เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 30 : | 29 | หนีมาพักร้อน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    10 พ.ค. 60

29
 
หนีมาพักร้อน

               ข้ายังอยู่ในนรกแม้ว่าจะผ่านมาหลายเดือนก็ยังไม่ได้ขึ้นไปอยู่บนสวรรค์แต่อย่างใด เพราะองค์คาเอลยีงไม่ได้มารับ แต่ข้าคาดว่าอีกไม่นานพระองค์ต้องมาแน่ๆ แล้วอีกอย่างทุกๆวันทั้งห้าราชาปีศาจก็จะมาเยี่ยมเยือนบ่อยๆ ยกเว้นแต่เพียงซาตานเท่านั้นที่ไม่เห็นหน้าเลย

               เมื่อหลายวันก่อนลิเวียธานก็มาอยู่กับข้าทั้งวันแถมยังเล่าเรื่องต่างๆเกี่ยวกับนรกให้ฟังเสียมากมาย ข้าเองก็สนใจใคร่รู้จนในที่สุดก็สนิทกันอย่างรวดเร็ว เป็นเช่นนั้นก็ดีจะได้ขยับความสัมพันธ์ง่ายหน่อย ตอนน้ีในหัวข้านั้นลิมไปเลยว่าผู้ที่ท่านคาเอลบอกว่ามันทำร้ายข้า แต่ช่างเถิด หากท่านพ่อรู้แล้วคงยากที่จะรอดมาให้ข้าทรมานเล่น

               ต่อมาก็แมมม่อน เขาดูเย็นชาแต่ทว่าก็อ่อนโยนกับข้าเสมอข้าน่ะชอบเขามากเชียวล่ะ ส่วนเบลเฟกอลเองก็ยังเป็นเหมือนเช่นเคยหากไม่มีผู้ใดมากอยู่เป็นเพื่อนข้าก็เขาเนี่ยแหล่ะที่มาอยู่ด้วย 

               และเบลเซบับเขาชอบมาขอให้ข้าทำอาหารให้ทานบ่อยๆแทบจะเรียกได้ว่าอาทิตย์ละสี่ครั้งเลยล่ะ แต่ผู้ที่มาบ่อยมากๆนั้นคงจะเป็นแอสโมดิวส์

               "นกน้อยข้ามาแล้ว~ "เห็นไหมพูดถึงก็มาเลยตายยากจริงๆ

               "เดี๋ยวครับ นี่น่านไปทำอะไรมาตัวถึงมีกลิ่นเลือดแบบนี้ล่ะ" ข้าผลักหน้าอกเขาทันทีที่แอสโมดิวส์เข้ามากอดเพราะได้กลิ่นอะไรบางอย่าง 

               "ไปจัดการธุระมานิดหน่อยน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" เขาว่าแล้วยิ้มแย้ม

               "ใครห่วงท่านกัน" ข้าหันหน้าหนี

               "ทำตัวน่ารักอีกแล้ว ฟอดด" นั่นไงคงไม่พ้นถูกลวนลามอีกแล้ว

               "นี่แอสโม่ หากท่านจะหอมก็ช่วยทำตัวให้สะอาดกว่านี้ได้หรือไม่ ข้าไม่ชอบกลิ่นเลือดเท่าไหร่" ข้าเอ่ยออกไป

               "อ่ะ เรียบร้อยแล้ว" แอสโมดิวส์เพียงแค่โบกมือบนอากาศเล็กน้อยเนื้อตัวก็ถูกทำความสะอาดจนกลิ่นเลือดหายไป

               "จริงสิ วันนี้ข้าจะไปที่วังของลิเวียธานเดี๋ยวเขาคงมารับข้าแล้วล่ะ ส่วนท่านเองมีอะไรก็ไปทำสิ" ข้ารีบไล่แอสโมดิวส์

               "งั้นเจ้าหอมข้าก่อนแล้วข้าจะไป ดีหรือไม่?" แหน่ะ มีมาเสนอข้อต่อรองกับข้าอีก แต่เมื่อเห็นหน้าของแอสโมดิวส์ที่ยื่นเข้ามาข้าก็เผลอหอมเขาจนได้ ฟอดดด

               "อ่ะ ข้าหอมแล้ว ท่านไปได้แล้ว" แอสโมดิวส์ยิ้มเจ้าเล่ห์และหายตัวไป ส่วนข้าก็มานั่งรอลิเวียธาน จะว่าไปแล้วข้าก็ยังไม่ได้พบเจอซาตานเลยนะเนี่ย นานๆถึงได้เจอทีไม่ทราบว่าเขาเองไม่ชอบใจอะไรในตัวข้ารึปล่าวถึงได้ไม่แม้แต่จะมาเนี่ยมเยือน ขนาดไม่กี่เดือนข้ายังสนิทกับพวกเขาขนาดนี้ยกเว้นแค่เพียงซาตานเท่านั้นแหล่ะนะ อีกอย่างเขาก็เป็นคนเดียวที่ทำร้ายข้าด้วยนี่นา นี่ข้าควรโกรธเขาไหม?

