เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 26 : | 25 | นรก [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    18 เม.ย. 60

 

25

ผิดแปลก


               คาริเอล's part

               "เสร็จแล้วครับ พี่เข้าไปอาบน้ำสิ" ข้าออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดลำลองสบายๆเสื้อไหมพรมคอกว้างจนเห็นไหล่ขาว กาบรีเอลมองอีกฝ่ายไม่วางตา มีหรือจะได้อยู่กันสองต่อสองเช่นนี้ แม้ห้องอื่นในบ้านจะมีเยอะก็ตามที แต่วันที่จะได้อยู่สองต่อสองมีวันนี้วันเดียวนี่นา

               "อืม" กาบรีเอลเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ เมื่ออาบเสร็จเขาก็ไม่สวมเสื้อผ้าแต่กลับสวมเพียงผ้าขนหนูพันรอบๆเอวออกมาแทน เขาไม่ได้จะอ่อยคาริเอลเลยนะ หึๆ...

               โอ๊ยยย~ อยากจะบอกว่าท่านพี่กาบรีเอลตอนอาบน้ำมาใหม่ๆมีน้ำเกาะแพรวพราวตามตัวนี่มันช่างเป็นอะไรที่เจริญหูเจริญตาข้าจริงๆ อย่าหาว่าข้าหื่นเลยนะ แต่ภาพตรงหน้านี่อดหื่นไม่ได้จริงๆ 

               เฮือก!!! หัวใจจะวาย

               "คาร์ล ทำหน้าอะไรของเจ้า?" โหย ยิ่งเดินเข้ามาหาข้าใกล้เข้ามาอีกจนข้าต้องสะบัดหัวไล่ความคิดอกุศลที่มีต่ออีกฝ่าย อย่าเพิ่งว่าข้าหากพวกเจ้าเห็นแบบข้าก็ต้องเป็นเช่นเดียวกันแน่ แต่ข้าไม่ให้พวกเจ้าเห็นหรอกนะ

               เพราะว่า ...ข้าหวง!

               "หือ ข้าเปล่านะครับ เพียงแต่... นี่พี่เข้ามาใกล้เกินไปแล้วนะ" ข้าเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ด้วยใจที่เต้นระรัว จนกระทั่งระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว "เข้ามาใกล้ขนาดนั้นไม่กินร่างข้าด้วยเลยล่ะครับ"

               "กินได้หรือ?" กาบรีเอลถามเพื่อดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายว่าจะกล่าวเช่นใด

               "อะ...เอ่อ ข้าเพียงพูดเล่น พี่คงไม่คิดจะกินข้าจริงหรอกนะ?" ข้าเอ่ยเสียงสั่น นี่คงไม่คิดจะกินข้าจริงหรอกนะ ไม่นะข้ายังไม่อยากตาย

               "เฮ้อ...นี่เจ้าคิดว่าข้าจะกินเจ้าแบบไหนกันคาร์ล?" กาบรีเอลพ่นลมหายใจออกมา นี่ร่างบางไม่ระแวงว่าเขาจะ 'กิน' แบบอื่นบ้างเลยหรืออย่างไร?

               "ก็...กินแบบกัดข้าเคี้ยวๆลงท้องมิใช่รึครับ?" ร่างบางเอียงคอทำท่าน่ารัก น่ารักแบบนี้ต้องลงโทษบ้างแล้ว คิดแล้วไม่รั้งรอกาบรีเอลดันร่างบางจนหลังติดโซฟา

               "หากข้าบอกว่ากินแบบอื่นล่ะ?"

               "อย่างอื่น?" ข้าแสร้งคิดถึงอย่างอื่นทั้งที่ใจเต้นระรัวราวกับกลองที่ถูกตีเป็นจังหวะร็อค คงไม่ได้หมายถึง 'กิน' แบบนั้นหรอกใช่ไหม?...

               "หากข้าบอกว่าอยากกินเจ้าแบบนี้..." กาบรีเอลโน้มหน้าลงมาที่ร่างบางก่อนจะขบกัดลงไปที่คอเบาๆ

               "อ๊ะ!... พี่กาเบรียล" ข้าไม่ได้อยากอยู่เฉยเลยนะ แต่ข้ากำลังตกใจ ข้ารู้สึกได้ว่าท่านพี่มิคาเอลเปลี่ยนไปแล้วครานี้ก็กาบรีเอลอีก

               "แบบนี้..." จุ๊บ! เลื่อนมาตรงไหปลาร้าสวยแล้วกดจูบลงไปจนอีกฝ่ายสั่นน้อยๆ ยิ่งคาริเอลไม่ต่อต้านกาบรีเอลยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่

               "พี่ เดี๋ยวก่....อื้อ!" พอข้าจะแย้งกลับไม่ได้โอกาสแย้งเสียนี่ ริมฝีปากถูกอีกฝ่ายล่วงล้ำเข้ามาไม่หยุดหย่อน กาบรีเอลกลืนกินข้าจนตัวข้าอ่อนระทวยไปหมด... "อื้อ...พะ..พอก่อนครับ แฮกๆ"

               "หืม... ข้ายังกินไม่อิ่มเลยนะ" มือข้าดันหน้าอกแน่นๆของอีกฝ่ายไว้แล้วหอบหายใจ หน้าขึ้นสีระเรื่อน่ามอง

               "ทำไมท่านทำเช่นนี้?" ข้าถามไป ทำไมต้องจูบข้าด้วยเล่า? หรือเป็นเพราะข้าไม่ขัดขืนกันถึงได้ทำเช่นนี้?

               "ข้า...ข้าเปล่า เพียงแค่อยากหยอกล้อเจ้าเท่านั้น" กาบรีเอลพูด

               ใครที่ไหนเขาหยอกกันด้วยจูบกัน!

