เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 32 : | 31 | ข้าเข้าใจแล้ว [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

31

ข้าเข้าใจแล้ว

               "พวกเจ้า จะยืนบื้ออยู่ทำไมไปจัดการมันสิ!!" เจิ่นเปาเกอตะคอกสั่งอีกครั้งสุดท้ายก็ได้เพียวความเงียบงันกลับคืนมาทุกคนในโรงเตี้ยมแทบหยุดหายใจ มีใครบ้างไม่รู้จักซือลู่เฟย ผู้ที่ขนาดองค์ฮ่องเต้ยังเกรงใจและก้มหัวให้ เจ้าหมูตอนนั่นไปอยู่ที่ใดมาถึงไม่รู้จักเขา?

               "เอ่อ... ท่านลู่เฟยขอรับ ต้องขอโทษแทนคุณชายของข้าน้อยด้วย เขาไม่รู้เรื่องอันใด ขอท่านลู่เฟยอย่าได้ใส่ใจเรื่องที่นายน้อยของข้าน้อยพูดเลยนะขอรับ" ผู้ติดตามที่มาด้วยพยายามขอโทษแทนคุณชายของตนแม้จะรู้ว่าการกระทำของชายอ้วนจะเป็นการท้าทายอีกฝ่ายก็ตามที

               "เจ้าไปขอโทษมันทำไม ข้าบอกให้จัดการมันไง!! อึก!" ก่อนจะได้เอ่ยต่อลูกน้องอีกคนทุบเข้าที่หลังคอเจ้านายจนสลบไปก่อน

               "พวกเจ้าออกไปจากที่นี่แล้วห้ามกลับมาที่นี่อีก เข้าใจหรือไม่"

               "ขอรับๆ ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้" ร่างชายอ้วนถูกคนในพรรคสองคนหามออกไปโดยเร็วไว เมื่อออกไปแล้วลู่เฟยถึงได้เดินออกมาหวินเฟยที่พบว่าลู่เฟยเดินออกไปแล้วจึงได้ตามออกไปด้วย

               "นี่ลู่เฟย เจ้าตั้งใจจะช่วยข้าใช่หรือไม่?" หวินเฟยเอ่ยถามทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่า...

               "เปล่า ข้าช่วยเจ้าอ้วนต่างหาก ไม่เช่นนั้นมันคงไม่รอดแน่"

               "ชิ ...ว่าแต่จะไม่กลับไปจริงเหรอ"

               "ไม่มีวัน" ลู่เฟยตอบกลับ

               "งั้นเจ้าก็เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้แล้วกัน เพราะข้าจะมาให้เจ้าเห็นหน้าทุกวันจนกว่าเจ้าจะยอมกับไปพร้อมกันแน่นอน"

               "เพราะเหตุอันใดเจ้าถึงต้องการให้ข้ากลับไปขนาดนั้น?" พอถามแบบนี้หวินเฟยก็สะอึก นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะบอกออกไปทั้งที่ไม่แน่ใจว่ามันเป็นความจริงหรือไม่

               "เพราะ... ข้ารักเจ้าอย่างไรเล่า เพราะอย่างนั้นไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะพาเจ้ากลับไปกับข้าให้จงได้"

               "หึ... แล้วข้าจะรอดู" ลู่เฟยพอดูออกอยู่บ้างด้วยสายตาของอีกฝ่ายที่มองมาราวกับคิดถึงมากแบบนั้นอาจรักชอบเขาอยู่มิน้อย

               "ชิ ถ้ารู้ว่าจะดื้อขนาดนี้ข้าไม่มาดีกว่า" คนงามบ่นอุบอิบแบบเบาที่สุดแต่มีหรือจะรอดพ้นการได้ยินของลู่เฟย

               "หืม?"

               "เปล่าๆ ไปหล่ะนะพรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่" ว่าแล้วก็เดินแยกออกไปอีกทางเพื่อกลับบ้าน หวินเฟยกลับมาที่บ้านก็พบกับฮุ่ยอันที่กำลังทำอาหารอยู่พอดี

               "กลับมาแล้วเหรอขอรับนายน้อย ข้าทำอาหารเสร็จพอดีเลย"
          
               "อื้ม พรุ่งนี้ข้าจะทำอาหารเสียหน่อยเจ้าช่วยออกไปซื้อของมาเตรียมไว้หน่อยนะ เอามาหลายๆอย่างเลย ส่วนเรื่องทำอะไรนั้นเดี๋ยยข้าจัดการเอง"

               "ได้ขอรับ แล้วเขาว่าอย่างไรบ้างขอรับ"

               "เขาไม่ยอมกลับน่ะสิ ข้าเลยจะอยู่ที่นี่เพื่อทำให้เขาเปลี่ยนใจ"

               "แล้วนายน้อยจะทำอย่างไรขอรับ"

               "ข้าคิดจะตื้อเขาไปเรื่อยๆ จนกว่าเขาจะยอมนั่นแหล่ะ ลูซิเฟอร์นี่ยังคงเป็นเช่นเดิมเลย" คิดแล้วก็อดขำไม่ได้หวินเฟยเองก็รู้ดีว่าลูซิเฟอร์นั้นเป็นพวกที่พูดอะไรแล้วจะทำอย่างนั้นเขาบอกว่าไม่กลับก็คงหมายถึงไม่กลับจริงๆ

               แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจริงเขาก็ขอลองตื้อดูสักตั้ง พบกันคราวนี้หวินเฟยเองก็รู้สึกว่าความรู้สึกคิดถึงมันแทบจะทะลักออกมาจากข้างใน ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ตอนไหน แต่ที่แน่ๆคือความรู้สึกคิดถึงนี้มันเริ่มมากขึ้นทุกที

               ยิ่งพบเจอยิ่งรู้สึกมากแต่ถ้าหากพาเขากลับไปสวรรค์ไม่ได้จริงๆเขาก็คงต้องยอม แต่ตอนนี้ขอลองพยายามก่อนแล้วกัน มันมีเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงไม่บอกให้ทราบว่าตนคืออี้ฟานที่เกิดใหม่นั่นเพราะต้องการให้อีกฝ่ายมองตนที่ปัจจุบันมากกว่าไปมองที่อดีตไม่ว่าจะรู้จักกันมาก่อนหรือไม่ก็ตามที

               ในตอนเช้าต่อมาหวินเฟยลุกขึ้นมาทำอาหารแต่เช้าเมื่อทำสำเร็จเสร็จสรรพแล้วก็สร้างกล่องขึ้นมาเพื่อเก็บรักษาให้ร้อนอยู่ตลอดแล้วก็ลงจากเขาไปมุ่งตรงไปยังจวนตระกูลซือ

               "ลู่เฟยย วันนี้ข้าทำอาหารมาให้เจ้าด้วยนะ" เมื่อเห็นเป้าหมายที่นั่งอยู่ในห้องอาหารหวินเฟยก็เดินเข้าไปหาทันที เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ว่าอันใดมัวแต่นั่งอยู่เฉยๆจึงเอาของพวกนั้นให้สาวใช้นำไปจัดใส่จานแล้วนำมาวาง

               "หูย หอมจังเลยขอรับ" ชงหยวนที่ได้กลิ่นอะไรหอมๆเดินเข้ามาในห้องพอได้เห็นอาหารก็น้ำลายสอ แต่พอเห็นว่าใครอยู่ด้วยเท่านั้นแหล่ะจึงได้สำรวมกิริยา "เอ่อ ท่านคือหวินเฟยสินะขอรับ ขออภัยที่ข้าเสียมารยาท"

               "มิเป็นไร อาหารพวกนี้ข้าทำเองหากเจ้าต้องการก็เชินทานได้ตามสบายนะ ไม่ต้องเกรงใจ" หวินเฟยอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเอ็นดูสำหรับความน่ารักของชงหยวน

               "จริงรึขอรับ ถ้าเช่นนั้นข้าไม่เกรงใจนะขอรับ" ชงหยวนกล่าวแล้วเข้ามานั่งที่เก้าอี้สาวใช้เองก็คอยรับใช้อยู่ข้างๆ

               ลู่เฟยที่เห็นแววตาของหวินเฟยที่มองไปที่ชงหยวนก็แปลกใจอยู่ไม่น้อย สายตานั้นราวกับเอ็นดูและคิดถึงเป็นหนักหนาแล้วยังเหมือนสายตาที่อี้ฟานใช้มองหวินเฟยเมื่อตอนที่อี้ฟานยังอยู่ คล้ายสายตาที่พ่อมองดูบุตรชาย

               ลู่เฟยละความสนใจอีกฝ่ายแล้วเริ่มชิมอาหารที่อีกฝ่ายทำเพียงแค่เข้าปากก็ทำให้ลู่เฟยกินไม่หยุดนับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้กินอาหารที่อร่อยขนาดนี้ หวินเฟยตั้งเป้าหมายไว้แล้วว่าต่อจากนี้จะตามติดลู่เฟยเป็นเงาตามตัว

               เมื่อทานกันเสร็จลู่เฟยก็ไม่ได้ออกไปที่ใดอีกระหว่างนั้นหวินเฟยเองก็คอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆเสมอ

               "นี่ลู่เฟย เจ้าทำอะไรอยู่หรือ?" แม้จะทราบว่าอีกฝ่ายอ่านตำราอยู่แต่หวินเฟยก็ยังถาม

               "เจ้าไม่เห็นรึอย่างไรว่าข้าทำอันใด"

               "เห็นสิแต่ข้าอยากให้เจ้าตอบข้านี่" หวินเฟยทำปากยู่ใส่ลู่เฟย

               "ข้าอ่านตำราอยู่"

               "ต้องแบบนี้สิ ฮะๆ" หวินเฟยหัวเราะชอบใจแล้วนั่งลงจับหนังสืออ่านบ้าง หลายวันผ่านไปหวินเฟยยังคงมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆลู่เฟยไม่ห่างหายทำอาหารมาให้ทานทุกวันจนสนิทกับชงหยวนไปแล้ว 

