เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 29 : | 28 | ราชาปีศาจหรือนี่? [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    3 พ.ค. 60

28 

ราชาปีศาจหรือนี่?


               คาริเอลรู้สึกตัวขึ้นมา รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกกอดรัดโดยอ้อมแขนแกร่งของใครบางคน แล้วใครกันล่ะเนี่ยที่กอดเค้าอยู่มือบางพยายามแกะอ้อมแขนแกร่งออกแล้วจะพลิกตัวกลับไปมองว่าใครเป็นคนกอดเขา

                "อ๊ะ!" เมื่อเจ้าของอ้อมแขนแกร่งรู้สึกว่าเทพตัวเล็กในอ้อมกอดกำลังขยับตัว แม้เพียงเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกได้เขาก็จัดการกอดแน่นขึ้นไปอีก เพื่อแกล้งอีกฝ่าย "อื้อ ปล่อยยย"

               "...." เมื่อเห็นว่าเจ้าของอ้อมกอดไม่ยอมปล่อยคาริเอลจึงดิ้นและหมุนตัวกลับมามองหน้าอีกคน

                "ท่านคือ...แอสโมดิวส์? แล้วราฟาเอลไปไหนครับเมื่อคืนเขานอนกับข้านี่?" เทวทูตตัวเล็กเอียงคอสงสัยและดันตัวออกจากปีศาจเจ้าเล่ห์ผู้นี้ แต่มีหรือที่แอสโมดิวส์จะยอม

               "อ๋อ เจ้าพวกอัครเทวทูตนั่นหรือ ตอนนี้เจ้าพวกนั้นขึ้นไปข้างบนแล้วแหละพอดีว่ามีงานเข้ามากระทันหัน"

                "อื้อ ข้าเข้าใจแล้ว แล้วนี่ท่านจะปล่อยข้าได้หรือยังแอสโมดิวส์ ข้าอึดอัด" มือยังคงดันอกอีกฝ่ายอยู่ ว่าแต่นี่เขาก็ไม่พบเจ้ากบเหลืองมาหลายวันแล้วนะ หายไปไหนกัน?

               "รู้หรือไม่ตอนที่เจ้ายังไม่ความจำเสื่อม เวลาตื่นตอนเช้าๆเจ้าจะชอบหอมแก้มข้าก่อนลุกไปชำระร่างกาย" คาริเอลคิ้วกระตุก เขาไปทำตอนไหนกัน!

               "แต่ข้าไม่เห็นจำได้"

               "เจ้าสูญเสียความทรงจำ จะจำได้อย่างไร มาสิทำอย่างที่เคย ไม่แน่ว่าจะอาจจะจำได้ขึ้นมาก็ได้" แอสโมดิวส์เอียงหน้ามาแล้วทำแก้มพองๆ หากไม่นับนิสัยเจ้าเล่ห์ของเขาแล้วเขาก็ถือได้ว่าเป็นคนที่ดีคนหนึ่งเลยล่ะ

               "ก็ได้ครับ ข้าจะหอมท่าน" ยอมสักครั้งคงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง คาริเอลคิดก่อนจะประทับริมฝีปากลงไป "จุ๊บ!"

                "เฮ้! อะไรของเจ้าเนี่ยแมมม่อน!" แมมม่อนนี่เองที่เอามือมาขวางกั้น ระหว่างริมฝีปากบางกับแก้มของแอสโมดิวส์ไว้ ร่างของคาริเอลถูกแมมม่อนอุ้มขึ้นจากเตียง

                "วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวในเมือง อยากไปหรือไม่?" ข้อเสนอที่ยาวยวนเช่นนี้มีหรือคาริเอลจะไม่ตอบรับ คาริเอลรีบพยักหน้าโดยเร็วไวและยิ้มกว้าง

               "ไปครับ ข้าอยากไปเที่ยว" จบคำปีกสีดำสามคู่ของแมมม่อนถูกเรียกออกมาและพาร่างเล็กบินขึ้นไปโดยไม่สนใจผู้ที่โอดครวญอยู่บนเตียงสีขาวเลย

               "เจ้าสหายบ้าเอ้ยมาขัดจังหวะข้าเสียได้ แต่ช่างเถอะยังมีเวลาอีกเยอะ" แอสโมดิวส์ที่พลาดหอมจากร่างเล็กไปเอ่ยและหายไปจากตรงนั้นโดยเร็ว

               คาริเอล's part

               ข้ากอดคอแมมม่อนเอาไว้แน่นเพราะเขาบินอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ลดความเร็วลงสักนิดลมที่พัดตีหน้าของข้าทำเอาข้าลืมตาแทบไม่ได้ จะรีบไปไหนกันแมมม่อน!

