เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 21 : | 20 | ข้าเพียงเมามาย [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    4 มี.ค. 60

  


- ชินอ๋อง 'หลี่ซื่อหมิน' -


20

ข้าเพียงเมามาย


              ณ จวนชินอ๋อง

              ลี่หยางหวินเฟยกลับมาที่จวนในตอนเที่ยงวัน มัวแต่ขยับขยายกิจการจนลืมไปได้อย่างไรว่าเข้าปีที่สี่แล้วตั้งแต่ถูกแต่งตั้งให้เป็นอ๋อง อยู่แบบนี้ก็ดีแต่ทว่าเขาเริ่มเหงาแล้วสิ คิดถึงท่านคาเอลชะมัดทั้งคิดถึงเหล่าท่านพี่ทั้งเจ็ดอีก แต่คงอีกนานกว่าจะพบเจอกัน คล้ายกับว่าความโดดเดี่ยวในจวนชินอ๋องนี้ต้องการผู้มาเติมเต็มเสียอย่างนั้น

              ว่ากันว่าคนทุกคนเกิดมาเฒ่าจันทราต้องผูกด้ายแดงไว้ให้ แล้วตัวเขาเองจะมีเนื้อคู่หรือไม่นะ แล้วเนื้อคู่ในชาตินี้นั้นอยู่หนใด ...โชคดีที่หวินเฟยถูกซิวหยวนชักชวนให้ไปด้วยกัน ในอีกเจ็ดวันนี้เห็นทีจะมีเรื่องสนุกให้ทำอีกแล้ว

              "นายน้อย ยินดีต้อนรับกลับขอรับ" มี่ลู่เผิงออกมาต้อนรับนายน้อยของตนพร้อมกับสาวใช้อีกสองคน

              "ลู่เผิงอีกเจ็ดวันข้าจะต้องไปเยือนแคว้นฉิน ข้าอยากให้เจ้าอยู่ดูแลที่นี่ให้ดี..."

              "แต่นายน้อยขอรับ หากข้าไม่ไปด้วยแล้วผู้ใดจะปรนนิบัติท่านเล่าขอรับ" พ่อบ้านกำลังจะแย้ง

              "เสด็จพี่จัดเตรียมไว้ให้ข้าแล้วมิต้องเป็นห่วง ตอนนี้เจ้าก็อยู่ดูแลกิจการให้ข้าเป็นพอ เข้าใจหรือไม่ลู่เผิง" หวินเฟยบอกพ่อบ้านไป ความจริงเขาก็คุ้นชินกับการใช้ชีวิตคนเดียวอยู่แล้วจึงไม่ยุ่งยากอันใดหากจะนำข้ารับใช้ไปเพียงไม่กี่คน

              "ได้ขอรับ ลู่เผิงจะไม่ทำให้นายน้อยผิดหวัง นายน้อยลู่เผิงจะรีบไปจัดเตรียมของไว้ให้ระขอรับ"

              "อื้อ ไม่ต้องรีบ ค่อยจัดเตรียมก่อนวันไปก็ได้"

              "มิได้ขอรับ ข้าวของๆนายน้อยจะต้องพร้อมที่สุด ลู่เผิงมิอยากให้นายน้อยดูงดงามน้อยกว่าผู้ใด แล้วนายน้อยจะให้ข้าน้อยเอาของสำคัญไปด้วยหรือไม่ขอรับ"

               "เอาไปสิ จัดเตรียมให้ข้าด้วยแล้วกัน" ของสำคัญที่ว่าคือมีดสั้น มีดผ่าตัดที่สั่งทำ พร้อมด้วยโอสถมากมายหลายชนิดที่เขามีเก็บเอาไว้ใช้

               "ขอรับ นายน้อย" ลู่เผิงโค้งตัวลงแล้วออกไปจัดเตรียมอาภรณ์และะสิ่งของต่างๆที่จำเป็นต้องใช้สำหรับการเดินทาง เดินทางไปแคว้นฉินต้องใช้เวลาเกือบเดือนเพราะต้องอ้อมภูเขา โชคดีที่แคว้นอยู่ติดกันจนใช้เวลาเดินทางไม่นาน

              หวินเฟยส่ายหัวไม่เข้าใจว่าเขางดงามที่ตรงใด ใบหน้าเขาออกจะหล่อเหลาคล้ายฮ่องเต้ ทว่างดงามกว่านิดหน่อยเอง นิดเดียวจริงๆนะ แต่ขนาดลู่เผิงยังว่างามนั้นออกจะเกินไปหรือไม่? แล้วลู่เผิงยังเป็นพ่อบ้านที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว แม้จะอายุมากก็ไม่ทำให้อีกฝ่ายดูแก่ลงไปเท่าไหร่แถมยังดูเจ้ากี้เจ้าการมากขึ้น คนแก่ก็เป็นเช่นนี้ล่ะหนอ...

              "นายน้อย ข้าน้อยจัดสำรับไว้ให้แล้วขอรับ" ลู่เผิงเข้ามาเรียนนายน้อยของตน ลี่หยางหวินเฟยใช้มือขาวค้ำโต๊ะเพื่อลุกยืน เนื่องจากนั่งตรวจบัญชีนานเกินไปเหน็บเลยกินเล็กน้อย เดินลมปราณเล็กน้อยความเหน็บชาก็หาย

              "อืม ลู่เผิงเจ้าไปหาอะไรทานเถอะ พวกเจ้าด้วย" ทันทีที่ถึงโต๊ะอาหาร ลี่หยางหวินเฟยก็ไล่ข้ารับใช้ออกไปจนหมด ส่วนตนเองก็นั่งทานคนเดียว ทานได้นิดหน่อยก็อิ่ม เขาเดินออกมาสะสางบัญชีงานต่อจจนฟูบหลับไปกับโต๊ะ

              มี่ลู่เผิงเข้ามาเห็นก็ส่ายหัวตั้งแต่สองสามวันก่อนแล้วที่นายน้อยของเขาเร่งทำงานทั้งที่จะสั่งให้เขาทำให้ก็ได้แต่กลับไม่ทำ เพียงเพราะไม่อยากให้ผู้อาวุโสเช่นเขาต้องเหนื่อยมากในช่วงเวลาที่ไม่อยู่ที่แคว้น ช่างเป็นนายน้อยที่ไม่เหมือนใครจริงๆ

              ลี่หยางหวินเฟยตรวจสอบสมุดบัญชีอยู่เงียบๆไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบๆเอาเสียเลย กระทั่งเวลาผ่านไปถึงวันที่เจ็ดหลังทานข้าและให้ลู่เผิงช่วยแต่งตัวให้เสร็จเพื่อรอฮ่องเต้ยังจัดการตรวจบัญชีเพื่อฆ่าเวลา แม้ฮ่องเต้มายังไม่อาจละความสนใจของพระอนุชากับกองสมุดบัญชีได้

