วิมานสวาทจอมเถื่อน

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    16 ส.ค. 59

วันนี้มากันยาวๆ สักนิด เขียนไปเขียนมา ตัน! 555555 อนาจใจตนเองเหลือคณา เหลือไม่เท่าไหร่ ทำไมเค้าหาทางลงให้คุณเข้มกะหนูพุดไม่ได้ เศร้า....

คุณเข้มขา กินแห้วไปก่อนนะคะ คิคิ


“อย่ามาทำบ้าๆ กับฉันนะ! ฉันไม่อยากได้! ต่อให้โง่เง่าเต่าตุ่นขนาดไหน ใครบ้างไม่รู้ คำพูดนั้นหมายถึงอะไร เหตุการณ์น่าละอายถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่อยากลืม พยายามจะลืมแทบตาย มันกลับยิ่งฝังติดหัวใจ

“ว่าไงนะ นี่กินเหล้ามาด้วยใช่มั้ย” คนโกรธตวาด หากวัดปริมาตรอารมณ์ของโรมรันในเวลานี้ ปรอทคงแตกละเอียด เพราะการใกล้ชิดทำให้ได้กลิ่นเหล้าอ่อนๆ กลิ่นนั้นเหมือนเชื้อไฟชั้นดี

พุดแก้วดิ้นสุดฤทธิ์ เกิดความหวั่นหวาดต่อการคุกคามแบบไม่คาดคิดจากผู้ปกครองหนุ่ม แดดที่ไร่ร้อน หรือเขาเผลอไปติดโรคแทรกซ้อนมาจากฟาร์มวัวควาย ถึงออกอาการตกมันใส่เธอแบบนี้

“ฉันบอกว่าไม่อยากได้ ไม่ต้องการอะไรจากคุณเข้มทั้งนั้น ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย”

โรมรันตาลุก กระตุกมือที่จับรวบข้อมือเล็ก ขยับตัวรวดเร็ว ร่างแกร่งกำยำนั่งบนเตียงโดยมีร่างบอบบางคว่ำตัวพาดบนตัก  

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือหนากระแทกกระทบบั้นท้ายงอนตึงแรงๆ พุดแก้วสะดุ้งตัวพุ่งไปข้างหน้า เจ็บแสบ น้ำตาพาลจะร่วง

“คุณเข้ม! โอ๊ย!

“ใครใช้ให้พูดไม่เพราะ ฉันไหน ฉันอะไร ไม่เจอหน้าไม่ทันไร ปากกล้ามากไปแล้วแม่ตัวดี”

“คุณเข้มบ้า ติดเชื้อบ้ามาจากวัวควายที่ไร่รึไง ถึงตกมันแบบนี้”

“ยังจะปากดีนะ ฮึ่ม! เป็นเด็กเป็นเล็กริไปกินเหล้า ตัวเองเป็นผู้หญิงเคยคิดมั่งมั้ย เมาแล้วมันจะเป็นยังไงนะฮึ มันน่า!” คนโกรธจัดตวัดฝ่ามืออีกสองครั้ง โรมรันฉุนติดหมัด ดื้อไม่กลับยังพอรับได้ แต่มาพูดจาห่างเหินอีกนี่เขารับไม่ไหว แม่ตัวดีตัวน้อยจะปีกกล้าขาแข็งมากเกินงาม เขาอุตส่าห์มาตาม มารับ ยังจะอวดดี

สามชั่วโมงที่นั่งรอในรถ ยืนรอ เดินรอ จนสนิทกับยามหน้าหอ พอเธอกลับมายังมีหน้าให้ผู้ชายขึ้นมาส่งถึงห้อง ถึงหมอนั่นมันจะเป็นเพื่อน แต่ทำให้เขาเดือดดาลจนแทบจะแจ้นขึ้นมาตามในนาทีนั้น อุตส่าห์ฝืนเก็บความหงุดหงิดไว้สุดฤทธิ์ ระงับอารมณ์นานสองนานกว่าจะขึ้นมาหาเธอได้ เธอยังมากระตุ้นซ้ำอีก ถึงจะไม่รู้ตัวก็เหอะ

“โอ๊ยๆ คุณเข้ม คนบ้า ปล่อยเลยนะ!

พุดแก้วตาร้อนผ่าว ขอบตารื้นก่อนน้ำใสๆ จะร่วงพรู... เจ็บที่ก้นไม่เท่าไหร่ เจ็บที่ใจนี่สิ เขามีสิทธิ์อะไรมาตีเธอแบบนี้ ถึงเธอจะเป็นเด็กในปกครอง เป็นคนในอุปการะของเขา โรมรันก็ไม่มีสิทธิ์มาบังคับข่มเหง ร่างบางพยายามจะดิ้นลงจากตัก แต่มือหยาบใหญ่กับท่อนแขนยักษ์หนักแน่นด้วยมัดเนื้อกดที่หลัง อกเธอแนบเข่าแข็งจนเจ็บ ขาเรียวเล็กดิ้นถีบอากาศกับยันพื้นไหวๆ ขณะที่มือพยายามจะเอี้ยวกลับมาผลักมาทุบกายหนา

