เมฆาสะท้านฟ้า

ตอนที่ 20 : หวางซือผู้หน้ารังเกียจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 598 ครั้ง
    17 ก.ย. 61


          
          

  หลังจากที่หวางซือสั่งให้เหล่าลูกศิษย์เหล่านั้นออกตามหาตัวเสี่ยวหมิงจนมาถึงส่วนกลางของป่าอาถรรพ์แล้ว พวกเขาได้มารวมตัวกันที่ใจกลางของป่าอาถรรพ์แล้ว เพื่อตกลงกันว่าจะทำเช่นไรต่อไป เพราะตอนนี้ก็เป็นเวลาช่วงค่ำแล้ว



"ศิษย์พี่หวางซือขอรับ พวกเราควรหาถ้ำแถวๆนี้พักก่อนดีหรือไม่ขอรับ พรุ่งนี้เช้าพวกเราถึงออกตามหาตัวมันอีกครั้งดีหรือไม่ขอรับศิษย์พี่ หวางซือ?"


"ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าพูดมาละกัน"


หวางซือกล่าวพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิดว่าเสี่ยวหมิงนั้นไปอยู่ที่ใด ทำไมพวกเขาจึงยังตามหาไม่เจอ เขาไปหลบอยู่ที่ไหนกันแน่


วันเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน รุ่งเช้าของอีกวันมาถึง


ตอนนี้ เฟยหลางอู่รู้สึกว่าอาการบาดเจ็บดีขึ้นกว่า5ส่วนแล้ว เป็นเพราะได้ยาชั้น3ของเสี่ยวหมิงที่มอบให้เมื่อวานนี้ ทำให้อาการบาดเจ็บหายเร็วขึ้น


"เสี่ยวหมิง ถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้ว ข้าจะกลับไปรักษาตัวที่สำนักเก้าเมฆาต่อจากนี้เองเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก" เฟยหลางอู่พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย


เพราะตัวเขาเองรู้สึกถูกชะตากับชายหนุ่มตรงหน้าเขานี้อย่างมาก ถึงขนาดคิดที่จะให้เสี่ยวหมิงมาเป็นบุตรบุญธรรมของเขาเอง เพราะเฟยหลางอู่เองไม่มีบุตร เคยมีภรรยาอยู่แต่ภรรยาตายตั้งแต่อายุได้35ปีแล้ว ตอนนี้เขาจึงอยู่ตัวคนเดียว


เมื่อเสี่ยวหมิงได้ยินเฟยหลางอู่พูดขึ้นถึงกับรู้สึกตกใจ ที่อาวุโสหลางอู่นั้นทำไมจึงรีบไป โดยที่ไม่ยอมรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเองให้หายก่อน แล้วถึงไปก็ได้


แต่ดูเหมือนว่าอาวุโสหลางเฟยจะมีเรื่องเร่งด่วนจริงๆถึงได้รีบขนาดนี้ เสี่ยวหมิงจึงไม่ได้ถามต่อไปอีกแต่ก็พูดออกมาว่า


"ถ้าอย่างนั้นผู้อาวุโสหลางอู่ก็ระมัดระวังและรักษาตัวด้วยขอรับ"


เมื่ออาวุโสหลางอู่ออกไปแล้ว เสี่ยวหมิงก็ออกมาจากถ้ำนั้นทันทีเพื่อที่จะกลับไปที่ร้านค้าตระกูลไป๋ กลัวว่ามารดาจะเป็นห่วงเพราะเสี่ยวหมิงเองออกมาได้2วันแล้ว


ระหว่างทางเขากับได้พบเจอกับกลุ่มของหวางซือ ที่ออกมาจากถ้ำเข้าพอดี ทำให้เสี่ยวหมิงยิ้มขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับปลดปล่อยลมปราณออกมาให้อยู่ในขั้นหลอมรวมขั้นที่3เท่านั้น จากนั้นจึงเดินไปขวางทางกลุ่มของหวางซือเอาไว้


เมื่อหวางซือและกลุ่มของเขาเห็นเสี่ยวหมิงหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว ก็เกิดอาการตกใจนิดหน่อยหลังจากนั้นกับแสดงอาการดีใจออกมาแทนที่ตอนนี้ คนที่พวกเขาตามหาอย่างเหน็ดเหนื่อยนั้นกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาแทน


ตอนนี้พวกเขามีความสุขอย่างมากที่ไม่ต้องไปเสียเวลาหาเสี่ยวหมิงอีกพวกเขาอยากที่จะจับเสี่ยวหมิงมาทรมานก่อน แล้วจึงค่อยๆสังหารอย่างเลือดเย็น


"ฮ่าๆๆๆๆ!! ทางอื่นมีให้เดินกับไม่เดิน แต่กลับมาเดินทางที่ไปนรก สวรรค์ช่างทำให้ข้ามีความสุขเสียจริงฮ่าๆๆ" หวางซือหัวเราะออกมาพร้อมกับมองหน้าเสี่ยวหมิง


"คนเรานี่ก็แปลก ชอบฝันกลางวันบ่อยๆ ทำไมไม่รอให้ถึงกลางคืนก่อนค่อยฝันกลับชอบมาฝันตอนกลางวันแทน เฮ้อ!!!!ช่างน่าสงสารเสียจริง " พร้อมกับทำหน้าถอนหายใจออกมา


เมื่อหวางซือได้ยินดังนั้นแล้วยิ่งทำให้ความโกรธปะทุขึ้น พร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกไปสู่เสี่ยวหมิงทันที


"ศิษย์พี่ขอรับ ทำไมพวกเราไม่จับกุมมันไปที่สำนักแล้วทรมานมันที่ห้องลงทัณฑ์แทนหล่ะขอรับ เราสร้างเรื่องว่ามันเป็นคนฆ่าศิษย์ทั้งสองคนที่เข้าไปทำภารกิจที่หายไปเพื่อปล้นทรัพย์ แล้วเราตามจับตัวได้ ถ้าทำอย่างนี้เราก็สามารถทรมานมันได้โดยที่ไม่มีใครมาเอาความผิดกับพวกเราได้ ขอรับศิษย์พี่"


หวางซือเมื่อได้ฟังแผนการณ์แล้วถึงกับยิ้มออกมาอย่ามีความสุขทันที ตัวหวางซือนั้นตอนนี้กำลังมโนภาพที่เสี่ยวหมิงถูกทรมานอยู่ห้องลงทัณฑ์โดยที่เขาเองกำลังเป็นคนที่ทั้งเฆี่ยนด้วยแส้ และจับแมลงพิษให้ไต่ตามตัวของเสี่ยวหมิงแล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์


"จงยินยอมให้ข้าจับแต่โดยดี บางทีถ้าหากข้าเบื่อที่จะทรมานแกแล้ว ข้าอาจจะยอมไว้ชีวิตเจ้าก็เป็นได้" หวางซือพูดขึ้นพร้อมกับชักกระบี่ออกมา


"แล้วถ้าหากว่าข้าไม่ยอมให้พวกแกจับข้าหละ พวกแกจะทำอย่างไร พวกแกจะสังหารข้าทิ้งที่กลางป่านี้เช่นนั้นรึ หึ!!หึ!!" เสี่ยวหมิงกล่าวพร้อมกับส่ายหัวเล็กน้อย


เมื่อเห็นเสี่ยวหมิงไม่แยแสต่อสิ่งที่เกิดขึ้นนี้แล้ว หวางซือถึงกับเก็บอาการไว้ไม่อยู่แล้วชักกระบี่ออกมาหมายที่จะเข้าไปสังหารเสี่ยวหมิงตอนนี้ แต่ตัวหวางซือไม่อยากให้เสี่ยวหมิงได้ตายเร็วเกินไปจึงสั่งให้เหล่าศิษย์ทั้ง3คนออกไปจัดการกับเสี่ยวหมิงก่อน


ตู้ม!!! ตู้ม!!!


เสียงของศิษย์ทั้งสองที่ติดตามของหวางซือชนเข้ากับก้อนหินจนแตกกระจาย แล้วนอนหายใจรวยริน ก่อนที่จะสิ้นใจในเวลาต่อมา ด้วยการย้ายเพียงสองครั้งของเสี่ยวหมิงที่ต่อยออกไปเพียงแค่สองหมัด กลับทำให้คนทั้งสองตายลงโดยทันที


หลังจากหวางซือเห็นศิษย์น้องทั้งสองตายลงด้วยการต่อยออกมาเพียงสองครั้งของเสี่ยวหมิงแล้วทำให้ตัวหวางซือเองรู้สึกหวาดกลัว ในพละกำลังของเสี่ยวหมิงที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ขนาดที่จะสังหารสองคนที่อยู่ในขั้นลมปราณหลอมรวมขั้นที่3ได้อย่างง่ายดาย โดยที่ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลยแม้เพียงน้อยนิด แม้กระทั่งมองเห็นการเคลื่อนไหวของเสี่ยวหมิงที่รวดเร็วดั่งสายลมก็ยังไม่อาจที่จะมองเห็นได้ก่อนตาย