               "หรอครับ งั้นข้าขอตัวไปนอนก่อนนะ" ข้าเดินไปที่เตียงล้มตัวลงนอนด้วยความรู้สึกหน่วงๆ ล้อเล่นแรงไปแล้ว... แต่ไม่นานก็รู้สึกถึงเตียงข้างๆที่อ่อนยวบลงและแรงกอดจากอ้อมแขนลากข้าเข้าไปในอ้อมกอด

               7 วันถัดมา

               กาบรีเอลกลับไปทำงานแล้ว ข้ายังคงปฏิติกับเขาตามปกติ ข้าได้พบกับยูรีเอลในตอนเช้าวันนี้เขามาแต่เช้าเลยก่อนที่กาบรีเอลจะไป สงสัยจะว่าง... ข้าเดินเข้าไปกอดด้วยความคิดถึงเขาเองก็กอดข้าตอบ

               "พี่ยูเรียล ไม่มีงานเหรอครับ?"

               "ไม่หนิ"

               "ทานอะไรมารึยังครับ ข้าทำกับข้าวไว้..." กำลังจะพูดจบข้าก็ถูกขัดขึนก่อน

               "ยัง ข้ากำลังหิวพอดี" เสียงนุ่มของอีกฝ่ายบอกข้าเลยพาเขามาด้านในและให้เมดนำอาหารที่ทำไว้เข้ามา ข้าเองก็ยังไม่ทานเลย หิวมาก!

               "รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ?" ข้าถามทันทีที่อีกฝ่ายตักเข้าปากคำแรก ยูริเอลเคี้ยวและกลืนก่อนจะตอบร่างบาง

               "อร่อย" ข้ายิ้มให้ก่อนจะทานของตัวเองต่อ ผ่านมาสักพัก

               "คาร์ล" ยูริเอลเรียกอีกฝ่ายทานอยู่ข้างๆ

               "ครับ?...อ๊ะ!" ร่างบางถูกดึงเข้ามาใกล้ๆ ลิ้นร้อนตวัดออกมาสัมผัสที่ข้างแก้ม นั่นทำเอาข้าชะงักไปอีกครา อะไรกันทำไมข้าถึงได้รู้สึกแปลกๆกันนะ

               "ซอสติดน่ะ" ยูริเอลว่าแล้วยิ้ม

               "พี่ก็บอกให้ข้าเช็ดเองก็ได้หนิครับ" ข้าบอกไปตอนี้รู้สึกอิ่มขึ้นมาในทันทีเลยล่ะ "ข้าขอตัวก่อนนะ"

               เฮ้อ~

               ข้านั่งถอนหายใจอยู่ในสวนกำลังรู้สึกแปลกๆ หลายวันมานี้เหมือนว่าเหล่าท่านพี่ดูแปลกๆ หรือข้าอาจคิดไปเองนะ? แต่ถึงอย่างไรตอนนี้ข้าก็อึดอัดมาก ฝ่ายมาหลายวันตั้งแต่ข้าลงมาก็เกือบสามเดือนแล้ว ข้าไม่ได้ออกไปจากบ้านด้วยซ้ำเพราะถูกชวนทำนู่นนั่นนี่ ท่านพี่ทั้ง 7 ก็ผลัดกันแวะเวียนมาอยู่เป็นเพื่อน

               "ถอนหายใจทำไมรึ?" วันนี้รากูเอลมาล่ะ แถมเมื่อตอนมาเขายังชอบมาขยี้ผมของข้าด้วย ไม่รู้ว่าเป็นอันใดนักหนา

               "ข้าเบื่อ อยากออกไปด้านนอก"

               "เบื่อก็มาเล่นเกมกับข้าสิ" นี่เป็นการปฏิเสธว่าไม่ให้ข้าไปเที่ยวด้านนอกใช่ไหม? ช่างเถอะ ข้าเองก็ไม่ได้อยากออกไปขนาดนั้นนี่นะ

               "ก็ได้ครับ แล้วจะเล่นเกมอะไรหรือ?" ข้าตกลงแล้วถามอีกฝ่าย หวังว่าเกมคงจะสนุกนะ

               "เกมทอยลูกเต๋าธรรมดาๆนี่แหล่ะ แต่ข้าเพิ่มลูกเล่นเข้าไปด้วย การทอยแต่ละครั้งมันจะสุ่มทั้งการลงโทษและรางวัลอื่นๆ เช่นถอดเสื้อผ้า หรือดื่มเครื่องดื่มหรือแม้แต่ได้เงิน" ข้าตาวาว เห็นทีเกมนี้จะน่าเล่นแหะ

               "แต่เล่นแค่สองคนมันจะสนุกเหรอครับ?"

               "ไม่ได้เล่นสองคนซะหน่อย เดี๋ยวเจ้าพวกนั้นก็มาแล้ว" รากูเอลว่า เจ้าพวกนั้นที่เขาบอกคือใครกันล่ะ หรือจะเป็นท่านพี่อีกหก?

               ข้าคิดถูก ตอนนี้เรากำลังจะเล่นเกมกัน เราทั้งแปดคนเล่นกันอยู่ในบ้าน ดูเหมือนท่านพี่ทั้งหลายจะกระตือรือร้นอยากเล่นเป็นพิเศษเลย แล้วนี่ว่างงานกันเหรอ? ตรงหน้าคือลูกเต๋าขนาดใหญ่เท่ามือ จับลงไปนุ่มนิ่มไปหมด นี่เรียกว่าลูกเต๋าเหรอ?

