พลพรรคสามีของอี้ฟาน (Yaoi)

ตอนที่ 17 : ออกเดินทางต่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    18 ธ.ค. 59

17

ออกเดินทางต่อ


          หลังจากที่ช่วยชาวบ้านเสร็จก็ผ่านมาสองวันแล้วเพื่อให้หมู่บ้านมั่นคงผมจึงต้องเรียกผู้อาวุโสมาคุย ผมได้เรียกตัวหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองมาปรึกษาหารือเรื่องก่อตั้งหมู่บ้านใหม่

          "พวกท่านลุงทั้งสองจะทำอย่างไรต่อจากนี้ขอรับ?" 

          ผมถามท่านลุงทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงข้าม ท่านลุงมองหน้ากันแล้วตอบผม

          "พวกข้าจะตั้งหมู่บ้านใหม่ เพราะตอนนี้เหล่าชาวบ้านเหลือไม่มาก คงต้องรวมเข้าด้วยกันขอรับ ท่านอี้ฟาน"

          อ้อที่เขารู้ชื่อของผมคงจะเป็นเพราะผมบอกผู้หญิงเหล่านั้นเมื่อวานก็เลยรู้กันหมด

          "ข้าขอเสนออะไรสักอย่างได้หรือไม่"

          หยางอี้กล่าวขึ้น ผมมองไปที่เขาและพยักหน้า

          "เอาสิหยางอี้ เสนอมาเลย"

          ผมกล่าวตอบ

          "ข้าว่าเราควรที่จะใช้ถ้ำแห่งนี้สร้างเป็นที่พักของชาวบ้านนะ ใช้เวทย์ดินไม่ก็เจาะเข้าไปภายในสร้างเป็นที่อยู่อาศัย น่าจะทำให้ปลอดภัย ส่วนปากถ้ำก็ให้ใช้เวทย์ไม้สร้างเถาวัลย์ปิดปากถ้ำ แล้วสร้างประตูออกอีกที อย่างน้อยก็น่าจะป้องกันกองโจรเวลามันกลับมาได้นะ"

          พอหยางอี้กล่าวเสร็จ ผมกับท่านลุงทั้งสองต่างก็เงียบ เงียบจนหยางอี้หลุบตาลงเพราะกลัวพูดอะไรไม่ถูกแล้วถามขึ้น

          "อ... เอ่อ ข้ากล่าวอะไรผิดไปหรือไม่?"

          "ไม่ นั่นมันดีมาก เจ้าคิดได้อย่างไร สุดยอดเลยหยางอี้"

          ผมกล่าว หยางอี้ยกมือขึ้นมาลูบหัวแล้วยิ้มเขินๆอย่างน่ารักแล้วกล่าวว่า

          "ไม่หรอก ข้าแค่คิดกว่าถ้ำนี่น่าจะใช้ประโยชน์ได้นะ"
     
          "เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นไปเริ่มกันเถอะ ท่านลุงทั้งสอง ข้าบอรบกวนท่านไปหาผู้ที่ใช้เวทย์ดินเป็นมาหาข้าทีขอรับ จะได้เริ่มสร้างที่อยู่กันเลย"

          ผมกล่าวกับท่านลุงทั้งสอง

          "ได้ พวกข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

          แล้วพวกท่านลุงก็เดินออกไป

          "หยางอี้ ท่านใช้เวทย์ไม้เป็นใช่หรือไม่ ข้าจะให้ท่านสร้างประตู"

          ผมถามหยางอี้ หยางอี้ครุ่นคิดก่อนตอบ

          "ได้สิ ข้าจะทำประตูเอง"

          "แต่ข้าว่า ใช้เวทย์ลวงตาปากถ้ำไว้ด้วยดีหรือไม่ แต่ใช้ตรงประตูเข้าออก"

          ผมออกความคิดอีกที 

          "ดีสิ ถ้าอย่างนั้นเจ้าเป็นคนทำงานนี้แล้วกันนะ"

          หยางอี้กล่าว ต่อมาท่านลุงสองท่านนั้นก็เดินเข้ามากล่าว

          "ข้ารวบรวมคนที่ใช้เวทย์เป็นมาแล้ว เชิญท่านไปดู"

          "อ้าวได้แล้วหรือ ป่ะหยางอี้ไปดูกัน"

          กล่าวแล้วผมก็เดินนำออกมา พอมาถึงก็เห็นคนประมานสิบกว่าคนผู้ชายผู้หญิงคละกันไป ผมก็เลยสั่งให้ทุกคนใช้เวทย์สร้างบ้านตามผนังถ้ำ ถ้าไม่พอก็ขุดลึกเข้าไปอีก พอพวกเขาเข้าใจพวกผมก็ไปทำประตูกัน ก่อนหน้านั้น พวกผมก็ได้ให้ท่านลุงไปบอกพวกผู้หญิงไปที่หมู่บ้านหาของที่ยังสามารถใช้ได้กลับมา และไปเก็บผลไม้ป่ามากักตุนไว้ 