“คุณเข้มบ้า ไม่มีเหตุผล ปล่อยฉันเลย ปล่อยสิ เจ็บจะตายอยู่แล้ว มือคนหรือมือยักษ์ ฮือๆ มีสิทธิ์อะไรมาตี ฮือๆ”

เจอหน้าครั้งแรกในรอบสี่ปีก็มาตีเธอซะได้ โกรธก็โกรธ เจ็บใจก็เจ็บใจ พุดแก้วร่ำไห้

“เจ็บก็พูดใหม่ ขืนแทนตัวเองว่าฉันอีกคำ พ่อจะฟาดไม่ยั้งเลยทีนี้” คนตัวโตที่ถูกเปรียบเป็นยักษ์คำรามลอดไรฟัน มือยังวางบนบั้นท้ายหนั่นแน่น ขณะที่กดอีกมือบนหลังเล็ก ทว่าเนื้อนุ่มแน่นที่เบียดชิดกดติดท่อนขาพาหัวใจแกร่งกระตุก

“ฮือ...คุณเข้มบ้า”

“ยังจะปากเก่งอีก อยากโดนฟาดอีกใช่มั้ยพุดแก้ว” เสียงดุคำราม ร่างบางตัวแข็งทื่อฉับพลัน

“ไม่นะ พุดเจ็บก้นหมดแล้ว คุณเข้มปล่อยพุดสิ”

“จะดื้ออีกไหม”

“มะ...ไม่ ไม่ดื้อแล้ว ฮือๆ” ทำไมต้องตีเธอด้วย เรื่องแค่นี้ อีตาบ้านี่ แพ้อากาศเมืองกรุงรึไง พุดแก้วค่อนขอดในใจ เก็บกลืนข่มความเจ็บใจไว้ เพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ จากคนบ้าอำนาจเสียก่อน

“ดี พูดง่ายๆ จะได้น่ารัก”

โรมรันขยับแขนออก ดึงร่างนุ่มหอมกรุ่นลุกขึ้น พอเธอขยับจะสะบัดตัวออกห่าง เขาพลิกร่างอรชรลงนอนหงายบนเตียง เคลื่อนกายหนาทาบทับ สองมือกดข้อมือบางกับที่นอนข้างศีรษะเล็ก

“อูย...”

พุดแก้วสะดุ้ง เด้งบั้นท้ายขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อจุดที่ถูกตีกระแทกเบาะนอนแข็งมันเจ็บแปลบ

“คนเข้มใจร้าย ปล่อย...”

ทว่าการหยัดแอ่นกลับทำให้ตัวเธอกระแทกท่อนขาแกร่งเข้าอย่างจัง ใจสาวกระตุกสั่น สำเหนียกถึงความเข้มแข็งและความใกล้ชิด หน้าดุดันชะโงกอยู่เหนือหน้าเธอ ห่างไม่ถึงห้าเซนติเมตรด้วยซ้ำ ลมหายใจอุ่นอ้าวพ่นรดปากกับปลายจมูกเนืองๆ

โรมรันจ้องดวงหน้าผ่องใสแสนหวานด้วยตาดุ กรุ่นกลิ่นกายสาวหอมสะอาดปะทะจมูก แต่กระตุกไปถึงหัวใจ เผลอกำมือรอบข้อมือเล็กแน่น พุดแก้วเบิกตากว้าง ร่างกายที่เบียดกันแนบสนิททำให้สัมผัสได้ถึง ความแน่นของมัดกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อยืดสีดำ ความแกร่งของท่อนขายาวใหญ่ อุ่นไอร้อนผ่าวที่กระจายออกมาจากร่างเขา

ใจสาวเต้นระรัว ปากสั่น เนื้อตัวสะท้าน หายใจติดๆ ขัดๆ ขึ้นมาทันที

มันต้องไม่ใช่แบบนี้!

หากแล้วคนที่เป็นฝ่ายควบคุมก็ก้มวูบลงหา ปากเรียวได้รูปกดปิดกลีบปากอิ่ม พุดแก้วสะดุ้งตัวชาวาบ เสียงในใจตีกันวุ่นวาย ทำไมโรมรันทำแบบนี้ นี่มันอะไร ทำไมและทำไม...