              "หวินเฟย เราต้องออกเดินทางกันแล้ว" สุรเสียงคุ้นเคยเอ่ยเรียกคนที่กำลังจะจมกองสมุดบัญชีให้รู้สึกตัว

              "มาแล้วหรือพะยะค่ะ เสด็จพี่"

              "หากพร้อมแล้วก็ไปกันเถิด เราไม่ควรเสียเวลาการเดินทาง"

              "ลู่เผิงจวนนี้ต้องฝากเจ้าดูแลแล้ว" เมื่อขึ้นรถม้าก็ไม่วายกล่าวกับพ่อบ้าน

              "ข้าน้อยจะทำให้ดีที่สุดขอรับนายน้อย" ลู่เผิงโค้งตัวเคารพแล้วขบวนเดินทางของฮ่องเต้ก็ออกเดินทางไป

              ในระหว่างการเดินทาง

              "น่าเบื่อเหลือเกิน ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก" คนเป็นอ๋องบ่นพึมพำในรถ เขาไม่ใช่บุรุษงามถึงขนาดที่เตะตาใคร แต่เขากลับมีเสน่ห์ตรงที่ความงามและความหล่อเหลานั้นรวมอยู่ด้วยกันเกิดเป็นใบหน้าที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่า อันว่าความงามนั้นเป็นต้นเหตุแห่งหายนะนั่นเอง

              ตกค่ำขบวนเสด็จของฮ่องเต้ก็ต้องหาที่ค้างแรม ทุกคนทำงานกันอย่างกระฉับกระเฉงอาหารในมื้อนั้นเป็นอาหารง่ายๆเช่นเนื้อตากแห้ง กระทั่งฮ่องเต้และชินอ๋องเองก็ยังกินอาหารแบบเดียวกันและนั่นทำให้เหล่าทหารและผู้ติดตามต่างก็รักและเคารพในตัวฮ่องเต้มากยิ่งขึ้น และเนื้อแห้งก็ยังจะเป็นอาหารในทุกๆมื้อจนถึงแคว้นฉิน

              สิบวันถัดมา

              "เสด็จพี่ข้าเริ่มเบื่อเนื้อแห้งแล้ว หาอย่างอื่นกินบ้างดีหรือไม่ มิเช่นนั้นพวกเราต้องป่วยเอาเป็นแน่" หากจะบอกว่าขาดสารอาหารคงไม่เข้าใจกันเลยต้องบอกว่าป่วยแทน ทุกคนเองก็คิดเช่นนั้นแต่ในป่าเช่นนี้จะหาอย่างอื่นได้ที่ไหน เสบียงที่เตรียมมาก็ไม่มีใครทำได้นอกจาก...

              "เจ้าก็ทำสิ" ฮ่องเต้ตรัสกับหวินเฟย ร่างบางขยับเข้ามาใกล้ๆเพื่อกระซิบบอกบางอย่าง

              "เสด็จพี่ ท่านลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าเป็นบุรุษควรห่างไกลห้องครัว" คำนั้นทำเอาซิวหยวนหัวเราะร่วนเรียกความสนใจเหล่าทหารและข้ารับใช้ได้เป็นอย่างดี

              "ฮ่าๆ เช่นนั้นเจ้าก็กินเนื้อแห้งต่อไปเถิด" หวินเฟยหน้ามุ่ยบ่นพึมพำ ที่นี่คนเยอะไปเขาไม่อยากแสดงฝีมือเท่าใดนักด้วยว่าเกรงใจตำแหน่ง แต่ก็อยากกินอย่างอื่นบ้างนี่นา... เช่นนั้นก็เอาไว้รอกินที่งานเลี้ยงก็แล้วกัน หากว่าอาหารหมดก็โปรดอย่าว่าข้าล่ะ หึ!

              "ว่าแต่เสด็จพี่ ใครคือผู้จัดงานนี้ขึ้นหรือพะยะค่ะ?"

              "ฮ่องเต้แคว้นฉินส่งคนมาเพื่อเจรจาพันธมิตร ข้าคาดว่าเขาน่าจะส่งไปทั้งเจ็ดแคว้นทว่ามีเพียงสองแคว้นที่เข้าร่วม นอกนั้นไม่ต้องการ อาจเพราะอันใดก็ไม่อาจทราบได้ ที่ข้าเลือกจะเข้าร่วมเพราะแคว้นเรากับแคว้นฉินนั้นเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันมาตลอด อีกอย่างหากเป็นศตรูกันคงไม่ดีทั้งสองฝ่ายเป็นแน่"

              "เป็นความคิดที่ดียิ่ง แต่อีกกว่าสิบวันเราจะถึงแคว้นฉิน คราวนี้ข้าขอขี่ม้านะท่านพี่ ข้าเบื่อการนั่งรถม้ายิ่งนัก"

              "ข้าก็คิดไว้เช่นนั้น รถม้าเอาไว้ใช้ยามนอนก็พอแล้ว"

              ทั้งสองร่วมขี่ม้านำขบวน โดยมีการหยอกล้อกันไปตามทางตามประสาพี่น้อง ทั้งเรื่องสตรีที่ซิวหยวนเคยพบเจอ หวินเฟยก็นำมากล่าวไปเสียหมด นั่นเป็นภาพที่น่าดูชมยิ่ง พระองค์ทั้งสองนั้นทหารบางนายก็เห็นมาแต่เมื่ออายุยังเยาว์อยู่ ใบหน้าที่ไม่เหมือนแต่ก็คล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วนสามารถล่อลวงทั้งบุรุษทั้งสตรีได้เลย

              ไม่กี่วันก็มาถึงแคว้นฉิน การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นตลอดทั้งเส้นทาง แต่สิ่งที่หวินเฟยเบื่อมากเลยก็คืออาหารที่ซ้ำซาก เขาลืมคิดเรื่องโรงเตี้ยมไปได้อย่างไรหากให้พ่อครัวทำอาหารหมักหรือตากแห้งไว้หลายๆอย่างก็คงดีจะได้นำติดมาด้วยบ้าง...แต่มาคิดได้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว

              "ถวายพระพรฝ่าบาท กระหม่อมถานกงกง เชิญขบวนเดินทางของพระองค์ตามกระหม่อมมาพะยะค่ะ" ถานกงกงที่ถูกมอบหมายให้ทำหน้าที่ให้ออกมาต้อนรับราชอาคันตุกะจากต่างแคว้น ถานกงกงพาพวกเขามายังตำหนักรับรอง ที่นี่หรูหราสมกับที่เป็นเมืองที่ร่ำรวยและแข็งแกร่งที่สุด