               "ช้าลงหน่อยครับ ข้ากลัว" ค่าจำเป็นต้องหยิบยกความกลัวมาอ้างเพื่อให้เขาช้าลง เผื่อข้าจะได้จำเส้นทางได้บ้างเพราะหากอยากแอบออกมาเล่นจะได้มาถูกทาง ก็ที่นรกเนี่ยมันใช่จะเล็กๆเสียที่ไหน

               "อืม" พอเห็นว่าข้ากลัวเค้าก็ลดความเร็วลงทำให้ข้าได้เห็น วิวทิวทัศน์ด้านล่างได้ถนัดตามันสวยอย่างยิ่งขนาดเป็นเมืองยังรู้สึกราวกับว่าอยู่บนเฮเวเรลตอนกลางคืน ทั้งแสงสีต่างก็มีกันอยู่มากมายทำเอาเป็นวิวที่สวยงามตระการตามาก ค่ามาดูที่นี่แทบอยากจะนำสมาร์ทโฟนมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้ดูเลยล่ะ

               "ว๊าว สวยงามมากเลยครับ" แมมม่อนไม่ได้สนใจวิวที่ร่างบางมองเลยแม้เพียงนิด สิ่งที่เขาสนใจมีแต่เพียงร่างในอ้อมแขนที่กำลังมองไปด้านล่างด้วยแววตาที่เป็นประกายดวงตาสะท้อนกับแสงสีทองนั่นราวกับอัญมณี "แมมมีอน ท่านพาข้าไปเดินเล่นในเมืองหน่อยได้ไหมครับ?"

              "หากเจ้าต้องการข้าก็จะพาไป" แมมม่อนตอบเรียบๆวันนี้เขาก็ต้องการมาพาคาริเอลไปเที่ยวเล่นอยู่แล้ว

               "จริงนะครับ ดีจัง" ข้าพึมพำเมื่อแมมม่อนตอบตกลง ตัวข้าเองก็ไม่เคยมาที่นี่หากได้เดินเล่นคงดีไม่น้อย

               แมมม่อนพาข้าลงมาในที่แห่งหนึ่งอาภรถูกเขาเปลี่ยนให้เป็นสีดำ เพื่อให้กลมกลืนกับเหล่าปีศาจในเมือง พอเดินเข้ามาเหมือนกับอะไรที่ตื่นตาตื่นใจข้ามาก สิ่งของแปลกๆมากมายมีรวมไว้ มีทั้งสิ่งของที่ นำมาจากโลกมนุษย์และสวรรค์มีขายที่นี่หมด

               ระหว่างที่เดินนั้นข้าคิดจะสานสัมพันธ์กับแม่มม่อน ดังนั้นมือของข้าจึงได้เข้าไปกอบกุมจับมือของเขาไว้ พอแมมม่อนรู้สึกตัวเขาก็หันมามองมือที่ข้าจับไว้อยู่แต่ข้าก็หันหน้าหนีมองไปทางอื่นท่าทางเป็นธรรมชาติที่สุดทั้งที่หัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุ

               "หึ" เสียงหัวเราะแผ่วเบาเปล่งออกมาจากปากของแมมม่อนก่อนจะรู้สึกได้ถึงแรงจับกระชับขึ้นที่มือตอนนี้พวกเราทั้งสองจึงได้เริ่มเดินไปในตลาดอย่างสนุกสนานเหมือนเดินอยู่ในงานวัดเลยก็ไม่ปาน

               "แมมม่อน! ดูนั่นสิครับ" มือเรียวของข้าชี้ไปในทิศทางที่มีปีศาจกำลังกินอะไรบางอย่างอยู่ เห็นแล้วเหมือนขนมอะไรบางอย่างจนข้าน้ำลายสอ "น่ากินจัง ท่านซื้อให้ข้าหน่อยสิ นะๆ"

               "หืม.. เจ้าอยากกินไอศครีมนมยูนิคอร์นรึ?" ข้าพยักหน้าแล้วดึงแมมม่อนวิ่งไปที่ร้านไอศครีมที่ว่า "เอาไอศครีมอันหนึ่ง"

               "อ้าวแล้วท่านล่ะไม่กินหรือ?" ข้าเห็นเขายื่นไอติมยูนิคอร์นให้ข้าเพียงอย่างเดียวก็เลยถามแล้วเขาก็พาข้าไปนั่งที่โต๊ะนั่งใต้ต้นไม้สีดำสนิท