               ส่วนท่านพี่น่ะเหรอ เหอะ! นี่ยังไม่เห็นเงาหัวพวกเขาเลย ข้ามาอยู่นรกนานแล้วนะ รู้เสียบ้างว่าข้าคิดถึง ท่านคาเอลเองก็เช่นกัน หายไปเลยไม่ติดต่อข้าเลยแม้แต่ทางจิต ไม่อยากรู้หรืออย่างไรว่าความสัมพันธ์ของข้าและราชาปีศาจพัฒนาบ้างรึยังน่ะ

               "ลิเวียน ท่านมาแล้ว" ข้าถูกโอบจากด้านหลังด้วยลิเวียธานข้าเองก็สะดุ้งน้อยๆ

               "คาริเอล พร้อมจะไปเล่นที่วังข้ารึยัง?" ข้าพยักหน้ายิ้มกว้างเดินทางมาที่วังของลิเวียธานด้วยปีกของตัวเอง พลังที่ตอนนี้คงที่แล้วทำเอาข้าแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่มีมากกว่าเมื่อก่อน

               "โอ้โห~ วังใหญ่จังเลยครับ" ข้าอ้าปากค้าง เพราะด้านหน้าคือพระราชวังอันใหญ่โตมโหฬารแต่ก็อย่างว่าช่ะนะ ราชาปีศาจจะมีวังเล็กๆได้อย่างไรกันเล่า

               "เอาล่ะ เข้าไปด้านในกันเถอะ" ลิเวียธานจับมือข้าจูงเข้าไปด้านใน ข้างนอกว่าหรูหราแล้วข้างในยิ่งดูรู้หรามากกว่า ข้าวิ่งเล่นสำรวจทุกซอกทุกมุมของราชวังโดยที่ลิเวียธานเป็นผู้นำทางแล้วเมื่อเหนื่อยก็ตัดสินใจหยุดพักที่ห้องนั่งเล่น ข้าพิงไหล่ลิเวียธานนั่งอยู่ข้างๆในมือเขามีหนังสืออยู่

               "ท่านลองอ่านเล่มต่อไปรึยังครับ นิทานพวกนี้ข้านำมาจากบนโลกมนุษย์เชียวนะ"

               "ข้าอ่านทั้งหมดแล้ว แต่ข้ามีอย่างหนึ่งให้เจ้าช่วย" วิเวียธานบอกข้าเปลี่ยนท่าแล้วจ้องเขาอย่างงุนงง

               "อะไรครับ?"

               "ช่วยเป็นเจ้าหญิงให้ข้าหน่อยได้หรือไม่" เขาเอ่ย ทำเอาข้าใจกระตุก นี่อย่าบอกนะว่าเขากำลังบอกรักข้า ไม่ได้ๆอย่าเพิ่งมโนสิคาริเอล

               "ข้าไม่เข้าใจ เป็นเจ้าหญิงให้ท่านอย่างไรครับ?"

               "เจ้าหญิงก็ต้องคู่กับเจ้าชาย ให้ข้าเป็นเจ้าชายของเจ้าได้หรือไม่ เจ้าหญิงของข้า" ลิเวียธานเอ่ยย้ำทำให้ข้าเลิกมโน นี่เขากำลังจะสื่อว่ารักข้าใช่ไหมเพราะเจ้าชายต้องรักเจ้าหญิงสิ 

               "แต่ข้าไม่ได้มีเจ้าชายเพียงองค์เดียวนะครับ ท่านจะยอมรับได้หรือ"

               "ข้าทราบดี ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อาจมีเพียงข้าได้แต่ข้าเองก็ไม่ได้นึกเสียใจ เรื่องนี้ข้าได้เลือกแล้ว" เขาบอกอย่างหมายมั่น ข้าเองก็ไม่เข้าใจ หากเป็นข้าข้าคงไม่อาจทำใจเผื่อแผ่พวกเขาให้ผู้ใดได้ น้ำตาข้าเริ่มรื้นรู้สึกเหมือนตนเองเป็นผู่ชั่วร้ายอีกทั้งยังเจ็บแทนพวกเขาที่ต้องมารักเทพครึ่งปีศาจที่เห็นแก่ตัวอย่างข้า