ซึ่งตัวของหวางซือเองก็ไม่อาจมองเห็นได้เช่นกัน เพราะความเร็วที่หลงเหลือเพียงภาพติดตานั้นตัวมันไม่เคยฝึกไปถึงสักที


เวลานี้ตัวมันคิดที่จะหลบหนีออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด และกลับไปรายงานให้พ่อของมันได้รับรู้และให้ส่งคนออกมาจับตัวเสี่ยวหมิงกลับไปที่สำนัก เพื่อที่จะได้ลงโทษคนที่ฆ่าลูกศิษย์ของสำนักต่อไป เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้วหวางซือจึงพูดออกมา


"แกกล้าฆ่าคนของสำนักเก้าสุริยันต์ สำนักจะไม่ยอมปล่อยแกไปอย่างง่ายดายเช่นนี้แน่ ข้าจะไปรายงานอาวุโสก่อน ส่วนเจ้าถ่วงเวลาและขวางทางมันเอาไว้"


หวางซือผลักศิษย์คนนั้นไปทางด้านหน้าที่เสี่ยวหมิงยืนอยู่ พร้อมกับที่ตัวเขาเองใช้ออกด้วยท่าก้าวแปดทิศทันทีแบบเต็มกำลัง เร่งความเร็วสูงสุดที่ตัวหวางซือเองจะสามารถทำได้ โดยที่ไม่หันหลังกลับมามองทางเสี่ยวหมิงเลย


เมื่อศิษย์คนนั้นมองเห็นว่าเวลานี้เหลือเพียงแค่เขากับเสี่ยวหมิงเพียง2คนเท่านั้น ก็ได้เอ่ยขึ้นว่า


" โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิดน้องชายเสี่ยวหมิง!   ที่ข้าทำไปเพราะโดนบังคับ!"พร้อมกับคุกเข่าลงโขกศีรษะให้เสี่ยวหมิงจนนับครั้งไม่ได้

"เจ้าจงไปสำนึกผิดในนรกเถอะ!! " พร้อมกับการต่อยออกมาของเสี่ยวหมิงที่เล็งบริเวณกลางอกของศิษย์คนนั้น


"ปั้งง!!!!!"


ด้วยความแข็งแกร่งทางร่างกายของเสี่ยวหมิง ที่ฝึกกายาเทพสงคราม ทำให้ศิษย์คนนั้นปลิวกระแทกเข้ากับต้นไม้จนหักโค่นลงกว่า5ต้นตกตายลงในทันที


จากนั้นเสี่ยวหมิงจึงหันไปมองยังทิศทางของหวางซือที่หนีไป แล้วเสี่ยวหมิงจึงรีบใช้ท่าก้าวเมฆาออกมาอย่างเต็มกำลังตามไปโดยทันที


ผ่านไปเพียงไม่นาน ด้วยเสี่ยวหมิงที่ใช้ออกด้วยท่าก้าเมฆาเต็มกำลังนั้น มันทำให้เขาสามารถตามหวางซือได้ทันที่บริเวณก่อนที่จะออกจากป่าอาถรรพ์ แต่แล้วเสี่ยวหมิงกลับต้องหยุดชะงักลง เพราะสิ่งที่เสี่ยวหมิงเห็นตรงหน้าของเขานั้นคือสัตว์อสูรอสรพิษมรกตที่มีพิษรุนแรงที่สุดใน5ทวีปนี้


สัตว์อสูรอสรพิษมรกตนั้นไม่สามารถพบเจอได้ง่ายๆในทั่วทั้ง5ทวีปนี้ แทบจะมีไม่เกิน2ตัว เพราะมันกลายพันมาจากสัตว์อสูรอสรพิษเงินที่มีแก่นแท้ในตัวของมันซึ่ง10,000ตัว จะมีเพียงแค่ตัวเดียวที่มีแก่นแท้ในตัวตั้งแต่ตอนฟักออกมาจากไข่ของอสรพิษเงิน จึงทำให้ไม่สามารถพบได้โดยง่าย


แต่ป่าอาถรรพ์นั้นมีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้วจึงไม่แปลกหากว่าอสรพิษมรกตจะอาศัยอยู่ที่นี่ได้ ซึ่งดูๆไปแล้วอสรพิษมรกตคงอาศัยอยู่ที่นี่มานานแล้วอย่างแน่นอน เสี่ยวหมิงจึงสามารถพบเห็นได้