               "ไม่ล่ะ ข้าไม่ชอบขนมหวาน" ปากว่าแต่ข้าคิดอะไรดีๆออกแล้วล่ะ รับรองว่าเขาจะติดใจขนมหวานแน่ๆ ข้ากัดไอศครีมคำใหญ่แล้วพลิกตัวไปนั่งตักเขา มือก็กอดคอแมมม่อนไว้แล้วโน้มตัวเขาลงมาประกบปากอย่างไม่ให้เขาตั้งตัว ลิ้นเล็กพยายามไล้เลียที่ริมฝีปากอีกฝ่ายให้ตอบรับ

               "อืม..." เพียงไม่นานเขาก็เริ่มตอบรับจุมพิตของข้าและเริ่มดูดดึงลิ้นของข้าจนข้าวูบโหวงที่ท้องน้อย จูบนั้นอ่อนโยนไม่รุนแรงค่อยเป็นค่อยไป ไม่น่าเชื่อว่าแมมม่อนที่เป็นถึงราชาปีศาจจะอ่อนโยนเป็นด้วย แต่ก็อย่างว่าอยากจะทำให้เขาหลงรักก็ต้องเปลืองตัวหน่อยนึง

               "อึก พอก่อนครับ" ข้าจูบเขาจนไอศครีมละลายไปจนหมดแต่ความหวานยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น ข้าชักอยากจูบขึ้นมาอีกแล้วสิ อ๊ะๆ ข้าเปล่าหื่นนะแค่อารมณ์มันพาไป หุๆ

               "ข้าชักติดใจของหวานขึ้นมาแล้วสิ หึๆ" แมมม่อนเจ้าจะหัวเราะแบบนั้นทำไมเนี่ย!

               "แต่ของหวานมีไม่มากนะครับ หมดแล้วหมดเลยนะ" ข้าบอกเขาที่ตอนนี้ข้านั่งอยู่บนตัวถูกกอดไว้ด้วยอ้อมแขนของแมมม่อนอยู่

               "ถ้าอย่างนั้นของหวานหมดรึยังล่ะ?"

               "เอ่อ.. ก็ยังครับ"

               "งั้นก็กินได้จนหมดเลยสินะ?"

               "ครับ.. อ่ะ อื้มมม!!" แมมม่อนประกบปากลงมาอีกครั้งทำเอาข้าแทบหมดแรง ข้าปล่อยให้เขาตักตวงกินขนมที่ว่าในปากข้าจนพอใจ ก่อนจะเดินเล่นต่ออีกหน่อยแล้วจบด้วยการที่เขาส่งข้ากลับ

               "จุ๊บ ขอบคุณนะครับที่พาข้าเที่ยว"ด้วยความสูงที่ต่างกันเกือบสามนิ้ว ทำให้ข้าต้องเขย่งเท้าขึ้นเพื่อจุมพิตที่ริมฝีปากแมมม่อนเป็นการขอบคุณที่พาเที่ยววันนี้

               "ไว้ข้าจะมากินของหวานจากเจ้าใหม่" แมมม่อนว่า นี่คงกะจะมากินทุกวันเลยล่ะสิ

               "แต่ว่าข้าคงให้ท่านกินคนเดียวไม่ได้นะครับ" ข้าได้แต่หวังว่าแมมม่อนจะเข้าใจในสิ่งที่ข้าจะสื่อว่าข้าไม่สามารถมีเขาคนเดียวได้

               "ข้ากินคนเดียวไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ไว้ข้าจะมาใหม่ เหลือของหวานในปากเจ้าไว้ให้ข้าบ้างล่ะ"

               "แน่นอนครับ" ข้าบอกแล้วเขาก็ค่อยๆหายไป

               ทันทีที่ข้ากลับมานอนที่เตียง ข้าก็ขบคิดอะไรหลายอย่าง อย่างที่ท่านพ่อบอกมา หากข้าทำให้พวกเขาทั้งหมดรักข้าได้ ทั้งสองโลกก็จะกลับมาปรองดองกันอีกครั้ง แล้วถ้าหากว่าพวกเขารักข้าแต่พวกเขาไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้แล้วค่ะควรจะทำเช่นไรดีให้พวกเขาอยู่ร่วมกันโดยสันติ

               ข้าอาจจะเห็นแก่ตัวแต่ว่าหากเป็นข้าก็ไม่อยากจะเสียพวกเขาแม้แต่คนเดียวไป หากพวกเขาคิดเหมือนข้าพวกเขาก็คงไม่อยากให้ข้าไปเป็นของใครอื่นอีกเช่นเดียวกัน แต่เมื่อกี้ที่ข้ากล่าวให้แมมม่อนฟังนั้นเค้าก็ดูจะยอมรับเรื่องนี้ได้

              ข้าควรจะทำเช่นไรดีหรือว่าข้าควรจะครองตัวเป็นโสดอยู่เช่นนี้และลั๊ลลาไป มาคิดๆดูแล้วแบบนั้นก็ดี สร้างฮาเร็มชายเป็นของตนเองคิดแล้วก็รู้สึกดีไม่หยอก เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยล่ะ

