เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 16 : | 15 | ผ่านมาและผ่านไป [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    18 ก.พ. 60

15

ผ่านมาและผ่านไป


               "นิวท์ คุณจะไปไหน?" คาริเอลพยายามเดินตามหลังนิวท์ให้ทัน เขาจะรีบเดินไปที่ไหนกันนะ! เดินเร็วขนาดนั้นไม่เหนื่อยบ้างรึไง!

               "ผมจะไปตรอกไดแอกอน จับผมไว้สิ เดี๋ยวหลง" นิวท์พาเพื่อนใหม่เข้ามาในสถานที่ที่มีคนเบียดเสียดพลุกพล่านแห่งหนึ่ง เขายื่นมือให้คนจับเพราะถ้าหากพลัดหลงกันคงจะหากันไม่เจอง่ายๆ

               "อื้ม... แล้วนี่คุณจะไปตรอกไดแอกอนได้ยังไงเหรอ?" คาริเอลยื่นมือของตัวเองเข้าไปจับมือของนิวท์เอาไว้ เขาเดินนำหน้าคาริเอลไปยังโรงแรมแห่งหนึ่ง มันดูเหมือนโรงแรมเก่าๆ แต่พอเข้ามาด้านในแล้วต่างกันลิบลับ

               "อ้าว!คุณสคามันเดอร์ มาแล้วเหรอ แล้วนั่นพาใครมาด้วยล่ะ?" ชายหนุ่มร่างอ้วนท้วมกล่าวเมื่อเห็นนิวท์เดินเข้ามา ดูท่าเขา

               "อ๋อ เพื่อนผมน่ะ ผมขอตัวก่อนนะ" 

               "นี่นิวท์ คนเมื่อกี้ก็พ่อมดเหรอ?" ร่างบางที่เดินตามมาด้านหลังเอ่ยถาม ซึ่งนิวท์ก็พยักหน้าให้ เดินไปถึงกำแพงเก่าๆนิวท์ก็ยื่นมือตัวเองไปจับมืออีกฝ่ายดึงให้เดินเข้าไปด้วยกันซึ่งร่างบางก็เดินตามไป

               นิวท์พาคาริเอลเดินผ่านกำแพงเข้ามา พวกเขาทั้งสองโผล่มาที่ตรอกไดแอกอนมันคล้ายกับที่ดูในหนังอยู่บ้าง แต่ว่ามันดูใหม่ขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเอง

               "ไปกันเถอะ ก่อนอื่นผมจะพาคุณไปเลือกไม้กายสิทธิ์ที่ร้านโอลิแวนเดอร์ก่อน" ร่างบางหันขวับมองนิวท์

               "เดี๋ยวก่อนสินิวท์!..." เขากำลังจะเอ่ยท้วงแต่ก็ไม่ทันนิวท์พาเขาไปถึงที่หน้าร้านแล้ว แบบนี้เขาคงไม่มีทางเลือกนอกจากยอมเข้าไปเลือกไม้กายสิทธิ์

               "คุณโอลิแวนเดอร์ ผมมาขอให้คุณช่วยเลือกไม้กายสิทธิ์ให้เพื่อนผมหน่อย"

               "หืม... ในเข้ามาที่ใกล้ๆซิ ...โอ นี่มัน!"  คุณโอลิแวนเดอร์วิ่งตึงตังเข้าไปในบ้าน หลังจากที่เค้าได้มองหน้าของคาริเอลชัดๆ เขาเป็นคนเก่าแก่ไหนเลยจะสัมผัสไม่ได้ว่าคนตรงหน้าเขานั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน เพราะฉะนั้นไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะสมมีเพียงอันนี้อันเดียวเท่านั้น ไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากเอ็นหัวใจมังกรทอง ไม้กายสิทธิ์ที่มีชื่อว่า 'แคปริคอนี่ย์'

               "นี่ ถามอะไรหน่อยสิ" คาริเอลว่า

               "หืม ว่ามาสิ"

               "รู้จักหนังเรื่องแฮรี่ พอตเตอร์ไหม?" คาริเอลเริ่มเข้าประเด็น เขาอยากรู้จริงๆว่าถ้าหนังเรื่องนั้นเป็นของจริงก็ต้องมีคนรู้จักแฮรี่ผู้ที่ชนะเจ้าแห่งศาสตร์มืดแน่ๆ

               "อ๋อ รู้สิ แต่ขอบอกเลยว่าไม่ใช่อย่างที่คุณคิด"

               "อ้าว คุณพูดเหมือนรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรเลยนะนิวท์" คาริเอลท้วง

               "ถ้าคุณคิดว่าที่นี่มันจะเหมือนในหนังเรื่องแล้วล่ะก็คุณคิดผิด ผมจะเล่าอะไรให้ฟังนะ โรว์ลิ่งผู้ที่เขียนเรื่องแฮร์รี่พอตเตอร์นั้นเธอเคยเป็นแม่มด มีตำแหน่งใหญ่ในสภาเวทมนต์ ลูกชายของเธอนั้นคือแฮรี่หรือแฮรี่พอตเตอร์นั่นแหล่ะ ความจริงแล้วลูกชายของเธอเกิดมาแล้วไม่มีเวทมนตร์เธอจึงลาออกจากสภาเวทมนต์ไปอยู่ข้างนอกกับเขา แล้วเรื่องที่เธอเขียนมานั้นมันก็ไม่เป็นความจริงถึงแม้ว่าพวกเราเหล่าตัวละครในเรื่องนั้นจะมีอยู่จริงแต่เรื่องที่เธอเขียนขึ้นก็คือเรื่องที่เธอนำเอาลูกชายของเธอมาเป็นนักแสดงนำ เช่นเดียวกันกับเรื่องของผมที่เธออุปโลกน์ขึ้นมาเองโดยเอาชื่อผมไปใช้"

               "ที่แท้เป็นแบบนี้เองเหรอเนี่ย มิน่าล่ะที่นี่ถึงได้คล้ายกับในหนัง แล้วแบบนี้คนในสภาเวทมนต์เขาจะไม่จัดการกับโรว์ลิ่งเหรอ?" ร่างบางยังคงสงสัย

