เยว่เลี่ยงรุ่ย ชายาข้ามภพ

ตอนที่ 5 : 100%คุณหนูใหญ่เยว่ออกจากจวน+ไหน้ำส้มหกรดเต็มตัวชินอ๋อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 555 ครั้ง
    4 ต.ค. 62

จวนแม่ทัพ ยามอิ่ว*(*เวลา 17.00 น. จนถึง 18.59 น. ) เดือนอู่* (*คือ เดือน 5 ฤดูร้อนของจีนประมาณต้นเดือนมิถุนายนจนถึงปลายเดือน 10 ของจีน)

เรือนหยกใส ในห้องนอน

"คุณหนูจะใส่ชุดกระโปรงที่องค์ชายลู่เหวินส่งมาจริงหรือเจ้าคะ...แล้วท่านชินอ๋องเล่าเพคะ...."จิ้นทงถามขณะหยิบชุดกระโปรงผ้าไหมสีขาวโปร่งยาวกรอมเท้า ตัวในเป็นเกาะอกสีน้ำเงินไล่สีจากอ่อนไปเข้มตรงชายกระโปรงปักเลื่อมเป็นช่อของต้นจื่อเถิงหลัว*(*วิสทีเรีย)ห้อยระย้า เวลาที่ชายประโปรงเคลื่อนไหวราวกับจื่อเถิงหลัวเหล่านี้ขยับตาม อีกทั้งปิ่นระย้าไพลินแม้จะเป็นปิ่นระย้าที่เรียบง่ายหากแต่ไพลินเม็ดใหญ่ที่เป็นหัวปิ่นนั้นกลับเล่นแสงไฟจนระยิบระยับประกอบกับส่วนที่ระย้าเลียนแบบช่อของต้นวิสทีเรียเพื่อให้เข้ากับชุด เลี่ยงรุ่ยแอบยอมรับว่าองค์ชายลู่เหวินมีรสนิยมดีไม่น้อย อีกทั้งข้อมือขาวจัดของนางตอนนี้มีกำไลหยกสีเลือดนกของไทฮองไทเฮาอีก ตรงกลางหน้าผากแต้มเป็นดอกซิ่ง*(*ดอกท้อ*) พอรวมกันทั้งหมดแล้วราวกับเป็นเทพธิดามาเที่ยวเล่นบนโลกมนุษย์เท่านั้น 

"งามหมดจดยิ่งนักเจ้าค่ะคุณหนูของบ่าว..."จิ้นทงแอบซับน้ำตาตรงหัวตา เพราะมิคิดว่าจะเห็นคุณหนูเติบใหญ่ถึงเพียงนี้ หากพี่สาวฝาแฝดของนางมาเห็นคุณหนูตอนนี้จะรู้สึกอย่างไรกันนะ แต่น่าเสียดายที่พี่สาวฝาแฝดของนางโดนยาพิษจนถึงแก่ชีวิตไปเสียก่อน

"พี่นี่นะ...ไยต้องร้องไห้เป็นเด็กด้วย...ไม่เอานะไม่ร้อง..."เลี่ยงรุ่ยยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้จิ้นทงอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะปลดปิ่นหยกสลักลายเป็นผีเสื้อยื่นให้อีกคน

"ข้าให้...ชุดใหม่พี่จิ้นทงอยู่ในเรือนแล้ว....เดี๋ยวอีกเค่อ*(*15นาที)นึงท่านพ่อคงใหบ่าวมาตามข้าแล้ว...ครานี้พี่ไปกับข้ามิได้ก็จงพักผ่อนเยอะๆ...งานการให้บ่าวไพร่คนอื่นทำไป...หากมีผู้ใดพูดน่ารำคาญมาบอกข้า...ข้าจะจัดการให้เพื่อนและพี่สาวที่ข้าไว้ใจเพียงคนเดียวของข้าในโลกใบนี้..."เลี่ยงรุ่ยรู้ดีว่าถ้าหากนางไม่มีพี่จิ้นทงคอยปกป้อง นางคงไม่มีชีวิตรอดให้หนิงฮวาข้ามภพมาใช้ชีวิตแทนถึงเพียงนี้