ย้อนกลับไปตอนที่หวางซือกำลังเคลื่อนตัวไปที่ทางออกของป่าอาถรรพ์นั้น อสรพิษมรกตกำลังออกมาล่าเหยื่อของมันบริเวณห่างจากทางออก200เมตร โดยสัตว์ที่อสรพิษมรกตชอบกินเป็นอาหารก็คือกวางสามเขาที่อาศัยอยู่บริเวณนั้น


บังเอิญช่วงจังหวะที่หวางซือไปขัดจังหวะของอสรพิษมรกตตอนที่จะเข้าไปใช้พิษพ่นใส่กวางสามเขา ทำให้กวางสามเขารู้ตัวแล้วรีบหนีไป จึงทำให้อสรพิษมรกตนั้นโกรธเป็นอย่างมากเลยหันมาไล่ตาม หวางซือแทน


เมื่อเสี่ยวหมิงเห็นดังนั้นจึงยิ้มที่มุมปากพร้อมกับวิ่งหลบไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว เพื่อปล่อยให้หวางซือเคลื่อนผ่านเข้าไปทางใจกลางของป่าอาถรรพ์


หลังจากหวางซือเคลื่อนผ่านเข้าไปพร้อมกับอสรพิษมรกตแล้ว เสี่ยวหมิงจึงรีบตามเข้าไปเช่นกันเพื่อดูว่าหวางซือจะสามารถหนีรอดจากอสรพิษมรกตได้หรือไม่ เพราะถ้าหากหวางซือหนีรอดจากอสรพิษมรกตได้แล้วเสี่ยวหมิงจะลงมือจัดการทันที ไม่ให้เหลือชีวิตรอดออกไปจากป่าอาถรรพ์ได้


เพราะถ้าหลุดรอดออกไปได้แล้วคนที่จะเป็นอันตรายก็คือตัวของเขาเอง ที่จะถูกตามล่าจากคนของสำนักเก้าสุริยันต์นั่นเอง


“ฟิ้วววว!!!!! หวืออออออ!!!!” เสียงของหวางซือที่ตอนนี้กำลังหาทางสลัดหลุดจากอสรพิษมรกตตัวนี้ พร้อมเสียงของอสรพิษที่ไล่ตามอย่างไม่ลดละ


ซึ่งทั้งสองนั้นดูเหมือนจะเริ่มห่างออกไปแล้ว แต่ในขณะที่หวางซือคิดว่าจะหลบจากอสรพิษมรกตได้แล้วนั้นเขากลับถูกหางของมันฟาดใส่จนโดนเข้าที่กลางลำตัว ทำให้หวางซือถึงกับปลิวไปโดนภูเขาที่มีถ้ำอยู่ห่างออกไป300เมตร แล้วล้มลงนอนกับพื้น กระดูกแตกหักทั่วร่างโดยที่ไม่สามารถขยับตัวได้ พร้อมกับนอนหายใจรวยริน


เมื่อเสี่ยวหมิงเห็นดังนั้นก็ยิ้มที่มุมปากทันที โดยที่เขาคิดว่าจะเข้าไปนำเอาตัวหวางซือไปสอบถามอะไรบางอย่างเกี่ยวกับสำนักสุริยันต์ก่อนแล้วจึงจะสังหารทิ้งเสีย  แต่ในขณะที่เสี่ยวหมิงกำลังจะใช้ออกด้วยท่าก้าวเมฆาเข้าไปเพื่อพาร่างของหวางซือไปนั้น


" ฟ่อววว!!!!"


เวลานี้เสี่ยวหมิงรู้สึกเย็นวาบผ่านมาทางหัวไหล่ขวาของเขา


"ฉึก!!"