               "สำหรับมักเกิลนั้นเรื่องราวที่เธอเขียนนั้นเป็นเพียงแค่นวนิยาย มันจะไม่เป็นไรตราบเท่าที่เธอไม่ละเมิดกฏที่ทางสภาตั้งไว้ และห้ามนำเรื่องของเราไปเปิดเผยให้โลกภายนอกรู้ว่ามีอยู่จริง" ถึงตอนนี้คาริเอลเริ่มเข้าใจแล้วเขาพยักหน้าลงแล้วครุ่นคิดคนเดียวอยู่สักพัก ไม่นานโอลิแวนเดอร์ก็ออกมากับกล่องไม้กายสิทธิ์สีทองในมือ

               "นี่คือไม้กายสิทธิ์อันเดียวที่ท่านสามารถใช้ได้" โอลิแวนเดอร์ยื่นกล่องไปด้านหน้า ภายในกล่องมีไม้กายสิทธิ์สีขาวใสเหมือนแก้วอันหนึ่งมันใสจนเกือบจะมองไม่เห็น คาริเอล ไม่นึกว่าตัวเองนั้น จะสามารถใช้ไม้กายสิทธิ์ได้เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วสัมผัสมันอย่างใคร่รู้

               "คุณโอลิแวนเดอร์ ไม้กายสิทธิ์อันนั้นมัน 'แคปริคอนี่ย์' ใช่ไหม?" นิวท์ถามอย่างไม่แน่ใจนัก แต่รูปร่างและลักษณะแบบนั้นมีแค่อย่างเดียวที่เขานึกออก

               "โอ้ รู้ดีเหมือนกันนี่ ใช่แล้วมันคือ 'แคปริคอนี่ย์' ทำจากเอ็นหัวใจมังกรทองตัวสุดท้ายของโลกเวทย์มนต์" โอลิแวนเดอร์อธิบายอย่างใจเย็น

               "ว่ากันว่ามันเป็นไม้กายสิทธิ์ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์เสียอีก เรื่องนี้เหล่าพ่อมดแม่มดต่างก็ทราบกัน แต่ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็นผู้ที่ครอบครองมัน" นิวท์ยิ่งสนใจคาริเอลมากขึ้นไปอีก นี้เขาเก็บพ่อมดผู้ที่มีสิทธิ์จะเป็นมหาจอมเวทย์มาเชียวหรือ

               "ไม้นี่คือเอ็นหัวใจมังกรเหรอ มิน่า..." คาริเอลกำลังจะพูดบางอย่างแต่ก็ต้องเก็บไว้ก่อน เพราะกลัวว่าพวกเขาจะสงสัยว่าตัวเองไม่ใช่พ่อมด แต่สำหนับเขาแล้วจะคิดยังไงก็ตามแต่ล่ะนะ แต่ปัญหาก็คือ "ไม้กายสิทธิ์อันนี้ต้องแพงมากแน่ๆ ผมขอคืนแล้วกันนะครับ"

               "ไม่ต้องๆ สำหรับท่านแล้วมันเรื่องเล็กน้อย ท่านรับมันไปเถอะ ถือว่าเป็นของกำนัลจากโอลิแวนเดอร์" โอลิแวนเดอร์ว่า คาริเอลก็ยอมรับมาแต่โดยดี 

               เขาไม่โลภเลยจริงๆนะ!

               "ขอบคุณครับ" คาริเอลรู้สึกแปลกๆยามถูกโอลิแวนเดอร์มอง เหมือนว่าโอลิแวนเดอร์จะมองออกว่าเขาเป็นใคร คาริเอลจึงนำบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้โอลิแวนเดอร์ "ถ้างั้นนี่ก็เป็นของกำนัลจากผมนะครับ"

               "ได้ไม้กายสิทธิ์แล้วก็ไปกันเถอะคาร์ล" นิวท์ว่า ตอนนี้เขาต้องพาเพื่อนใหม่ไปหาซื้อตำราเรียนและอื่นๆอีก เห็นทีเขาคงต้องเริ่มต้นสอนคาริเอลใหม่ตั้งแต่เริ่มแรกเลยสินะ

               "ไปก่อนนะครับ" คาริเอลและนิวท์เดินออกมาจากร้านโอลิแวนเดอร์เพื่อตรงไปซื้อหนังสือเรียนสำหรับทุกชั้นปี เพราะนิวท์ต้องการจะสอนคาริเอลใหม่หมดเกี่ยวกับพื้นฐานการใช้เวทย์มนต์

               โอลิแวนเดอร์มองดูสิ่งของในมือก็ต้องประหลาดใจ มันคือยาเม็ดหนึ่งและกระดาษห่อก็เขียนไว้ว่า 'ยานี้จะช่วยเรื่องสุขภาพของคุณได้' ยาที่คาริเอลเอาให้คือยาอายุวัฒนะซึ่งเขาเคยหลอมไว้ มันสามารถทำให้หายจากโรคภัยได้ โอลิแวนเดอร์แก่แล้วคาริเอลจึงคิดว่ายานั่นคงจะช่วยเขาได้

               ตกดึก

               "นิวท์ ไม่เรียนไม่ได้เหรอ" คาริเอลกำลังออดอ้อนไม่ให้นิวท์สอนเวทย์มนต์คาถาให้ภายในห้องในโรงแรมแห่งหนึ่ง สำหรับเขาแค่มองผ่านๆก็จำได้หมดแล้วไม่จำเป็นต้องเรียนด้วยซ้ำ

               "ถ้าไม่เรียนก็เอาทั้งหมดนี่ไปอ่านแล้วจำให้ได้" หนังสือปึกใหญ่ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้า คาริเอลหยิบมาก่อนจะเปิดดูผ่านๆเขาก็จำได้หมด ส่วนหนึ่งก็ใช้พลังช่วยด้วยแหล่ะ

               "เล่มนี้อ่านเสร็จแล้ว" นิวท์ขมวดคิ้ว คนบ้าอะไรจะอ่านหนังสือเล่มใหญ่เสร็จภายในเวลาไม่ถึง 10 นาที

               "ถ้าอย่างนั้นผมจะถามคุณ" นิวท์เอาหนังสือเล่มนั้นมาสุ่มเปิดๆดูแล้วเริ่มถาม "เราจะหาแมนเดรกเพศชายได้ในตอนไหน?"

               "แมนเดรคที่บานในฤดูใบไม้ผลิจะมีดอกสีขาวและเป็นเพศชาย ส่วนแมนเดรคที่บานในฤดูใบไม้ร่วงจะมีดอกสีดำและเป็นเพศหญิง ยิ่งแมนเดรคที่มีอายุมากรากของมันก็จะกลายเป็นสองแฉกและออกจากพื้นดินมาเดินเพ่นพ่านไปมาได้" ได้ยินคำตอบแล้วนิวท์ก็คิดเพียงว่าคงจะฟลุคเลยถามใหม่

               "หญ้าเหงือกปลามีลักษณะยังไงแล้วความสามารถของมันคืออะไร?"