              พวกเขานำทหารมาเพียงสามร้อยขนข้าวของมาเท่าที่จำเป็นและวัตถุดิบทำอาหารอีกสองเกวียน สุราอีกสองเกวียน เพื่อนำมาร่วมงานเลี้ยง อีกสองวันงานเลี้ยงจะเริ่ม ได้ยินว่าฮ่องเต้แคว้นฉู่ได้เสด็จมาถึงก่อนแล้วเมื่อสองวันก่อน ดังนั้นก่อนจะถึงวันที่งานเริ่ม ทุกคนจะได้เที่ยวเล่นในเมืองหลวงได้ตามสบาย

              "ลำบากถานกงกงแล้ว" หวินเฟยก้มหัวให้เล็กน้อยกงกงของฮ่องเต้อาจฐานะไม่เทียบเท่าเขาแต่ทว่าก็ยังดูอาวุโสกว่าในเรื่องอายุอยู่ดี ถานกงกงเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกนับถืออ๋องผู้นี้ยิ่ง ไม่ทระนงตัวเหมือนกับเหล่าอ๋องที่แคว้นฉู่ที่มีนิสัยเย่อหยิ่งไม่ยอมคน

              "เรื่องเล็กน้อยพะยะค่ะ เชิญพระองค์พักตามสบาย หากมีเรื่องอันใดเรียกกระหม่อมได้ตลอดเวลานะพะยะค่ะ"

              "เจิ้นขอบใจเจ้ามาก" ฮ่องเต้ก็อีกคนทำเอาผู้เฒ่ารู้สึกนับถือมากจริงๆ เป็นถึงฮ่องเต้สูงศักดิ์ทว่าไม่ถือตัวเลยสักนิด น่านับถือโดยแท้

              "นี่คือป้ายที่ใช้สำหรับออกนอกวังที่ฮ่องเต้แคว้นฉินทรงสั่งให้กระหม่อมนำมาให้พะยะค่ะ กระหม่อมขอตัวนะพะยะค่ะ" เมื่อหวินเฟยยื่นมือไปรับป้ายทองมาแล้วก็กะจะถือครองไว้เพียงผู้เดียว มาแคว้นฉินครานั้นเขามิได้ท่องเที่ยวในเมืองเลย ถมเจ้าเมืองคนที่เขาสังหารก็เป็นเจ้าเมืองเมืองเล็กๆห่างไกลจากที่นี่ไปอีก

              "เสด็จพี่ ข้าขอออกไปข้างนอกนะพะยะค่ะ" ให้เหล่าสาวใช้ที่ลู่เผิงจัดมาให้จัดการกับของที่นำมาแล้วตนเองก็ถือโอกาสไปเที่ยวเล่น แต่ก่อนไปก็ได้มาบอกซิวหยวนให้ทราบก่อน

              "อืม เช่นนั้นก็อย่าเที่ยวเล่นให้มากนักล่ะ" ผู้เป็นฮ่องเต้กล่าวกับอนุชาของตน เขาต้องการที่จะพักผ่อนเพราะเพิ่งเดินทางมาถึง

              "พะยะค่ะ แล้วข้าจะซื้อของมาฝากท่านนะ ไปล่ะเสด็จพี่... พวกเจ้าไม่ต้องตามข้าไปนะเข้าใจหรือไม่ ข้าจะไปเที่ยวเล่นเพียงผู้เดียว" ยังไม่ลืมเอ่ยสั่งเหล่าผู้ติดตาม เขาเป็นอ๋องย่อมต้องมีองครักษ์เงาที่ท่านตาจัดมาหาให้เพียงแต่คนเหล่านั้นจะคอยระวังตัวให้เขาเอง 

              ท่านตาจัดหามามีประมาณสิบคนคอยดูแลเขากับฮ่องเต้ตลอดเวลาของเขาบอกว่าไม่ต้องการองครักษ์เงาเพราะตัวเขาเองก็มิได้สร้างศัตรูไว้ที่ใดเลยไม่จำเป็นต้องมี ดังนั้นเหล่าองครักษ์จึงถูกส่งไปอยู่กับซิวหยวนแทน ตัวเขาเองก็มั่นใจว่าป้องกันตนเองได้ ถ้าเกิดพลาดขึ้นมามันก็เป็นเรื่องของในอนาคตแล้ว

              "เชิญท่านอ๋องพะยะค่ะ" เหล่าทหารที่ประจำการหน้าประตูวังเห็นป้ายแล้วก็รู้ได้ว่าคนตรงหน้าคืออาคันตุกะจากต่างแคว้นจึงอนุญาตให้ผ่านออกไปได้หวินเฟยในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ก้าวเดินออกมานอกรั้ววังอย่างไม่เร่งรีบ ออกมาจากวังก็เห็นเมืองแล้วเขาเดินตามถนนเส้นหลักผ่านบ้านคนไปเรื่อยๆ เรียกได้ว่าบ้านแต่ละหลังทำการค้าขายทั้งสิ้น..

              เดินไปเดินมาก็ไปสะดุดกับของกินเลยซื้อติดไม้ติดมือไปด้วย เดินมาไม่นานก็พบอีกคราวนี้เป็นมันนึ่ง เนื้อมันสีเหลืองเปลือกสีม่วงๆนั่นดูน่ากินมากจนต้องเดินเข้าไปซื้อมาหัวหนึ่งแล้วก็สั่งกลับบ้านอีกสองหัว มันนึ่งร้อนๆอยู่ในมือช่างน่ากินยิ่ง เขากินไปเดินไปเรื่อยๆจนมันที่อยู่ในมือนั้นหมดแล้ว

              "ปล่อยข้า! พวกเจ้ามัวทำอันใดอยู่ เอาเจ้าบ้านี่ออกไปไกลๆข้าประเดี๋ยวนี้!" เสียงดังโหวกเหวกทำเอาหวินเฟยอยากรู้อยากเห็นจนตามไปดูโดยการเบียดเสียดกับคนมากมายเข้าไป เห็นว่ามีชายฉกรรจ์สองคนกำลังลากตัวขอทานผู้หนึ่งสวมใส่เสื้อผ้าขาดๆเนื้อตัวมอมแมมออกจากบุรุษอีกคนที่สวมใส่เสื้อผ้าหรูหราก่อนจะโดนต่อยไปอีกสองครั้ง

              "นะ...นายท่าน ข้าน้อยขอเพียงอาหารเล็กน้อยเท่านั้น ได้โปรดช่วยแบ่งมันแก่ข้าน้อยด้วยเถิด" น้ำเสียงแหบแห้งปนร้องขอของขอทานทำเอาชาวบ้านรู้สึกเวทนายิ่งนัก 