คมเคี้ยวของอสรพิษมรกตได้ฝังลึกเข้าไปในไหล่ขวา พร้อมกับพิษที่กำลังแล่นเข้าสู่ร่างกายจนสุดท้ายก็ได้วิ่งเข้าสู่หัวใจทำเสี่ยวหมิงรู้สึกเจ็บปวดทรมานเป็นอย่างมาก


ซึ่งตามตำราที่เคยกล่าวเอาไว้นั้น ถ้าหากว่าใครได้รับพิษของอสรพิษมรกตเข้าสู่ร่างกายแล้วนั้นแทบจะไม่มีทางรอดได้เลย นอกจากจะให้ความเจ็บปวดทรมานอย่างมหาศาลเหมือนกับมีเข็มเล่มใหญ่ที่วิ่งอยู่ในเส้นเลือดที่มีขนาดเล็กแล้วยังทำลายระบบการหายใจและระบบสมองอีกด้วย


เวลานี้เสี่ยวหมิงรู้สึกหมดแรง ส่วนอสรพิษมรกตหลังจากที่กัดเสี่ยวหมิงแล้วก็นอนขดตัวอยู่ข้างๆเสี่ยวหมิงทันที โดยที่เสี่ยวหมิงไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร


ส่วนเสี่ยวหมิงตอนนี้นั้นทรมานจากพิษของอสรพิษมรกตเป็นอย่างมาก พร้อมกับความรู้สึกที่กำลังจะหายไปจากร่างกายของเขาเอง


ขณะเดียวกัน เสี่ยวหมิงพลันรู้สึกเสียใจที่ตัวเองต้องมาตายจากมารดา และซิวเอ๋อคนที่ตัวเองรักโดยที่ไม่ทันได้บอกลาหรือกล่าวอะไรสักคำเช่นนี้ หรือแม้กระทั่งความหวังของเขาเองที่ต้องการที่จะแข็งแกร่งกว่าใคร ใน5ทวีปนี้


เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงพยายามที่จะเดินไปที่ถ้ำที่อยู่ห่างออกไป300เมตรตรงหน้า เพื่อที่ถ้าหากว่าจะตายก็จะได้ไม่มีไครเห็น อย่างน้อยมารดาและซิวเอ๋ออาจจะยังไม่รู้ว่าเสี่ยวหมิงได้ตายลงแล้ว

 

 

             ลงอีกทีวันจันทร์นะครับขอพักสมอง2วันครับ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและให้กำลังใจครับ

 

      

 

  

 

 

     

 

 

 

 

 

 

 

 

      

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 598 ครั้ง

1,845 ความคิดเห็น

  1. #717 MisterPaul (@MisterPaul) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 08:58
    ฉากต่อสู้ห้วนไปนะครับ อาจจะ ขณะที่เสี่ยวฟมิงกำลังใช้วิชาตัวเบาเคลื่อนกายเข้าไปเพื่อพาร่างของหวางซือไปนั้น

    ฟ่อววว

    ความรู้สึกเย็นวาบผ่านมาทางหัวไหล่ขวาของเสี่ยวหมิง

    ฉึก!!

    คมเคี้ยวของอสรพิษมรกตได้ฝังลึกเข้าไปในไหล่ขวา พิษกำลังแล่นเข้าสู่ร่างกาย เสี่ยวหมิงเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เนื่องจากพิษมรกตหากโดนเข้าแล้วนั้นแทบมิมีทางรอดได้เลย นอกจากจะให้คงามเจ็บปวดมหาศาลแล้วยังทำลายบลาๆๆๆ อีกด้วย เสี่ยวหมิงพยุงร่างที่อ่อนแรงพยายามเดินไปที่ถ้ำ

    แล้วเสี่ยวหมิงก็พรรณา บลาๆ

    อันนี้แบบยังไม่ได้เกลาสำนวนนะครับ ลองดูครับ ขอบไม่ชอบยังไงก็ไม่ว่ากันครับ
    #717
    1
    • #717-1 Djdy1730 (@Djdy1730) (จากตอนที่ 20)
      12 มิถุนายน 2561 / 10:20
      ขอบคุณที่แนะนำครับ เดี๋ยวผมจะลองปรับดูครับ
      #717-1
  2. #472 tr69 (@tr69) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 00:40
    ขอบคุณครับ
    #472
    1
    • #472-1 Djdy1730 (@Djdy1730) (จากตอนที่ 20)
      24 พฤษภาคม 2561 / 01:11
      ขอบคุณเช่นกันครับ
      #472-1
  3. #43 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 14:04
    ขอบคุณค่ะ
    #43
    1
    • #43-1 Djdy1730 (@Djdy1730) (จากตอนที่ 20)
      24 มีนาคม 2561 / 14:25
      ขอบคุณที่ติดตามครับ
      #43-1
  4. #42 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 08:20
    ขอบคุณครับ
    #42
    1
    • #42-1 Djdy1730 (@Djdy1730) (จากตอนที่ 20)
      24 มีนาคม 2561 / 11:29
      ขอบคุณที่ติดตามครับ
      #42-1