               "หญ้าเหงือกปลา มีลักษณะเหมือนหางหนู สีเขียวอมเทา มีเมือกมันที่รวมกันเป็นกระจุก เมื่อเคี้ยวและกลืนลงไป มันจะสร้างเหงือกทำให้สามารถหายใจในน้ำได้ นอกจากนั้นยังสร้างผังผืดที่มือเท้าทำให้มีครีบเหมือนปลา หญ้าเหงือกปลาจะออกฤทธิ์ได้ 1 ชั่วโมง" คาริเอลอธิบายออกมาอย่างละเอียดแน่นอนว่าเรื่องพวกนี้มันอยู่ในหัวเขาแล้ว

               "คุณยังเป็นคนปกติอยู่รึเปล่า? ไม่เคยมีใครอ่านหนังสือ 10 นาทีแล้วจำได้หมดหรอกนะ" นิวท์ว่าเรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไป แต่เขาก็ต้องเชื่อเห็นแล้วกับตาตัวเอง

               "ผมไง... " คาริเอลชี้ที่ตัวเอง

               "โอเคๆ เข้าใจแล้ว ไม่ต้องเรียนก็ได้ แต่คุณต้องอ่านหนังสือนั้นให้หมดนะ" นิวท์รู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้พบกับคนรู้ใจคนที่แปลกประหลาดเหมือนกับตัวเขา

               "งั้นขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ" ร่างบางว่าแล้วคว้าเอาผ้าเช็ดตัวที่นิวท์จัดเตรียมไว้ให้เข้าไปในห้องน้ำ เตียงในห้องนอนมีสองเตียงเลยไม่มีปัญหาอะไร เมื่ออาบเสร็จคาริเอลก็เดินออกมา "นิวท์ คุณแน่ใจเหรอว่าจะพาคนอย่างผมไปด้วย ผมรู้สึกเหมือนตัวเองมาเป็นภาระของคุณเลย"

               "ไม่เป็นไรหรอก เงินน่ะไม่ตายก็หาใหม่ได้" นิวท์มองร่างบางที่ตอนนี้ใบหน้าไร้สิ่งปกปิด ตอนแรกเขาก็ตกใจเหมือนกันไม่คิดว่าใบหน้าใต้กรอบแว่นนั่นจะดูดีขนาดนี้ เหมือนเขาจะเคยเห็นมาก่อนด้วยสิเพียงแต่นึกไม่ออกว่าเห็นมาตอนไหน

               "คุณเป็นคนดีจัง สาวๆคงจะชอบคุณเยอะแน่?" คาริเอลพูดทำเอานิวท์ชะงัก

               "ไม่หรอก สาวๆที่เข้ามาในชีวิตผมส่วนใหญ่เธอมักจะบอกว่าผมไม่มีเวลาให้เธอ ตอนนี้ก็เลยโสดน่ะ" เข้าทางแล้วสิ

               "อย่างคุณนี่นะ!" คาริเอลทำท่าประหลาดใจ

               "แล้วคุณล่ะ?"

               "ผมเหรอ ไม่มีหรอก วันๆทำแต่งานจะเอาเวลาที่ไหนไปหาแฟน" คนตัวเล็กว่าแล้วทำหน้าเบื่อหน่าย

               "อยากลองทำงานกับผมไหม?" นิวท์เสนอ

               "อะไรอ่ะ?"

               "ผู้ช่วยผมไง นี่ก็ถึงเวลาพอดีเลย ผมจะพาคุณไปดูงานที่ว่า" นิวท์เดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบที่เขานำมาด้วยตั้งแต่เจอกันมาวางไว้ที่กลางห้องเขาเปิดกระเป๋าออกแล้วก้าวขาเข้าไปในกระเป๋า "มาสิ!"

               "หึๆ คุณนี่น่าสนใจชะมัด" ว่าแล้วก็ค่อยๆก้าวเท้าไต่ลงไปในกระเป๋าแล้วไม่ลืมปิดมันด้วย ด้วยความซวยหรืออะไรก็ไม่รู้เขาก้าวพลาด เหยียบบันไดผิดขั้นตัวเอนหล่นลงไปด้านล่าง "อ๊ะ ...เหวอออ"

               "ระวัง!"

               ตุบ!!

               "โอย ...เจ็บเข่าชะมัด" ร่างเล็กบ่นด้วยตาที่หลับอยู่ ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมองอยู่ จนลืมตาขึ้นมา พบว่ามีดวงตาสีมหาสมุทรกำลังมองอยู่ แถมยังมองอยู่ในระยะเผาขนแถมตอนนี้ยังคร่อมอยู่ในท่าวาบหวิวอีก "อ๊ะ... เอ่อ ผมขอโทษ"

               "ไม่เป็นไร" คนตัวเล็กกว่าดันตัวเองลุกขึ้นด้วยใบหน้าสีแดงระเรื่อน่ามองจนนิวท์เผลอมองอย่างช่วยไม่ได้ เขาจับมือคนตัวเล็กให้มานั่งลงที่เก้าอี้นวมส่วนตัวเองก็คุกเข่าลงมองที่หัวเข่าของอีกฝ่าย "ดูเหมือนมันจะช้ำนิดหน่อย เดี๋ยวผมทายาให้นะ"

               "เอ่อ ...ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวผมทำเองนะ" คนตัวเล็กห้ามปรามด้วยความเกรงใจเมื่อเห็นอีกคนทำท่าจะทำแผลให้ตัวเอง

               "อยู่เฉยๆเถอะคุณ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

               "อื้อ ..." สุดท้ายก็จำต้องยอมเพราะเห็นสายตาจริงจังของอีกฝ่าย ตาก็เหลือบไปมองรอบๆห้องจนสะดุดกับรูปผู้หญิงคนหนึ่งแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

               "เสร็จแล้ว ลุกไหวไหม?" นิวท์เอ่ยถาม

               "ผมลุกไหวน่า แผลแค่นี้ไกลหัวใจนะคุณ" คาริเอลบอกแล้วลุกขึ้นโดยมีนิวท์คอยพยุงเดินออกไปด้านนอก