               ลิเวียธานเห็นข้าร้องไห้เขาก็เข้ามาปลอบ ก่อนที่บรรยากาศจะเป็นใจให้เราสองได้จุมพิตกันอย่างอ้อยอิ่งแต่ข้ากลับไม่หยุดร้องจนกระทั่งหลับไป

               ข้าตื่นขึ้นมาอีกทีบนเตียงขนาดใหญ่ ลิเวียธานก็หายไปแล้ว ตัวข้าเองก็เดินดูรอบๆราชวังอีกครั้งเพราะความเบื่อหน่าย พอเดินมาเรื่อยๆข้าก็มาถึงราชวังอีกแห่ง ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าคือของราชาคนใดแต่ข้าก็เดินเข้ามาด้านในเสียแล้ว 

               ที่นี่ไม่ได้แตกต่างอะไรจากวังลิเวียธานมากนัก ทหารก็ไม่มีให้เห็น ข้าเคยถามว่าทหารไปไหนหมดก็ได้คำตอบเพียงแค่ 'หากเจ้าต้องหารเรียกใช้ แค่บอกพวกมันก็จะปรากฏตัว' สงสัยทหารพวกนั้นจะถูกฝึกให้หายตัว

               "อ๊ะ! ท่านราชา อื้อ อย่ารุนแรงนักสิเพคะ" เสียงร้องของปีศาจสาวที่ว่าวมาผ่านหูข้าทำให้ข้าเกิดความอย่ารู้อยากเห็นขึ้นมาทันที รู้ตัวอีกทีก็เดินตามเสียงมาเสียแล้ว

               "ฮื่มม! อ่าาา"

               "อ๊ะ! ท่านราชา หม่อมฉันเสียวจังเพคะ อื้อ~" ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ๆเสียงก็เริ่มชัดขึ้น ทั้งยังมีเสียงครางเล็กลอดออกมาให้ได้ยินเป็นพักๆ ข้าล่ะอยากรู้นักว่าราชาที่ว่าคือผู้ใด คิดแล้วก็หงุดหงิดใจชะมัด

               ข้ามายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนบานใหญ่คล้ายกับราชวังของลิเวียธานประตูถูกแง้มเอาไว้ ข้าเองก็แอบสอดส่องเข้าไปด้านในพร้อมกับที่เห็นสองร่างอยู่บนเตียงกำลังเสพสมกันอยู่อย่างเร่าร้อน

               "ใคร!!!" ดูเหมือนในขณะที่ข้ากำลังเพ่งมองใบหน้าของราชาที่ว่าพวกเขาจะรู้ตัวเสียแล้ว ทำเอาข้าผละออกมาจากประตูอย่างเร็ว

               ปัง!

               "ว๊าย!" ปีศาจสาวรีบเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเองไว้อย่างเร็ว ส่วนราชาที่ว่าก็เข้ามาประชิดตัวข้าพร้อมมือที่กำรอบคอ

               "อึก! ปล่อยข้านะ" ข้าแงะมือเขาออกอย่างเร็ว

               "เจ้า?"

               "ใช่ ข้าเอง ขอโทษที่มาขัดจังหวะท่าน พอดีว่าข้าหลงมา" ข้าบอกกับปีศาจตรงหน้า ผู้ที่รุนแรงได้ตลอดเวลาแบบนี้คงไม่ใช่คนอื่นไกล ซาตานนั่นเอง

               "เจ้าออกไป!" เสียงตะหวาดดังขึ้นทำเอาข้าสะดุ้ง

               "ได้ๆข้าจะรีบออกไป เชิญท่านตามสบายเถอะ" ข้าว่าแล้วหมุนตัวรีบเดิน แต่ทว่าท้ายที่สุดแล้วข้าก็ถูกดึงกลับมาพร้อมกับถูกประกบปากเขาจูบข้าด้วยจูบอันร้อนแรง แต่ว่า!

               ผลัก!!

               "อย่าเอาปากที่จูบหญิงอื่นมาจูบข้านะ!!!" ข้าผลักเขาออกแล้วตะโกนออกไปเสียงดัง ก่อนจะเข็ดปากอย่างแรงจนเป็นรอยแดงก่อนที่จะเคลื่อนตัวออกมา

               องค์คาเอลครับ เมื่อใดท่านจะมารับข้าข้าไม่อยากทำแล้ว ขอพักผ่อนสักหน่อยได้ไหมครับท่านคาเอล ข้าเริ่มโอดครวญในห้วงความคิดเพื่อหวังว่าองค์คาเอลจะได้ยินและรับข้ากลับไป

               พรึบ!
          