               หนึ่งเดือนผ่านไปชีวิตประจำวันของลู่เฟยยังคงเหมือนเดิม อ่านตำรา ออกไปตรวจกิจการและบางครั้งก็มาหาเช่ออวี้และหมิงเยว่ที่อยู่ต่างแคว้น ทำหน้าที่ดูแลกิจการต่างแคว้น แถมตอนนี้ยังออกเรือนไปแล้วเป็นเรื่องที่ทำให้เขาทึ่งอยู่ไม่น้อยส่วนผู้ที่แต่งพวกนางออกเรือนไปก็มิใช่คนอื่นไกลเหวินสือและเหวินลิ่วนั่นเอง ตอนนี้พวกเขาเปลี่ยนแซ่มาใช้แซ่เหวินแทนแล้วละทิ้งแซ่ฮวงไป

               เช่อไป๋และเช่อสือนั้นเพิ่งทราบว่าทั้งสองเดินทางไปอยู่ที่แคว้นปีศาจทั้งนังก่อตั้งสำนักอยู่โดยที่เช่อไป๋เป็นเจ้าสำนักและเช่อสือเป็นรองเจ้าสำนัก

               "นี่ลู่เฟย เจ้ามีคนสนิทหรือไม่?"

               "แน่นอน ต้องมีสิ" ลู่เฟยตอบกลับมา

               "เจ้ารู้จักชุนอี้ฟานหรือไม่?" 

               "เจ้าไปรู้จักนามนี้มาจากไหน" ลู่เฟยตวัดสายตาเย็นเฉียบมองมาที่หวินเฟย

               "ข้าก็รู้จักเขา รู้จักดีมากๆเลยแหล่ะ" เพราะเขาคือข้าเมื่อก่อนไงล่ะ หวินเฟยคิดในใจ

               "เช่นนั้นหรือ แล้วตอนนี้เขาเป็นเช่นไรบ้างเล่า?" ดูเหมือนอีกฝ่ายจะดูสนใจเรื่องของชุนอี้ฟานมากตำราในมือนั้นลดลงแล้ว

               "เขาก็สบายดี ว่าแต่เจ้าเล่าคิดถึงอี้ฟานบ้าฃหรือไม่?" หวินเฟยถามลู่เฟยพยักหน้าเพียงเล็กน้อยนั่นทำเอาหวินเฟยยิ้มไม่หุบ

               "ยิ้มอะไรของเจ้า?"

               "อ้อ...เปล่าๆ นี่ลู่เฟยข้ามีอะไรจะบอก.." หวินเฟยนั้นพอได้รู้ว่าลู่เฟยคิดตนก็หัวใจพองโต แม้ว่ามันจะเป็นเพียงอดีตแต่ก็อดดีใจไม่ได้ ตอนนั้นเองก็ตัดสินใจที่จะบอกความจริงเรื่องที่เขาคืออี้ฟานไปเพราะถ้าหากไม่เชื่อก็ยังมีหลักฐานอีกชิ้นที่จะทำให้เชื่อ

               "หืม? อะไรล่ะ"

               "ก็ข้าน่ะ..."

               "เจ้า? เจ้าทำไมหรือ"

               "ความจริงแล้วข้าคือ..." ชุนอี้ฟานเองแหล่ะ ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยออกไปก็มีบ่าววิ่งเข้ามา

               "นายท่านขอรับ คุณชายกัวขอเข้าพบขอรับ"

               "ไปเชิญเขาเข้ามา" ลู่เฟยว่าส่วนหวินเฟยนั้นกลับขมวดคิ้วนี่เขายังเอ่ยไม่ทันจบเลยนะ คุณชายกัวที่ว่านี่ใครกัน? "กลับมาแล้วรึ?"

               "ท่านพี่ลู่เฟย เทียนเจี๋ยกลับมาแล้วขอรับ" บรุษตรงหน้านี่เขามิเคยเห็นมาก่อน ดูหล่อเหลาอยู่หลายส่วนแต่ก็ยังมีความงามปนอยู่ เหมือนว่าลู่เฟยและอีกฝ่ายจะสนิทกันมาก ช่วงเวลาที่เขากลับไปที่นี่คงเปลี่ยนแปลงไปเยอะเลยสินะ มองเห็นคนงามที่อยู่ด้านข้างดวงตาไร้เดียงสาก็ฉายแววสงสัย "แล้วท่านคือ"

               "ขออภัยที่ลืมแนะนำตัว ข้ามีนามว่าหวินเฟยเป็น...."

               "อย่าได้สนใจเลย ไปเถอะ ข้าอยากรู้ว่าเจ้ามีเรื่องอะไรมาเล่าให้ฟังบ้าง" ลู่เฟยพูดขัดคนงามหันขวับมองไปที่เขาทันที พอมีคนมาหาเขาก็หมดประโยชน์เลยเชียวนะ ลู่เฟยเองก็เช่นกันเขากับกัวเทียนเจี๋ยสนิทกันแต่ไม่ถึงขั้นเป็นคนรัก เขานั้นคิดกับอีกฝ่ายเพียงพี่น้องเท่านั้นต่างจากคนที่อยู่อีกมิติหนึ่งแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆแต่กลับรักอีกฝ่ายเข้าเต็มๆ

               "ได้สิท่านพี่ ข้าเองก็มีเรื่องจะเล่าให้ท่านฟังมากมายเลยทีเดียว" ระหว่างที่ทั้งสองเดินออกไปกัวเทียนเจี๋ยก็หันกลับมามองหวินเฟย เหมือนแววตาไร้เดียงสาของกัวเทียนเจี๋ยจะเปลี่ยนไปชั่วขณะ มีหรือที่จะรอดพ้นสายตาของหวินเฟยไปได้ 