               "โอ้โห นี่มันที่ไหนกันคุณทำไมถึงมีสัตว์เยอะแยะแบบนี้" ทันทีที่เดินออกมาจากบ้านคาริเอลก็เห็นแมลงต่างๆบินวนไปมา และยังมีสัตว์แปลกๆหลายตัวที่เดินๆอยู่

               "ผมเป็นนักสัตว์เวทย์วิทยา ที่นี่เป็นสถานที่ทำงานของผมเอง และสัตว์ที่อยู่ในนี้ผมก็พยายามจะอนุรักษ์มันไว้และบางชนิดผมก็จะนำพวกมันกลับไปไว้ถิ่นที่อยู่เดิม"

               "คุณเขียนหนังสือด้วยใช่ไหม" นิวท์พยักหน้า

               "ตอนนี้ผมกำลังศึกษาสายพันธุ์ใหม่ๆอยู่ มานี่สิผมจะพาไปดูอะไร" นิวท์เดินไปที่แห่งหนึ่ง ในนั้นมีป่าที่คล้ายป่าไผ่อยู่ แล้วมันก็มีรังของอะไรบางอย่าง

               "มันคือ 'อ๊อกคามี่' สัตว์หายากที่คนต้องการตัวมากที่สุด" นิวท์ใช้มืออุ้มอ๊อกคามี่ตัวเล็กขึ้นมาให้คาริเอลดูมันเป็นสัตว์สองขาสีน้ำเงินบินได้ที่มีลำตัวคล้ายงู ทำให้ลักษณะของมันคล้ายมังกรผสมกับนก

               "น่ารักจัง แล้วนี่คือตัวอะไรเหรอ" คาริเอลชี้ไปที่ต้นไม้ ที่มีตัวอะไรก็ไม่รู้สีเขียวๆเกาะอยู่

               " 'โบว์ทรัคเกิ้ล' น่ะ มันเป็นสัตว์กินแต่แมลงและเป็นสัตว์ที่ขี้อาย ความจริงผมเลี้ยงไว้ 4 ตัวนะ แต่มันคงไม่กล้าออกมาเท่าไหร่นักหรอก" แล้วทั้งสองก็เดินดูสัตว์อีกหลายตัว คาริเอลได้ฟังนิวท์บรรยายเกี่ยวกับสัตว์พวกนั้นอย่างละเอียดจนในที่สุดก็ถึงเวลาทั้งสองก็ต้องขึ้นมานอน

               "เอ่อ..นิวท์ ผมคงช่วยงานคุณได้ไม่นะ คือผมยังมีงานต้องทำน่ะ แล้วอีกอย่างผมยังต้องทำต่ออีก 2 ปีกว่าๆ คงมาช่วยงานคุณไม่ได้ในตอนนี้"

               "อืม ไม่เป็นไร เอาไว้เมื่อคุณไม่มีงานค่อยมาหาผมก็ได้" นิวท์ว่ายิ้มๆ

               "แน่นอน เอ่อ... เรื่องค่าใช้จ่ายในการซื้อไม้กายสิทธิ์กับหนังสือเวทย์มนต์และเสื้อผ้า เดี๋ยวเอาไว้ผมจะจ่ายคืนให้ทีหลัง พรุ่งนี้คงต้องรบกวนคุณไปส่งที่เดิมหน่อยนะ"

               "ได้สิ"

               "วันนี้ผมสนุกมากเลย ราตรีสวัสดิ์นะ นิวท์"

               "ผมเองก็เช่นกัน ราตรีสวัสดิ์" ทั้งสองกล่าวราตรีสวัสดิ์กันก่อนที่จะล้มตัวลงนอนด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม คาริเอลเริ่มรู้สึกว่า เขาเริ่มจะสนใจผู้ชายคนนี้แล้วสิ!.. น่าเสียดายที่เขายังมีงานต้องทำอีกหลายปี ดีไม่ดีอาจมีต่อสัญญาก็ได้...

_______________

               วันต่อมา

               "นิวท์ คุณจะยังอยู่ที่นี่ใช่ไหม?"

               "แน่นอน บ้านผมอยู่ที่นี่ ยังไงก็คงไม่ไปไหนหรอก" นิวท์ว่า

               "ถ้างั้นเจอกันใหม่นะนิวท์ ขอบคุณที่มาส่งผมนะ  บาย" คาริเอลโบกมือให้ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่ขยายจนคืนสภาพเดิมแล้วพุ่งตัวออกไป ส่วยนิวท์เองก็มองตามไปจนลับตา แล้วตัวเขาเองก็ต้องกลับไปทำงานที่ทำค้างเอาไว้...

               คาริเอลขับรถกลับมาที่บ้านด้วยความรู้สึกแจ่มใส ในใจของเขาคิดว่าหากมีเวลาจะขอลองไปท่องโลกเวทย์มนต์ดูบ้าง แต่ก็เพิ่งจะนึกได้ว่าตัวเองลืมชมนาฬิกาบิกเบนไปเลย แต่คงไม่เป็นอะไรเพราะเขาจะอยู่ที่นี่อีกสองเดือน ก่อนจะกลับไปถ่ายละครต่อ

               "คุณชายกลับมาแล้วเหรอคะ" สาวใช้ที่ยืนเรียงกันตรงทางเกินเข้าบ้านบอก

               "อืม ไปทำงานต่อเถอะ จริงสิ... นายคือพ่อบ้านที่ชื่อ 'อีค่อน' ใช่ไหม?" ทุกคนยังไม่แยกย้ายกัน คาริเอลก็เลยคิดสิ่งที่ต้องการจะทำวันพรุ่งนี้ต่อ

               "ครับ" อีค่อนตอบกลับแล้วก้มหัวเล็กน้อย

               "พอจะรู้จักสถานที่ๆพอจะใช้ฝึกยิงธนูบ้างไหม?เอาแบบที่ห่างไกลคนหน่อย" เขาคิดว่าจะเริ่มฝึกยิงธนูแล้ว เพราะฝีมือยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ช่วงที่ลงมาโลกมนุษย์ก็เจออะไรมากมายเหลือเกินจนไม่มีเวลาแม้แต่จะฝึกปรือฝีมือ

               "มีสถานที่อยู่ครับ แต่เป็นพื้นที่สำหรับยิงปืน แต่ถ้าคุณชายจะใช้ผมก็จะให้คนจัดเตรียมให้ครับ" แม้จะสงสัยแต่พ่อบ้านอีค่อนก็ไม่ถามอะไร ทำตามความต้องการของคุณชายเป็นสิ่งที่ท่านผู้นั้นสั่งมา