คำถามที่ผุดในหัวได้คำตอบคือความหวิววาบ เสียวสยิวและแสบคัน ปากร้อนกระแทกเบียด บด ตะโบมจูบรวดเร็วรุนแรง บรรดาหนวดเครายาวแข็งครูดทิ่มผิวบางไปกว่าครึ่งหน้า ไม่ว่าจะเป็นแก้มสองข้าง คาง ปลายจมูก มันแสบคันระคายยิบยับพุดแก้วต้องเผยอปาก เปิดช่องให้ลิ้นสากร้อนแทรกเข้ามาซอกซอนโลมไล้ไปทั่ว ก่อนที่เขาจะรุกรานลิ้นเล็ก เธอถอยร่นวนหนี เขาตามติดเลียไล้จนได้ตวัดรัดร้อยดูดกลืน

ความอดทนของโรมรันขาดสะบั้นไปในกรุ่นกลิ่นเนื้อสาวแสนหอม  

“อื้อ”

สาวน้อยดิ้นรนอึกอัก ตัวสั่น ใจหวามหวั่น แสบร้อนที่หน้า ทว่าความเสียวซ่านพล่านไปทั่วร่าง ร่างกายสูบฉีดเลือดแรงขึ้น จูบหนักเน้นที่กระแทกบดเคล้าอย่างเอาแต่ใจ ดูดกลืนอย่างหิวกระหายกำลังจะทำให้ขาดใจ ไม่... เสียงในใจกระซิบ กรีดร้องเตือน มันต้องไม่ใช่แบบนี้ เธอไม่ใช่เด็กสาวสิบแปดสิ้นคิดคนนั้น

ทว่า...ร่างกายกลับสั่นเทา สามัญสำนึกถูกฉุดกระชากทะยานสู่ห้วงอารมณ์ลับเร้นระหว่างชายหญิง แรงบดกระแทกแปรเปลี่ยนเป็นเรียกร้องการตอบสนอง ใจดวงน้อยพลอยเพริด หลงระเริง... สติกระเจิง ร่างกายอ่อนเปลี้ย...

ความหวานฉ่ำที่ใจพร่ำหา เมื่อได้ดื่มด่ำกลืนกินอีกครั้ง ใจรุ่มร้อนหงุดหงิดก็พลันอ่อนยวบ จูบลงทัณฑ์เอาชนะคะคานเปลี่ยนเป็นอ่อนหวาน ปากร้อนเม้มขบ ขย้ำเคล้าคลึงกลีบปากนุ่มแผ่วพลิ้ว ขณะตวัดลิ้นโลมไล้ไซ้เลีย รวบร้อยรัดลิ้นนุ่มหวาน กระแสความซาบซ่านกระจายไปทั่วร่าง

“หวานจังพุด...” เสียงดุพร่าต่ำ จูบย้ำจนสาวน้อยหายใจหอบสะท้าน โรมรันถอนปากอ้อยอิ่ง พรมจูบไปทั่วแก้ม ลูบไล้เรียวลิ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มใส จูบพรมไปทั่วแนวกราม ใต้คาง เข้าซุกไซ้ลำคอขาวนวล

พุดแก้วครางฮือย่นคอหนี เบือนเบี่ยงหน้าหลบแม้เนื้อตัวอ่อนเปลี้ย หอบอากาศเข้าปอดอย่างคนตะกละ เผลอสูดปากเบาๆ ยามเมื่อเขาดูดเม้มผิวบอบบาง

“คะ...คุณเข้ม...ไม่...ไม่ค่ะ อย่าทำแบบนี้...อุ๊ย!

ในความเสียวซ่านวาบหวิวระคายแสบคัน สติน้อยนิดกำลังดีดดิ้นเตือน เธอกำลังจะทำตัวเหมือนที่ถูกตราหน้า แก้ผ้าอ้าขาให้ผู้ชายง่ายๆ อย่างไร้คุณค่า

“หอม นุ่ม ละมุนลิ้นดีจริง”

คนหลงใหลผิวผ่องนาบปาก ลากลิ้น โลมไล้ผิวเนื้อลำคอขาว หลายปีแห่งความเก็บกลั้น โรมรันหลงลืมตัวไปในความหอมละมุนละไมเย้ายั่วใจ กายแกร่งกดแนบ นาบเนื้อบดเบียดเนื้อตัวกัน ซึมซับไออุ่นร้อนจากร่างกายกันและกันอย่างเร้าใจ จูบอ้อมไปลำคออีกด้าน เม้มปากขบติ่งหูนิ่มนุ่ม ไล้ลิ้นกับหลังใบหูเล็ก ถูไถปากที่เต็มไปด้วยนวดเคราก่อความสยิวเร้าใจ

สาวน้อยผู้ไม่ประสาครางสั่นๆ แม้ดิ้นรนหลบเลี่ยงแต่มดตัวน้อยนิดหรือคิดจะต้านแรงราชสีห์ผู้โหยหิวได้ โรมรันกลับมาจูบมุมปากอิ่มอีกครั้ง ไล้ลิ้นลากเลียกลีบปากนุ่มละมุนทั้งบนและล่างราวจะลองลิ้มรสชาติ แม้รู้แก่ใจดีแล้วว่า ดอกไม้ป่าที่พลัดถิ่นดอกนี้หอมหวานขนาดไหน ตาคมเข้มสบตาหวาดหวั่นเยิ้มหยาดเพราะฤทธิ์แรงอารมณ์ ก่อนประกบบดจูบเนิ่นนาน อีกครั้งและอีกครั้ง...