               "อ๊ะ!" เพียงไม่นานข้าก็รู้สึกเหมือนตนเองถูกกระชากกลับมาตามด้วยท่อนแขนแกร่ง ข้าเอามือดันอกเขาเอาไว้ แล้วใครกันที่ประชากข้า

               "เจ้าอยากตายหรือไง!!" เสียงหอบเล็กน้อยตะคอกออกมาจากปากทำเอาข้าต้องหันมอง จริงด้วยนี่ข้าวิ่งมาที่ไหนกันอีกก้าวเดียวก็จะตกลงไปแล้ว

               "...."

               "ด้านหน้าเป็นหุบเหวที่สิงสถิตของวิญญาณชั่วร้าย ในนรกนั้นที่แบบนี้ถือว่าอันตรายยิ่ง หากเจ้าตกลงไปแล้วคงได้ถูกพวกมันกลืนกินพลังจนหมดสิ้นแล้วติดอยู่ในนั้นแน่" อีกฝ่ายร่ายยาว

               "เอ่อ ...ข้าขอโทษ" เมื่อความเงียบเข้าครอบคลุมข้าจึงได้เอ่ยออกมา ความจริงแล้วตอนนี้ข้าก็เหม่อจริงๆนั่นแหล่ะ ข้าดันตัวเขาออกมองตาสีเลือดอันลึกลับนั่นแล้วบินหายออกไปจากที่นั่น

               "..." มองตามร่างบางไปจนหายไปดวงตาสีเลือดพลันสั่นไหว มือหนาถูกยกขึ้นมากุมหน้าอกซึ่งตอนนี้สั่นไหวราวกับกลองความรู้สึกแปลกๆแล่นเข้ามาแทนที่แต่ก็ต้องเก็บความรู้สึกนั้นไว้เพียงลำพัง

               ด้านคาริเอล

               ข้าบินออกมาจากวังของซาตานนานแล้ว ตอนนี้ข้ากำลังโอดครวญกับท่านพ่ออยู่เนื่องจากต้องการกลับสวรรค์เป็นอย่างยิ่ง จนท้ายที่สุดองค์คาเอลก็นำตัวข้ากลับสวรรค์จนได้ แม้ราชาปีศาจจะไม่ยอมก็คงทำอันใดไม่ได้ ในเมื่อท่านพ่อเป็นผู้จัดการ

               "คาริเอล เจ้าคิดถึงลูซิเฟอร์หรือไม่" คำถามนั้นทำเอาข้าสะดุ้ง

               "ท่านพ่อ หรือท่านทราบว่าข้า..." ตายแน่ข้า ท่านพ่อต้องทราบแน่นอนว่าข้าเป็นผู้ปล่อยลูซิเฟอร์ออกมา

               "ข้าทราบดีตั้งแต่ต้น ทราบว่าเจ้าทำอะไรบ้างที่ผ่านมา หากเจ้าต้องการข้าจะส่งเจ้ากลับไปที่นั่นอีกครั้ง" ท่านพ่อเอ่ย นี่ท่านไม่ลงโทษข้าหรือ?

               "บทลงโทษของเจ้าคือเจ้าต้องพาเขากลับมาหาข้าให้ได้" ข้าได้ยินแล้วแรกๆก็ดีใจอยู่หรอกที่ท่านพ่อจะส่งข้ากลับไปแต่พอได้ยินบทลงโทษแล้วข้าแทบหัวทิ่ม นี่ท่านพ่อจะให้ข้าไปเกลี้ยกล่อมลูซิเฟอร์กลับมาเช่นนั้นรึ? "เจ้าจะยอมหรือไม่"

               "ครับๆ ยอมครับ" ข้ารีบยอมเมื่อเห็นว่าท่านพ่อนั้นมองมาอย่างคาดคั้น "แต่ถ้าข้าทำไม่สำเร็จ ห้ามลงโทษข้านะครับ"

               "หึ เจ้าจะต้องทำสำเร็จแน่ เชื่อข้าสิ" ทำไมท่านมั่นใจขนาดนั้นล่ะครับเนี่ย! แล้วสายตากรุ้มกริ่มนั่นมันอะไร! ท่านพ่อมองข้าด้วยสายตาแปลกๆเหมือนบอกให้เตรียมตัว เดี๋ยวนะเตรียมตัวเหรอ?