               "เริ่มกันเลยนะ คงเข้าใจกติกากันแล้ว ห้ามใช้พลังเปลี่ยนคำสั่งของลูกเต๋าเด็ดขาด หากทำจะถูกตัดสิทธิ์ เข้าใจไหม?" รากูเอลบอก ทุกคนพยักหน้า แถมยังให้เกียรติข้าโดยให้ข้าเริ่มก่อนแล้วทอยต่อทวนเข็มนาฬิกา

               ข้าโยนลูกเต๋าออกไป มันหยุดและมันไม่ออกเป็นตัวเลข แต่มันกลับมีแสงสีดำส่องขึ้นมาตรงหน้าคล้ายจอภาพ ก่อนจะเริ่มหยุด นี่สินะที่เรียกว่าสุ่ม ตรงกลางเขียนไว้ว่า 

               - ถอดของที่อยู่บนตัวหนึ่งชิ้น -

               "คาร์ลได้บทลงโทษเป็นถอดของ ถอดสิคาร์ล" นี่ข้าต้องถอดใช่ไหม? ข้าก้มลงไปถอดรองเท้าออกข้างหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

               "ต่อไปตาพี่ซารีเอลสินะครับ?" ซารีเอลโยนลูกเต๋าออกไป

               - ดื่ม Spirytus ตรงหน้าให้หมด -

               เครื่องดื่มปรากฏอยู่ตรงหน้า ซารีเอลยกดื่มเร็วไวและทุกคนก็เริ่มทอยต่อไปเรื่อยๆจนมาถึงรอบข้าอีก ข้าทอยมันไป

               - กอดคนด้านขวาของคุณ -

               "หืม ...?" ข้ามองไปทางขวาของตัวเอง แล้วข้าก็กอดเรมีเอลตามบทลงโทษ นี่ข้าได้บทลงโทษอีกแล้ว จากที่ดูหากขึ้นแสงสีดำคือบทลงโทษสีขาวคือรางวัล ต่อไปข้าอาจได้รางวัลก็ได้นะใครจะรู้

               "ก็แค่กอดเองน่า" เรมีเอลพึมพำคนเดียว เมื่อเห็นสายตาพิฆาตทั้งหกคู่จ้องมาที่ตน ...เกมเริ่มขึ้นอีกครั้งวนมาถึงรอบของข้า

               - กินขนมตรงหน้า - 

               โอ้คราวนี้ข้าได้คางวัลขนมล่ะ ข้านั่งกินจนหมดแล้วก็เริ่มเล่นต่อ ในท่านพี่ทั้ง 7 บ้างก็ได้รางวัลบ้างก็ถูกลงโทษ แต่ข้านี่สิ รางวัลได้น้อยมาก ดูท่าดวงข้าจะตกถูกลงโทษเป็นถอดของ2-3รอบ นี่ก็เหลือเพียงสร้อยที่ท่านคาเอลมอบให้เสื้อตัวกางเกงขายาวตัวเท่านั้น

               - จูบทุกผู้ที่ถักผมเปีย -

               "จูบผู้ที่ถักเปีย..." เอาน่าคาริเอล มันก็แค่เกม ข้าเริ่มมองหาผู้ที่ถักเปียมา แล้วก็เจอจริงๆ แต่ดีที่แค่ยูริเอล ข้าเดินไปหาเขาแล้วนั่งลง

               "คาร์ลไม่จำเป็นต้องจูบก็ได้..." ราฟาเอลว่า

               "ใช่ๆ บทลงโทษมันออกจะเกินไปหน่อย" เรมีเอลเห็นด้วย

               "แต่แค่จูบเอง ข้าจะทำครับ" ขนาดมิคาเอลกับกาบรีเอลยังจูบมาแล้ว อีกสักคนจะเป็นไรไปล่ะ? ข้าโน้มหน้าลงไปประกบปากกับยูริเอล ช่วยไม่ได้ เขาคนเดียวที่ถักผมมานี่นาเสร็จแล้วก็ผละออกมา ยางอายข้าคงไม่เหลือแล้วสินะ?

               "เอาน่าๆ เล่นกันต่อเถอะ" กาบรีเอลว่า แม้จะหวงแต่อีกฝ่ายก็เป็นเพื่อนยอมอะไรได้ก็ยอมไป จนถึงตาของข้าอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ได้อะไรดีๆข้าจะเลิกเล่นแล้ว

               แสงสีขาวเปล่งออกมา มีข้อความเขียนว่า

               - คุณได้รับพรหนึ่งข้อ -

               "โอ้ ...รางวัลใหญ่ๆ" รากูเอลเอ่ยทำเอาข้างุนงง "ผู้ที่ได้รางวัลสามารถขอพรได้หนึ่งครั้ง จะขออะไรก็ได้ทั้งหมด"

               "อ้อ..." ข้ากำลังขบคิดว่าจะขออะไร พอดีเลยในหัวมันคิดอะไรหลายอย่าง ว่าจะสั่งอะไรแต่ก็นึกได้ว่านานแล้วไม่ได้ออกด้านนอกเลย "ข้าขอให้ตัวเองออกไปเที่ยวด้านนอกโดยไม่มีใครตาม"

               "ไม่ได้!!!" ทั้ง 7 บอกออกมาพร้อมกัน ทำไมต้องห้าม ข้าแค่จะออกไปเที่ยวเองนะ!

               "ทำไมครับ!?" ข้าขึ้นเสียง

               "เอ่อ... ไม่ได้เพราะพวกเรายังเล่นไม่จบอย่างไรเล่า" ราฟาเอลว่า

               "ไม่ ข้าไม่เล่น!" ข้าเดินออกมาจากตรงนั้นเพื่อจะออกไปด้านนอก แต่ก่อนจะได้ออกไปนั้นก็ถูกดึงเอาไว้เสียก่อน "พี่ซารีเอล ปล่อยข้านะ ข้าจะออกไปเที่ยว!"

