    สัมผัสได้ถึงความเอ็นดูของแดเนียลที่มีต่อคุณซองอู 55555 อะไรที่เป็นซองอูมันน่ารักไปหมดเลยใช่ไหมแดเนียล 5555 อ่านแล้วก็เอ็นดูคุณเนียลตอนกลายร่างงื้อ-ลูกหมาของพี่
    #133
    0
  19. #130 T~Tam :3 (@tamjiratporn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 16:22
    สู้ๆนะคะ รอเสมอค่า💜
    #130
    0
  20. #128 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 08:45
    แงงงง ไรท์คัมแบคคคคคค รักกกก เรื่องนี้สนุกกกกก
    #128
    0
  21. #127 Vivachoco (@Vivachoco) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 03:06
    มาเป็นกำลังใจให่ค่าสํ้ๆ
    #127
    0
  22. #125 Tigafir (@Tigafir) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 18:53
    แงงงงง มาต่อแล้ว ดีใจจังค่ะ แดเนียลน่าจะไม่ใช่แต่ถูกตาต้องใจแล้วละ เริ่มเมากลิ่นโอเมก้ารูปงามแล้วล่ะซี้ แต่คุณโอเมก้ายังหนีรัวๆอยู่เลยค่ะ คุณแดนจะงัดอะไรออกมาต้อนอีกนะ ต้องรีบๆนะคะ คุณโอเมก้าขี้กลัว เดี๋ยวหนีหายไป หรือโดนใครโฉบไปจะยุ่งน้าาาาาา
    #125
    0
  23. #124 Black killer (@0871717021) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 16:50
    ดีใจที่มาต่อนะคะะะะ ชอบเรื่องนี้มากๆ ชอบความแดเนียล และซองอูคือแดนนี่คือหมั่นไส้555555 ซองอูนี่คาแรคสง่าสุด
    #124
    0
  24. #123 running (@smileynann) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 15:08
    นังแดนนนนนนนนนนนน เทอลักหลับรู้กชั้นมากเกินไปละย่ะ!
    #123
    0
  25. #122 sanx (@kaofangks) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 08:58
    แดนน่าตีอะ
    #122
    0