“ฉันอยากได้เธอ”

            คำพูดตรงๆ เต็มไปด้วยอารมณ์นี่กระมังที่ฉุดรั้งพุดแก้วออกจากภวังค์รัญจวน สาวน้อยตัวแข็งทื่อ ก่อนจะดิ้นรนสุดฤทธิ์ พาลทำให้คนที่คร่อมทับชักหงุดหงิด

“ไม่นะ คุณเข้ม ไม่ใช่แบบนี้! พุดเป็นเด็กในปกครองของคุณนะ”

โรมรันชะงัก ยอมยกหน้าจากซอกคอหอมกรุ่น ตาคมเข้มดุจ้องลึกสบตา

“แล้วไง”

คำถามเรียบเย็น กระแทกความรู้สึกของพุดแก้วอย่างจัง เขาหมายความว่าไงกัน ครั้งหนึ่งขับไล่ไสส่งเมื่อเธอเสนอตัวให้ มาครั้งนี้กลับทำเหมือนจะขย้ำกลืนกินเธอให้สิ้น เขาจะเอายังไงกันแน่

สาวน้อยเม้มปาก รวบรวมแรงผลักร่างหนาหนักเต็มแรง แต่โรมรันไม่ขยับสักนิด มิหนำซ้ำยังทำเหมือนแกล้งเทน้ำหนักกดทับตัวเธอจนแทบจะบี้แบน

“คุณเข้มพูดแบบนี้หมายความว่าไง คิดจะทำอะไรกันแน่”

“เอาเธอทำเมีย เรื่องแค่นี้คิดไม่เป็นเหรอ”

“บะ...บ้า” คำตอบที่แสนเปิดเผย กับคนพูดที่หน้าตาย ทำให้พุดแก้วฉุนกึกร้องลั่น

“คุณเข้มบ้าไปแล้ว พุดเป็น... เป็น... เด็กในอุปการะของคุณนะ จะทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัด เป็น...เป็น...ตาแก่ตัณหาจัด เด็กรุ่นลูกหลานก็ไม่เว้นรึไง”

โรมรันเม้มปาก คำพูดนั้นกระแทกใจเขาชิบ ตาคมทอดมองรอยแดงเรื่อที่เป็นผื่นขึ้นมาทันทีที่แก้มและคางมน รอยผื่นจากการเสียดสีกับหนวดของเขา อารมณ์สวาทเหือดหดหมดสิ้น โมโหแม่ตัวเล็กตรงหน้าแทน

“แปลกตรงไหน ลืมรึไง ไก่วัดตัวนี้เคยสลัดขนรอให้กินมาครั้งหนึ่ง แล้วจะกินวันนี้เป็นไรไป”

พุดแก้วแทบกรี๊ดลั่น สีหน้านิ่งเรียบแต่คำพูดบาดหูบาดใจที่สุด ชอบเหลือเกินเอาเรื่องหน้าอายของเธอมาว่า ทีเขาล่ะ

“ตอนนั้นพุดแค่เด็กสิบแปด หลงผิดหลงทางมันก็เรื่องธรรมดา คุณเข้มเป็นผู้ใหญ่กว่าก็คงไม่ลืมว่าตัวเองจับเด็กนั่นโยนออกจากบ้านยังไง คราวนี้เกิดบ้าอะไรคะ ติดเชื้อบ้ามาจากฟาร์ม สมองฟั่นเฟือน สติพิการรึไงถึงได้เก็บกลืนน้ำลายตัวเอง” เมื่อเขาร้ายมา ทำไมเธอต้องยอมให้ เขาส่งเสียดูแลเธอก็จริง แต่ไม่ใช่เจ้าชีวิต วันนี้พุดแก้วโตพอ คิดเป็น รักศักดิ์ศรีของตัวเองเป็น หน้าสวยเชิด ตาคู่งามจดจ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัว ออกท้าทายเสียด้วยซ้ำ

“ปากนี่มัน... น่าจูบให้ขาดใจตายจริงๆ ใช่เพราะฉันเป็นผู้ใหญ่ ถึงต้องสั่งสอนเด็กบ้าที่บังอาจมาแก้ผ้ายั่วตัณหาผู้ชาย เธอมันไม่คิดเจียมกะลาหัว ถึงกล้าล้อเล่นกับไฟ”

“ไม่ต้องเอามาพูดเลย พุดยังเด็ก พุดทำผิด คุณเข้มสั่งสอนแล้วก็จบกันไปแล้ว จะเอาไงกับพุดอีก ตอนนี้พุดไม่ใช่เด็กสาวไร้สติคนนั้นแล้วนะ จะเอาอะไรกันอีก” สาวน้อยเม้มปาก กลั้นเสียงที่อยากร้องกรี๊ดใส่หน้าคนขวานผ่าซาก เมื่อก่อนโรมรันไม่เห็นเป็นแบบนี้ ถึงจะดุกระด้าง แต่ไม่เคยหยาบคายกับเธอขนาดนี้

“จะเอาทำเมีย”