          ผมกับหยางอี้อยู่ที่หมู่บ้านนี้ได้สองอาทิตย์แล้วตั้งแต่เริ่มก่อสร้างหมู่บ้านใหม่ ทุกๆวันผมแหะหยางอี้จะเดินดูรอบๆหมู่บ้าน บางทีผมก็ไปเล่นกับจินจีบ้างเป็นบางครั้ง จนตอนนี้หมู่บ้านก็สร้างเสร็จแล้ว ผมกับอี้ฟานกะว่าจะดูให้แน่ชัดเสียก่อนว่าจะไม่มีกองโจรมาอีกสักหนึ่งอาทิตย์แล้วค่อยออกเดินทาง ระหว่างนี้ในที่สุดผมก็ฝึกควบคุมได้ถึงเจ็ดส่วนแล้ว อีกแค่นิดเดียวไมย์ก็จะปลดผนึกให้ผม 

          "ท่านพ่อ พลังของทูตสวรรค์ มันสามารถทำอะไรได้บ้างขอรับ"

          ผมถามไมย์

          "ก็ทำได้ทุกอย่าง แต่พลังจะมากจะน้อยขึ้นอยู่กับจำนวนปีกของทูตตนนั้นด้วย อย่างเช่นทูตสวรรค์สองปีก ระดับทหารสวรรค์ จะมีพลังไม่มากเท่ากับสี่ปีกระดับทหารสวรรค์ หากจะให้สองปีกสู้ก็ต้องมีระดับองครักษ์สวรรค์ขึ้นไปถึงจะสู้สี่ปีกได้"

          ไมย์ตอบผม ผมจึงถามกลับไปอีกว่า

          "แล้วท่านพ่อล่ะมีกี่ปีก แล้วพระเจ้าล่ะขอรับ?"
     
          "ข้านะมีหกปีก ส่วนพระเจ้านั้นไม่มีเพราะพระองค์เป็นผู้ที่มีพลังสูงสุดอยู่แล้ว พระเจ้าเป็นผู้ให้กำเนิดทูตสวรรค์ ดังนั้นปีกที่ได้รับจึงขึ้นอยู่กับพระองค์ ถึงท่านจะมีก็คงมีปีกมากมาย"

          ท่านพ่อกล่าวตอบ

          โอ้โห ถึงว่าล่ะ ให้พรเรามาสะดีขนาดนั้น ไม่มีพลังก็บ้าละ

          ผมคิด แล้วถาม

          "ท่านพ่อเวลาข้าตื่นท่านสามารถพูดคุยกับข้าได้หรือไม่?"

          "ได้สิ แค่เจ้าเรียกข้าในความคิด ข้าก็จะได้ยินเจ้าเสมอ"

          ท่านพ่อตอบแล้วยิ้มอ่อน ทำเอาผมเคลิ้มเชียว

          "อ้อ ถ้าอย่างนั้นข้าฝึกก่อนนะท่านพ่อ ข้าอยากจะเก่งเร็วๆเสียแล้ว"

          "ถ้าปลดผนึกแล้วเจ้าจะต้องเตรียมตัวรับกับความเจ็บปวดและการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นกับตัวเจ้าด้วย"

          ไมย์กล่าว 

          "แสดงว่า พลังของท่านต้องมากมายมหาศาลเลยใช่หรือไม่ท่านพ่อ?"

          ผมถามไมย์

          "ใช่ พลังของข้านั้นมากนัก เจ้าจะต้องรับเอาพลังของข้าเมื่อปลดผนึก เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าจะต้องอดทนอย่างเดียวเข้าใจหรือไม่ ถ้าผิดพลาดร่างกายของเจ้าอาจจะสูญสลายเลยก็เป็นได้"

          ไมย์ตอบผมกลับ ผมเลยได้แต่พยักหน้า

          "ถึงสูญสลายเลยหรือขอรับ งั้นข้าฝึกต่อก่อนนะขอรับท่านพ่อ"

          กล่าวจบผมก็ลงไปนั่งฝึกต่อ หลายวันมานี้ผมฝึกกับไมย์ทุกครั้งที่ผมหลับ แต่ก็แปลกที่ผมไม่รู้สึกเหนื่อยเลย อาจจะเป็นเพราะว่าผมฝึกตอนหลับอยู่ก็ได้ ในตอนเช้าของอาทิตย์ต่อมาวันนี้ก็เป็นวันที่พวกผมต้องจากหมู่บ้านแห่งนี้ไปแล้ว ชาวบ้านเหล่านั้นเมื่อรู้ข่าวว่าพวกผมจะออกเดินทางก็หาของกินมาให้เยอะแยะไปหมด

          "ท่านอี้ฟาน ท่านหยางอี้ ให้ข้าไปด้วยไม่ได้หรือเจ้าคะ"

          เสียงเล็กๆของจินจีดังขึ้น พร้อมกับวิ่งมากอดผม

          "ไม่ได้นะจินจี ที่ที่พวกข้าไปมันอันตราย เจ้าอยู่นี่น่ะดีแล้ว"

          ผมย่อตัวลงเสมอกับจินจีก่อนจะลูบหัวเบาๆพร้อมกับกล่าวจินจีน้ำตาคลอหน่วย

          "แต่ข้าอยากไปกับพวกท่านหนิเจ้าคะ ฮือๆ"