"คุณหนูต้องระวังตนเองให้ดีนะเจ้าคะ...ในวังหลวงอันตรายรอบด้านมิมีผู้ใดไว้ใจได้..."จิ้นทงได้สอนวิธีใช้เข็มอาบยาพิษที่มีฤทธิ์เป็นอัมพาตเพียง 3 เค่อเท่านั้น ให้นางแล้ว หากเกิดอันใดขึ้นนางจะได้มีสิ่งที่ปกป้องตนเองได้

"ทราบแล้วเจ้าค่ะ...ข้าไปก่อนนะ...ท่านพ่อรอนานแล้ว...ว่าแต่พี่เอาพิณพระจันทร์ของข้าขึ้นรถม้าแล้วใช่หรือไม่..."

"นำขึ้นแล้วเจ้าค่ะคุณหนู...กลับมาอย่างปลอดภัยนเจ้าคะ"จิ้นทงมองคุณหนูของนางเดินลับสายตาไป นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่คุณหนูของนางมีโอกาสได้แต่งตัวสมฐานะออกนอกจวน 

"เหตุใดผู้คนมาอยู่ตรงหน้าจวนเยอะนักเจ้าคะท่านพ่อ..."เยว่เลี่ยงรุ่ยใส่ผ้าโปร่งปิดบังใบหน้างามหมดจดก่อนที่จะก้าวขึ้นรถม้า

"ชาวบ้านอยากยลโฉมความงามของคุณหนูใหญ่เยว่ขอรับ...มีบางคนไปกุข่าวขึ้นมาว่าคุณหนูใหญ่เยว่ที่มิกล้าออกมานอกจวนนั้นเป็นโรคร้ายแรงทำให้อัปลักษณ์ยิ่ง..."พ่อบ้านจางบอกกล่าว

"มันผู้ใด!!!....บังอาจว่าลูกข้าอัปลักษณ์เช่นนั้นหรือ...กล้ามาเหยียบจมูกเสืออย่างข้ายิ่งนัก..."ท่านแม่ทัพเจิ่งหู่ฮึดฮัดอยู่ในรถม้า

"ถ้าให้ลูกเดามิผิด...น่าจะเป็นคนที่ท่านพ่อให้ไปปฎิธรรมอยู่ที่สำนักชีเจ้าค่ะ...และลูกเดาว่าคืนนี้จะเจอสองแม่ลูกอย่างแน่นอน...เพราะแม่รอง...อ้อไม่สิ...ท่านป้าลู่ฟางหรูเป็นบุตรสาวคนเล็กของท่านเสนาบดีชงจื้อซั่นกง มีหน้ามีตาไม่น้อยในวังหลวง...ท่านพ่อมิกลัวท่านเสนาบดีลู่ต่อว่าหรือเจ้าคะ..."เลี่ยงรุ่ยที่ปลดผ้าโปร่งบางปิดบังใบหน้าออกก่อนจะถามพ่อของนาง

"ลองต่อว่าพ่อสักครึ่งคำสิ...พ่อจะเขียนฎีกาขอหย่าขาดจากลู่ฟางหรง..."เห็นท่าทีเด็ดขาดของท่านพ่อแล้วนางก็สบายใจเนื่องจากนางกังวลว่าท่านพ่อจะเกรงใจท่านเสนาบดีลู่ 

"เช่นนั้นลูกก็เบาใจเจ้าค่ะ..."เยว่เลี่ยงรุ่ยระบายยิ้มออกมา
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ตำหนักหลิ่งเฟยขององค์ชายรองลู่เหวิน

"เสด็จพี่จะเดินวนอีกนานไหมพ่ะย่ะค่ะ...ข้าเวียนหัวยิ่งนัก..."ลู่เมิ่งหรือองค์ชายสามเอ่ยขึ้นหลังจากพี่ชายของเขาเดินวนในตำหนักมาสองเค่อแล้ว

"มันเรื่องของข้า....นี่ตำหนักข้าหากเจ้าเวียนหัวเจ้าออกไปสิเสี่ยวเมิ่ง..."เพราะลู่เหวินและลู่เมิ่งเป็นพี่น้องที่มาจากมารดาเดียวกัน ดังนั้นสองคนนี้จึงสนิทกันยิ่ง