              บุรุษผู้ที่สวมใส่อาภรณ์หรูหราหันไปซื้อหมั่นโถมาลูกหนึ่งแล้วมานั่งตรงหน้าขอทาน ทุกคนต่างก็นึกว่าชายผู้นี้จะให้หมั่นโถแก่บุรุษขอทาน ทว่าเขากลับทำสิ่งที่คาดไม่ถึง บุรุษในอาภรณ์หรูหราโยนหมั่นโถลงบนพื้นก่อนจะใช้เท้าเหยียบซ้ำจนมันเละแล้วกล่าว

              "ข้าแบ่งให้แล้ว กินเสียสิ" ตามด้วยเสียงหัวเราะเย้ยหยัน การกระทำเช่นนั้นทำเอาแม้แต่หวินเฟยยังโมโห จิตใจทำด้วยอะไร เพียงแค่ยื่นให้เขาดีๆเลยไม่ได้หรืออย่างไรกัน เกิดมาเป็นผู้ดีร่ำรวยเสียเปล่านิสัยไม่ต่างจากสุนัข!

              ผู้คนต่างก็เวทนาขอทานผู้นั้นบางคนที่เห็นขอทานมานั่งอยู่ตั้งแต่เช้ายังไม่เห็นได้กินอันใดเลยแต่เมื่อขอกลับขอไม่ถูกคนพบเจอคนเช่นนี้ได้ ช่างน่าเวทนาโดยแท้ ทุกคนต่างไม่มีใครเข้าช่วยเหลือขอทานเลย พวกเขายังคงเฉยจนคนเหล่านั้นเดินจากไป ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

              แน่นอนว่าหวินเฟยเป็นคนใจบุญ แม้จะไม่ได้ใจบุญถึงขนาดนั้นแต่เขาก็รู้สึกสงสารเป็น บุรุษในอาภรณ์หรูหราเมื่อกี้ก็ทำเกินไป ไม่ต่างจากสุนัขเลยสักนิด เขาเดินเข้าไปหาบุรุษขอทานที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้พบว่าขอทานก็มองมาที่ตนเช่นกัน หวินเฟยนั่งลงข้างๆ แล้วยื่นของกินและมันนึ่งที่เพิ่งซื้อมาให้แก่ขอทาน

              "นายท่าน...ให้ข้าน้อยหรือ?" เขามองมาอย่างมีความหวัง หวินเฟยพยักหน้าเบาๆพร้อมด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า ขอทานรับมาแล้วรีบกินอย่างมูมมามเพราะความหิว หวินเฟยเองก็ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นมองขอทานกินอย่างเอร็ดอร่อย ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกมีความสุข "แค่กๆ"

              "ค่อยๆทาน ไม่มีใครกล้าแย่งเจ้าหรอก" บุรุษขอทานกินจนสำลัก หวินเฟยลูบหลังให้อย่างไม่รังเกียจที่เนื้อตัวที่มอมแมมของอีกฝ่าย ตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือยไปเห็นเลือดที่ไหลออกมาเล็กน้อยจากมุมปากขอทาน นึกได้ว่าลู่เผิงติดผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ให้ที่ช่องในอกเขาได้ดึงมันออกมายื่นให้คนตรงหน้า

              "?!" ขอทานงุนงงเอาแต่มองหน้าหวินเฟย

              "รับไปสิ เอาไว้ซับเลือดที่มุมปากของเจ้า" ขอทานยื่นมือที่สั่นๆออกมารับไป

              "ข้าต้องขอตัวก่อน เจ้าก็อย่าได้ไปขอเจ้าพวกแบบนั้นอีกนะ นี่เป็นสิ่งที่ข้าพอช่วยเหลือเจ้าได้บ้าง" เขายื่นเงินหนึ่งตำลึงทองให้ขอทาน หวังว่าเงินนั่นอาจจะช่วยให้อยู่ได้อีกหลายวันก่อนจะเดินเที่ยวเล่นต่อไปเรื่อยๆ...

_______________

              สองวันถัดมางานครื้นเครงถูกจัดขึ้นที่ลานกว้างของพระราชวังในเวลากลางคืน ฮ่องเต้จากสามแคว้นยังมิได้เสด็จมาส่วนผู้ที่เสด็จมาก่อนเป็นชินอ๋องไม่ก็จวิ้นอ๋องของทั้งสามแคว้น หนึ่งในนั้นก็มีหวินเฟยด้วย วันนี้เขาสวมใส่อาภรณ์หรูหราประกอบด้วยสีดำและขาวลวดลายงดงามบนหัวมีรัดเกล้าสีเงินประดับอยู่

              แน่นอนว่าอ๋องผู้อื่นก็หรูหราไม่แพ้กัน สดุดตาที่สุดคงจะมีแต่แคว้นฉิน รายนั้นมาในอาภรณ์สีดำแดงทั้งใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนดูสูงศักดิ์กว่าใครทั้งหมด ดวงตาสีรัตติกาลยากจะหยั่งถึงทำให้ดูลึกลับน่าค้นหา ทว่าหวินเฟยมองได้ครู่เดียวก็ต้องเสหน้าหนีเพราะอีกฝ่ายก็หันหน้ามามองเช่นกัน...เดี๋ยวเขาจะหาว่าแอบมอง

              "ฉีหลินฮ่องเต้ ซิวหยวนฮ่องเต้ เจิ้งหู่ฮ่องเต้ เสด็จแล้ว" เสียงประกาศดังขึ้น พวกเขาทั้งหมดล้วนลุกยืนขึ้น ฮ่องเต้ทั้งสามพระองค์เดินผ่านไปนั่งที่เก้าอี้หรูที่ถูกจัดให้นั่งเสมอกัน

              "เริ่มงานเลี้ยงได้!" ฉีหลินฮ่องเต้ที่นั่งตรงกลางคือ 'หลี่ฉีหลิน' เป็นฮ่องเต้แคว้นฉิน ตรัสด้วยเสียงที่แฝงหลังปราณจนดังก้อง งานเลี้ยงได้เริ่มขึ้นมีสตรีงามออกมานั่งข้างๆเพื่อปรนนิบัติทุกคน สตรีทุกนางเป็นโฉมสะคราญงามล่มเมืองทั้งนั้น

              เหล้าขึ้นชื่อของแคว้นฉินถูกรินใส่จอกยื่นให้หวินเฟย เขายังไม่เคยดื่มสุรามาก่อนเลยตั้งแต่เกิด แต่พอความหอมของสุราเตะจมูกแล้วก็อยากจะลิ้มชิมรสมันเสียหน่อยจึงได้รับมาดื่มพร้อมชมการแสดงไปด้วย