“คุณเข้ม! เลิกพูดเล่นบ้าๆ สักที พุดไม่ขำนะ”

“บ้าตรงไหน ใครว่าพูดเล่น เธอโตแล้วแถมสวยขนาดนี้ ใครไม่อยากได้สิที่บ้า เอาล่ะ ฉันไม่อยากพูดพร่ำมากความ เธอเตรียมตัวกลับไร่กับฉันพรุ่งนี้ คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่ ไปหยิบผ้าเช็ดตัวมา ฉันอยากอาบน้ำแล้ว” โรมรันตัดใจผละออกจากร่างนุ่มหอม เอาเสียงดุๆ เข้าข่ม สั่งให้สาวน้อยทำตาม

พุดแก้วทั้งโกรธทั้งอายจนหน้าเขียวหน้าแดง ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง อารมณ์อ่อนหวานปลิวหายไปหมดสิ้น คนบ้าอะไรพูดมาได้ไม่อายปาก เวลาเสนอให้ทำไล่ ทำตัวเงียบหายเหมือนตายจาก กลับมาเจอหน้ากันไม่ทันถึงชั่วโมง ประกาศจะเอาทำเมีย เขาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ

“บังคับกันเกินไปแล้วนะคะ พุดไม่กลับ คุณเข้มไม่สิทธิ์ จะทำตัวเป็นตาแก่ตัณหากลับ เลี้ยงเด็กสาวเอาไว้บำเรอกามหรือไง”

“ปากเธอนี่มัน... เธออยากให้ฉันหาสิทธิ์ให้ตัวเองไหมพุด รู้ไว้ซะด้วย คราวนั้นเพราะเธอเด็กไปฉันถึงยั้งมือให้ ตอนนี้เธอโตแล้ว โตทั้งอายุโตทั้งตัว”

“คุณเข้ม! หยาบคาย!

พุดแก้วแค่นร้อง หมุนตัวหนี หลบแววตาคมดุกวาดไปทั่วร่างราวกับจะเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัวเธอ มันทำให้เธอร้อนวูบวาบ ละอาย และไม่สบายใจ นี่คือตัวจริงของโรมรันหรือไง

“นี่ใช่มั้ยสิ่งที่คุณอยากได้ ที่คุณไม่ยอมให้พุดอยู่ที่นี่ กลัวจะเสียเงินฟรีล่ะสิใช่มั้ย คนใจร้าย”

โรมรันอยากเอาหัวโขกผนังกำแพงเสียจริง แม่เด็กฉลาดน้อยคิดได้แค่นี้เองเหรอ เขาเสียเงินเสียเวลาไปกับเธอมากี่ปี แค่เพื่อจะรอเอาเธอเป็นของเล่นเนี่ยนะ เอาสมองส่วนไหนคิด ชักจะดูถูกกันเกินไปแล้ว

มือที่เสือกส่งผ้าเช็ดตัวให้แบบไม่เต็มใจจึงถูกจับแล้วกระชาก ร่างบอบบางถลาเข้าหาอ้อมแขนแกร่ง พุดแก้วร้องอุทาน เงยหน้าขึ้นค้อน เขาก้มลงฟัดแก้มนุ่มหอมแรงๆ อย่างไม่นึกถึงภาพลักษณ์อะไรทั้งสิ้น เมื่อเธอเข้าใจว่าเขาเป็นตาแก่บ้ากาม ให้เข้าใจไป จะได้ไม่ต้องมานั่งอธิบายอะไรมากความ

“แล้วแต่จะคิด ฉันขี้เกียจเถียงกับเธอแล้ว มานี่”

“ไม่นะ จะพาพุดไปไหน”

เธอขืนตัวไว้ เจ็บใจทั้งโมโหคนตัวใหญ่ ถ้าเขาแค่พูดว่า มาหาเพราะคิดถึง อยากให้กลับไร่เพราะเป็นห่วง เธอคงรู้สึกดีแล้วก็ไม่มีความรู้สึกต่อต้าน นี่อะไร! คอยดูนะ เธอจะแอบหนีไปให้ตามหาไม่เจออีกเลย อย่าเผลอแล้วกัน!

โรมรันรั้งร่างอรชรไปถึงห้องน้ำ เรี่ยวแรงยังกะช้าง ตัวใหญ่ยังกับยักษ์ พุดแก้วหรือจะสู้กำลังไหว ไม้ซีกกับไม้ซุงชัดๆ

“ยืนตรงนี้ ให้ฉันเห็น จนกว่าฉันจะอาบน้ำเสร็จ”

“อะไรนะคะ จะบ้าหรือเปล่า” ให้มายืนเฝ้าเขาแก้ผ้าอาบน้ำเนี่ยนะ แค่คิด... พุดแก้วใจเต้นโครมคราม หน้าร้อนผะผ่าว

“บ้าก็บ้า เธออย่ามาทำอวดดี ทำตามที่สั่งก็พอ”

“พุดอาบแล้ว ห้องน้ำเล็กแค่นี้ พุดก็เปียกสิ” สาวน้อยร้องเถียง มองหาช่องทางหนี

“กลัวเปียกก็ออกไปยืนหน้าประตูห้องน้ำ แต่อย่าเดินหนีไปไหนจากสายตาฉัน ไม่งั้น ฉันจะเอาเธอทำเมียวันนี้ล่ะ”

“คุณเข้ม บ้า!