               "อย่าบอกนะครับว่า...." ท่านจะให้ข้าไปเดี๋ยวนี้

               วิ้ง!!!

               "ว๊ากกกก ท่านพ่ออ~!!!" ยังไม่ทันที่ข้าจะได้เอ่ยถามก็ต้องร้องออกมาอย่างดัง ข้าแทบแต๋วแตกเมื่อถูกท่านพ่อส่งมาในลักษณะแปลกๆ(อีกแล้ว) ท่านส่งข้าดิ่งลงมาจากฟ้า!ด้วยความเร็วสูง ยังไม่ทันได้กางปีกบินก็รู้สึกได้ถึงตัวข้าที่กระทบพื้นน้ำเสียแล้ว

               ตูมมม!!!

               เพียงเสี้ยววินาทีที่ข้าตั้งสติได้ข้ารีบตะกายตัวขึ้นจากน้ำด้วยความทุลักทุเลด้วยเพราะกระแสน้ำเชี่ยวกราด นี่ข้าอยู่ที่ไหนกันท่านพ่อส่งข่ามาที่โลกที่ลูซิเฟอร์อยู่แล้วใช่หรือไม่? ตอนนี้ข้าเหนื่อยยิ่งเมื่อคลานตัวขึ้นมาได้ข้าก็หาต้นไม้ใหญ่เพื่อพักแรม 

               สงสัยวันนี้ข้าต้องพักผ่อนเสียก่อนเพราะมันมืดแล้ว วันนี้ข้าคงต้องได้ใช้มิติที่ไม่ได้ใช้มานานเพื่อเป็นที่พัก ข้าเองไม่อยากจะนอนพื้นแข็งๆหรอกนะ อีกอย่างตอนนี้ข้าก็ต้องการอาบน้ำยิ่งยิ่งตัวข้าเต็มไปด้วยเศษดินเศษไม้เช่นนี้

               กลับเข้ามาในมิติที่ถูกสร้างและปรับปรุงใหม่เสมือนคฤหาสน์อัครเทวทูตคาริเอลที่ข้าอยู่บนสวรรค์ ข้าก็ได้จัดการชำระร่างกายตนเอง ก่อนจะเริ่มสร้างเสื้อผ้าอาภรณ์ที่จำเป็นหวังว่าคงจะไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเท่าไหร่หรอกนะ

               พอนอนลงที่เตียง สิ่งที่ข้าคิดอย่างแรกเลยคือข้ามาที่นี่ในฐานะอะไรในเมื่อจุติวิญญาณของข้าก็ครองร่างนั้นไปแล้วเขาก็เปรียบเสมือนคนๆหนึ่ง แล้วตอนนี้ข้าคงไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกเขาอีกต่อไป

               พลังในตัวของข้าก็ยังคงเดิมไม่ได้เปลี่ยนเป็นพลังยุทธแต่อย่างใด ดูท่าท่านพ่อคงจะทำให้ข้าเป็นเช่นนี้ แต่ก็ดียิ่งเพราะมีพลังเทพมันสะดวกกว่าวรยุทธ์มากนักไม่ต้องเขียนอาคมก็สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามใจ แล้วลูกๆของข้าก็ไม่ใช่ลูกของข้าอีกต่อไปยอมรับได้แล้วคาริเอลเอ๋ย

               หากเป็นเช่นนี้ข้าควรใช้นามว่าอย่างไรในเมื่อนามเดิมใช้มิได้ หรือจะเอานามหวินเฟยกลับคืนมาใช้ดี ก็ไม่แย่เท่าไหร่กระมัง อีกอย่างหากข้าพาลูซิเฟอร์หรือก็คือลู่เฟยกลับไปแล้วพวกเราคงต้องนำนามเดิมกลับมาใช้อยู่ดี ครานี้หากข้าไปในฐานะคนธรรมดาคงไม่มีทางได้พบเขาเป็นแน่ ขอไปใจฐานะมหาเศรษฐีต่างเมืองแล้วกัน

               แล้วข้าก็เริ่มคิดเริ่มวางแผนการ เนื้อแท้ของลูซิเฟอร์ไม่ใช่ผู้เลวร้าย ข้าว่าเขาต้องไม่ทำร้ายข้าแน่เว้นแต่ว่าไปยุ่งกับคนของเขาก่อน แล้วตอนนี้ข้าอยู่ที่แคว้นใดไม่ทราบ