"ท่านพี่กังวลเรื่องที่คุณหนูใหญ่เยว่จะใส่ชุดท่านใช่หรือไม่...."ลู่เมิ่งเอ่ยถามอย่างรู้ทัน มีเรื่องใดในใต้หล้านี้ทำให้พี่ชายกังวลได้บ้าง ยกเว้นอยู่เรื่องเดียวเรื่องคุณหนูใหญ่เยว่

"อย่ารู้มาก...เสี่ยวเมิ่ง..."

"อีกสี่เค่อท่านก็ได้เห็นแล้ว...อดใจรอหน่อยเถิด..."ลู่เมิ่งเห็นพี่ชายตนเองเดินวนไปวนมาจนเขาเลิกที่จะมอง

"ท่านพี่...คุณหนูใหญ่เยว่..."ลู่เมิ่งอยากจะทดสอบน้ำหนักคุณหนูใหญ่เยว่ในใจของพี่ชาย

"ที่ใด...นางมาถึงแล้วหรือ...นางอยู่ที่ใด"คนที่เดินกระวนกระวายกลับไปยังประตูตำหนักโดยเร็ว

"นางยังไม่มา..."ลู่เมิงอดหัวเราะกับท่าทีชะเง้อมองหาคน ของพี่ชายเขาไม่ได้ ช่างน่าขัยยิ่งนัก

"เจ้าแกล้งข้าหรือเสี่ยวเมิ่ง!!..."เห็นพี่ชายหัวฟัดหัวเหวี่ยงเขาจึงได้แต่หัวเราะชอบใจ 

"ข้ามิคิดเลยว่าจะเห็นพี่เป็นแบบนี้....ไปเข้าเฝ้าเสด็จย่ากันเถิด...เสด็จย่ามีรับสั่งให้พี่และพี่หานเฟิงเข้าเฝ้าพร้อมกัน...เห็นเสด็จย่ามาบ่นให้ข้าฟังว่าสงสัยอากาศในวังน่าอยู่ขึ้นองค์ชายเจ้าสำราญเช่นพี่จึงอยู่ในวังได้นานเกือบ 2 เดือนแล้ว..."

"ก็จะน่าอยู่กว่านี้ถ้ามีหวังเฟยเป็นคุณหนูใหญ่เยว่..."ลู่เหวินเดินไพล่หลังไปพร้อมๆกับลู่เมิ่งเพื่อเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮา

"แต่ท่านคิดหรือว่าท่านจะมีหวังเฟยได้แค่คนเดียว...."ลู่เมิ่งหันมาถาม

"หากไม่ได้...ข้าจะสละตำแหน่งองค์ชายออก...หากตำแหน่งองค์ชายทำให้ข้ามิอาจรักนางแต่เพียงผู้เดียว..."ลู่เหวินบอกน้ำเสียงจริงจังก่อนที่จะถึงตำหนักไทฮองไทเฮา

ตำหนักไทฮองไทเฮา

"เสี่ยวเหวิน...เสี่ยวเมิ่งมาหาย่าใกล้ๆสิ...ย่ามิค่อยได้เห็นเจ้าสองคนเท่าใดนัก...อีกคนยุ่งกับการดูแลหัวเมืองต่างๆ...ส่วนอีกคนก็..."ไทฮองไทเฮาหรือเสด็จย่าขององค์ชายทั้งสองกวักมือเรียกหลานชายที่เลี้ยงดูมากับมือเข้าไปหาใกล้ๆ

"ท่องทั่วใต้หล้ามิมีเรื่องเสื่อมเสียพ่ะย่ะค่ะเสด็จย่า..."ลู่เหวินตอบก่อนยิ้มประจบ

"เจ้านี้นะ..ถนัดนักเรื่องทำให้คนแก่เช่นข้าหัวใจจะวายบ่อยๆ..."เสด็จย่าตีไหล่หนาของลู่เหวินอย่างเบามือ

"เสด็จย่ายังมีพระพลานามัยแข็งแรงพ่ะย่ะค่ะ...แถมยังสวยสะพรั่งเท่านี้...หลานว่าถ้าหากผู้อื่นมาเห็นย่อมต้องมิเชื่อว่าเป็นเสด็จย่าแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ...ใช่ไหมเสี่ยวเมิ่ง..."ลู่เหวินหันมาถามลู่เมิ่ง

"ใช่พ่ะย่ะค่ะ..."