               ปล่อยไปก่อนเพราะไม่ทราบว่าอีกฝ่ายมีนิสัยเช่นไรเป็นใครมาจากไหนที่สำคัญคือเมื่อมาแล้วเห็นได้ว่าลู่เฟยให้ความสำคัญมากคงมิใช่สนิทแบบธรรมดาแน่ๆ แล้วเหตุใดตัวเขาเองถึงปวดหน่วงๆอยู่ในอกกันเล่า! เห็นทีคงต้องทำความเข้าใจกับความรู้สึกนี้โดยเร็วกระมัง

               "ท่านพี่หวินเฟย มานั่งทำอันใดอยู่แถวนี้ขอรับ" ชงหยวนที่เดินเข้ามาในจวนเอ่ยทักหวินเฟยเมื่อเห็นอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ตรงระเบียง ดวงตาเองก็เหม่อลอยเหมือนคิดอะไรอยู่

               "อ่ะ ...ห๊ะ อ้าวชงหยวน เจ้ามาทำอะไรที่นี่"ผู้ที่เพิ่งรู้สึกตัวเอ่ยถาม

               "ก็ที่นี่บ้านข้านี่ขอรับ ท่านถามอะไรแปลกๆ?"

               "อ่า...จริงสินะ โทษทีพอดีข้าคิดอะไรเพลินไปหน่อย"

               "ดูท่านเหม่อลอยนะขอรับ หรือมีอะไรทำให้ท่านพี่ไม่สบายใจกัน?" ชงหยวนหันซ้ายหันขวาทำท่าเหมือนหาของอะไรบางอย่างจนกระทั่งพบกับสองร่างที่นั่งอยู่ในเก๋งกลางสระก็พลันเข้าใจถึงสาเหตุ เขาเองก็พอจะดูออกบ้างว่าพี่ชายหวินเฟยนั้นชอบพอเสด็จพ่อ แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังไม่แน่ใจแต่อาการที่แสดงออกมาว่ามีความสุขทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆท่านพ่อมันก็ทำให้เขาดูออก

               "ไม่มีอันใดหรอกน่า ข้าเพียงคิดเรื่องอื่นเท่านั้น อย่าได้ใส่ใจไปเลย"

               "ขอรับๆ ข้าจะไม่ใส่ใจก็ได้ แต่หากท่านมีเรื่องทุกข์ใจเมื่อไหร่บอกข้าได้เสมอเลยนะขอรับ ช้าพร้อมจะรับฟัง" ชงหยวนนั่งข้างๆแล้วยิ้มให้ทำเอาหวินเฟยอดไม่ได้ที่จะลูบหัวอีกฝ่าย

               "เจ้านี่นะ ช่างน่ารักอะไรแบบนี้" เมื่อเห็นว่าพี่ชายที่ตนเองรู้สึกผูกพันธ์มีความสุขขึ้นมานิดหน่อยชงหยวนก็โล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง

               หลายวันต่อมาหวินเฟยก็ยังทำอาหารมาให้เช่นเดิมด้วยเพราะสัญญากับชงหยวนเอาไว้ว่าจะทำให้ทานแต่ทว่าในวันนี้กลับมีแขกอีกคนมาร่วมทานด้วย

               "ท่านพี่ลู่เฟย ลองกินนี่ดูสิขอรับอร่อยมากเลย ข้าไม่เคยได้ลิ้มลองอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน ช่วงเวลาที่ข้าไม่อยู่ท่านดูผอมลงมากต้องเบารุงเยอะๆหน่อยนะขอรับ" กัวเทียนเจี๋ยคีบอาหารที่อยู่บนโต๊ะไปใส่จานให้ลู่เฟยและคอยดูแลอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

               "เจ้าเองก็เช่นกัน แลดูผอมลงไปมาก นี่คงทำงานหนักจนไม่ได้พักเลยล่ะสิ" ลู่เฟยเองก็เช่นกันดูแลเอาใจใส่อีกฝ่ายเป็นอย่างดี ในใจเองก็คิดว่าหากใช้วิธีนี้หวินเฟยคงจะยอมกลับสวรรค์ไปเพราะอย่างไรตัวเขาก็ไม่อยากกลับไปที่แห่งนั้นแล้ว

               หวินเหยเองนั่งมองทั้งสองด้วยความรู้สึกหน่วงๆในใจ จนกระทั่ง

               "ท่านพ่อดูท่านจะสนใจผู้อื่นจังเลยนะขอรับ ทีกับข้าท่านก็ไม่เคยทำเช่นนี้เลย" น้ำเสียงตัดพ้ออย่างน่ารักพร้อมปากที่กำลังเชิดขึ้นของชงหยวนขัดขึ้นในระหว่างที่กัวเทียนเจี๋ยและลู่เฟยกำลังผลัดกันหยิบอาหารใส่จานให้กันอยู่

               "คนอื่นที่ใดกันชงหยวน เจ้ากับข้าก็เปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกันอยู่แล้วมิใช่รึ?" กัวเทียนเจี๋ยกล่าว