              พอได้ดื่มแล้วเขากลับชอบเพราะความหวานของมันเสียอย่างนั้นจนต้องให้สตรีที่นั่งข้างๆคอยรินให้เรื่อยๆ จากที่คิดแค่ชิมกลายเป็นดื่มเสียจนมากมาย สามเค่อต่อมาก็เริ่มมึนๆ จึงต้องลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย

              ร่างบางเดินซวนเซไปมาตามทางเดินในหัวคิดเพียงแค่ว่าจะไปล้างหน้า ห้องน้ำอยู่ที่ใดกัน เหตุใดจึงหาไม่เจอ ในหัวก็เริ่มมากมึนเรื่อยๆมือบางยกขึ้นมากุมขมับรู้สึกถึงความร้อนบนร่างกายที่เพิ่มมากขึ้นจนต้องหอบหายใจ มือมือบางคว้าจับเสาเอาไว้ก่อนที่ตัวเองจะล้ม สัมผัสได้ถึงแรงฉุดดึงที่แขนและน้ำเสียงที่ฟังดูจะเป็นห่วงอยู่หลายส่วน

              "เจ้า เป็นอันใดหรือไม่?" ร่างบอกเงยหน้าขึ้นมองด้วยตาฉ่ำๆเพราะฤทธิ์สุรา ทำเอาคนมองใจกระตุก

              "อื้อ... ข้าปวดหัว" เสียงหวานๆเอ่ยตอบมือบางยังคงกุมหัวอยู่ท่าทางนั้นดูน่าสงสารจนอีกคนต้องโอบเอวประคองไว้เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กล้มไป

              "ข้าจะพาเจ้าไปนอนพักดีหรือไม่"

              "อื้อ ...ดี พาข้าปายนอนหน่อย นะ.." ร่างบางโถมตัวเข้าหาร่างแกร่งสองแขนโอบรอบคออีกฝ่ายไว้ ตอนนี้ด้วยความมึนคนตัวเล็กไม่ทราบว่าตัวเองทำอันใดลงไป ท่าทางอันน่าเย้ายวนนั้นทำเอาอีกคนพยายามยับยั้งอารมณ์เป็นอย่างมาก เขาอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแล้วพากลับไปยังจวนของตนเอง

              ทุกคนในจวนต่างก็ตกใจที่วันนี้ผู้เป็นนายพาใครที่ใดไม่ทราบกลับมาที่จวนด้วย ทั้งที่โดยปกติไม่เคยพาใครมาแท้ๆ กายหนาเดินอุ้มอีกคนที่กอดเขาเหมือนกับลูกลิงเข้าใปในห้อง วางตัวของอีกคนลงบนเตียงแต่ทว่ามือบางยังคงกอดเขาไม่ปล่อย

              "เจ้าควรปล่อยข้าได้แล้ว" เสียงทุ้มเรียบๆเอ่ยหับร่างบาง

              "ม่ายเอา... ม่ายปล่อย" เสียงยานคางของอีกฝ่ายดึงขึ้นมาใบหน้างามนั่นซุกเข้าที่อกของเขามือก็เกาะแน่นไม่ยอมปล่อย

              "ไม่ปล่อยแล้วเจ้าจะนอนได้เช่นไร...หืม?"

              "ตัวเจ้าหอมจาง ข้าชอบ...ฟอดด" ร่างบางสูดหายใจเฮือกใหญ่ที่อก อีกคนถึงกับชะงักทำอันใดไม่ถูก

              "...." ความเงียบเข้าครอบคลุมไปครู่ใหญ่

              "นอนกอดกานได้ม้าย" นั่นยิ่งทำให้อีกคนแข็งทื่อมากกว่าเดิม บุรุษด้วยกันมาขอกอดบุรุษนี่นะ เรื่องนี้มันบ้าเกินไปแล้ว ยังไม่ทันได้ปัฏิเสธก็ถูกดึงตัวลงไปเป็นหมอนข้างที่มีอีกคนอยู่ด้านบนเสียแล้ว

              "..." อีกฝ่ายยังคงเงียบอยู่เพราะเขาต้องระงับอารมณ์ที่กำลังปะทุของตนเองและคอยดูต่อไปว่าร่างบางจะทำอันใดต่อจากนี้

              "อื้อ... ตัวเจ้าหอมน่ากินจางเลย จุ๊บ!" คนตัวเล็กจุมพิตเข้าไปที่ขอของอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัว มือน้อยก็ค่อยๆแหวกอาภรณ์ด้านบนออกจนเห็นแผงอกขาวที่มีแต่มัดกล้ามเรียงสวย "จุ๊บ!...อือ"

              "!!!" จากที่กำลังอึ้งที่ถูกบุรุษด้วยกันจูบเอาเขาก็ดันตัวอีกฝ่ายนอนราบกับเตียงแทน

              "อ๊ะ!" หวินเฟยยังคงลวนลามอีกฝ่ายไม่ลดละจนมือหนาต้องจับสองมือบางยกขึ้นเหนือหัว

              "เจ้ากำลังจะทำให้ข้าหมดความอดทนนะ รู้ตัวหรือไม่" เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ทำอันใดอีกฝ่ายที่ดูจะไม่ได้สติ

              "ก็ม่ายต้องโทนสิ ...อือ ปล่อยข้าน้า" ร่างบางพยายามขืนมือที่ถูกจับไว้ออก เพราะร่างกายที่เริ่มจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ "อืม...ร้อนจาง"

              "เจ้าดื่มเยอะเกินไปรออยู่นี่ ข้าจะให้เด็กไปนำน้ำมาให้เจ้าล้างหน้า" เขาปล่อยมือจากคนตัวเล็กแล้วลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินออกไปร่างบางกลับไม่ยอมให้เขาได้ทำอย่างที่คิด ร่างแกร่งถูกถึงลงมานอนบนเตียงอีกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้ร่างหนาคร่อมเขาอยู่ทั้งตัว ทั้งมือเล็กยังค่อยๆถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นๆออก

              "อือ...เป็นเจ้านี่เอง เจ้าคืออ๋องผู้น้าน...ผู้ที่ข้าแอบมอง" คนตัวเล็กสารภาพความจริงออกมาแล้วพึมพำในประโยคสุดท้าย แต่คนใต้ร่างก็ยังคงได้ยินชัดแจ๋ว

              "เจ้าแอบมองข้า?" เขาทำหน้าฉงน

              "อือ ก็ช่ายน่ะเส้ ก็ข้ารู้สึกว่าเจ้าโดดเด่นกว่าคราย อื้อ...ร้อน" ได้ยินแล้วอีกฝ่ายก็ยกยิ้ม อีกฝ่ายไม่รู้หรอกว่าตัวเขาเองก็แอบมองเหมือนกัน