"พวกเจ้าสองคนนับวันยิ่งเข้ากันได้ดียิ่งนัก...เอาละๆ...เลิกยอคนแก่อย่างข้าได้แล้ว...คุณหนูใหญ่เยว่ยกขนมกับน้ำชาเข้ามาเถิด..."ไทฮองไทเฮาสังเกตปฎิกิริยาหลานชายตัวเองทันที กลับพบว่ามีรอยยิ้มที่ยิ้มมาจากตาจากลู่เหวิน

"เพคะ...ถวายบังคมองค์ชายลู่เหวิน...องค์ชายลู่เมิ่งเพคะ...หม่อมฉันเยว่เลี่ยงรุ่ยเพคะ..."เลี่ยงรุ่ยที่ถูกหนี่ว์กวนของไทฮองไทเฮาเชิญมายังตำหนักไทฮองไทเฮาเพื่อเป็นที่ป้องกันภัยให้แก่เลี่ยงรุ่ยที่ยังมิคุ้นเคยกับวังหลวง ทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่เจิ้งหู่เบาใจก่อนที่จะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อปรึกษาข้อราชการทางการศึก 

"เอ๊ะ...คุณชายหวงลู่...เป็นองค์ชายลู่เหวินหรือเพคะ..."เลี่ยงรุ่ยเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ในขณะที่ลู่เหวินอยากจะเข้าไปหาคนตรงหน้าจะแย่ 

"ใช่แล้วพี่สาว...คนผู้นี้คือองค์ชายลู่เหวินหรือใต้หล้าเรียกว่าองค์ชายเจ้า..เอ้อ...คุณชายหวงลู่...ข้าลู่เมิ่ง...พี่สาวมาเป็นพี่สาวข้าได้หรือไม่อยู่กับแต่พวกผู้ชายข้าเบื่อจะแย่..."ลู่เมิ่งที่ถูกใจเลี่ยงรุ่ยยิ่งกลับเข้ามาหาพร้อมให้นางเป็นพี่สาวให้

"หม่อมฉันมิอาจเอื้อมเพคะ...องค์ชายลู่เมิ่ง..."เลี่ยงรุ่ยตอบพร้อมระบายยิ้มออกมาเบาบาง

"หากเจ้ามิยอมตอนนี้...อีกสิบวันเจ้าโดนเขาตามตื๊อแน่...รับๆไปเถิด....หลานชายข้าคนนี้ดื้อยิ่งนัก..."ไทฮองไทเฮาใช้หลังมือเขกหัวลู่เมิ่ง

"เช่นนั้นก็ย่อมได้เพคะ..."เลี่ยงรุ่ยตอบรับคำทันที

"เจ้าใส่ชุดกับเครื่องประดับที่ข้ามอบให้หรือ....คุณหนูใหญ่เยว่...แล้วของท่านชินอ๋องหานเฟิงเล่า..."ลู่เหวินเอ่ยขึ้นขณะรุ่ยเลี่ยงเทน้ำชาปี๊เหลยชุน*(*ชาที่เหมือนเป็นไข่มุกงามของเจียงซู)และจัดขนมดอกกุ้ยที่นางทำขึ้นมาเป็นพิเศษโดยการปั้นเป็นรูปดอกไม้ต่างๆที่เป็นมงคลเช่น ดอกตู้เจวียน*(*กุหลาบพันปี/อะซาเลีย) ดอกหมู่ตาน*(*ดอกโบตั๋น) และดอกจวี๋ฮวา*(*ดอกเบญจมาศ) เพื่อถวายแด่ไทฮองไทเฮาเนื่องด้วยงานคืนนี้เป็นการจัดงานเฉลิมฉลองที่ไทฮองไทเฮามีพระชันษาครบ 50 ชันษา 