               เฮ้อ~ เอาไว้เรื่องที่พวกเขาจะยอมรับกันได้หรือไม่เป็นเรื่องหลังจากนี้ดีกว่าตอนนี้ข้ามาคิดวิถีทางที่จะทำให้พวกเขาลงรักข้าจนหัวปักหัวปำดีกว่า เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลังแล้วกัน คร่อก~

               ข้าตื่นมาเพราะพลังแสงฉายกระทบตัวตามด้วยอาบน้ำชำระร่างกายและออกไปเที่ยวเล่นเหมือนอย่างเคย เดินไปตามสวนของราชวังที่ใช้ขังข้าไว้ แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่ได้ขังข้าไว้แล้วก็ตาม ที่ที่ข้าอยู่มันคือใจกลางนรกซึ่งมีพระราชวังทั้งเจ็ดแห่งล้อมรอบ นึกไปแล้วข้าก็คิดถึงลูซิเฟอร์มาก ไว้ข้าจัดการทั้งสิบสามเทพและปีศาจนี่ก่อนแล้วข้าจะไปตามเขากลับมาแน่ๆ

               เหมือนว่าข้าจะหลงเข้ามาที่ปราสาทแห่งหนึ่งที่มีดูวังเวงชะมัดแต่ข้าก็ยังคงก้าวเดินไปตามทาง ที่นี่ดูเงียบผิดปกติชอบกล เมื่อไม่พบผู้ใดข้าก็เดินไปเดินมาภายในราชวังเพื่อมองหาทางออกเพราะที่นี่ดูวังเวงเกินไป แต่ พอข้าจะก้าวออกไปจากที่นี่กลับได้ยินเสียงบางอย่าง ต่อมความสงสัยของข้าก็เริ่มกระตุก ข้าเดินไปในทิศทางที่ได้ยินเสียงทันที

               แอ๊ดดด~

               เสียงประตูเปิดออกถ้าเดินเข้ามาในห้องนั้นพบเจอกับร่างสมบูรณ์แบบของใครบางคนนอนอยู่บนเตียง ทั้งที่ตอนนี้มันยังเช้าอยู่แท้ๆ ข้าเองก็เดินไปใกล้ใกล้เขาแล้วก็เริ่มสะกิดผู้ที่อยู่บนเตียงรู้สึกว่าเค้าจะมีนามว่าเบลเฟกอลสินะ แล้วทำไมไม่ตื่นล่ะเนี่ย

               "นี่ เบลเฟ่ ท่านตื่นได้แล้วนะ" ข้าเอ่ยบอกเขาเพื่อให้ตื่นด้วยชื่อที่ถือวิสาสะเรียก แต่ทว่ากลับไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมาเลยสักนิด "นี่ถ้าท่านไม่ตื่นข้าจะจูบท่านนะเบลเฟ่"

               "....." เบลเฟกอลไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมา ข้าเลยก้มลงไปจุมพิตเขาจริงๆอย่างที่ปากว่าแต่ที่แก้มนะ ข้าฟัดแก้มเขาอย่างแรงเพื่อให้เขารู้สึกตัวแม้จะมีวิธีอื่นก็ตามเถอะ แต่ข้าชอบวิธีนี้ชะมัด

              "ฟอดดด" พอเห็นว่าเขาเริ่มรู้สึกตัวข้าก็ผละออกมายืนกอดอกมอง

               "เจ้า?" เบลเฟกอลสะลืมสะลือเรียกข้าเขาลุกขึ้นมาขยี้ตาก่อนจะหันมามองข้า "ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?"

               "ข้าก็เดินเข้ามาเฉยๆนี่แหละครับ"

               "เจ้ามาก็ดีเลย มาเป็นหมอนนุ่มๆให้ข้ากอดนอนเสียเถอะ" เบลเฟกอลว่าแล้วดึงข้าลงไปที่เตียงจนข้าเซล้มลงไป

               ตุบ!!!