              "ตัวข้าไม่ได้มีความอดทนมากนักหรอกนะ" ครานี้อีกฝ่ายไม่คิดที่จะทนทรมานตัวเองแล้ว เขามองร่างบางที่กำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเองอยู่ อาภรณ์สีดำขาวหลุดร่วงไปกองที่บั้นเอวเผยให้เห็นยอดอกเม็ดเล็กสีชมพูสวย เนื้อตัวขาวเนียนทำเอาอีกฝ่ายใจกระตุกอารมณ์เริ่มพุ่งพล่าน "ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ"

              "อ๊ะ!" เขาใช้มือที่ว่างอยู่สัมผัสไปตามร่างกายของอีกฝ่ายจนถึงยอดอกสีสวยเพียงแค่โดนมันเล็กน้อยอีกฝ่ายก็ครางไม่เป็นภาษา

              "อื้อ... ข้าชอบจาง สามผัสข้าอีกหน่อย" ร่างบางว่าก้มลงมาซุกไซ้อกเขา ไม่ลืมที่จะขบกัดเล็กน้อยด้วย

              "เจ้ายั่วยวนข้าเช่นนี้ จะว่าอันใดข้าไม่ได้อีกแล้วนะ" ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

              "ม่ายว่าหรอก ทามข้าเถอะนะ" เพียงเท่านั้นเส้นความอดทนขาดสะบั้นลงเขาจับอีกฝ่ายนอนลงก่อนจะบดจูบเข้าที่รวมฝีบากบางสีอิงเถานั่นอย่างหนักหน่วง

              "อื้อ ...แฮ่ก" อีกฝ่ายแทบจะขาดอากาศหายใจไปด้วยจูบนั่น

              "หวานจริงๆเลยนะปากเจ้า" ร่างแกร่งเคลื่อนตัวลงมาเรื่อยๆ

              "อ๊ะ ...อื้อ"

              เสียงครางหวานหลุดรอดออกมาจากริมฝีปาก มือสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมสีดำสนิทที่กำลังรุกรานพื้นที่ต้องห้ามชุ่มฉ่ำ เรียวขาถูกแยกออก และริมฝีปากหนาก็ก้มลงไปจุมพิตราวกับว่าเขาต้องการจะตีตราทุกส่วนของร่างกายนี้ ทั้งที่ไม่เคยทำเช่นนี้กับผู้ใด

              "ข้าจะทำเบาๆ" เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเอาร่างบางขนลุกขนพอง

              "อ๊ะ อ๊าาา!!! เจ็บ อื้อ..." เสียงครางดังลั่นร่างกายทั้งสองถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ที่บอกว่าจะทำเบาเบาๆนั้นเขาเพียงแต่โกหก แค่เห็นภาพตรงหน้านี้แล้ว เขาก็ทําไม่ไหวเรื่องที่จะทำเบาเบาๆไหนเลยจะทำได้ แล้วทั้งคู่ก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันทั้งคืน

              "เจ้าช่างแตกต่างจากคนอื่นที่ข้าเคยพบเจอยิ่ง..." เสียงของร่างร่างแกร่งที่นอนมองร่างบางหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขน เพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้นี้เองเพราะความอ่อนเพลีย ตอนนี้เขารู้สึกมีความสุขแบบแปลกๆ นี่มันคือความรู้สึกอันใดกัน เหตุใดจึงรู้สึกเช่นนี้กับบุรุษ แม้จะเคยเจอกันมาแล้วครั้งหนึ่งก็ตามที เขาก้มลงไปจุมพิตที่บนหน้าผากของอีกฝ่ายก่อนจะหลับไปด้วยกัน

หวินเฟย's part

              "อือ" ข้าเบียดตัวเข้าหาไออุ่นเพราะความเย็นของอากาศยามเช้า เมื่อคืนนี้ข้าดื่มหนักเกินไปแถมเหล้านั่นยังหวานหอมจนข้าไม่อาจหยุดมือได้ แต่ข้าจำได้ว่าเมื่อวานข้ากำลังเดินหาน้ำล้างหน้า แล้วจู่ๆข้าก็ถูกช่วยเอาไว้ แล้วใครช่วยข้าล่ะ?

              "โอ๊ย!" ข้าพยายามลุกขึ้นแต่ทว่าจู่ๆก็รู้สึกปวดเอวทั้งยังเจ็บตรงก้นเอามากๆจนต้องนอนลงเช่นเดิม เดี๋ยวนะ...ตรงก้นหรือ!?

              "เจ้ารีบลุกเกินไปหรือไม่?" เสียงทุ้มทรงเสน่ห์ดังขึ้นข้างๆตัวของข้าจนข้าต้องหันมองต้นเสียง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่รู้สึกเหมือนเคยพบเจอที่ใดมาก่อนกำลังจ้องมาที่ข้า

              "เฮ้ย! เจ้า..." ข้านึกออกแล้วเขาคนนี้คือ... ชินอ๋องแคว้นฉินน่ะเอง! แล้วทำไมเขาถึงได้มานอนอยู่ข้างๆข้าด้วยสภาพเปลือยเปล่าได้เล่า? หรือว่า...ที่ข่าเจ็บก้นนั่นก็เพราะ...

              "ข้ามีนามว่า 'หลี่ซื่อหมิน' " ซื่อหมินกล่าวกับข้า หลี่ซื่อหมินเช่นนั้นรึ 

              "แล้วเรื่องเมื่อคืน..."

              "อืม ก็ตามที่เห็น"

              "เอ่อ...ข้ากับเจ้าคงไม่ได้..."

              "เจ้าเป็นภรรยาข้าแล้ว.." คำตอบเหมือนสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงที่กลางหัวข้า นี้ข้าเป็นเมียเขาแล้วหรือมันจะเป็นไปไม่... ความทรงจำส่วนหนึ่งไหลเข้ามาใจหัวข้าแบบไม่ทันตั้งหัวทำเอาข้าต้องชะงักความคิดไป

              'อื้อ... ข้าชอบจาง สามผัสข้าอีกหน่อย'

              'เจ้ายั่วยวนข้าเช่นนี้ จะว่าอันใดข้าไม่ได้อีกแล้วนะ'

              'ม่ายว่าหรอก ทำข้าเถอะนะ'

              'อื้อ... ระ แรงอีก อ๋าา'

              'อ่า อ๊ะ อื้อ...'