               "ดีมาก ...ฝากด้วยแล้วกันนะ" เดินขึ้นไปที่ห้องของตัวเองจัดการเรียกเบรีออนออกมาเช็ดถู เกาทัณฑ์สีทองเงาวับถูกเรียกออกมาโดยผู้เป็นเจ้าของภายในห้องถึงกับมีสีสว่างขึ้นเพราะแสงของมัน "พรุ่งนี้ฉันจะฝึกใช้แกแล้ว เดือนสองเดือนนี้ก็ฝากตัวด้วยนะ เบริออน"

               เช้าต่อมาคาริเอลได้ให้อีค่อนพามาที่สนามยิงปืน มันอาจจะเป็นเพราะไม่ได้ใช้นานเลยรกไปหน่อย แต่เขาก็จัดการสั่งคนให้เก็บกวาดที่นี่ให้สะอาด แล้วเริ่มลงมือตั้งเป้ายิงไว้หลายๆที่ ดีที่พวกเขาทำงานเร็ว ครึ่งวันก็จัดการเสร็จเรียบร้อย

               ฟิ้ว! ฟิ้ว!

               สองดอกแรกพลาดเป้าไปแบบฉิวเฉียด แต่ไม่เป็นไร เขายังมีเวลาฝึกอีกมาก คาริเอลยังคงฝึกทั้งควบคุมพลังและควบคุมการปล่อยศรเบริออนให้ได้ทีละมากๆ แต่ตอนนี้ยังไม่สำเร็จตามเป้าเท่าไหร่ อัตราการปล่อยศรอยู่ที่ 8 ดอกไม่เพิ่ม แต่คงอีกไม่นาน นอกจากการยิงธนูแล้ว คาริเอลยังให้อีค่อนมาฝึกต่อสู้กับตัวเองด้วย

               เมื่อฝึกไปเรื่อยๆก็ผ่านไป 2 เดือน ในตอนนี้อัตราการฝึกยิงธนูของคาริเอลเพิ่มจาก ยิงได้ครั้งละ 8 เป็นยิงได้ครั้งละ 16 ดอกแล้ว ถือว่าฝีมือเขาพัฒนาขึ้นมาก ทั้งทักษะการต่อสู้ที่ฝึกร่วมกับอีค่อนทำให้เขาคล่องตัวมากทีเดียว

               "เดินทางปลอดภัยนะครับ คุณชาย" อีค่อนมาส่งคาริเอลที่สนามบิน เพราะเครื่องบินส่วนตัวอยู่ที่นั่น คาริเอลที่พร้อมจะกลับเกาหลีเพื่อทำงานต่อแล้วก็พยักหน้าให้อีค่อน

               "ไว้วันหลังจะมาใหม่" ว่าแล้วก็ลากสังขาลที่พร้อมของตัวเองขึ้นเครื่องไป พอนั่งลงปุ๊บ คาริเอลก็หลับทันทีตื่นอีกทีตอนถึงเกาหลีแล้ว

---------------

               "อึนนู วันไหนเริ่มถ่ายหนังเรื่องต่อไป?" ร่างบางนอนแผ่หราอยู่ในท่าเดิมบนโซฟา ถามผู้จัดการที่พี่ชายหามาให้พลางกินขนมไปด้วย เพราะวันนี้เป็นวันพักผ่อน

               "อีกสองวันเริ่มถ่ายกันในตอนเช้าครับ คราวนี้ถ่ายที่เกาะเชจู" 'คิมอึนนู' ตอบกลับไป

               "อืม ถ้างั้นตอนนี้ก็ว่างไปอีก 2 วันงั้นสินะ อึนนูช่วยไปถามพ่อบ้านให้ที ว่ามีไอศกรีมไหม ถ้ามีขอเป็นรสนมสดนะ ถ้าไม่มีก็เอารสสตรอเบอรี่"

               "ครับ รอสักครู่" อึนนูลงไปด้านล่างตามคำสั่ง เขากลับขึ้นมาพร้อมกับถ้วยไอศกรีมถ้วยใหญ่ที่มีท็อปปิ้งหลากหลาย พ่อครัวจำได้แล้วว่าอันไหนคาริเอลจะชอบ พอเห็นปุ๊บเจ้าตัวก็ตาวาวรีบกินตามใจอยากในทันที ท่าทางการกินเหมือนเด็กๆทำเอาอึนนูมองเพลินไปเลย

               Rrrrrrrr ~

               "ว่าไงครับคุณประธาน" คาริเอลทำเสียงยียวนกวนประสาทเพื่อนสนิท

               "..."

               "อะไรนะ นายตกลงงั้นเหรอ" ทำเสียงตกใจเล็กน้อย

               "..."

               "อือ แล้วตอนไหนล่ะ ฉันมีเวลาแค่วันเดียวนะ"

               "..."

               "ก็ได้ๆ แค่นี้นะ" ติ๊ด! วางไปแล้วก็นั่งสักพักก่อนจะบอกผู้จัดการ "อึนนู พวกเรามีเวลา 1 ชั่วโมง ไปถึงสตูดิโอ S พอทันไหม?"

               "ถ้าตอนนี้ล่ะก็ทันครับ"

               "งั้นก็รีบเลย อึนนู!" รถที่มีผู้ขับคือผู้จัดการคนใหม่ดิ่งไปในทันที

               เอี๊ยดดดด!!!

               "แฮ่กๆ อึนนู เวลาเหลืออีก 15 นาทีก็จริง คราวหลังอย่างซิ่งเหมือน Fast and furious อีกนะ" คาริเอลแทบจะอ๊วกออกมาเมื่อโดนอึนนูทำพิษขับรถอย่างกับกลัวเขาไม่ทัน เมื่อตอนที่อนโดฮยองโทรมา คาริเอลได้รับข้อความว่า ท่านประธานได้รับงานให้เขาเป็นงานถ่ายแบบคู่กับนางแบบหญิงหน้าใหม่ในค่ายของเพื่อนท่านประธาน ความจริงเขาก็อยากจะบ่นให้อันโดฮยองอยู่บ้าง แต่เห็นว่าเวลาถ่ายแค่วันเดียวเลยตกลง "โดฮยอง ส่วนแบ่งของฉันในตอนนี้คือ 90% ของงานถ่ายแบบรวมค่าเสียเวลาด้วย ตามนั้นนะ"

               "ฉันให้นาย 100% เลย รีบเข้าไปกันเถอะทางทีมงานก็พร้อมแล้วด้วย คอนเซ็ปต์งานคือ เร่าร้อน นายคงจะเข้าใจดีใช่ไหม"