               "อ๊ะ!?" ตอนนี้ข้ามาอยู่บนเตียงพลางมีราชาปีศาจ ที่ตอนนี้กอดข้าเหมือนหมอนข้างโดยที่ใบหน้าของเขาหนุนอยู่ที่ท้องส่วนท่อนแขนก็กอดเอวข้าไว้ "นี่เบลเฟ่ ข้าไม่ได้มาเป็นหมอนข้างให้ท่านนะ"

               "เอาเถิดๆ เจ้าจะมาเป็นหมอนข้างหรือไม่มาเป็นหมอนข้าง ณ ตอนนี้เจ้าก็ต้องมาให้ข้าหนุนนอนเสียก่อน ถือซะว่าเป็นค่าหอมที่เจ้าหอมค่าเมื่อกี้แล้วกัน ฮ๊าววว~ ง่วงชะมัดเลย" ตาของเบลเฟกอลปิดลงพร้อมลมหายใจที่สม่ำเสมอ

               "ท่านนี่น้า สมกับที่เป็นราชาปีศาจจอมขี้เซาจริงๆ" ตอนนี้มือของข้าก็ไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหน ทำได้แค่เพียงวางไว้ที่ไหล่ของอีกฝ่ายแล้วมืออีกข้างข้าก็ลูบหัวของเบลเฟกอลเบาๆไปด้วย ผมของเขานุ่มมาก ทำให้ข้านึกถึงเจ้าเกรย์ขึ้นมาเลย มารู้ตัวอีกทีข้าก็เผลอหลับไปพร้อมกับเบลเฟกอลเสียแล้ว

               "อือ...." รู้สึกได้ว่ามีมือปริศนากำลังคุกคามในเสื้อของข้าอยู่ทำให้ข้าต้องปัดมันออกด้วยความรำคาญ

               "นี่หากไม่ตื่นข้าจะจับเจ้ากินแล้วนะ" เสียงทุ้มของปีศาจเอ่ยกับข้า ทำเอาข้าต้องรีบตื่นขึ้นมาทันทีทันใด "ตื่นได้เสียทีนะเจ้า"

               "ครับ แล้วท่านตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?" 

               "ก็สักพักแล้ว กลับหรือไม่จะไปส่ง?" เบลเฟกอลเอ่ยกับข้า ข้าพยักหน้าเพราะข้าเองก็หลงมา เขามาส่งข้าถึงที่เลยเชียวล่ะ

               "ขอบคุณครับ จุ๊บ!" ข้าไม่ลืมที่จะเขย่งเท้าขึ้นไปจุมพิตเข้าที่แก้มของเบลเฟกอลเพื่อขอบคุณ

               "เจ้าทำแบบนี้กับผู้ที่มาส่งเจ้าทุกคนเลยรึเปล่า?" เขาถาม

               "ข้าก็ทำกับคนที่ชอบทุกคนแหล่ะครับ แต่คนที่ถูกข้าหอมก่อนคงเป็นซารีเอลมากกว่า ส่วนท่านก็เป็นคนที่สี่"

               "หึ... เช่นนั้นข้าไปล่ะ แล้วจะมาเอาอีก" ที่ว่าจะมาเอาอีกนี่คงไม่ได้หมายถึงมาให้ข้าหอมอีกหรอกนะ? เอ๊ะ!... หรือจะจริง

               "ครับ" เบลเฟกอลเองก็หายไปเช่นกัน ว่าแต่เผลอแป๊บเดียวเย็นแล้วเหรอเนี่ย? เริ่มหิวเสียแล้วสิ ว่าแต่ช่วงนี้ข้าก็ได้กินแต่เพียงอาหารที่มีรสชาติจืดชืดของเชฟปีศาจทำ ไปทำเองบ้างจะดีหรือไม่นะ

               ไม่ต้องคิดแล้ว ไปกันเลยเถอะ! เพียงไม่นานข้าก็มาถึงห้องครัวขนาดใหญ่ ก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะมีห้องครัวอยู่แต่มันเป็นเพราะว่าจมูกของข้ามันดีเกินไปก็เลยได้กลิ่นของอาหารพอตามมาก็อย่างที่เห็น เจอห้องครัวขนาดใหญ่เข้าพอดีแถมมีวัตถุดิบอีกเพียบ!

               "เจ้าเป็นผู้ใดกัน เหตุใดจึงได้มาอยู่ที่ห้องครัวได้? หรือมีใครสั่งให้เจ้ามานำอาหารไปหรือ" เชฟปีศาจถามมาข้าเลยตอบกลับไปว่า

               "เปล่าครับ ข้าเป็นพ่อครัวใหม่จะมาทำอาหารตามรับสั่งขององค์ราชาครับ" โมเมไปเรื่อยจนพวกเชฟที่เหลือเชื่อจริงๆจนในที่สุดข้าก็จัดการทำอาหารที่ไม่ได้ทำมานาน มือไม้ใช้ได้อย่างรวดเร็วเป็นระวิงท้ายที่สุดอาหารมากมายหลากชนิดก็เสร็จแม้กระทั่งของหวานเองข้าก็ทำไว้หมดโชคยังดีที่ไม่ได้ปล่อยพลังออกมามากจนผิดสังเกต

               ฮือฮา!