"เสื้อผ้าของท่านชินอ๋องหานชินเฟิงหม่อมฉันมิอาจรับไว้ได้เพคะ...จะเป็นการบังอาจเอื้อมไป...เพราะหม่อมฉันกับท่านชินอ๋องหานเฟิงมิได้เกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด..."เลี่ยงรุ่ยตอบน้ำเสียงราบเรียบก่อนถอยออกมานั่งเก้าอี้ถัดจากองค์ชายทั้งสอง

"เจ้าเลยรับขององค์ชายรองงั้นสิ...เจ้าหยามข้ามากไปแล้วนะ...เยว่เลี่ยงรุ่ย!!..."ท่านอ๋องชินหานเฟิงเข้ามาด้วยโทสะก่อนที่จะดึงแขนเยว่รุ่ยเลี่ยงให้ลุกขึ้นแล้วออกแรงบีบอย่างลืมตัว เลี่ยงรุ่ยแม้จะเจ็บเพียงใดก็ฝืนยิ้มแล้วตอบเสียงราบเรียบ

"เพคะ...ถ้าหากหม่อมฉันหยามท่านชินอ๋อง...แล้วท่านเล่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา...ท่านชินอ๋องอยู่ที่ใดหรือเพคะ...หรือท่านคิดว่าหม่อมฉันเป็นเพียงหญิงโง่งมที่รักท่านชินอ๋องจนมิอาจมีสายตาไว้มองผู้อื่น...เพราะท่านชินอ๋องเองก็มิได้มีสายตาวางไว้ที่หม่อมฉันตั้งแต่แรก...สายตาของท่านชินอ๋องมีแต่คุณหนูรองเสิ่นเท่านั้นอย่าทรงคิดว่าหม่อมฉันจะจับวางที่ใดก็ได้หม่อมฉันเป็นคนมีความรู้สึก...มีจิตใจเฉกเช่นเดียวกันกับคุณหนูสี่เสิ่นที่ท่านชินอ๋องใส่ใจยิ่ง...หากวันนี้หม่อมฉันจะสวมใส่ชุดขององค์ชายรอง...หม่อมฉันก็มิได้มีความผิดเพคะ...หญิงสาวโง่งมที่รักท่านชินอ๋องและสายตาของนางมีเพียงแต่ท่านชินอ๋องหานเฟิงผู้นั้นได้ตายไปแล้วเพคะ...."เลี่ยงรุ่ยเชิดหน้าตอบก่อนที่จะสบสายตากับบุรุษอันดับหนึ่งของเมืองที่ทำร้ายหัวใจเลี่ยงรุ่ยคนเดิมครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่ใยดี

"เสด็จพี่...ปล่อยแขนนางพ่ะย่ะค่ะ....มิเช่นนั้นอย่าหาว่าหม่อมฉันมิเกรงใจ..."องค์ชายลู่เหวินเข้าไปจับแขนที่บีบข้อมือเล็กจนขึ้นรอยแดงก่อนพูดเสียงเข้มจัด

"ชินอ๋องหานเฟิง...ข้าว่าเจ้าควรปล่อยแขนนาง...หากเจ้ายังเกรงใจข้าที่เป็นเสด็จย่าที่อยู่ตรงหน้าท่าน....คุณหนูใหญ่เยว่คนนี้...ข้าได้ให้คนตามดูนางเป็นเวลานาน...และเห็นว่านางได้รับความทุกข์ทนเพียงใด...และเจ้าคงรู้แก่ใจตนเองดีอยู่แล้วว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเจ้ามิเคยใส่ใจนางที่เป็นคู่หมายของเจ้า...หากแต่เจ้ากลับไปใส่ใจคุณหนูสี่เสิ่นยิ่งนัก...หนี่ว์กวนพาคุณหนูใหญ่เยว่เข้าไปในตำหนักข้า..."ไทฮองไทเฮาพูดเสียงเข้มก่อนพยักหน้าให้นางกำนัลคนสนิทพาเลี่ยงรุ่ยเข้าไปยังตำหนักชั้นใน