              "..." ตอนนี้มีเพียงคำเดียวในหัวข้า มันช่างน่าอับอายยิ่งนัก ข้าได้ท่านอ๋องแค้วนฉินมาเป็นผัวไม่พอแถมยังเป็นฝ่ายยั่วยวนเขาอีก อ๊ากกก! ข้าจับผ้าห่มขึ้นมาคลุมทั้งตัวแล้วซุกลงกับหมอนด้วยความอับอาย ข้าได้สามีเป็นอ๋อง แล้วเสด็จพี่จะว่าเช่นไรล่ะนี่!

 หวินเฟย's end part

              หลี่ซื่อหมินมองร่างบางที่คลุมโปงอยู่อย่างเอ็นดู เมื่อกี้เขาตั้งใจบอกไปเองว่าอีกฝ่ายเป็นเมียเขาแล้ว เขารู้ว่าตัวเองเป็นคนแรกของอีกฝ่ายด้วยรอยเลือดที่เปื้อนและช่องทางที่รัดแน่นเป็นตัวบ่งบอกได้อย่างดี

              "เจ้าหิวหรือไม่ ข้าจะให้คนจัดสำรับ"

              "ข้าไม่หิว" อีกฝ่ายที่อยู่ใต้ผ้าห่มปฏิเสธ

              "เจ้าอย่าดื้อได้หรือไม่!" ผ้าห่มถูกกระชากออกไปเผยให้เห็นผิวขาวผ่องน่าหลงไหลของอีกฝ่ายที่ถูกประทับด้วยรอยแดงเป็นจุดๆทำเอาตัวเขาเริ่มคันยุบยิบที่หัวใจ

              "อ๊ะ ...เจ้า! เอาผ้าห่มคืนมานะ!" ร่างบางพยายามจะแย่งผ้าห่มจากมือของอีกฝ่ายกลับมา แต่ทว่าเนื่องจากร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้ตัวเขาล้มทับลงไปอยู่ใต้เตียง "โอ๊ย!"

              "เจ้าเป็นอันใดหรือไม่" รักแรกเขามีความคิดอยากจะฝ่ายอีกฝ่ายแต่พอเห็นร่างบางน้ำตาคลอเบ้าแล้วก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาเสียดื้อๆ ผู้เป็นบุรุษหัวใจด้านชาอย่างเขาเนี่ยนะจะต้องมารู้สึกผิดกับบุรุษด้วยกันแบบนี้!

              เขาไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดสักนิดเดียว! เหตุใดผู้ที่ถูกเรียกว่าเป็นปีศาจไร้หัวใจอย่างเขาต้องมารู้สึกดีรู้สึกผิด และรู้สึกห่วงเวลามีร่างบางนี้อยู่ใกล้ๆด้วยไม่เข้าใจเอาเสียเลย!

              แม้ในหัวจะคิดแบบนั้นแต่สองแขนก็โอบประคองอีกฝ่ายไว้ ร่างกายมันมักจะไวกว่าความคิดและร่างกายก็เป็นสิ่งเดียวที่สามารถบ่งบอกถึงความรู้สึกได้เช่นเดียวกัน หวินเฟยเห็นท่าทางที่เป็นห่วงเป็นใยเขาของอีกฝ่ายแล้วก็รู้สึกว่าไม่เลวเลยทีเดียว

              "เดี๋ยวก่อนเจ้าจะทำอันใด" ร่างบางถูกอุ้มมาวางไว้ในอ่างน้ำอุ่นที่ถูกเตรียมไว้ชำระร่างกายขนาดสี่เหลี่ยมใหญ่ๆที่สามารถรองรับคนได้เกือบสิบคน และตัวของซื่อหมินก็ตามลงมาในอ่างด้วย

              "เดี๋ยวๆ เจ้าจะทำอันใด?" เมื่อเห็นว่าร่างเปลือยเปล่าของอีกคนตามลงมาก็ร้องถาม

              "ก็อาบน้ำพร้อมภรรยาอย่างไรเล่า" คำตอบที่ตอบมาทำเอาหวินเฟยต้องหันใบหน้าอันแดงซ่านหนีไปทางอื่นพร้อมกับเสียงหัวใจที่ดังราวกับกลองศึก

              "อ๊ะ ทำอันใดอีก" ซื่อหมินขยับเข้ามาใกล้ๆอีกฝ่ายแล้วคว้าอีกฝ่ายขึ้นมานั่งตักของตน มือหนาพลันล้วงเข้าไปในช่องทางสีสวยที่ได้เชยชิมไปเมื่อคืนจาคนตัวเล็กเผลอคราง "อ๊ะ ..."

              "หากไม่เอาออกเจ้าจะไม่สบายตัว"

              "เจ้ากล่าวอย่างกับว่าเคยทำแบบนี้ให้ใครมาอย่างนั้นแหล่ะ...อ๊ะ เอาออกมาเร็วๆหน่อย มันเจ็บ" เสียงเริ่มขาดห้วง ที่จริงมิใช่ว่าฮุ่ยเหวินไม่เคยมีอะไรกับบุรุษมาก่อน แต่นั่นมันก็เป็นเพียงแค่ความใคร่เท่านั้น หาได้มีความรู้สึกเช่นนี้ไม่ ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดกับใครมาก่อนตั้งแต่เกิดจนมีอายุยี่สิบแปดปี

              "เปล่าไม่เคย...รอหน่อย ใกล้แล้ว" ซื่อหมินไม่เคยปรนนิบัติแบบนี้กับใครมาก่อน ทุกคนที่เขาทำด้วยก็เหมือนกับว่าระบายความใคร่เสร็จแล้วก็มิได้สนใจอันใดเลย แต่เขาก็พอจะรู้มาบ้างหากไม่เอาออกมามักจะไม่สบายตัว แต่ที่เขาทำก็เพราะคนบนตักนี้พิเศษ พิเศษยิ่งกว่าใครทุกคนบนโลก แม้แต่พี่น้องของเขาเองอย่างฮ่องเต้ก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้

              "อื้อ!!..." ของเหลวสีขาวขุ่นที่ค้างคาอยู่ข้างในช่องทางสีสวยไหลออกมาหวินเฟยหอบหายใจเอนตัวลงไปพิงกายแกร่งอย่างหมดแรง

              "เจ้าตัวร้อนนี่" มือหนาทาบทับหน้าผากร่างบางอย่างเป็นห่วงก่อนจะรีบอุ้มคนตัวเล็กขึ้นจากอ่างพันด้วยผ้าเช็ดตัวแล้วนำมาวางนอนบนเตียง ความร้อนที่สูงผิดปกติทำเอาเขาร้อนใจ "ใครอยู่ด้านนอกบ้าง ไปตาม 'อีผิงจื่อ' มา!"