               "ง่ายขนาดนั้นเชียว?" คาริเอลเดินเข้ามาพร้อมกับอันโดฮยอง เขาฟังรายละเอียดของงานถ่ายแบบในครั้งนี้ไปด้วย

               "ครั้งนี้เป็นแฟชั่นหน้าร้อน คงง่ายหน่อย มีถ่ายนอกสถานที่ด้วย บางทีอาจต้องแสดงบทคู่รัก" อันโดฮยองว่า ไม่นานก็มาถึงสตูดิโอที่ใช้ถ่ายแบบ ทีมงานจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย เหลือแต่นำคาริเอลไปแต่งตัวเท่านั้น

               ส่วนนางแบบก็มารอตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว งานครั้งนี้ความจริงมีนายแบบอีกคนที่จองไว้ แต่ดันไม่สบายซะก่อน ดีที่อันโดฮยองบอกว่าคาริเอลว่างอยู่ แต่คงต้องจ่ายแพงหน่อย ทางเพื่อนของอันโดฮยองก็ตอบตกลงทันทีแบบไม่ต้องคิด

               "เชิญนั่งนี่เลยค่ะ" ช่างแต่งหน้าสาวบอก เธอตื่นเต้นจนมือไม้สั่นไปหมดเพราะเพิ่งเคยเห็นเจ้าชายแห่งวงการตัวเป็นๆ แถมยังได้รับเกียรติมาเป็นช่างแต่งหน้าอีกด้วย แต่เธอกลับคิดว่าไม่จำเป็นต้องแต่งเลยสักนิด ก็ใบหน้าของอีกฝ่ายสมบูรณ์แบบขนาดนี้ 

               ดวงตา ริมฝีปาก แม้แต่ผิวก็เนียนละเอียดดูสุขภาพดี เธอเพิ่งเคยเห็นคนที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้เป็นคนแรก พอได้สัมผัสผิวเนียนๆนั่นแล้วธอไม่อยากจะหยุดเลย มันนุ่มน่าสัมผัสจริงๆทำเอาเธอเคิบเคลิ้มไปชั่วขณะ

               "เอ่อ.. ต่อไปเป็นชุดค่ะ เชิญที่ห้องเปลี่ยนชุดเลยนะคะ" คาริเอลเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดเพื่อจัดการเปลี่ยนชุดตามคอนเซ็ปต์ ชุดที่ให้เปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นสีขาว เสื้อเชิ้ตแขนกุดสีขาวรองเท้าและแว่นตาสีดำซึ่งเป็นแบรนของทางคนทำโฆษณา

               "ผมพร้อมแล้ว เชิญนำทางไปได้เลย" คาริเอลออกมาจากห้องเปลี่ยนด้วยท่าทีมั่นใจเต็มเปี่ยมเขาพร้อมที่จะทำงานแล้ว ระหว่างเดินก็มีแต่คนหันมอง พวกสาวๆในสตูต่างก็คิดว่าในหนังว่าหล่อมากแล้วพอมาเห็นใกล้ๆแทบจะไปแอบดักตีหัวนางแบบแล้วแอบสวมรอยแทน หล่อราวกับเทพบุตรขนาดนี้ยกใจพวกเธอให้เลย

               "เริ่มจากถ่ายในสตูก่อนครับ แล้วค่อยต่อด้วยโซลเทาน์เวอร์ ดีที่เราอยู่ใกล้เลยไปมาสะดวก" อึนนูบอกรายละเอียดที่เพิ่งได้รับมาเมื่อตะกี้กับร่างบาง

               "โอเค"

               "สวัสดีค่ะ คุณคาริเอล" เสียงจากด้านหลังทำให้คนถูกเรียกต้องหันกลับไป ตาสีทองมองเห็นสาวสวยคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หล่อนแต่งกายด้วยชุดสีขาวคล้ายกัน เขาคาดเดาได้เลยว่าต้องเป็นนางแบบที่มาถ่ายคู่กันแน่ๆ คาริเอลยิ้มให้เธอ

               "สวัสดีครับ"

               "วันนี้ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะคะ" เธอบอกแล้วส่งสายตาแบบแปลกๆมาให้ มีหรือที่คาริเอลจะไม่เข้าใจ สายตายั่วยวนแบบนี้เขาล่ะเจอมาเยอะพอตัวเลยล่ะ! ตลอด 2 ปีมานี้ มีนักแสดงหญิงมากมายมาเสนอตัวให้เขาสายตาแบบนี้เขาล่ะชินแล้ว ทำตัวเฉยๆไว้เดี๋ยวก็คงเลิกราไปเอง

               "ครับ" ตอบแล่วเริ่มถ่ายแบบกันในคอนเซ็ปต์หน้าร้อนแถมยังเป็นแบบคู่ ความใกล้ชิดก็มากบางทีก็ต้องโอบ แน่นอนว่าเขาเป็นมืออาชีพจึงสามารถทำได้แบบไม่ติดขัด แต่แม่นางแบบนี่สิ พอโอบเข้าหน่อยก็เบียดซ้ายเบียดขวา แนบชิดจนจะรวมเป็นร่างเดียวกัน เมื่อถ่ายที่สตูเสร็จ ทุกคนก็ต้องย้ายกองถ่ายไปที่ต่อไป สถานที่ๆมีคนพลุกพล่านเดินไปมากลางโซลเทาน์เวอร์

               แชะ!

               "ฝ่ายหญิงขยับออกมาอีกหน่อยครับ ดีครับ" ช่างภาพว่า ตอนนี้อารมณ์ของทั้งสองคนกำลังมา แต่ดูเหมือนฝ่ายหญิงจะเข้าชิดเข้าไปหาฝ่ายชายทุกทีจนช่างภาพต้องคอยบอก เขาก็เป็นช่างภาพที่อยู่ในวงการนี้มานานทำไมจะไม่รู้ว่านางแบบสาวคิดอะไรอยู่ แต่ที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือคาริเอลดูจะไม่วอกแวกกับนางแบบสาวคนนี้เลยสมกับที่เป็นมืออาชีพจริงๆ

               เวลาล่วงเลยไปจนถึงตอนเย็น ทุกอย่างที่ต้องถ่ายก็ถูกเก็บรายละเอียดไว้หมด ทั้งรูปที่ต้องเลือกเพื่อใช้โฆษณาสินค้า รูปทั้งหมดต่างก็มีแต่รูปที่ดูสมบูรณ์แบบทั้งนั้น แต่สำหรับนางแบบดูจะออกแนวไม่ค่อยมีสมาธิอยู่หลายรูป แต่สุดท้ายก็ได้รูปที่ดีที่สุดอยู่ดี

               "โอเคครับ เลิกกองได้" ผู้ที่กำกับการถ่ายแบบในครั้งนี้บอกกับลูกน้อง ตอนนี้คาริเอลก็นอนพักอยู่ในรถคันหรูของตัวเองกับคิมอึนนูที่รัวแป้นพิมพ์จัดตารางงานเจ้าชายของวงการบันเทิงอยู่

               ก๊อก ก๊อก!