               "ไม่ได้ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ เชื่อข้าเถอะคาร์ล" ซารีเอลว่าเชิงขอร้อง

               "ทำไมข้าถึงออกไปไม่ได้ล่ะ ด้านนอกมันมีอะไร?" ข้าเริ่มสงสัย ทำไมต้องห้ามล่ะ ออกไปไม่ได้ที่นี่มันก็คุกชัดๆ

               "บอกไม่ได้" มิคาเอลว่า ตอนนี้ทุกคนทำหน้ากระอักกระอวน จนข้ายิ่งรู้สึกว่าต้องทราบให้ได้ว่าทำไมถึงห้ามไม่ให้ข้าออกไปนอกคฤหาสน์

               "งั้นข้าจะออกไป ปล่อยนะ" ข้าเริ่มที่จะกดเสียงต่ำ และโกรธขึ้นมาตะหงิดๆที่ไม่รู้อะไรเลย มือก็พยายามจะแกะมืออีกฝ่ายออก

               "คาร์ล! ทำไมถึงได้ดื้อดึงอย่างนี้นะ! อย่าเพิ่งหาเรื่องใส่ตัวจะได้ไหม!" คราวนี้กาบรีเอลตะคอกข้าอย่างแรงทั้งที่เขาไม่เคยตะคอกเลยแท้ๆ แล้วยังแววตากระอักกระอวนนั้นอีก อะไรกัน เพราะข้างั้นเหรอถึงทำให้พวกเขาอึดอัดแบบนี้?

               "ปล่อยนะ!" ข้าพยายามดึงมือออกแต่ก็ไม่สำเร็จ ทำไมกันทำไมพวกเขาจึงต้องปิดบังข้า หรือข้าไม่มีค่าพอที่จะรู้

               เมื่อคิดได้แบบนั้นข้าก็รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย เหมือนขอบตาร้อนผ่าว จะวาร์ปหายไปก็ทำไม่ได้เพราะถูกจับเอาไว้อย่างแน่นหนาอีก เห็นว่าข้าอ่อนแอแล้วไม่มีทางสู้ใช่ไหม! ใช่ซิ..ข้ามันก็แค่รุ่นน้องนี่นาจะไปสำคัญอะไร คิดแบบนั้นแล้วมันก็...เจ็บ

               "คาร์ล ข้าขอโทษ" กาบรีเอลที่เพิ่งจะรู้ตัวกล่าว เขาไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เลย แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่รู้ไปจนกว่าเรื่องจะจบคงจะดีกว่า ทว่ามันก็ยืดเยื้อเหลือเกิน... น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาจากตาด้านซ้าย แววตาที่เจ็บปวดทำเอาซารีเอลเผลอคลายมือมือ

               "เพราะข้าไม่มีค่าพอที่จะรู้ ใช่ไหม?" เมื่อเป็นอิสระข้าก็พูดแล้ววาร์ปหายออกไปในทันที ไม่ลืมที่จะปิดกั้นพลังเอาไว้แล้วลดสร้อยให้เหลือเพียง 10% แค่นั้นคงไม่ทำให้พวกเขาหาข้าเจอแล้วล่ะ และตอนนี้ข้าคงต้องไปหาที่พักใจเสียหน่อย

               คาริเอล's end part
.
.
.
               ในขุมนรกอเวจี

               ดวงเนตรคมกริบหกคู่มองไปที่ร่างบางที่กำลังเดินไปตามถนนด้วยรอยยิ้มมุมปาก พวกเขานั่งอยู่บนบัลลังก์ทั้งหกซึ่งมีที่หนึ่งว่างอยู่

               "หึๆ ...ออกจากกรงแล้วสินะ" เสียงทุ้มหัวเราะต่ำของอีกตนดังขึ้น

               "นายท่านจะให้ข้าไปจัดการเลยไหมครับ?"

               "ไม่ต้อง ไปจับตัวมาให้ข้า"

               "แอสโม่ เจ้าคิดจะทำอะไร" ปีศาจอีกตนว่า

               "ข้าก็แค่อยากได้ของเล่นชิ้นใหม่เท่านั้นล่ะน่า เบลเฟกอร์ เอาล่ะ ไปจับตัวมา!"

               "ครับ" แม้จะขัดใจบ้างแต่คงต้องทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย เจ้านั่นมีอะไรดีกันเหตุใดจึงทำให้นายท่านเปลี่ยนใจ!

_______________

               สองเท้าก้าวเดินมาเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากในหัวดูว่างเปล่า สำหรับตอนนี้เขาเองรู้แค่ว่าไม่อยากกลับไปเท่านั้น ริมฝีปากสีหวานพ่นลมหายใจออกมา ตอนนี้ร่างบางเดินมาจนถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง สำหรับตอนนี้นั้นคงต้องนั่งทบทวนอะไรเสียหน่อย ด้วยเพราะยังไม่เข้าใจถึงเหตุผลที่ถูกท่านพี่ทุกคนปิดบังอะไรบางอย่างไว้ 

               สองเท้าก้าวไปจนถึงเก้าอี้ตัวยาวในสวนสาธารณะแล้วทิ้งตัวลงนั่งปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างที่เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง ดวงตาสวยหลับลงพร้อมๆกับที่มีความมืดคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กระทั้งมีมือสีดำมากมายคว้าจับเข้าที่ตัว คาริเอลขึงได้รู้สึกตัว มือสีดำมากมายเข้าโอบล้อมตัวเขาไว้ทำให้รู้สึกไร้เรี่ยวแรงจนกระนั่งหมดสติไปในที่สุด