               "ใครไปนับญาติกับท่านกัน เป็นญาติกับท่านพี่หวินเฟยยังดีกว่าเยอะ" ปากน้อยบ่นอุบอิบคำนั้นทำเอาหวินเฟยแอบยิ้มแม้ตอนนี้ชงหยวนจะมีอายุ18หนาวแล้วแต่ในสายตาของเขายังคงเป็นเด็กเหมือนเดิม

               "ชงหยวน วันนี้เจ้าจะออกไปหาสมุนไพรใช่หรือไม่ ข้าทำข้าวกล่องมาให้เจ้าด้วย เอาไว้กินระหว่างทางแล้วกันนะ" หวินเฟยกล่าวแล้วยื่นกล่องข้าวอันเล็กสี่เหลี่ยมให้ ชงหยวนก็รีบรับโดยไว อาหารที่ท่านพี่หวินเฟยทำให้อร่อยไปเสียหมดมีหรือจะปฏิเสธ

               "ขอบคุณขอรับ ข้าจะกินให้หมดนี่เลย" ชงหยวนตาวาววับ

               "หืม... คุณชายหวินท่านบอกว่าท่านทำข้าวกล่องมาเช่นนั้นรึ โบราณเขาว่ากันว่าบุรุษควรห่างไกลห้องครัวนะท่าน"

               "โบราณเขาว่า... แต่ข้าไม่จำเป็นต้องเชื่อที่พูดเสมอไปนี่ แล้วอีกอย่างข้าเองก็พอใจในสิ่งที่ข้าสามารถทำได้ ข้าไม่ได้ไปทำให้ผู้ใดเดือดร้อนเสียหน่อย"

               "ข้าเองก็เห็นด้วยกับท่านพี่หวินเฟยนะขอรับ ท่านพี่ทำอาหารได้อร่อยเสียยิ่งกว่าทุกสิ่งบนโลกที่ข้าเลยทำเสียอีก ขนาดข้าคิดว่าท่านพ่อรองทำอร่อยมากแล้วแต่ท่านยังทำได้อร่อยกว่าหลายเท่า นี่ถ้าสามารถซื้อตัวท่านมาคอยทำอาหารให้ทานได้ข้ายอมจ่ายไม่อั้นเลยขอรับ" ชงหยวนกล่าว

               "พอเลยๆ เจ้ายอข้าจนตัวข้าจะลอยแล้วชงหยวน" หวินเฟยหันมายิ้มให้ชงหยวน

               จบจากการทานอาหารร่วมกันไปแล้วการทานอาหารเช่นนี้ยังคงมีอีกหลายวันภาพที่บาดตาบาดใจยังคงมีให้เห็น แต่พอนานไปก็เริ่มชิน การแบ่งแยกความสำคัญอย่างชัดเจนทำให้หวินเฟยปวดใจไม่น้อยแถมลู่เฟยยังลืมที่เขาจะบอกด้วย แต่ก็ช่างเถอะเมื่ออีกฝ่ายไม่สนใจเขาก็จะไม่บอก

               "คุณชายหวิน ท่านเป็นอะไรกับท่านพี่ลู่เฟยหรือ? ข้าเห็นท่านมาที่นี่ทุกวันเลย" เมื่อมีโอกาศอยู่กันสองคนกัวเทียนเจี๋ยก็ถามขึ้น

               "ข้าเป็น...เพียงสหายของเขาเท่านั้น" ใช่ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่สหายโดยที่ยังไม่ทราบว่าอีกฝ่ายจะนับเขาเป็นสหายอยู่หรือไม่

               "เช่นนั้นข้าก็โล่งใจ เพราะข้ากับท่านพี่ลู่เฟยเป็นคนรักกัน ท่านคงไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ของพวกเราใช่หรือไม่?" คำกล่าวนั้นเสมือนมีเข็มมาทิ่มใจ หวินเฟยพยักหน้าเล็กน้อย

               หวินเฟยเข้ามาในมิติพร้อมกับเปิดกล่องแก้วใสระยิบระยับใส่ของสำคัญที่เก็บเอาไว้อย่างดี มือเรียวหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาลูบเบาๆแล้วยิ้มก่อนจะวางมันลงในกล่องเช่นเดิมพร้อมกับหยิบมันออกมาด้วย นานมากแล้วที่ไม่เคยสวมมันตั้งแต่ได้มา เขาเก็บมันเอาไว้อย่างดีแต่ตอนนี้คงต้องเอาไปคืนเสียแล้ว

               พอหวินเฟยได้มาคิดถึงความรู้สึกของตนที่มีต่อลู่เฟยเข้าใจแล้วว่าอาการปวดหน่วงตอนที่เห็นเขากับบุรุษอื่นใกล้ชิดดูแลเอาใจใส่กันต่อหน้านั้นเรียกได้ว่าหึงหวงแต่ที่ต้องเก็บอยู่ภายในใจก็คือเพราะเขานั้นไม่ได้เป็นอะไรกับลู่เฟยต่างหากที่ทำได้คือทนดู 

               แต่ตอนนี้เขาพอแล้วเมื่อลู่เฟยแสดงออกว่าชอบพอกับกัวเทียนเจี๋ยเสียขนาดที่เมื่ออีกฝ่ายอยู่เขากลายเป็นธาตุอากาศไปเลย แล้วยังที่กัวเทียนเจี๋ยบอกว่าพวกเขาเป็นคนรักกันนั่นอีก คิดแล้วดวงตาเรียวก็หม่นแสงลง 

               บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ลู่เฟยไม่ยอมกลับไปกับเขาเพราะเขาต้องการอยู่กับคนรักของตนนั่นเอง เขาควรกลับสวรรค์ได้แล้ว ส่วนเรื่องที่ท่านพ่อบอกให้เขาพาลูซิเฟอร์กลับไปด้วยนั้นค่อยแก้ตัวอีกทีแล้วกัน

               "นายน้อยจะไปไหนหรือขอรับ?" เห็นท่าทางแปลกๆของหวินเฟยแล้ว เอเบอร์ในร่างฮุ่ยอันก็ได้เอ่ยถาม

               "เจ้ามาพอดีเลย ไปกันเถอะข้ากำลังจะไปจบภารกิจของเราและกลับสวรรค์"

               "ลูซิเฟอร์ยอมกลับไปกับเราแล้วหรือขอรับ?" ฮุ่ยอันถาม แสดงว่าการที่นายน้อยทำอาหารไปส่งทุกวันและใช้เวลาอยู่ด้วยกันกับลู่เฟยนั้นได้ผล

               "เปล่าหรอก... ข้าแค่จะเอาของบางอย่างไปคืนเขา แล้วข้าจะพาเจ้าไปยังที่แห่งหนึ่งก่อนกลับ" ว่าจบก็เคลื่อนกายออกไป

               ในเวลาต่อมา เมื่อมาถึงก็เห็นว่าลู่เฟยไม่อยู่ ออกไปทำธุระกับคุณชายกัวดูท่าคงอยากใช้เวลาอยู่กันสองคนสินะ คิดแล้วใจก็เริ่มเจ็บแปลบๆอีกแล้ว

               "ท่านพี่หวินเฟย ท่านจะไปแล้วหรือขอรับ? เหตุใดท่านต้องจากไปเร็วนัก ข้ายังไม่ได้แนะนำท่านให้กับพี่ใหญ่กับพี่รองและก็ท่านพ่อรองรู้จักเลยนะขอรับ" พี่ใหญ่และพี่รองคงหมายถึงเช่อไป๋กับเช่อสือหวินเฟยลูบหัวชงหยวนที่น่ารักแช้วมองไปที่หมิงซินที่ยืนอยู่ข้างๆ

               "ข้าจะไปอยู่ที่แคว้นปีศาจ อาจอยู่ที่นั่นสักวันสองวันก่อนจะเดินทางกลับไปในที่ๆข้าจากมา ข้าฝากกล่องนี่ให้ลู่เฟยพ่อของเจ้าด้วย บอกเขาว่าข้าไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว และบอกเขาด้วยว่าขอให้เขากับคนรักของเขามีความสุข" หวินเหยยื่นกล่องแก้วสีใสให้ชงหยวน

               "ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัย หวังว่าจะได้พบเจอท่านอีก" หมิงซินเอ่ยหวินเฟยพยักหน้าให้และเคลื่อนกายออกไปกับฮุ่ยอัน ถึงตอนเย็นก็ถึงแคว้นปีศาจพอดี

               "ข้าหวินเฟยมาพบซืออี้ฟาน เขาอยู่ที่นี่หรือไม่?" มาที่จวนเฉิงเพื่อดูว่าซืออี้ฟานจะอยู่หรือไม่เมื่อเข้าไปถามก็พบว่าเขาอยู่

               "ขอเวลาสักครู่ขอรับ" ทหารรับใช้วิ่งเข้าไปด้านในก่อนจะกลับออกมา "เชิญท่านเข้าไปด้านในขอรับ"

               "ไม่ทราบว่าท่านคือ?" อี้ฟานเอ่ยถามตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่เก๋งกลางสระน้ำแข็งกำลังดื่มชาร้อนๆ

               "ข้าคือหวินเฟยส่วนนั่นคือฮุ่ยอัน ท่านอาจไม่รู้จักข้าแต่ข้ารู้จักลู่เฟยและท่านดีข้ารู้ว่าท่านมีความเป็นมาอย่างไรมาจากที่ไหน ไม่ต้องกังวล ข้าแค่อยากมาแสดงความยินดีกับท่าน ได้ข่าวว่าท่านแต่งงานแล้ว"

               "อา...เช่นนั้นหรือ ท่านคงเป็นเทพสินะ เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านแล้วที่มาแสดงความยินดีให้ข้าหากท่านต้องการที่พักข้าจะให้คนจัดให้" อี้ฟานกล่าว

               "พรุ่งนี้ข้าจะกลับแล้ว รบกวนท่านแล้ว"

               "ได้สิ ข้าจะบอกคนของข้าให้" ระหว่านั้นเองทั้งสองก็ได้คุยกับทั้งอี้ฟานและหวินเฟยต่างก็พูดคุยกันถูกคอยิ่งราวกับเป็นเพื่อนสนิทที่สามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่องกว่าจะได้พักผ่อนก็มืดค่ำเสียแล้ว