โรมรันไม่สนเสียงร้องเหย็งๆ กับสายตาเขียวปัด ไขว้แขนกระตุกเสื้อยืดสีดำดึงผ่านศีรษะ มัดกล้ามเนื้อแน่นๆ แบบซิกแพกกระแทกสายตาสาวน้อยอย่างจัง หน้าที่เรื่อแดงอยู่แล้วยิ่งแดงก่ำ ปากเข้มกดยิ้ม โยนเสื้อมาคลุมศีรษะเล็กอย่างแม่นยำ ก้มมองมือหนาแตะเข็มขัด สาวน้อยกระชากเสื้อลงจากหัวอย่างเจ็บใจ

“อยากดู จะเข้ามาดูใกล้ๆ ก็ได้นะ ฉันไม่ว่า จะดูจะจับจะกัดจะเลียได้ทั้งนั้น”

“คุณเข้ม! อ๊ายยย ตาบ้า สาวน้อยกรีดตะโกนในใจ หน้าใสสุกปลั่งร้อนแล้วร้อนอีก

“อ๊ะๆ อย่าก้าวไปจากหน้าประตู ถ้ายังไม่อยากเป็นเมียฉันวันนี้”

บ้าชะมัด!!! คนแก่ลามกหน้าไม่อาย ขู่ได้ขู่ดี พุดแก้วหมุนขวับ ยืนหันหลังให้ ใจสั่นโครมคราม เมื่อเข็มขัดของเขาถูกกระตุกออก เสียงกางเกงรูดออกจากท่อนขาแข็งแรงเบาๆ ใจสาวสั่นรัว

“สงสัยติดเชื้อบ้ามาจากวัวควายจริงๆ”

“สงสัยอยากได้ผัวคืนนี้ ปากถึงหาเรื่องไม่เลิก”

เสียงที่แทรกขึ้นทำเอาสาวเจ้าสะดุ้ง อุตส่าห์นินทาเบาๆ ยังจะได้ยินอีก พุดแก้วเลยแอบสวดส่งคนข้างหลังในใจ พร้อมๆ กับสับสนอลหม่านในการกระทำของโรมรัน

เธอจะเข้าใจว่ายังไงกับปฏิกิริยาของโรมรันวันนี้ เขารอเวลาให้เธออายุมากพอ ก่อนจะทำหื่นใส่ยังงั้นเหรอ ตาบ้า!

บทจะร้ายจะรั่วไม่มีใครเกิน แล้วเธอสิจะรับมือกับเขายังไงดี  

เสียงน้ำดังเบาๆ พุดแก้วก็ไม่ได้เดินหนีจากหน้าประตูห้องน้ำ สมองวุ่นวายไปหมด ไม่เคยคิดว่าจะเจอโรมรันในลักษณะแบบนี้มาก่อน เขาทำให้เธอใจสั่นไปหมดพอๆ กับทำให้นึกเคืองขุ่น

พุดแก้วลืมไปเลยว่าตนเองยืนนิ่งไปนานเท่าไหร่ มาสะดุ้งก็เมื่อ ตัวลอยหวือ โรมรันช้อนอุ้มเธอเดินมาที่เตียง เนื้อตัวแกร่งแน่นหมาดน้ำ ความเย็นที่นาบผิวเนื้อก็ทำให้ใจเริ่มสั่น

ชายหนุ่มวางร่างบอบบางลวงตาบนเตียงนอนขนาดห้าฟุต มันเล็กไปสำหรับเขา แต่ยังไงคืนนี้ก็คงต้องพึ่งมัน

“คะ...คุณเข้มจะนอนบนเตียงเหรอ”

ชายหนุ่มดึงเสื้อในมือเธอออกโยนไปวางบนพื้นห้องอย่างไม่ยี่หระ ดันร่างน้อยลงนอน เธอขืน เขาก็กดให้นอนลงไปจนได้

“เตียงเล็กไปหน่อย นอนคืนเดียวทนได้” เขาไม่เรื่องมากเรื่องที่นอนนัก ปกติอยู่ไร่ วันที่แม่พันธ์วัวควายจะตกลูก ต้องเฝ้า ต้องรอ บางครั้งนั่งหลับคาเก้าอี้ด้วยซ้ำ