               เวลาต่อมาไม่นาน

               "ฮึก..." ร่างบางเริ่มรู้สึกตัวพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดกับอะไรบางอย่างจนทำให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรง แขนทั้งสองราวกับถูกล่ามเอาไว้ด้วยบางสิ่งที่มองไม่เห็น ในที่นั่นมีเพียงความมืดเท่านั้นที่รู้สึกได้ เสียงพูดคุยที่ดังอยู่รอบตัวแต่ไม่สามารถจับใจความได้เลย จนกระทั่งประตูเปิดอ้าออกจึงได้มีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาพลังงานความมืดมหาศาลขนาดนี้มีอยู่ที่เดียวเท่านั้นที่นี่คงจะเป็นนรกสินะ

               "นี่หรือเชลยที่นายท่านต้องการตัว ก็ไม่เห็นจะสู้ส่งเท่าใดเลยนี่ ทั้งพลังก็ยังต่ำต้อย..." เสียงปีศาจสาวเอ่ยด้านหลังของหล่อนมีปีศาจสาวใช้อีกสองตนถือถาดอาหารอยู่ พอได้เห็นปีศาจที่มียศสูงกว่าพยังหน้าพวกนางก็นำถาดเข้าไปวางและออกไปเมื่อเสร็จหน้าที่

               "อึก ....เจ้าเป็นใคร" ร่างบางที่ถูกตรึงอยู่ในท่านั่งพยายามเค้นเสียงที่แหบแห้งนั่นถามอีกฝ่ายเขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใด

               "เหตุใดข้าต้องบอกเจ้าด้วย เทพสวรรค์ที่จัดอยู่ในชนชั้นต่ำอย่างเจ้าไม่สมควรจะได้รู้นามของข้าด้วยซ้ำ" ปีศาจสาวเอ่ยเสียงแหลม นางคุกเข่าลงแล้วคว้าซุปขึ้นมา มือที่มีเล็บยาวๆจับใบหน้าเขาเงยขึ้นแล้วสั่ง "อ้าปาก!"

               "...." คาริเอลไม่ยอมทำตามคำที่นางสั่งเขาเอาแต่มองหน้าอยู่เงียบๆ ไม่รู้ว่าพวกนี้เป็นใครเหตุใดต้องมาจับเขาด้วย อีกอย่างคือเร่องนี้จะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่พี่ๆปิดบังเขาไว้หรือไม่? แล้วใครกันที่ได้ชื่อว่านายท่าน มันจะหาตัวเขาได้เจอเหมาะเจาะถึงขนาดที่จับเขาในตอนที่กักพลังเอาไว้พอดีได้ยังไง หรือพวกมันตามเขามาตั้งแต่ต้นแล้ว? นี่คงเป็นเพราะเขาประมาทเกินไปอีกแล้วสินะ

               "ข้าบอกให้อ้าปากไง!" เมื่อเห็นว่าร่างบางไม่ยอมทำตามมือของปีศาจสาวก็บีบเข้าไปให้ปากอ้าออกก่อนจะเทซุปร้อนๆให้ไหลลงในลำขออีกฝ่ายไป ด้วยความร้อนนั้นทำเอาคาริเอลสำลักออกมาจนเปื้อนอีกฝ่ายเข้า

               "แค่ก!!....อึก"

               "กรี๊ดดดดดดดดดดด เจ้า!!" นางโกรธจนหน้าแดงแล้วเตะเข้าที่ลำตัวร่างบางอีกสองครั้ง พอจะใช้มือตบบ้างกลับถูกคว้าเอาไว้ก่อน

               "พอแล้วโรส ถ้าเขาตายขึ้นมานายท่านคงไม่เอาเจ้าไว้แน่" เสียงปีศาจหนุ่มที่รับหน้าที่จับตัวร่างบางตามคำสั่งเอ่ย อีกไม่นานนายท่านของมันก็จะมาแล้ว ตอนนี้คงต้องขังเทพสวรรค์ตนนี้เอาไว้ก่อน

               "ฮึย!!!" ปีศาจสาวสบถอย่างขัดใจแล้วสบัดหน้าเดินออกไป ส่วนปีศาจหนุ่มที่เหลืออยู่ก็เดินเข้ามาปลดเปลื้องพันธะที่ผูกมัดตัวของคาริเอลออกตามคำสั่งที่ได้รับมา

               "บอกไว้ก่อนเลยว่า หากเจ้าหนีข้าจะไม่รับรองความปลอดภัยของเจ้า" ปีศาจหนุ่มเอ่ยเตือนแล้วเดินจากไป

               "เหอะ!" คาริเอลแค่นเสียงหนึ่งทีแล้วต้องร้องซี๊ดเมื่อสัมผัสถึงความชาที่แล่นเข้ามาตามตัว เขาคิดจะหมุนสร้อยกลับคืนแต่ทว่าหากหนีไปตอนหมุนสร้อยกลับคงไม่แคล้วถูกจับไปอีกแน่ แต่หากหนีไปก็เสี่ยงเกิน สุดท้ายเสี่ยงถูกจับได้คงจะดีกว่าอยู่นี่แน่ๆ คิดแล้วคงต้องหาทางออกก่อน

               ประตูถูกแง้มออกมา คาริเอลโผล่หัวออกมามองซ้ายทีขวาทีเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ ร่างบางก้าวออกมาจากด้านในก่อนจะวิ่งตรงดิ่งไปที่ป่าโชคดีที่แถวนั้นไม่มีใครอยู่ปีศาจทั้งสองตนก็ไม่อยู่แล้ว คาริเอลจำเป็นต้องเดินลึกเข้าไปเพื่อหาทางออกแต่ไม่ว่าจะหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอทางออกเสียที 