               [ท่านพ่อ ตอนนี้ลูซิเฟอร์อยู่ที่แคว้นใดครับ?] ข้าติดต่อท่านพ่อผ่านทางจิต

               [ตอนนี้เจ้าอยู่แคว้นเหลียง ส่วนลูซิเฟอร์อยู่ที่แคว้นหยางดูแลเด็กๆ และซืออี้ฟานนั้นอยู่แคว้นมาร] ท่านพ่อตอบกลับแล้วยังบอกข้อมูลของซืออี้ฟานมาด้วยดีเหมือนกันเพราะข้าจะได้ไม่ต้องใช้เวชานานในการตามหาตัวลูซิเฟอร์

               [ขอบคุณครับ พรุ่งนี้ข้าจะเริ่มเดินทาง] ข้ารายงานกลับก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา

               คาริเอล's part end

               วันต่อมาคาริเอลออกมาจากมิติด้วยอาภรณ์ของโลกนี้หรูหราเหมือนเศรษฐี ตอนนี้เขาจะไปในฐานะคนต่างเมือง ก็ไม่ทราบหรอกนะว่ายังเป็นพันธมิตรกันหรือไม่ แต่เขาก็คงต้องออกไปหาข่าวเสียก่อน ร่างในอาภรณ์สีน้ำเงินสมชายชาตรีเคลื่อนกายจนมาถึงเมืองหลวงของแคว้นเหลียงในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

               ขาเข้าจำต้องจ่ายค่าเข้าถึงหนึ่งตำลึงทองสำหรับคนจนแล้วแพงยิ่ง คาริเอลเดินในเมืองเพื่อหาข่าวสารจนได้รู้ว่า แคว้นทุกแคว้นยังคงเป็นพันธมิตรกันอยู่

               ด้วยใบหน้าอันงดงามทำให้เป็นจุดเด่นจนทำให้ไม่ว่าจะเป็นสตรีหรือบุรุษต้องหันมองความงดงามยากเทียบเทียมนั่น หล่อเหล่ากว่าบุรุษและงดงามยิ่งกว่าสตรีในเมืองขนาดสาวงามที่งามล่มเมืองไม่อาจสู้ได้

               ตอนที่คาริเอลเข้าไปถามข่าวกับชาวบ้านแถวนั้นชาวบ้านทำท่าตกตะลึงจนเขาลืมไปว่าตนเองนั้นไม่ได้ใส่หน้ากากหรือว่าอะไรปิดบังหน้าตาอันงดงามนี่ไว้เลย จึงได้เสกหน้ากากครึ่งเสี่ยวสีขาวปิดไ้ว้เห็นเพียงใบหน้าอีกครึ่ง ทำเช่นนี้คงหาข่าวได้ง่ายกว่า

               เมื่อหาข่าวได้แล้วคาริเอลก็เริ่มออกเดินทางเพื่อไปยังแคว้นหยางสถานที่ที่ลูซิเฟอร์อยู่ ระหว่างทางก็เกิดเห็นขบวนสินค้ากำลังถูกปล้นอยู่จึงได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเมื่อขับไล่เหล่าโจรไปแล้วจึงได้เดินกลับมาดูเหล่าคนที่มากับขบวนสินค้า

               "พวกท่านเป็นอะไรหรือไม่?"

               "ไม่เป็นไรขอรับ ขอบคุณคุณชายมากที่ช่วยเหลือ หากต้องการอะไรตอบแทนได้โปรดบอกมาขอรับ" ชายแก่อายุประมาณห้าสิบท่าทางดูภูมิฐานเอ่ยบอกคาริเอล

               "อย่าเรียกข้าว่าคุณชายเลยขอรับ ท่านลุงเรียกข้าว่าหวินเฟยเถอะขอรับ ท่านลุงมีอายุมากกว่าข้าหากเรียกข้าว่าคุณชายข้าคงไม่สบายใจเป็นแน่" คาริเอลบอกนามตนเองไปแล้วมีบอกแกมบังคับด้วยว่าหากไม่เรียกเขาจะไม่สบายใจ

               "อ่าได้ๆ อาหวินเฟยแล้วกันนะ แล้วนี่จะไปไหนรึ"

               "ข้ากำลังจะไปที่แคว้นหยางครับ ไปเยี่ยมเยือนคนรู้จักน่ะขอครับ"

               "เช่นนั้นรึ ลุงก็กำลังจะไปแคว้นหยางพอดี อาหวินเฟยจะไปด้วยหรือไม่เล่า?" ชายสูงวัยเอ่ยชวน