“งั้นพุดจะไปนอนที่พื้น” ใจมันสั่นหวั่นไหว แรงเต้นก็เข้าขั้นจะเป็นจังหวะร็อคอยู่รอมร่อ พุดแก้วหายใจไม่ทั่วท้อง โธ่...ใครมันจะอดใจสั่นได้ ทั้งเนื้อทั้งตัวแกร่งแน่นมีแค่ผ้าขนหนูพันท่อนล่างเท่านั้น มัดเนื้อที่เสียดสีตัวเธอ แม้มันเย็นชืดเพราะเพิ่งอาบน้ำ แต่ทำให้ตัวเธอร้อนวูบวาบไปหมด สาวน้อยพูดแล้วจะดีดตัวลุก แต่ร่างอรชรของเธอกลับถูกรวบไปชิดอกกว้าง

“นอน”

เสียงห้าวเข้มสั่ง โรมรันเกี่ยวเอวบางยึดไว้ ขณะที่สอดอีกมือใต้ร่างนุ่ม โอบไปกอดไหล่เล็กละมุนดึงเข้าหาตัวเอง

พุดแก้วเงยหน้ามองหน้าคมดุอย่างหวาดๆ ตาสบกันพอดี

“แต่...”

โรมรันผงกศีรษะขึ้น “ถ้าไม่อยากนอนจะหากิจกรรมให้ทำ กิจกรรมแบบเข้าจังหวะ ป๊ะเท่งป๊ะ สนมั้ยพุด”

“ไม่...”

“งั้นก็หลับตา”

โหย... แค่นี้ก็ใจสั่นจะตายอยู่แล้ว พุดแก้วบ่นในใจ แต่หลับตาปี๋ทันทีที่สิ้นเสียงสั่ง ไม่กล้าดื้อ ไม่กล้าจ้องหน้าดุดันนานนัก พลังความเป็นชายที่กระจายอยู่รอบตัวอีก สัญชาตญาณกรีดเสียงเตือนลั่น โรมรันทำบ้าๆ ได้แน่ ถ้าขืนดื้อกับคำสั่งของเขา พุดแก้วไม่พร้อมสักนิด มันเร็วเกินไป เธอปรับตัวปรับใจรับโรมรันเวอร์ชั่นหื่นแบบนี้ไม่ทันจริงๆ

ตาบ้านี่กินอะไรผิดสำแดงมาแน่ๆ บทจะรุกคุกคามก็รวดเร็วเหลือเกิน เห็นนิ่งๆ กลับประชิดตัวเธอจนตั้งตัวไม่ติด บ้าจริง...

ชายหนุ่มผงกหัวขึ้นมองดวงหน้าผุดผ่องเนียนใส ตอนเห็นหน้าพุดแก้วแดงเถือก เขาแอบกังวลกลัวเธอจะแพ้หนวดเครา ตอนนี้รอยผื่นแดงหายไปแล้วค่อยโล่งใจ ทว่า...ผิวบางใสที่มองเห็นเส้นเลือดฝาดทำให้อดใจไม่ไหว ฉกปลายจมูกสูดความหอมและนุ่มเนียนเข้าปอด เจ้าของแก้มตัวเกร็ง

“นอนซะพุด พรุ่งนี้จะได้กลับไร่กัน” แล้วโรมรันก็จูบหน้าผากเล็กเบาๆ ก่อนจะทิ้งศีรษะลงหนุนหมอนนุ่ม หลับตาลงอย่างพึงพอใจ

มันดูขลุกขลักอิหลักอิเหลื่อในความสัมพันธ์ที่กระโจนข้ามขั้นบ้าง ยังไงเสีย พุดแก้วก็ต้องกลับไร่กับเขา บ้านของเธออยู่ที่นั่น

เสียงหายใจสม่ำเสมอเบาๆ กับแผงอกที่สะท้อนขึ้นลงเป็นจังหวะ ทำให้คนนอนไม่หลับแอบหรี่ตาขึ้นมามอง พอพบว่าเขาหลับไปแล้ว พุดแก้วค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง นิ่วหน้ามองใบหน้าดุดันที่แม้ยามนอนยังดูดุ หนวดและเครากินพื้นที่เข้าไปเกือบครึ่งแก้มสาก มันไม่ได้น่าเกลียด แต่เป็นลุคเถื่อนๆ ที่สาวๆ สมัยนี้คลั่งไคล้หนักหนา โรมรันเป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้ว มันยิ่งเสริมให้เขาคมเข้มบาดใจ กับวัยสามสิบหกปี ชายหนุ่มดูเป็นหนุ่มแน่นสมชายชาตรี ผิวแทนสวยที่เข้มนิดๆ นั่นอีก