               "เจ้าทำอาหารที่มีกลิ่นหอมแบบนี้ได้อย่างไรกัน เกิดมาข้าไม่เคยได้สัมผัสกลิ่นแบบนี้เลย" ดูเหมือนว่าอาหารของปีศาจคงจะมีแต่อาหารสดรสชาติของอาหารที่ปรุงจนสุกแล้วคงจะมีแต่รสชาติที่จืดชืด

               "ข้าทำไว้เผื่อพวกท่านด้วยเชิญรับประทาน" ข้าผายมือไปยังทิศทางที่มีอาหารเตรียมไว้พวกเชฟปีศาจก็ไปนั่งทาน เพียงคำแรกก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างระหว่างอาหารที่พวกมันทำพวกมันตาโตมองมาที่ข้าเป็นประกายวิบวับ

               "เอ่อ... ข้าขอตัวก่อนนะพอดีว่าข้ามีงานที่ต้องทำต่อน่ะ" ก็หยิบเอาถาดอาหารที่เป็นของข้าออกมาจากห้องครัวตรงดิ่งไปที่โต๊ะอาหารของในราชวังและนั่งกินที่โต๊ะอาหารอันหรูหราทั้งยังเป็นโต๊ะที่ยาวมากอีกด้วย ระหว่างที่กำลังกินอยู่นั้น

               "อาหารของข้ามาแล้วรึ?" เสียงที่ดังมาจากด้านหลังและร่างของอีกคนก้าวเข้ามาในห้องอาหาร เมื่อได้ยินเสียงข้าก็หันกลับไปทั้งที่มีช้อนคาอยู่ในปากมองแล้วปรากฏว่า ผู้นั้นคือเบลเซบับและเขามองมาที่ข้าอย่างงุนงง "เจ้า?"

               "อาหารเหรอครับ เดี๋ยวก็มาแล้วล่ะ" ข้าพูดออกไปทั้งๆที่ยังมีอาหารอยู่ในปากเต็มไปหมดแล้วกัมหน้ากินต่อ ห่างตาก็เห็นว่าเบลเซบับเดินไปนั่งอยู่หัวโต๊ะที่ห่างจากข้าไม่มากแล้ว อาหารถูกยกเข้ามาในขณะที่ข้ากินอยู่ นั่นมันเป็นอาหารที่ข้าทำชัดๆ

               "ดูท่าอาหารวันนี้จะแปลกไปนะ" แค่ได้กลิ่นเบลเซบับก็ทราบได้ถึงความแตกต่าง แต่ก็ไม่ได้ว่าอันใดเพียงแค่เริ่มทานอย่างเงียบๆ เพียงแค่เข้าปากคำแรกเบลเซบับก็ตาโต "!!!"

               "?" ข้าเองก็หันมองเพราะจู่ๆอาหารมากมายถูกจัดการเกลี้ยงในพริบตา

               "ไปเอาแบบนี้มาให้ข้าอีก!!" เสียงตะโกนดังชั่นทำเอาทหารปีศาทอกสั่น

               "นี่เบลเซ่ ท่านเอ่ยเบาๆก็ได้จะพูดอะไรดังขนาดนั้น" ข้าทานอาหารของตนต่อเงียบๆไม่สนใจสายตาของเบลเซบับและทหารที่กำลังมองมา

               "ข้าหิว..." เขาเอ่ยตอบแล้วฉกชิงเอาอาหารในจานของข้าไปกินหน้าตาเฉย ข้ากินได้ครึ่งเดียวเองนะเจ้าบ้าเอ๊ย!

               "ทำไมต้องมาเอาของข้าไปกินด้วย ของเบลเซ่ก็มีมิใช่รึ! มาฉกฉวยของผู้อื่นเช่นนี้ไม่ดีเลยนะ แล้วอีกอย่างข้าก็..." ข้าเริ่มโวยวายจนกระทั่งอาหารถูกยกเข้ามา โชคดีที่ข้าทำไว้เยอะความจริงกะจะทำกินเองผู้เดียวอยู่หรอก แต่ข้าก็ดันบอกออกไปว่าเป็นพ่อครัวใหม่ไปแล้วนี่สิ หากทำเพียงจานเดียวคงผิดสังเกตเป็นแน่

               "ข้ายกให้เจ้าจานหนึ่ง เลือกสิ"

               "ข้าจะเอาจานนี้" ข้าเลือกเอาจานขนมที่ทำไว้มาแทน ของคาวแล้วก็ต้องตามด้วยของหวานสิจริงไหม ระหว่างที่กินอยู่เงียบๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

               "ตามหัวหน้าเชฟมาให้ข้าด้วย" เสียงทรงเสน่ห์ของเบลเซบับเอ่ย เรียกมาทำไมกันล่ะ?