               "อึนนู เปิดด้วย" คนนอนอยู่ว่า คิมอึนนูเองก็ต้องเป็นคนเปิดอยู่แล้วเพราะมันคือหน้าที่ของเขา

               "เฮ้! คาร์ล มีคนอยากพบน่ะ" อันโดฮยองว่าแล้วก็เข้ามาพร้อมกับเด็กสาวอีกคนที่มีหน้าตาน่ารักมีความคล้ายคลึงกับอันโดฮยองอยู่บ้างอายุอานามก็อยู่ที่ประมาณ 9 ขวบ

               "หืม? ซอนแจ!"

               "คุณอาคาร์ล!!" เด็กสาวที่คาริเอลเรียกคือ 'อันซอนแจ' หลานสาวของอันโดฮยองที่เขารู้จักเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ช่วงที่เจอกันใหม่ๆเธอติดคาริเอลแจเลย เธอสนิทกับคาริเอลในระดับที่ว่าแทบจะเป็นคุณอาแท้ๆของเธอเลย อันซอนแจวิ่งเข้ามากอดคุณอาของเธอด้วยความคิดถึง เพราะไม่ได้เจอกันเกือบ 5 เดือน "ซอนแจคิดถึงคุณอาจังค่ะ!"

               "อาก็คิดถึงซอนแจ แล้วนี่ปิดเทอมแล้วเหรอ?" คาริเอลอุ้มซินแจขึ้นมาด้วยแขนเดียวบางคนก็รู้สึกแปลกใจที่คาริเอลแข็งแรงกว่าที่เห็นภายนอกนัก 

               "วันนี้คุณแม่บอกว่าให้ชวนคุณอาไปทานข้าวที่บ้านด้วยค่ะ" ปากน้อยๆนั่นพูดบอกคนตรงหน้า

               "ได้สิ แต่ว่าตอนนี้คงต้องรีบหน่อยแล้วเพราะจะถึงเวลาแล้วนี่ รีบไปกันเลยมั้ยครับคุณหลาน?" คาริเอลบอกคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู อันซอนแจเป็นเด็กน่ารักและฉลาดเขาเอ็นดูเธอมากทีเดียว ทั้ง 4 คนรวมไปถึงอึนนูก็มาที่บ้านพี่สะไภ้ของอันโดฮยองเพื่อร่วมกันทานข้าวเย็น วันเวลาผ่านไปอีกวัน แล้ววันที่คาริเอลจะต้องถ่ายหนังก็มาถึง

               เป็นเรื่องเกี่ยวกับ ผู้ชายคนหนึ่งที่มีฐานะเป็นถึงเศรษฐี แต่วันหนึ่งเขาพลาดโดนโกงจนหมดตัวล้มละลาย เขาถูกเหยียดหยามจากเหล่าคนที่เป็นเศรษฐีด้วยกัน แม้แต่เพื่อนหรือแฟนยังต้องเลิกคบกับเขา เพียงเพราะเชื่อว่าเขาไม่มีเงิน เหตุการณ์ในตอนนั้นทำให้เขารู้สึกเข็ดหลาบไม่อยากรักใครอีก

               เขาจำเป็นต้องกินอยู่อย่างง่ายๆ ดีที่เขามีบ้านหลังเล็กๆที่เคยซื้อเอาไว้ มันเพียงพอที่จะสามารถอยู่กับพ่อกับแม่ของเขาได้ เค้าต้องกินอยู่อย่างประหยัดยังดีที่เขาสามารถ บริหารจัดการเงินของตัวเองได้ เขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเปิดร้านขายของเล็กๆ

               อยู่มาวันหนึ่งเขาก็ได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอนั้นเป็นเพียงคนธรรมดาติดดินเช่นเดียวกันกับเขา เธอเข้ามาเติมเต็มความสุขที่เขาขาดหายไป ภาพแปลว่าหัวใจเขายังไม่อยากจะรับใครเข้ามาอีกเขาจึงได้ปิดกั้นตัวเขาจากเธอ ในวันหนึ่งเขาเมาแล้วเกิดมีอะไรกับเธอ จนเธอตั้งท้องแต่เขาก็ไม่มีโอกาศได้รู้เพราะเธอหนีเขาไปพร้อมกับลูกในท้อง ในตอนที่เธอหายไปเขาก็รู้แล้วว่าตัวเขานั้นรักเธอมากแค่ไหนทั้งเธอยังมีอะไรกับเขาเป็นคนแรก

               5 ปีต่อมาฐานะของเขาก็ขยับขึ้นมาเป็นเศรษฐีอีกครั้ง เขาสามารถหาเงินได้มากกว่าที่เคยเป็นเมื่อก่อนจนเขาได้เป็นอภิมหาเศรษฐี ตอนนี้เขาเป็นคนที่ไม่คบค้าสมาคมกับใคร เพราะคนพวกนั้นไม่จริงใจ เขาหาคนที่เขาไว้ใจได้เข้ามาอยู่ในบริษัทของเขา แม้แต่เพื่อนและแฟนเก่าก็ยังพยายามที่จะคืนดีกับเขาโดยมีข้ออ้างต่างๆนานา แต่เขาก็ไม่สนใจพวกนั้นเลย

               วันหนึ่งมีพนักงานเข้ามาใหม่ และวันนั้นเองก็เป็นวันที่เขาได้พบกับเธอคนนั้นอีกครั้ง เขาพยายามขอโทษเธอในความผิดครั้งนั้นและให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม เขาพยายามทำทุกอย่าง แต่เขาก็โดนเธอปฏิเสธตลอด ในวันหนึ่งเขารู้มาว่าเธอมีลูกกับคนอื่นเขาก็เกิดคิดว่าเธอมีผู้ชายคนอื่นโมโหไม่ฟังอะไรและเริ่มที่จะทำร้ายเธอ เขาพยายามบีบบังคับเธอทุกทางไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเงินหรือเรื่องอะไรเพื่อทำให้เธอรู้ว่าเธออยู่ในกำมือของเขา