               ที่แคว้นหยางตอนนี้เช้าแล้วชงหยวนกำลังเดินเพื่อนำกล่องแก้วใสๆไปให้ท่านพ่อใหญ่ของตนเดาได้เลยว่าของในกล่องต้องล้ำค่ามากแน่ในเมื่อแม้แต่ตัวชงหยวนเองก็ไม่เคยเห็นกล่องที่ใสและสวยขนาดนี้ 

               ระหว่างที่เดินไปนั้นก็ขบคิดไปด้วยว่าที่ท่านพี่หวินเฟยฝากคำพูดมาให้ท่านพ่อนั้นมันดูแปลกๆ ทั้งแววตาที่ดูเจ็บปวดนั่นอีก หรือจะเป็นเพราะเรื่องที่คุณชายกัวเล่าในวันนั้น

               วันนั้นเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบฟังหรอกนะ แต่มันบังเอิญไปได้ยินพอดีเรื่องที่ทั้งสองคุยกัน แบบนี้คงต้องถามให้รู้เรื่องเสียหน่อยแล้วว่าท่านพ่อกับคุณชายกัวเป็นคนรักกันจริงหรือไม่

               "ท่านพ่อ คุณชายกัว อยู่นี่เองหนือขอรับข้าตามหาพวกท่านไปเสียทั่ว"

               "มีอะไรเช่นนั้นหรือชงหยวน เหตุใดจึงตามหาข้า?" ลู่เฟยถาม

               "ชวหยวนนั่นเจ้าถืออะไรมาด้วยน่ะ ช่างสวยงามแปลกตายิ่งนัก ข้าขอดูได้หรือไม่?" กัวเทียนเจี๋ยเห็นอะไรบางอย่างในมือชงหยวนตาก็พราวระยับ นั่นมันคืออะไรกันเหตุใดจึงได้ใสเช่นนั้นคงมีราคาแพงน่าดู

               "นี่คือของที่ท่านพี่หวินเฟยฝากมาให้ท่านพ่อขอรับ เห็นทีคงจะให้ท่านดูไม่ได้" ชงหยวนยื่นกล่องให้ผู้กำลังทำหน้างุนงง

               "ให้ข้าหรือ เหตุใดจึงต้องเอามาให้ข้า" ลู่เฟยพึมพำแต่ก็รับมาเปิดดู พอเปิดออกตัวเขาถึงกับนิ่งค้างนี่มันคือสิ่งที่เขาเคยให้อี้ฟานไปไม่ใช่หรืออย่างไร แล้วทำไมมาอยู่กับหวินเฟยได้ หรือว่า...

               "ท่านพี่หวินเฟยฝากมาบอกท่านว่า เขาไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว และบอกท่านพ่อด้วยว่าขอให้ท่านพ่อกับคนรักของท่านมีความสุข" ยิ่งชงหยวนกล่าวยิ่งเหมือนมีไม้แหลมๆเสียบทะลุอกของเขา 

               อะไรกันที่อีกฝ่ายพูดมานั้นหมายความว่าอย่างไรคนรักที่ใดกันเขาไม่... คิดมาถึงตรงนี้ลู่เฟยเพิ่งจะทราบว่าหลายครั้งที่เขาแสดงออกถึงความสำคัญที่มีต่อกัวเทียนเจี๋ยมากมายเพื่อแสดงให้อีกฝ่ายเห็นและยอมกลับสวรรค์ไปเสียแถมยังละเลยไม่สนใจอีกฝ่ายมาตลอด 

               แม้กระทั่งตอนที่อีกฝ่ายจะบอกอะไรเขา ตัวเขาเองยังไม่ยอมฟังเป็นเขาเองที่ผลักดันอีกฝ่ายให้ออกห่างและเข้าใจแบบนั้น

               "ท่านพ่อขอรับ ท่านกับคุณชายกัวเป็นคนรักกันหรือขอรับ?" ชงหยวนใช้ใบหน้าที่ใสซื่อเอ่ยถามท่านพ่อของตนที่กำลังนิ่งค้าง ใบหน้าที่นิ่งสนิทยามนี้กลับดูปวดร้าว

               "ข้ากับเทียนเจี๋ยเป็นเพียงพี่น้องที่สนิทกันเท่านั้น เหตุใดจึงถามเช่นนั้นเล่า" ลู่เฟยตอบทำเอากัวเทียนเจี๋ยวที่ได้ยินดวงตาสั่นไหว

               "ก็ข้าเห็นท่านให้ความสำคัญคุณชายกัวมาก แถมเมื่อวันก่อนข้ายังได้ยินคุณชายกัวบอกท่านพี่หวินเฟยอีกว่าท่านพ่อกับเขาเป็นคนรักกัน ข้าก็เลยคิดว่าพวกท่านทั้งสองรักกันน่ะสิขอรับ" ชงหยวนกล่าวจบกัวเทียนเจี๋ยถึงกับสะดุ้ง ความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวของลู่เฟย

               "เช่นนั้นหรือ เจ้าบอกเขาไปเช่นนั้นหรือกัวเทียนเจี๋ย" ลู่เฟยหันมามองกัวเทียนเจี๋ยด้วยสายตาเย็นชา ทำให้กัวเทียนเจี๋ยดวงตาหม่นแสง นี่เขาเข้าใจผิดไปเองหรือนี่นึกว่าอีกฝ่ายจะเปิดใจให้เขาแล้วเสียอีก ตั้งแต่สารภาพรักครั้งนั้นอีกฝ่ายก็ปฏิเสธเขามาตลอดจนกระทั่งกลับมาจากต่างแคว้น