สาวน้อยทอดสายตาผ่านจมูกโด่ง ปากได้รูป ลงมาหยุดที่แผงอกเปลือย เผลอยื่นเรียวนิ้วเข้าไปแตะเบาๆ อย่างอยากรู้ จากการแนบชิดกันบอกเธอว่า มัดกล้ามกำยำนี่แน่นมาก โรมรันเปลือยอก ก็ยิ่งเห็นลอนมัดเนื้อแบบซิกซ์แพ็ก (Six Pack) กล้ามหน้าท้องที่แบนเรียบ แข็งแกร่งจนเห็นมัดกล้ามเนื้อทั้งสองข้างซ้ายขวา ข้างละ 3 มัด คั่นกลางด้วยร่องเนื้อตื้นๆ แผงอกสองข้างก็เช่นกัน พุดแก้วเคลื่อนปลายนิ้วสำรวจเบาๆ โรมรันไม่ได้หุ่นล่ำแบบพวกนักกล้าม เขาสูง ผึ่งผาย มีมัดกล้ามเนื้อที่มาจากการออกกำลังกายลำทำงานกลางแจ้ง กล้ามเนื้อแน่น แข็งแรง นิ้วเรียวเกี่ยวไรขนประปรายที่ปกคลุมกลางแผ่นอกกระจายออกไปยังเม็ดนมสองข้าง เธอเกี่ยวมันเล่น พลางคิด...

สถานการณ์ที่เกิดขึ้น กำลังเป็นอยู่ รวมถึงในอนาคตที่กำลังเลื่อนเข้ามา ลึกลงในใจ เธอไม่ปฏิเสธว่าดีใจมากแค่ไหนที่ได้เห็นหน้าโรมรัน มันดีใจ แต่ก็มีความขุ่นข้องหมองใจปะปนอยู่... เธอไม่รู้ว่าใจเขาคิดยังไงแน่ แต่เมื่อจะเอาตัวเธอกลับไร่ให้ได้ ครั้งนี้เธอก็จะดื้อล่ะ จะดูสิว่าเขาจะทนวุ่นวายกับเธอได้แค่ไหน คิดแล้วสาวน้อยระบายยิ้ม

พุดแก้วค่อยๆ ล้มตัวนอนอีกครั้ง ไม่คิดจะปิดไฟ เธออยากมอง อยากเห็นโรมรันให้เต็มตา ใช่... ในความขุ่นใจ มันมีส่วนที่โหยหา คิดถึง...

นิ้วเรียวเล็กแตะไล้กล้ามเนื้อแผงอกเบาๆ ส่วนตาทอดมองใบหน้าที่พลิกมาหา โรมรันนอนตะแคงหันหน้ามาทางเธอ พุดแก้วจึงนอนมองหน้าดุๆ นั้นได้สบาย

มองไม่เท่าไหร่ สาวน้อยก็หาวหวอด เปลือกตาหนักอึ้งจนทนไม่ไหว ฤทธิ์เหล้ากับอาหารที่กินไปก่อนหน้านั่นเอง ไม่นานเธอผล็อยหลับไป โดยไม่รู้เลยว่า คนที่เธอคิดว่าหลับ ลืมตาขึ้นทันทีที่เสียงหายใจของเธอดังสม่ำเสมอ

โรมรันมองมือบางที่พันขนตรงแผงอกของตนเล่น กดยิ้มมุมปาก ดวงหน้าหวานสวยแนบอยู่ไม่ห่าง บนหมอนใบเดียวกัน ถ้าเขาไม่แกล้งหลับ แม่ตัวดีคงหลับไม่ลง มัวแต่หวาดระแวง ร่างหนาขยับเบาๆ ลงจากเตียงไปปิดไฟ กระตุกผ้าขนหนูผืนเล็กที่พันท่อนล่างออก แล้วทอดกายลงเคียงข้าง 

ชายหนุ่มเอื้อมไปจับปอยผมที่ตกมาระแก้มผ่องไปเหน็บหลังใบหู เกลี่ยปลายนิ้วกับไรผมนุ่มลูบปัดออกไปจากดวงหน้า ความอ่อนหวานชโลมหัวใจดุกระด้าง เพียงแค่ได้มีคนตัวเล็กในอ้อมแขน สี่ปีแห่งการรออย่างทรมานจบสิ้นแล้ว ต่อไปนี้พุดแก้วไม่มีวันได้บินจากอกเขาอีกแน่ ต่อให้เธอพยายามขนาดไหน

“เด็กน้อยเอ๊ย... ตัวแค่นี้ โตมาพยศเสียด้วยนะ หึหึ”

มันเป็นความพยศที่ทำเขารุ่มร้อนเลยล่ะ โรมรันจูบแก้มนุ่มเบาๆ ปัดริมฝีปากลวนลามคนหลับหาความชื่นใจ เธอขยับซุกตัวเข้าหาไออุ่น เขาจึงกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น จูบปากอิ่มหนักๆ

ถึงเวลาเมื่อไหร่ พ่อจะกอดให้ขาดใจเลย น่ารักแบบนี้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #15 somluck (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 15:55
    อุตส่าห์รอจนเรียนจบเห็นใจคุณเข้มบ้างเถอะนู๋พุด
    #15
    0
  2. #14 มินนี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 14:48
    รออัพตอนต่อไปนะคะ สนุกมากเลย
    #14
    0
  3. #12 Chom-pp (@Chom-pp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 07:47
    5555 คุณเข้มน่ารัก
    #12
    0
  4. #11 kungking (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:36
    สนุกมากๆคร้า อัพเรื่อยๆ น๊คร้ส
    #11
    0