               "ไม่เป็นไรขอครับไม่รบกวนท่านหรอก พอดีข้ามาทำธุระด่วนน่ะขอรับ" คาริเอลว่าเดินทางเองเร็วกว่าเยอะ

               "จริงสิข้ามีนามว่า เฉียนหยงจื๋อ นี่คือฮูหยินของข้า เหม่ยหลัน และนี่ลูกชายของข้า เฉียนหยงหวู่" เฉียนหยงจื๋อแนะนำฮูหยินและลูกชายที่มีอายุสิบหนาวให้อีกคน

               "คารวะท่านป้าเฉียนขอรับ"

               "จ๊ะๆ"

               "งั้นข้าขอออกเดินทางไปก่อนนะขอรับท่านลุงเฉียน" คาริเอลบอกลา

               "อืม เดินทางปล่อยภัยนะอาหวินเฟยเจอกันที่เมืองหลวงนะ... เอาล่ะ ออกเดินทางกันเถอะทุกคน" เฉียนหยงจื๋อบอกทุกคนแล้วเริ่มเดินทาง

               คาริเอลขึ้นไปยืนอยู่บนยอดไม้และเคลื่อนกายใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงเขตชานเมือง ความเร็วของเขานั้นเร็วเสียยิ่งกว่ารถยนต์หากใช้ปีกคงเร็วเสียยิ่งกว่าเครื่องบินรบ หากวาร์ปไปเพียงเสี้ยววินาทีก็ถึง แต่ที่ไม่ใช้เพราะต้องการสัมผัสบรรยากาศแบบเดิมๆบ้างเท่านั้น

               เมื่อมาถึงก็พบว่ามีด่านตรวจคนเข้าเมืองหากโชคดีก็ผ่านไปได้ง่ายๆ หากโชคร้ายก็ถูกจับตรวจสอบ ดีที่เตรียมแม้กระทั่งป้ายชื่อไว้แล้วคงไม่มีปัญหาอะไร

               คาริเอล's part

               "คนต่อไป" เสียงของทหารที่ตรวจคนเข้าเมืองได้ตะโกนขึ้นแล้วก็มาถึงคิวของข้าที่จะต้องไปตรวจข้าเดินเข้าไปตรวจ ทหารเหล่านั้นมองใบหน้าข้าด้วยท่าทางหวัดระแวง "ถอดหน้ากากสิ"

               "ไม่ได้นะ!" ข้ารีบห้าม อย่างน้อยก็ให้ข้าเข้าเมืองก่อนได้รึไม่ ข้าเองก็ไม่อยากโดนรุมโทรมตรงนี้หรอกนะ

               "แล้วทำไมเจ้าต้องสวมใส่หน้ากากปิดบังใบหน้า ทำตัวน่าสงสัย"

               "เพราะว่าใบหน้าของข้ามันอัปลักษณ์หากพวกท่านเห็นทุกท่านคงได้คายอาหารเย็นออกมาเป็นแน่ หรือพวกท่านอยากเห็น" ข้าทำท่าจะเปิดให้ดูโดยใช้พลังพลางที่ใบหน้าไว้เพื่อให้คนธรรมดาสามารถเห็นรอยแผลที่อัปลักษณ์บนหน้าข้าได้

               "ไม่ต้องๆ แล้วเจ้ามาที่นี่เพราะเหตุใด?" นายทหารผู้นั้นถามข้าอีก ไม่ทราบว่าจะถามอะไรนักหนา

               "เผอิญว่าข้าได้ยินว่าที่เมืองหลวงมีหมอชื่อดังที่สามารถทำให้แผลหายได้ข้าก็เลยอยากจะมารักษาตัวอยู่ที่นี่" ข้าอ้างไป

               "เช่นนั้นรึ"

               "นี่เป็นค่าตอบแทนเล็กๆน้อยๆให้พวกท่าน" ความจริงข้าเป็นคนที่ไม่ชอบความอยุติธรรมแต่ในคราวนี้ข้าเองก็คงต้องอยุติธรรมเสียบ้างไม่เช่นนั้นการเข้าเมืองคงไม่สำเร็จ

               "เอาล่ะ ไปได้!" เมื่อผ่านมาค่าถึงกับถอนหายใจทหารพวกนั้นเพียงแค่ได้รับเงินเพียงเล็กน้อยพวกเขาก็สามารถที่จะปล่อยคนแปลกหน้าเข้ามาได้นับว่าเป็นการป้องกันที่หละหลวมยิ่งแต่ก็ช่างมันเถิดเวลานี้ไม่ได้มีสงครามไม่จำเป็นต้องกลัวว่าจะมีสายลับปะปนเข้ามา