"ไปเถิดเจ้าค่ะ...คุณหนูใหญ่เยว่...อีกไม่กี่เค่อก็จะถึงยามที่จัดงานเลี้ยงแล้ว..."หนี่ว์กวนกระซิบเสียงแผ่วเบาก่อนพยักหน้าให้เลี่ยงรุ่ยลุกขึ้น

"หม่อมฉันขอพระราชทานอภัยหากหม่อมฉันพูดสิ่งใดที่ขัดเคืองพระทัย...ขอไทฮองไทเฮาโปรดพระราชทานอภัย...หม่อมฉันทูลลาเพคะ...องค์ชายลู่เหวิน...องค์ชายลู่เมิ่ง...ท่าน..."เลี่ยงรุ่ยยอบกายก่อนที่จะเดินตามหนี่ว์กวนไป 

"หานเฟิง...เจ้ากระทำต่อนางเช่นนี้ถือว่าเป็นการมิเห็นแก่หน้าย่าแม้แต่น้อย...หากแขนนางช้ำขึ้นมาเจ้ารับโทสะของท่านแม่ทัพเจิ้งหู่ไหวหรือไร...เจ้าก็ทราบดีมิใช่หรือว่าคุณหนูใหญ่เยว่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของท่านแม่ทัพใหญ่เจิ้งหู่...กว่าท่านแม่ทัพจะปล่อยตัวนางให้มายังตำหนักย่า...ท่านแม่ทัพยังมองนางจนลับสายตา...เจ้าคิดหรือว่าหากข้อมือนางเป็ยรอยแดงเช่นนั้น...ท่านแม่ทัพจะปล่อยไปง่ายๆหรือ..."น้ำเสียงตำหนิของไทฮองไทเฮาเข้มจัด

"หลานขอพระราชทานอภัยพ่ะย่ะค่ะเสด็จย่า...หลานแค่...มิอยากให้นางเป็นของผู้อื่น..."ชินอ๋องหานเฟิงยอมรับเต็มหัวใจว่ายามนี้เขาผูกพันกับคุณหนูใหญ่เยว่เข้าแล้ว 

"หากผู้อื่นหมายรวมถึงข้าด้วย...เช่นนั้นข้าคงต้องขออภัยด้วยเพราะข้าจะมิปล่อยให้นางคลาดสายตา...และสายตาของข้าวางไว้ที่นางผู้เดียว...เช่นนั้นหลานขอตัวไปดูรุ่ยเอ๋อร์นะพ่ะย่ะค่ะเสด็จย่า...แรงบีบจากคนมีวรยุทธ์ขนาดนั้นข้อมือเล็กนิดเดียวของนางคงบอบช้ำน่าดู...ไปเถิดลู่เมิ่ง...เอายาแก้ช้ำไปให้พี่สาว...ไม่สิ...ว่าที่พี่สะใภ้ของเจ้า...ทูลลาพ่ะย่ะค่ะเสด็จย่า..."ทั้งลู่เหวินและลู่เมิ่งทูลลาก่อนที่จะตามเลี่ยงรุ่ยไปอย่างรวดเร็ว ชินอ๋องหานเฟิงที่ร้อนใจเตรียมขยับตัวตามแต่เสียงเข้มจัดของไทฮองไทเฮารั้งตัวไว้

"หานเฟิง....ย่าว่าเจ้าอยู่ที่ตำหนักนี้จนถึงเวลาไปงานเลี้ยงเถิด...."ไทฮองไทเฮาผู้ที่ผ่านการมองโลกและผู้คนมามากมายจะมิรู้เชียวหรือว่ายามนี้ผู้ที่ร้อนใจที่สุดจะเป็นผู้ใดเป็นไปไม่ได้ก็หลานชายตัวดีของนางนี่แหละ 

"พ่ะย่ะค่ะ...เสด็จย่า..."ชินอ๋องหานเฟิงจำต้องนั่งในตำหนักของไทฮองไทเฮาอย่างสงบใจอย่างยิ่ง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ศาลาอวี้หลัน*(*ดอกแมกโนเลีย) ที่มีต้นอวี้หลันอยู่รายรอบศาลาแห่งนี้อีกทั้งยังมีเถาของจื่อเถิงหลัว*(*วิสทีเรีย) ห้อยระย้าปกคลุมศาลาส่งกลิ่นหอมรวยรินยิ่ง 