               "ก็ข้านึกว่าท่านมีใจให้ข้าบ้างแล้ว ตั้งแต่กลับมาท่านดูแลเอาใจใส่ข้าอย่างดีจนข้า...ข้านึกว่าท่านมีใจให้ข้าบ้างแล้ว แต่คงไม่ใช่สินะ ข้าคงคิดไปเอง..." ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาทั้งสองฝ่าย

              "ข้าผิดเอง ข้าไม่เคยคิดอันใดกับเจ้าเลยนอกจากพี่น้อง ที่ผ่านมาข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยที่ข้าแสดงออกให้เจ้าคิดแบบนั้น ข้าหวังว่าเจ้าจะให้อภัย" ลู่เฟยไม่เคยรู้สึกผิดแบบนี้มาก่อน

__________

----- 100% -----
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

1,407 ความคิดเห็น

  1. #1258 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 15:24
    ไรท์ ข้าไม่อยากกินมาม่านะTT
    #1258
    0
  2. #1075 tennojimari (@tennojimari) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 01:35
    ไรท์อยู่ไหน รอนานมากจะลงแดงตายแล้ว อ่านซ้ำอ่านรอเกือบ20รอบแล้วน้าาา
    #1075
    0
  3. #1074 mindkaew7711 (@mindkaew7711) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:17
    ไรท์ค่ะไปไหนมาเราคิดถึง...นิยายมากเลยค่ะจะลงแดงตายแล้ว
    #1074
    0
  4. #1072 wichuda917 (@wichuda917) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 18:08
    คิดถึงแล้ววว
    #1072
    0
  5. #1071 kissmeshidae (@kamrung) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 02:14
    โมโหๆๆ
    #1071
    0
  6. #1068 redlotus (@redlotus) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 11:31
    ไรท์ค้าบบบ อยากอ่านต่แล้วอ่าาาา
    #1068
    0
  7. #1061 Furuno (@27355) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 20:27
    ไรต์จ้าาาา 
    เมื่อไหร่จะมาาาาา 
    รออออออ 
    #1061
    0
  8. #1059 chiychimn (@chiychimn) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 21:03
    ไรท์จร้าาา~...เค้าคิดถึงT~T
    #1059
    0
  9. #1056 hun hyo ki (@umarinnew) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 11:13
    เมื่อไรจะมาคร้ รออยู่นะ
    #1056
    0
  10. #1055 tukta2541 (@tukta2541) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 17:38
    ต่อด่วนนนนน มันค้างมากกกกกกก????????
    #1055
    0
  11. #1054 pthrnglaceiyk (@pthrnglaceiyk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 10:36
    ต่อด่วน รอนานแล้วน้า~
    #1054
    0
  12. #1053 chompoo--- (@chompoo---) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 19:30
    ไรท์สู้ๆ
    #1053
    0
  13. #1052 Handcarry (@Handcarry) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 14:30
    ต่ออออิออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออิออิ
    #1052
    0
  14. #1050 หน้ากากรอยยิ้ม (@0830563602) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 19:30
    สม!!  น้ำ!!  หน้า!!! สะใจโว้ยยย!! ฮะๆ
    #1050
    0
  15. #1049 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 11:26
    สม น้ำ หน้า!!!!!555
    #1049
    0
  16. #1048 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 02:11
    หึ สมน้ำหน้า
    #1048
    0
  17. #1047 Demon_Dark (@Demon_Dark) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 19:45
    ตอนนี้มีความสะใจมากครับ! 5555 สมน้ำหน้า
    #1047
    0
  18. #1046 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 15:28
    ชงหยวนทำดีมากลูก ใช้ความใสซื่อของลูกให้เป็นประโยชน์ จบด้วยวาจาเเสนไพเราะเเต่ความหมายเเสนจุกเสียดเบียดไปยันกระเพาะลงไปละเมาะเกาะเสม็ดให้คนหน้าหน้าเคะเเต่เป็นตัวสำรองได้กระอัก

    #โชตะ(?)บันไซซซซซซ!!!
    #1046
    0
  19. #1045 LoveN (@LoveLNLove) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 13:59
    โกรธลู่เฟยแล้วนะ
    #1045
    0
  20. #1044 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 13:32
    ปล่อยลู่เฟยไปเลยคนแบบนี้น่ะ สมควรแล้ว!!
    #1044
    0
  21. #1043 ไม่เสนาะหู (@aimmy060) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 13:06
    สมน้ำหน้าลู่เฟย!!!คาริเอลรีบหนีไปไกลๆเลย
    #1043
    0
  22. #1042 hyun_park22 (@hyun_park22) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 09:23
    ค้างงงงมาต่ออด่วนเลยน้าาาาาา งื้ออออ .ทุบพื้น
    #1042
    0
  23. #1041 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 08:09
    รออออออ
    #1041
    0
  24. #1040 빵빵 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 05:46
    ค้างงง รีบมาอัพนะค้ะรออยู่
    #1040
    0
  25. #1039 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 03:32
    ค้างค่าาาาาา.
    #1039
    0