               "เชฟมาแล้วครับท่านราชา" หัวหน้าเชฟที่ข้าเคยเจอเขาเดินเข้ามา ข้าเองก็ไม่ทราบว่าเบลเซบับจะเรียกมาทำไม ได้แต่รอฟังอย่างเงียบๆ "องค์ราชาพะยะค่ะ กระหม่อมเป็นหัวหน้าเชฟพะยะค่ะ"

               "มาแล้วรึ ข้ามีอะไรจะถามเจ้า"

               "เชิญพระองค์ตรัสพะยะค่ะ" หัวหน้าเชฟก้มหัว

               "อาหารวันนี้เจ้าเป็นผู้ทำใช่หรือไม่?" ตายล่ะ ถามถึงคนทำอาหารอีก หรือว่าข้าจะทำไม่อร่อยถูกปากเขาล่ะเนี่ย แบบนี้โดนลงโทษแน่ ต้องรีบหนีแล้วสิ! หัวหน้าเชพที่เห็นสายตาคาดคั้นก็เริ่มกลัวหรือองค์ราชาจะไม่ชอบอาหารพวกนี้!

               "เอ่อ ...เป็นเชฟที่องค์ราชาสั่งมาพะยะค่ะ"

               "เชฟที่เราสั่งมารึ? ...อ่าวแล้วนั่นเจ้าจะไปที่ใดล่ะคาริเอล?" ยังไม่ทันที่ข้าจะแอบหนีไปก็ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน แย่แล้วโดนทำโทษแน่ข้า ข้าคิดแล้วค่อยๆหันกลับมาช้าๆ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดเนอะ

               "เอ่อ ...ข้าอิ่มแล้วกำลังจะกลับครับ"

               "เจ้า!" หัวหน้าเชฟ แทบจะยกมือขึ้นมาชี้หน้าข้า ข้าเองก็หัวเราะแหะๆตอบเขาไป "องค์ราชาผู้นี้แหล่ะพะยะค่ะที่เป็นผู้ทำอาหาร"

               "หืม... เจ้าเองรึที่ทำ" อ้าวเฮ้ย! รับบอกเขาไปทำไมเล่า ตายแน่ข้าคราวนี้

               "เอ่อ... ครับเป็นข้าเอง ทำไมเหรอครับ?" ข้ายังคงทำใบหน้าใสซื่อถามไปในคำตอบด้วย

               "ก็ไม่ทำไม อร่อยดี อยากได้รางวัลอะไรหรือไม่?" เหมือนยกภูเขาออกจากอกข้าถอนหายใจเล็กน้อย อย่างน้อยน้อยเขาก็ไม่ได้เอาความข้าเรื่องที่ข้าไปป่วนในห้องครัวมา

               "ข้าขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ...เฮ้ย!" จู่ๆร่างของข้าก็ลอยหวือขึ้นและพุ่งไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆเบลเซบับ

               "นั่งอยู่นี่ก่อน" ร่างสูงเอ่ยเรียบๆ

               "ครับๆ" ข้านั่งมองเขากินอย่างเงียบๆ ท่าทางที่เขากินดูน่าอร่อยมากอาหารที่ข้าทำมันอร่อยขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร สุดท้ายข้าก็ต้องหยิบช้อนขึ้นมาเพื่อกินด้วยกันกับเบลเซบับและแล้วสงครามบนโต๊ะอาหารก็เริ่มขึ้น

               ข้ามองไปที่เค้กชิ้นสุดท้ายบนจานแล้วหันมองเบลเซบับที่นั่งอยู่ในมือมีซ่อมอันหนึ่งเตรียมจะมาแย่งเค้กชิ้นสุดท้ายกับข้าอย่างเต็มที่ ข้าเคลื่อนตัวพร้อมๆกับเขาทันทีต่อสู้กันอยู่นานสุดท้ายข้าก็ได้เค้กไปครอง

               "ข้าชนะ หม่ำล่ะนะครับ~" ข้าทำเสียงยียวนกวนประสาทแล้วค่อยๆยัดเค้กเข้าไปในปากเคี้ยวตุ่ยๆต่อหน้าเบลเซบับ ไม่ทันระวังตัวเขาก็เข้ามาประชิดข้าเสียก่อนตามด้วยริมฝีปากที่ประกบเข้ามา "อึก อื้ออ!"