               ข้าเดินเข้ามาในเมืองหลวงก็พบกับบ้านเมืองอันใหญ่โตจะว่าไปแล้วทำไมมันถึงไม่ดูใหญ่โตอลังการก็เมื่อก่อนล่ะ? นี่ข้ามาถูกแคว้นใช่หรือไม่? บ้านเมืองดูใหญ่โตกูเมื่อก่อนมากนัก เส้นทางก็เหมือนจะถูกต่อเติมให้กว้างขึ้นแล้วก็มีแยกเป็นหลายซอยเรานี่ถ้าจะหาบ้านของลูซิเฟอร์ได้อย่างไรนี่

               "เฮ้ออ~ " ข้าถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้ง แล้วเริ่มเดินชมรอบๆเมืองเพราะที่นี่ดูเปลี่ยนไปมากจนข้านึกแปลกใจ คงต้องสำรวจเส้นทางจนกว่าจะคุ้นเคยเสียก่อน ที่ข้าไม่ใช่คำว่าสำรวจรอบเมืองเพราะว่าข้าไม่ได้มาเพื่อสืบหาข่าวสารอะไรแต่มาเพียงเพื่อพบลูซิเฟอร์ ด้วยว่าเวลาที่ข้าจะต้องหาทางชักชวนลูซิเฟอร์นั้นมีเหลือเฟือดังนั้นข้าจึงไม่ต้องกังวลเรื่องเวลาสักนิด

               ในเมื่อข้าหนีจากนรกมาพักผ่อนแล้ว ข้าก็ควรที่จะพักผ่อนก่อนที่จะกลับไปที่นั่น ไม่แน่ว่าค่าจะชวนลูซิเฟอร์กลับไปที่สวรรค์ไม่สำเร็จก็เป็นไปได้...

_______________

-----100%-----
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

1,408 ความคิดเห็น

  1. #992 LoveN (@LoveLNLove) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 18:09
    กลับมาเจอลูซิเฟอร์แล้วววว ><
    #992
    0
  2. #991 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 10:31
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆๆๆ
    #991
    0
  3. #989 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 18:31
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #989
    0
  4. #988 ManowandManow (@manowloveyou) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 13:31
    ขอให้เจอลูซิเฟอร์เร้วๆนะ เรารอลูซิเฟอร์มานานแล้ว555
    #988
    0
  5. #987 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 23:48
    ดีใจๆๆ ที่คาริเอลจะได้เจอครอบครัวนี้อีกครั้ง เย้ๆๆ
    #987
    0
  6. วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 22:29
    ลุ้นเลยค่ะะะ รอค่าา
    #986
    0
  7. #985 hyun_park22 (@hyun_park22) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 21:46
    แอร้ยย มาต่อนะคะ
    #985
    0
  8. #984 Aum0802 (@0924280802) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 21:41
    รอนะค้าา
    #984
    0
  9. #983 wichuda917 (@wichuda917) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:58
    ต่อๆๆๆๆ
    #983
    0
  10. #982 Jjane (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:01
    คิดถึงรอน๊าาาาาาาา ค้างมากกกกกก
    #982
    0
  11. #981 น้องผักกาด¥~¥ (@akinasung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 19:41
    ใครคือลูซิเฟอร์หว่า...นึกแปป
    .....??
    #981
    0
  12. #980 Selra (@Selra) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 18:15
    หนุกมากก มาต่ออีกน้า
    #980
    0
  13. #979 zeerin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 17:51
    เจอลูซิเฟอร์เร็วๆนะคาริเอล



    ริต่อนะคะ มาต่อไวๆน้าาาาา
    #979
    0
  14. #978 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 17:03
    คิดถึงลูซิเฟอร์ละ555
    ซาตานทำไมทำแบบเน้!
    #978
    0
  15. #977 chiychimn (@chiychimn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 15:37
    ไรท์คิดถึงจังเลย!!! ^ ^
    #977
    0
  16. #976 DevilFlower (@WassaysSaengnoo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 15:30
    ช่วงนี้อัพช้าจังลงแดงแล้วค่ะ
    #976
    0
  17. #975 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 15:16
    สนุก แต่มีคำผิดอยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่าาาาา
    #975
    0
  18. วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 14:33
    สนุกมาก รอน้าาาาา
    #974
    0