"คุณหนูใหญ่รอที่นี่จนถึงเวลางานเลี้ยงเถิดเจ้าค่ะมิต้องกลัวว่าจะเกิดอันใดขึ้น...รอบศาลานี้มีทหารองครักษ์อยู่เต็มไปหมดมิมีผู้ใดทำอันใดได้เจ้าค่ะ...เจ็บข้อมือมากหรือไม่เจ้าคะ...ข้าจะนำยาแก้ฟกช้ำที่ไทฮองไทเฮาพระราชทานมาให้ทาข้อมือให้นะเจ้าคะ..."หนี่ว์กวนจับข้อมือบางอย่างก่อนที่จะทายาแก้ช้ำให้อย่างระมัดระวัง

"หนี่ว์กวน...มิต้องไปดูแลเสด็จย่าหรอกหรือ...ส่วนคุณหนูใหญ่เยว่ข้าและองค์ชายลู่เมิ่งจะรับหน้าที่ต่อเอง...หนี่ว์กวนมีอันใดทำก็ไปทำเถิด..."เสียงองค์ชายลู่เหวินดังขึ้นพร้อมๆกับที่นางกำนัลในวังถือถาดน้ำชาและของว่างมาให้

"เช่นนั้น...หม่อมฉันฝากคุณหนูใหญ่เยว่ด้วยเพคะ...ไทฮองไทเฮามีรับสั่งว่าต้องให้ความปลอดภัยและการดูแลแก่คุณหนูใหญ่เยว่อย่างดีที่สุดเพคะ...เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลาเพคะองค์ชายทั้งสอง..."หนี่ว์กวนยอบกายลงก่อนที่จะเดินลับไปทางตำหนักไทฮองไทเฮา

"ไหนข้าขอดูข้อมือเจ้าหน่อยสิรุ่ยเอ๋อร์....เจ็บมากใช่หรือไม่....มาข้าทายาให้เจ้านะ..."องค์ชายลู่เหวินขยับเข้าไปจับข้อมือของเลี่ยงรุ่ยก่อนที่เลี่ยงรุ่ยจะขยับข้อมือออก

"หม่อมฉันทายาเองได้เพคะ...ขอบพระทัยที่ทรงห่วง....หากองค์ชายทั้งสองอยู่ที่แห่งนี้จะเป็นการมิเหมาะสมเพคะ...เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัว..."เลี่ยงรุ่ยขยับลุกขึ้นก่อนที่จะรู้สึกถึงความอุ่นจากมือหนาแผ่มายังข้อมือตนเอง 

"อยู่นิ่งๆซักครึ่งเค่อได้หรือไม่เจ้าน่ะ...ข้อมือของหญิงสาวมิควรเป็นรอยใดๆ..."ลู่เหวินขมวดคิ้วก่อนที่จะถ่ายลมปราณบางส่วนไปให้นาง เนื่องจากร่างบางมีลมปราณที่แปรปรวนยิ่งหากนางยังมิรู้วิธีควบคุมจะเป็นภัยต่อนางได้ ขณะเดียวกันในใจเลี่ยงรุ่ยนั้นกำลังเต้นอย่างผิดปกติ

"ดูแล้วองค์ชายน่าจะรู้จักหญิงสาวดีเหลือเกินนะเพคะ...ขอบพระทัยเพคะองค์ชายลู่เหวิน..."ด้วยเหตุใดมิรู้ รุ่ยเลี่ยงถึงได้เผลอพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันออกไปก่อนที่จะรู้ตัวแล้วหันหลังเดินออกจากศาลา ในขณะที่องค์ชายลู่เหวินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"ดูท่านพี่แล้ว...ข้าว่าท่านพี่ต้องเสียสติไปแล้วเป็นแน่..."ลู่เมิ่งพูดจบก่อนที่จะกระโจนออกไปอย่างรวดเร็วเนื่องจากหากอยู่นานกว่านี้เขาต้องได้เป็นผีเฝ้าศาลาแห่งนี้แน่ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 555 ครั้ง