               ข้าเห้นว่าลิ้นของเขากำลังพยายามง้างปากข้าออกเพื่อกินเค้กด้านในและในที่สุดข้าก็พ่ายแพ้ข้าเปิดปาดให้เขาได้กินเค้กทั้งหมดในปากก่อนจะดันตัวเขาออก แต่ก็ถูกกอดเอวไว้แล้วทำท่าจะเข้ามาตักตวงความหวานจากปากข้าต่อ

               "อ๊ะ! เบลเซ่ ที่นี่คนเยอะเกินไปท่านไม่เห็นเหรอครับ ...แล้วอีกอย่างนี้ก็ห้องอาหาร.." ข้าทำทีเป็นเขินอายเหล่าทหารและเชฟก่อนจะซุกเข้ากับอกของเบลเซบับ ในเมื่อมือเหนียวเป็นพลิงนักข้าก็ขอคิดดอกเบี้ยหน่อย มือไม้ของข้าลูบไล้ไปบนแผงอกล่ะของเขา

               "อืม...พวกเจ้าทั้งหมดออกไปก่อน"

               "พะยะค่ะ!" ทั้งหมดออกไปจนตอนนี้เหลือแค่ข้ากับเขาสองคน

               "เอาล่ะ ตอนนี้มีเพียงข้ากับเจ้าแล้ว" เบลเซบับโน้มหน้าลงจะเข้ามาจูบข้าอีก ข้าจึงใช้มือปิดปากเอาไว้ก่อน

               "วันหลังได้ไหมครับ วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว ง่วงมากด้วย" ข้าเสนอเขาไป และใช้สายตาออดอ้อนมองไปที่เขา

               "เฮ้อ~ ก็ได้ๆ วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน"

               "ขอบคุณครับ งั้นข้าไปนะ" ข้ารีบขอบคุณและวิ่งแจ้นออกมาทันที หากไม่รีบมีหวังโดนเบลเซบับจับกินแน่ๆ!

_______________

-----100%-----
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

1,408 ความคิดเห็น

  1. #1257 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 14:55
    วั้ยตัยแล้วววว อิจฉาจ้า5555555
    #1257
    0
  2. #973 หลินฟาง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 20:06
    รออออออ~ อยากอ่าน
    #973
    0
  3. #971 123_Care (@123_Care) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:59
    ต่อน้าาาาา
    #971
    0
  4. #970 mata4111 (@mata4111) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 09:47
    มาเถอะะะะะะ โอ้ยยยยย ฟินจ้า
    #970
    0
  5. #968 Jjane (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 18:54
    ค้างมากกกกกกกก รอน๊าาาาาาาาาไรท์จร้า
    #968
    0
  6. #967 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 14:20
    สินสอดต้องเรียกเยอะๆ เปลืองตัวไปก็ไม่ใช่น้อย 55555
    #967
    0
  7. #964 LoveN (@LoveLNLove) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 04:17
    เสร็จไป5+1ที่ยังไม่ได้แต๊ะอั๋ง
    #964
    0
  8. #963 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 00:33
    -. .-เปรื่องตัวจังเลยนะลูก555
    #963
    0
  9. #962 redlotus (@redlotus) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 23:26
    >////<
    #962
    0
  10. #961 zeerin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 22:46
    มาต่อไวๆน้าาาาา กำลังค้างเลยยยย
    #961
    0
  11. #959 mewpeter (@mewpeter) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 22:04
    คาริเอลเมื่อไหร่หนูจะมีผัวคะลูก555
    #959
    0
  12. วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:24
    รอนร้าาาา
    #958
    0
  13. #957 babelo. (@o_O_o) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 20:25
    รอคาริเอลสร้างฮาเร็มอย่างหนุกหนาน 5555
    #957
    0
  14. วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 18:14
    น่าร้าดกกกก นี่รอคอย nc อย่างเดียวเลยครับ
    #956
    0
  15. #954 Krataituaglom (@Krataituaglom) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 16:48
    ตอนนี้แต้มเสมอที่ 3-3 แล้วนะ
    อัครเทวทูตกับราชาปีศาจต้องไฟว้กันต่อ5555
    #954
    0
  16. #953 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 16:20
    ไม่รู้จะอิจฉาใครดี คาริเอลหรือราชา555
    #953
    0
  17. #952 Sakuramio (@Sakuramio) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 14:16
    รอนะคริคริ อยากรู้แล้วใครเป็นคนวางยาพิษคาริเอล รออยู่นะ
    #952
    0
  18. #950 Aum0802 (@0924280802) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 14:05
    ต่ออีกน้าาาาาาาา~~~~
    #950
    0
  19. #949 triratpay (@triratpay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 13:37
    รอค่ะๆๆๆ
    #949
    0
  20. #948 Lovely_Otaku (@Lovely_Otaku) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 13:28
    งือออ ละมุน
    #948
    0
  21. #947 กรานิเต้ (@edenoftheeast) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 13:06
    งืออออ น่ารักมากเลยยยย ชอบบบบบมาก
    #947
    0
  22. #945 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 13:00
    มีคำผิดนะไร
    พลิง>ปลิง
    ดอกเบี้ยว>ดอกเบี้ย
    #945
    1