               เขาพาเธอมาที่คอนโดรั้งเธอไว้และพยายามตอกย้ำว่าเธอคือของเขา เธอเจ็บปวดกับการกระทำของเขาแต่เธอก็ยังคงทน ด้วยเพราะว่าเธอก็รักเขาเธอไม่กล้าพูดว่าลูกของเขากับเธอคือเด็กคนนั้น ในวันหนึ่งเขาก็ทำรุนแรงกับเธอมากเกินไปจนอวัยวะเพศเธอฉีกขาดมีเลือดไหลนอง 

               เขารีบนำตัวเธอไปส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดอาการของเธออยู่คั่นรุนแรง ในตอนนั้นเองเขาก็ได้รู้ความจริงทุกอย่างจากปากของผู้ชายที่เขาคิดว่าเป็นสามีของเธอ แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นพี่ชายแท้ๆของเธอ ว่าเด็กคนนั้นคือลูกของเขากับเธอเอง เขาพร่ำบ่นและขอโทษค่ะอยู่ข้างๆร่างของเธอ เขาดีใจมากที่เธอนั้นปลอดภัยแล้วก็สัญญากับตัวเองว่าหากเธอตื่นขึ้นมา เขาจะขอโทษเธอและทำตัวดีกับเธอจะไม่รุนแรงกับเธออีก

               เมื่อเธอฟื้นขึ้นมา เธอก็ทราบว่าพี่ชายของเธอได้เล่าทุกอย่างให้เขาฟังและเขาสามารถยอมรับได้ ความรู้สึกที่เขามีแต่เธอก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ขอสารภาพว่ารักเธอมาก เขาขอเธอคืนดีและขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง เธอเองก็รักเขามากเช่นกันเธอก็เลยยอมวางสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอไว้ลง แล้วตกลงคืนดีกับเขา จากนั้นเขากับเธอก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

               กว่าคาริเอลจะถ่ายหนังเรื่องนี้เสร็จ ก็กินเวลาไปเกือบ 7 เดือน แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาเป็นพระเอก แต่บางเรื่องเขาก็อยากจะเป็นตัวร้ายมากกว่า แต่เนื่องจากว่าเรื่องนี้โดฮยองเป็นคนรับงานให้เขา เขาเลยไม่มีทางเลือกต้องตั้งใจแสดงหนังดราม่าน้ำเน่าแบบนั้นไป...


----- 100% -----

#โอ๊ย งานเยอะอีกแล้วค่ะ ไม่ค่อยมีเวลาเลย ไรท์มาตรวจเช็คอีกทีรู้สึกหมือนแถวมันห่างหันแปลกๆ
#ตอนต่อไปไรท์จะพยายามมาไวๆนะคะ ตอนนี้อาจจะน่าเบื่อนิดๆนะ
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

1,404 ความคิดเห็น

  1. #503 zeerin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:26
    สแตนบายรอนะค้าาา อิอิ
    #503
    0
  2. #502 phatcharaa (@phatcharaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:41
    ไม่น่าเบื่อเลย สนุกมาก รอๆๆๆๆๆๆๆ
    #502
    0
  3. #501 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:06
    อยากเห็นสามีแล้วอะ~555
    #501
    0
  4. #500 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:51
    ชอบบบบบบ รอตอนต่อไปปปปปป
    #500
    0
  5. #488 Jjane (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:21
    รอน๊าาาาาาาาาาไรท์จร้า
    #488
    0
  6. #483 เรื่อยๆลอยๆ (@100943) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:11
    อันนี้คิดเล่นๆนะเห็นว่าคาริเอลไปหลายที่แล้วยังเหลืออยูที่หนึ่งโลกเกมจีบหนุ่มไงล่ะแต่ก่อนจะไปโลกเกมจีบหนุ่มโลกพ่อมดก้น่าสนใจ ว่าแต่จะไปโลกเกมจีบหนุ่มหรือป่าวนะ(อันนี้ก้ลุ้นต่อไป๊)
    #483
    0
  7. #482 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:55
    เข้าไปตีหัวเเล้วสวมรอย??

    #555 ไรท์คิดได้ไงค่ะ คิดได้ยังไง คิดเหมือนเราเลย อยากจะเอาสปาต้าเสียบพุงเเล้ววิ่งไปกระโดดกอดคาริเอลให้เหล่าเมะๆทั้งหลายๆอิจฉาคาร้อนซะเลย
    #482
    0
  8. #480 Thanatchapon. (@mild17410) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:54
    ขอบคุณค่ะ
    #480
    0
  9. #479 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:51
    ละครน้ำเน่ามาก555
    #479
    0
  10. #478 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:31
    มาต่ออีกน้าา
    #478
    0
  11. #477 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:25
    ไม่น่าเบื่อค่ะ ชอบมาก
    รอนะคะ
    #477
    0
  12. #476 123_Care (@123_Care) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:15
    มาต่ออีกน้าาาาา
    #476
    0
  13. #475 Lovely_Otaku (@Lovely_Otaku) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:00
    รอต่อปายยยย
    #475
    0
  14. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:35
    รอออออ
    #474
    0
  15. #472 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:38
    ชะนีขยัยขายอ้อย555
    #472
    0
  16. #471 Jjane (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:08
    ค้างอ่ะไรท์จร้าาา รอน๊าาาาาา
    #471
    0
  17. #470 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:11
    รอต่อน้าาาา
    #470
    0
  18. #469 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:31
    รออออออออ
    #469
    0
  19. #468 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:27
    แฟนตาซีได้อีก555 ชอบมากนะครับ // คาริเอลไปที่ไหนมีเรื่องเซอร์ไพรส์ได้ตลอดเวลาเลยนะ555
    #468
    0
  20. #467 123_Care (@123_Care) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:23
    อยากอ่านอีกอ่าาาาา
    #467
    0
  21. #466 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:08
    ชอบความแฟนตาซีนี้จังงง
    #466
    0
  22. #465 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:42
    อัพอัพอัพเถอะน้าสนุกมากๆเลย
    #465
    0
  23. #464 choedsak (@choedsak1993) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:19
    อัพต่ออัพต่ออัพต่อ
    #464
    0
  24. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:55
    รอน้าาาาา
    #463
    0