               "นักโทษหนีไปแล้วตามหาเร็วๆเข้า!" เดินไปเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงทหารร้องตะโกนโวยวายอยู่ด้านหลัง ทำให้เขาต้องรีบวิ่งเข้าไปลึกกว่านี้เพื่อที่จะหนีไม่ให้ใครตามทัน

               แฮ่ก แฮ่ก

               ยิ่งวิ่งมาไกลเท่าไหร่พลังก็ยิ่งเหลือน้อยลงเท่านั้นความมืดที่อยู่รอบรอบตัวเริ่มที่จะกดทับร่างแทบทรงตัวไม่อยู่พลังในตัวเริ่มถดถอย คาริเอลตัดสินใจนอนราบไปกับพื้นหญ้าตรงพุ่มไม้ใกล้ๆ มือก็พยายามหมุนสร้อยของท่านคาเอลให้กลับมาเพื่อทดแทนพลังที่เสียไป

               เสียงทหารดังใกล้เข้ามาทุกทีจนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงที่เค้ากำลังนอนหลบอยู่ทหารพวกนั้นสอดส่องไปมาอยู่แถวนั้นก่อนจะพูดคุยปรึกษาอะไรกันท้ายที่สุดพวกมันก็เร่งพากันออกไปอีกทาง

               เมื่อเห็นว่าพวกมันไปแล้วร่างบางก็ออกมาจากที่ซ่อนและมุ่งหน้าต่อไปเข้าไปในป่าที่มีแต่พลังงานความมืดไม่มีที่สิ้นสุด

               "เจอแล้ว มันอยู่นั่นรีบจับมันไว้เร็ว!" ยังไม่ทันได้ก้าวขาออกจากที่นั่น ทหารปีศาจ ก็พบเจอตัวคารีเอลเสียแล้ว ในตอนนั้นเองคาริเอลก็ตัดสินใจเร่งพลังจนสุดที่ร้อยเปอร์เซ็นเพื่อหลบหนี ปิดทั้งหกถูกเรียกออกมาและบินขึ้นฟ้า สองมือเรียกเบริออน ออกมากราดยิงทหารปีศาจที่ตามมาด้านหลังพร้อมอาวุธครบมือ

               หมับ! ตึง!!

               มีมือสีดำขนาดใหญ่ขวาเข้าจับคอของคาริเอลไว้ก่อนที่มือนั้นจะสลายกลายเป็นมือเรียวยาว ตัวของคาริเอลตอนนี้ถูกตรึงไว้กับกำแพงที่มองไม่เห็นพลังงานมากมายของเจ้าของมือทำให้คาริเอลต้องยึดจับมือของอีกฝ่ายและพยายามแกะมันออก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเมื่อนั้นก็ไม่มีท่าทีว่าจะขยับออกจากลำคอของเขาเลย

               "ปล่อยข้านะ! อึก" เหมือนลำคอถูกบีบแรงขึ้นกว่าเดิมในตอนนั้นเองคาริเอลตัดสินใจใช้เท้าถีบเข้าที่ท้องของอีกฝ่าย เพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการเขาได้รีบบินหนีไปแต่ทว่าปิกข้างหนึ่งถูกจับได้และปีกของเขาก็ถูกไว้ด้วยมีดสั้นสีดำ อย่างรวดเร็ว

               "อึก!!!" ความเจ็บปวดที่ได้รับถาโถมเข้ามาที่ตัวเขา มือพยายามที่จะถอดมีดสั้นออกจากปีกแต่ทว่ามีสั้นอีกห้าเล่มก็ถูกปักเข้าที่ปิกทั้งห้า เสื้อสีทองใหลย้อมอาบปีกสีขาว คาริเอลพยายามมองหน้าคนที่ทำร้ายตนแต่ทว่าก็ไร้เรี่ยวแรงเกินที่จะเงยหน้าขึ้นมอง แต่ทว่าเลือดที่ออกมากเกินไปทำให้ท้ายที่สุดแล้วสติก็ดับวูบไป

               "เฮ้ๆ เดี๋ยวก่อนซาตาน เจ้ากำลังจะทำอะไรกับนกน้อยของข้ากัน" น้ำเสียงขี้เล่นของอีกคนดังขึ้น

               "เจ้าอย่ามาขวางข้า แอสโมดิวส์" น้ำเสียงราบเรียบแต่งออกมาจากปากของอีกคน ผู้ที่มาขัดจังหวะนั้นได้พูดออกมาว่า

               "เอานาเดี๋ยวเขาก็ตายขึ้นมาจริงๆหรอก ข้าว่านำตัวน้อกน้อยไปไว้ในที่ที่ข้าจัดเตรียมไว้ดีกว่า" ราชาปีศาจทั้งสองตนต้องหน้ากันไปมา สุดท้ายซาตานก็ต้องเป็นฝ่ายยอมเขาดึงมีดสั้นออกมาจากปีกทั้งหก ร่างอันไร้สติของเทวทูตก็ร่วงลงไปด้านล่างแอสโมดิวส์บินลงไปรับตัวก่อนที่จะพาไปยังที่คุมจังที่จัดเตรียมไว้

               เวลาต่อมา

               "อึก!" ร่างบางตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเจ็บที่ปีกเล็กน้อยพอลูบไปที่ปีกทั้งหกก็พบว่าบาดแผล กำลังจะปิดสนิท ความรู้สึกสงสัยผุดขึ้นมาในหัวใครกันที่เป็นคนช่วยตัวเขาไว้ แล้วที่นี่ที่ไหนทำไมรอบด้านถึงได้มืดไปหมดแถมที่นี่ยังเป็นเหมือนกรงขังสีขาวที่ขังเขาไว้ด้านใน ดวงตากลมโตสีทองทั้งสองข้างมองไปรอบรอบสำรวจรอบตัวมองไปที่ต้นขาก็พบว่ามีโซ่สีขาว พันธนาการเอาไว้ 