              "แค่กๆ อือ.. ซื่อหมิน ข้า..ปวดหัวยิ่งนัก"

              "ไม่เป็นไร... เดี๋ยวหมอก็มาแล้ว เจ้าจะต้องไม่เป็นไร" ความห่วงที่แสดงออกมาทำให้ลืมตัวไปชั่วขณะว่าตนเองรู้สึกผิดแปลกไปจากเดิม มือหนากุมมือบางเอาไว้แน่นหนาส่งกระแสพลังสายหนึ่งไปให้เพื่อลดความร้อนลงบ้าง

              เหตุใดเขาจึงได้ห่วงร่างบางขนาดนี้กันล่ะ ไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เอาเสียเลย...

----- 100% -----

#โอว เก๊าชอบตอนนี้จัง
#โชคดีที่ไรท์ยังไม่ลืมหาสามีให้นางนะ ไม่เช่นนั้นคงได้เอื่อยๆไปเรื่อยๆเป็นแน่ ตอนก่อนหน้าไรท์เพียงอยากจะแสดงให้เห็นว่าตั้งแต่เด็กจนโตพบเจออะไรบ้างเลยยืดไปหน่อย ขออภัยนะขอรับ

#เมามายแล้วได้สามีเลยดิทีนี้!




  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

1,408 ความคิดเห็น

  1. #1254 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 13:30
    ง้อวววววว สามีคนแรกในชาตินี้555
    #1254
    0
  2. #1015 Mad Hatterที่144 (@thewarmsnow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 10:49
    ได้กันจริงๆด้วยอ่ะ สามีคนนี้คงเป็นสาทีคนแรกที่ได้น้องเพราะคนอื่นๆนี่คือน้องแค่ให้อยากแล้วจากไป แหม่ๆ โชคดีจริงๆ
    #1015
    0
  3. #666 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 19:02
    ได้สามีโดยไม่รู้ตัวเลยนะ555...ถ้าเมาอีกสัก10ครั้ง คงได้สามีอีกสัก10คน5555
    #666
    0
  4. #665 Scorpio ★|| (@Scorpionxzz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 16:03
    อุ๊ ท่านพี่จะว่ายังไงบ้างน้าา น้องมีสามีแล้วเนี่ย
    #665
    0
  5. #664 123_Care (@123_Care) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 13:07
    ฟินนนน ต่ออีกน้าาาา
    #664
    0
  6. #663 bmbennata (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 13:03
    เมาที ได้สามีเป็นตัวเป็นตน^///^
    #663
    0
  7. #662 pegger15384 (@pegger15384) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 11:03
    ท่านพี่ ท่านได้น้องเขยโดยไม่รู้ตัวแล้ว ตอนหน้าคราวนี้หาให้พี่บ้างนะ ฮุฮุฮุ
    #662
    0
  8. วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:31
    ฟินนนมาก
    #661
    0
  9. #660 aungor (@aungor) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 22:37
    ว้ายๆเด็กไม่ดี กินเหล้าเมาจนได้สามี แล้วอย่างนี้จะต้องแต่งเข้าบ้านสามี หรือแต่งเข้าบ้านตัวเองเนี่ย เป็นถึงน้องฮองเต้ทั้งคู่ อิอิ แต่ไรท์จ้า ของฉากหวานๆ อ้อนๆอีกนะ อิอิ ช๊อบชอบ
    #660
    0
  10. #659 Furuno (@27355) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 21:50
    ว๊ายยยย ท่านอ๋องมาตอนเดียวได้กินเฉยเลย 55555 งานนี้ถ้าท่านพี่รู้จะเป็นไงนะ หุหุหุหุ
    #659
    0
  11. #658 noon_BN (@noon_BN) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 21:45
    อยู่ดีๆก็มีสามีซะแล้วว 55555
    #658
    0
  12. #657 Anazegious (@zevalious) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 20:49
    มาต่างแคว้นไม่ทันไร ได้สามีซะละ งานนี้เสด็จพี่จะว่าไงน้า~ 5555
    #657
    0
  13. #656 0895426863 (@0895426863) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 20:40
    มีสามีแล้วววววว....ฟินต่อปายยยยยจ้า
    #656
    0
  14. #655 อลิสแสบ>////< (@alissaraoom19) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 20:21
    แบบนี้แหละมันต้องแบบนี้ กรี๊ดดดดดดอ้ากกกกกกชอบบบบบบบบบบบบ
    รักสุดดดดดดคือแบบเจอปุปเอาปัป555555555
    พี่ชายคงตามหาแย่แล้ว แต่ถ้าพี่รู้ไม่แน่อาจเกิดศึก55555555
    รอออออออออ
    #ฮาเร็ม
    #655
    0
  15. #654 เรื่อยๆลอยๆ (@100943) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 20:20
    ท่านพี่ตอนนี้ไม่ใช่ว่าตามหาน้องชายสุดที่รักหรอกนะ
    #654
    0
  16. #653 TUS_69 (@TUS_69) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 19:30
    มีสามีทั้วที ถึงกับต้องมาเกิดขึ้นในตอนทำภารกิจซะงั้น แต่ชอบนะ #รักเลยตอนนี้
    #653
    0
  17. #652 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 19:27
    มันต้องเป็นแนวฮาเร็มเท่าน้านนนน!!! 555
    #652
    0
  18. #651 ManowandManow (@manowloveyou) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 19:15
    พี่ยังไม่ได้คนมาใหม่คืนเดียวได้เลย มาต่อเร้วๆนะค่ะ
    #651
    0
  19. #650 redlotus (@redlotus) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 18:31
    คู่นี้น่ารักดีอ่า อ่านไปยิ้มไป แหม!ระวังเด็จพี่กริ้วนะเพคะหวินน้อย
    #650
    0
  20. #648 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 17:49
    แหมจะได้ทั้งทีก็ต้องได้สามี จะมาแอบชงแอบชอบกัน แอบจีบ มอบของแทนใจให้กันก่อนไม่มีหรอก 555555 ท่านพี่รู้แล้วจะต้องโกรธแน่ๆเลยอะ ฮื่อออ
    #648
    0
  21. #647 Jjane (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 17:44
    ว๊ายยยยยย ได้สามีแล้วววว ฟินค่ะแต่อยากได้แบบฮาเร็มอ่ะไรท์จร้าาาาา
    #647
    0
  22. #646 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:56
    เด็จพี่รู้จะว่าไงบ้างงงง
    #646
    0
  23. #645 pthanatsorn (@thanussorn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:36
    เขิล>///< อยากอ่านตอนหน้าแล้วอ่า~
    #645
    0
  24. #644 piymnmankhng (@piymnmankhng) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:35
    มีผั-แล้ววววววววววววววว รออออๆ จะเป็นฮาเร็มมั้ยอ่าาาาา
    #644
    0
  25. #643 Yu-K (@0809267782nae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:31
    น้องมีผัวแล้วววว~~~~
    #643
    0