133 ความคิดเห็น

  1. #99 Veneta (@0631291035) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 23:29

    ชงองค์ชายรองขนาดนี้ บทพระเอกจะไปไหนได้

    #99
    0
  2. #76 com23476 (@com23476) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 15:35

    กรี๊ดดดดดออดดดดดดดดดดดดดดดดดด องค์ชาย ข้ารักท่านขอแต่งแทนนางเอกได้มั้ย ชอบมากที่พูดว่า ข้าจะรักนางเพียงผู้เดียวและไม่ต้องการอำนาจ ขอกดใจรัวทุกตอนที่องค์ชายออกโรงพระเอกเจ้าคะ????????????????????

    #76
    0
  3. #51 016356 (@016356) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 19:21
    ตกลงนางเอกชื่อ เลี่ยงรุ่ยหรือรุ่ยเลี่ยง
    #51
    1
    • #51-1 Daisy_Iris (@Daisy_Iris) (จากตอนที่ 5)
      26 พฤษภาคม 2562 / 20:08

      เลี่ยงรุ่ยค่ะ ไรท์แก้ไขแล้วนะค้าา
      #51-1
  4. #50 ตาล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 17:46

    เอาแบบเรื่องแสนพยศเถอะ รังเกียจเขาดีนัก ตอนหลังเจ็บเจียนตาย

    #50
    0
  5. #49 bee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 17:41

    ลงเรือองค์รองเพค่ะ

    #49
    0
  6. #48 Lnumwanrangabrok (@Lnumwanrangabrok) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:56
    พระเอกห้ามเป็นอีอ๋องน้าาา
    #48
    0
  7. #47 My_devil0506 (@kring11245) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:29
    เชียร์ลู่เหวิน อยากให้เป็นพระเอก ขอร้องนะไรท์ พลีสสสสส
    #47
    1
    • #47-1 Daisy_Iris (@Daisy_Iris) (จากตอนที่ 5)
      26 พฤษภาคม 2562 / 18:37
      ติดตามตอนต่อไปป อิอิ 😉😉😉
      #47-1
  8. #46 devil2018 (@devil2018) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:28
    จะเอาลู่เหวินๆๆ ขอร้องนะไรท์จ๋า กราบแบบเบญจางและน้ำตาคลอเบ้า ไม่เอาอีอ๋องโลเลไม่อยากตบแย่งใครไม่เอา นะๆๆๆ
    #46
    1
    • #46-1 Daisy_Iris (@Daisy_Iris) (จากตอนที่ 5)
      26 พฤษภาคม 2562 / 18:36

      โอ้โหวว ไรท์ดีใจมากๆเลยค่ะที่ชอบ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ☺☺☺☺
      #46-1
  9. #45 Vanidear (@Vanidear) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:26
    ลงเรือองค์ชายลู่เหวิน. ไรท์ต้องไม่ทำให้เราผิดหวัง... อีห่าน กับ นังเสิ่น ต้องคู่กันตราบชั่วฟ้าดินสลาย 55555
    #45
    1
    • #45-1 Daisy_Iris (@Daisy_Iris) (จากตอนที่ 5)
      26 พฤษภาคม 2562 / 18:36

      ติดตามตอนต่อไป อิอิ 😉😉
      #45-1
  10. #44 CHERRINE.NY (@Sucha-Aticha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:13
    อยากให้ลู่เหวินเป็นพระเอก
    #44
    1
    • #44-1 Daisy_Iris (@Daisy_Iris) (จากตอนที่ 5)
      26 พฤษภาคม 2562 / 16:15

      ต้องติดตามตอนต่อไปนะเจ้าคะ 😉😉😉
      #44-1
  11. วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 00:39

    รออ่านเต็ม100เจ้าคะ
    #42
    1
    • #42-1 Daisy_Iris (@Daisy_Iris) (จากตอนที่ 5)
      26 พฤษภาคม 2562 / 16:13

      อัพเต็ม 100 แล้วเจ้าค่ะ ☺☺
      #42-1