               อ๊บอ๊บ

               ยังไม่ทันที่จะได้คิดหาทางออกก็ได้ยินเสียงของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกตัวเล็กดังขึ้นมาเสียก่อนคาริเอลรีบหันไปทางต้นเสียง ก็พบกับกบตัวสีเหลืองตัวหนึ่งไม่รู้ว่ามันหลงมาได้อย่างไรลงมาจากที่ไหน รู้ตัวอีกทีตัวเขาก็เดินเข้าไปใกล้ใกล้มันเสียแล้ว

               "เจ้ากบน้อย เจ้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน อ่ะไปซะ กลับบ้านของเจ้า" คาริเอลอุ้มตัวมันขึ้นมา แล้วยื่นมือออกไปนอกกรงวางมันลงกับพื้นแล้วบอกมันเมื่อเห็นว่าเจ้ากบตัวน้อยกระโดดออกไปไกลแล้วเขาก็กลับมาที่เตียงคว้าเอาผ้าห่มมาห่มตัวไว้แล้วซุกอยู่ข้างเตียง

               วันต่อมาเจ้ากบสีเหลืองก็กระโดดกลับเข้ามาในกรงอีกครั้งนั่นทำให้คาริเอลงุนงงเป็นอย่างมากพอปล่อยมันไปอีกวันต่อมามันก็กลับเข้ามาอีกหลายวันต่อมามันก็ยังกลับมาเช่นนี้ไม่ไปไหนสักทีทำให้คาริเอลสงสัยอย่างยิ่งว่าเจ้ากบตัวนี้มันไม่กลับบ้านหรืออย่างไร

               ท้ายที่สุดแล้วคาริเอลก็เลยตัดสินใจเสกเชือกเส้นเล็กออกมาเส้นหนึ่งผูกไว้กับขาของกบ แล้วปล่อยมันไปอีกครั้งจนกระทั่งมันหยุดเขาก็ได้ความยาวของระยะทางที่มันไปถึง เมื่อมันกลับมาอีกครั้งเค้าก็ได้สำรวจเชือกว่าเชือกได้ไปเกี่ยวติดใบไม้เหลืออะไรติดมาหรือไม่แต่ทว่าไม่มีอะไรติดมาเลยแสดงว่ารอบด้านนั้นไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากตัวเขากับเจ้าตัวสีเหลืองนี้

               เมื่อเห็นว่ามันก็หยุดตัวเดียวเขาก็อยู่ตัวคนเดียวดังนั้นเขาจึงตัดสินใจสร้างสระน้ำเล็กๆมีต้นไม้ประดับรอบรอบทำที่อยู่ให้กับกบสีเหลืองตัวนั้น และจะกบสีเหลืองกับคาริเอลก็ได้เป็นเพื่อนกัน

               แอ๊ดด~

               "ตื่นแล้วรึ" ปีศาจสาวนามว่าโรสเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารนางนำถาดอาหารมาวางไว้ที่ข้างเตียง ก่อนจะเหลือบไปเห็นกบตัวสีเหลืองอ๋อยที่อยู่บนเตียง "กรี๊ด มันเข้ามาได้ยังไง ออกไปนะ!"

               "อย่านะ! มันเป็นเพื่อนตัวเดียวของข้า" เมื่อเห็นว่าโรสทำท่าจะเตะกบตัวน้อยซึ่งเป็นเพื่อนของเขาคาริเอล รีบวิ่งมาขวางไว้ก่อนจึงโดนลูกเตะไปเสียเองแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บมากเท่าใดนัก

               "อี๋ เทวทูตชั้นต่ำอย่างเจ้าเป็นเพื่อนกับกบก็ถือว่าสมควรแล้ว วันนี้เค้าจะละเว้นไว้ก่อน หากเจอมันอีกทีข้าฆ่ามันแน่" โรสว่าก่อนจะเดินออกจากกรงไปพร้อมกับปิดกรงไว้

               "เกือบแล้วไหมล่ะเจ้าตัวเหลือง" คาริเอลบ่นให้เพื่อนตัวน้อยก่อนที่จะหยิบเอาขนมปังจืดชืดบิเป็นชิ้นเล็กๆวางลงด้านหน้าของกบสีเหลืองเค้าไม่รู้หรอกว่ามันกินได้หรือเปล่าแต่เท่าที่อยู่กับมันมาพอเค้าให้มันกินอะไรมันก็กินไปเสียหมด

               ไม่รู้ป่านนี้พี่ๆจะรู้หรือยังว่าเขาถูกจับตัวมาถ้าหากว่ารู้แล้วทำไมถึงยังไม่รีบมาช่วยเขาล่ะ ท่านคาเอลเองก็เหมือนกันเขาหายมานานขนาดนี้ท่านใครไม่สงสัยบ้างเลยหรืออย่างไรหรือนี่มันจะเป็นประสงค์ของท่านกันแน่ หากจะหาทางหนีไปก็ยากนักโซ่ที่พันธนาการเขาเอาไว้สร้างจากพลังความมืดสิ่งที่เขาพ่ายแพ้ สุดท้ายแล้วเขาก็คงต้องรอต่อไปอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด


----- 100% -----
#งานมาอีกแล้วจร้า ขอหยุดไปก่อนสอบเสร็จแล้วจะมาต่อนะคะ รักรีดน้า


  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

1,382 ความคิดเห็น

  1. #1200 jaotha (@jaotha) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 10:06
    ถ้าตามความเชื่อ7บาปที่เทพจริงๆมีเเค่ลูซิเฟอร์ชนะได้หมดเลย อีก6นี่สู้เซราฟิม(หกปีก)ไม่ได้หลอก
    แต่ตัวเอกดูกากมากสู้ซาตานไม่ได้ โดนปีศาจชั้นต่ำทำร้ายอีก(ซานตานไม่ได้เทพขนาดนั้น อย่างน้อยต้องสูสีอะ)แอสโมดิว เบลเฟกอ เบลเซบับ เรเวียนธาน ซาตาน แมมมอธ ลูซิเฟอ บ้างส่วนเป็นอดีตเทพมาก่อนเช่นลูที่เคยเป็นเซราฟิมมาก่อนจึงมีอำนาจมาก รองจากพระเจ้าเลยก็ว่าได้เป็นผู้ปกครองนรก คิดว่าลูคงไม่จับคาริเอลมาหลอกน่าจะตัวใหม่สินะ
    พี่ๆปิดบังอะไรไว้เเน่เลย
    #1200
    0
  2. #892 zeerin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 00:57
    จะมีใครมาช่วยเอลเอลมั้ยอ่าาาา!!!

    รอนะคะไรท์
    #892
    0
  3. #891 LoveN (@LoveLNLove) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 00:15
    งานเข้าอีกละ
    #891
    0
  4. #889 Jjane (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 20:50
    หายไปนานเลยไรท์จร้าาาาา คิดถึงน๊าาาาาาา ค้างมากกกกก มาต่อเร็วๆน่ะค๊าาาาาาา รอน๊าาาาาาา
    #889
    0
  5. #887 TANATOS LOVE VER (@yasimin) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 17:16
    รอออออออออออออออ
    #887
    0
  6. #886 Enzo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 13:03
    เรามีลางสังหรณ์ว่าไอกบเหลืองนั้นตั้งเป็น

    แมมมอน บาปแห่งโลภะเพราะสีเหลืองกับกบเป็นสัญลักของบาปนี้!!!!//ตูนี้อย่างกับเชอร์ล็อค โฮล์มส์
    #886
    1
  7. #885 Enzo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 13:03
    เรามีลางสังหรณ์ว่าไอกบเหลืองนั้นตั้งเป็น

    แมมมอน บาปแห่งโลภะเพราะสีเหลืองกับกบเป็นสัญลักของบาปนี้!!!!//ตูนี้อย่างกับเชอร์ล็อค โฮล์มส์
    #885
    0
  8. #884 mewpeter (@mewpeter) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 11:25
    หายไปนานเลยย
    #884
    0
  9. #883 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 09:40
    หายไปนาน คิดถึงงงงงง

    พวกท่านพี่ไมไม่มาช่วยอ่ะ มาเร็วๆ
    #883
    0
  10. #882 222444666888 (@222444666888) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 09:23
    ร้องไห้เป็นสายเลือดเลยทีเดียว T^Tพวกท่านพี่นี่ชักช้าจริงๆมาช่วยคาริเอลเร็วๆหน่อยเซ่
    #882
    0
  11. #881 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 09:08
    ไรท์กลับมาแล้ว คิดถึงๆๆๆๆ //ค้างอะ
    #881
    0
  12. #880 0895426863 (@0895426863) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 07:46
    คิดถึงมากกกกกถึงมากที่สุดเลยจ้า
    #880
    0
  13. #879 Kornkanoklemsa (@Kornkanoklemsa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 07:36
    ไรท์กลับมาแล้ววววว

    คิดถึงมากมายยยย
    #879
    0
  14. #878 hyun_park22 (@hyun_park22) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 07:18
    ค้างง เทวทูตชั้นต่ำอะไรฟะนังบ้า มาต่อด่วนน้าาาา
    #878
    0
  15. วันที่ 19 เมษายน 2560 / 00:32
    แงงงงงงงงง
    #877
    0
  16. #875 mata4111 (@mata4111) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:49
    โอ้วววว ไรท์กลับมาแล้ววว
    #875
    0
  17. #873 triratpay (@triratpay) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:38
    รออค่ะๆๆๆ
    #873
    0
  18. #872 piymnmankhng (@piymnmankhng) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:37
    คิดถึงมากกกกกกกกก
    #872
    0
  19. #843 0895426863 (@0895426863) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 15:31
    เอลเอลวาฟหายไปไหนนานจัง....มาได้แล้ว ไปตกหนุ่มในอเวจีกันนะ
    มาเหอะ...คิดถึงมากกกกกก^_^
    #843
    0
  20. #842 Loveloveyou_nnc (@Loveloveyou_nnc) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 12:56
    ฮัลโหลลล 1โหล 2โหล 3โหล หลายๆโหล ค่าา สู้ TOTรออยู่นะคะ
    #842
    0
  21. #841 Jjane (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 22:22
    รอค๊าาาาาาาาาา ได้โปรดดดดดดดด จงมาจงมาความฟิน
    #841
    0
  22. #839 zeerin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 11:20
    จงอัพๆๆๆๆๆ
    #839
    0
  23. #835 0895426863 (@0895426863) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 12:51
    วันนี้มามั้ยน้อ...รออยู่นร้า
    #835
    0
  24. #834 zeerin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:07
    อัพต่อเถอะน้าาาาา*∆*
    #834
    0
  25. #833 Xing yè (@arreeya2268812) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:29
    จะมีลูซิเฟอร์ไม่นาา ความรักของเทพเเละซาตาน อร๊ายยยย >< ฟินเวอร์~
    #833
    0