          จินจีกล่าวพร้อมกับร้องขึ้นและสะอื้นจนตัวโยน ผมสงสารนางมาก

          "จินจีเจ้าอย่าร้องเลยนะ เอาไว้ข้าจะกลับมาเยี่ยมเจ้าดีไหม ระหว่างนี้เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆแล้วก็อยู่ที่นี่รอข้ากลับมาเยี่ยมก็พอแล้ว"

          ผมกล่าวกับนางพร้อมกับยิ้มน้อยๆให้นาง นางหยุดร้องไห้ แล้วชูนิ้วก้อยขึ้นมา

          "ท่านสัญญานะว่าจะมาเยี่ยมข้า"

          นางกล่าว ผมยกนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวกับนิ้วเล็กๆนั่นแล้วกล่าว

          "แน่นอนสิ เจ้าก็เหมือนน้องสาวของข้า ข้าจะไม่กลับมาได้อย่างไร จริงไหม"

          นางยิ้มกว้างแล้วกระโดดเข้ามากอดผม จนผมเกือบล้ม แต่ผมก็กอดตอบนางพร้อมกับลูบหัวเบาๆก่อนจะพละออกเพราะต้องออกเดินทางกันแล้ว ผมยืนขึ้นก่อนจะเดินไปเอากระเป๋าแล้วเดินไปหาหยางอี้ที่กำลังล่ำลาคนในหมู่บ้าน 

          "พร้อมหรือยังหยางอี้?"

          ผมเอ่ยถามหยางอี้ หยางอี้ยิ้มพร้อมกับเอ่ยว่า

          "ข้าพร้อมตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากบ้านแล้วอี้ฟาน"

          "ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ" ผมตอบ 

          แล้วพวกเราก็เดินทางออกจากหมู่บ้านไป ระหว่างทางนั้น

          ท่านพ่อ ท่านพ่อ! ท่านได้ยินข้าหรือไม่

          ผมเรียกไมย์ในหัว

          เจ้ามีอะไร

          ข้าคาดว่า ตอนนี้ข้าน่าจะควบคุมพลังได้ถึงแปดส่วนแล้วนะ แล้วท่านจะปลดผนึกให้ข้าเลยหรือไม่

          ผมถามไมย์

          เดี๋ยวข้าจะปลดผนึกให้เจ้าก็แล้วกันเจ้าเตรียมตัวเจ็บหนักได้เลย

          ไมย์ตอบผม

          ได้ ข้าจะรอท่านพ่อ

          เอ่อ ท่านพ่อ ว่าแต่ถ้าข้าปลดผนึกแล้วข้าจะมีพลังเทียบเท่าท่านหรือไม่

          เจ้าจะมีพลังเท่ากับพลังของข้า แต่ข้าเคยบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ โอกาสที่เจ้าจะได้รับพลังทั้งหมดได้ มันขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเองด้วย ถ้าเจ้าเข้มแข็งพอ เจ้าก็จะกรายเป็นเทพหรือทูตสวรรค์ แต่ถ้าเจ้าล้มเหลว ร่างกายจะแตกสลายไป

          ไมย์กล่าวกับผมทำเอาปมเสียวสันหลังแวบๆเลย

          ข้าจะต้องทำได้แน่ ท่านพ่อ

          ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเดินทางต่อไป

- ติดตามตอนต่อไป -



_____________________


#ไรท์ทำการแก้ไขบ้างแล้ว อาจจะมีอีกมากนะคะที่ต้องแก้ไข อย่าเพิ่งเบื่อกันนะ อิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

2,415 ความคิดเห็น

  1. #2356 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 17:44
    ต่อไปจินจีจะไม่เป็นอุปสรรคเรื่องความรักของจินจีใช่ไม๊
    #2356
    0
  2. #2256 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 15:55
    คงไม่ตายหรอก นายเอกสะอย่าง
    เหอะ เหอะ +.+
    #2256
    0
  3. #2226 2222548 (@2222548) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 23:11
    สนุก จนหยุดอ่านไม่ได้ อิๆ เค้าเลยพึ่งเมนน่ะ เลิฟฟๆ
    #2226
    0
  4. #2220 ploybrf2 (@ploybrf2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:34
    อิอิไม่เบื่อหรอหเจ้าค่ะ
    #2220
    0
  5. #1145 jariyanan123 (@jariyanan123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 06:38
    จะปลดแล้วหรอ
    #1145
    0
  6. #58 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 11:02
    สนุกดีจ้า
    #58
    0
  7. #57 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 11:02
    สนุกดีจ้า
    #57
    1
    • #57-1 Dlovetey (@Dlovetey) (จากตอนที่ 17)
      23 สิงหาคม 2559 / 15:51
      ขอบคุนค่า
      #57-1
  8. #54 ไข่มุกราตรี (@Kano23) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 18:06
    สนุกมากอ่านรวดเดียวเลย
    แต่ขอยาวกว่านี้นิดหนึ่งนะคะ
    จะดีมากเลย
    #54
    0