เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 33 : | 32 | ตัดสินใจ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    18 ก.ค. 60

32

ตัดสินใจ


               นานเท่าไหร่แล้วที่ลูซิเฟอร์ตัวคนเดียว นานเท่าไหร่แล้วที่ตัวเขาว้าเหว่ หัวใจที่หนาวเหน็บไม่เคยถูกเติมเต็ม ตั้งแต่ที่ถูกขับไล่มายังโลกที่ตนไม่รู้จักโดยผู้ที่ตนเคารพที่สุด แต่ความผิดที่กระทำนั้นก็สมแล้วที่ต้องถูกลงโทษ

               ความรักทำให้คนตาบอด แม้แต่เทพอย่างเขาเองก็ตาบอดมองเห็นสิ่งชั่วร้ายกลายเป็นสิ่งดีงามเพียงเพราะสตรีที่รักกล่าวสิ่งใดล้วนดีหมด พอได้ทราบความจริงก็ถูกจูงจมูกเสียแล้ว

               ไม่นานจากการถูกขังนับพันนับหมื่นปีหัวใจที่แห้งเหี่ยวเหมือนมีน้ำมาเติมเต็มให้ชุ่มชื้นอีกครั้งผู้ที่เสียสละพลังเพื่อปลดพันธนาการที่ขังตนเอาไว้ในโลกแคบๆนั้นได้คว้าเอาหัวใจของเขาติดไปด้วย เจ้าตัวคงไม่รู้เพราะมัวแต่มองไปที่ผู้อื่น ส่วนตนนั้นก็ได้แต่เฝ้ามองอีกฝ่ายทำในสิ่งที่อยากทำในฐานะพี่ชาย

               จนกระทั่งวันนั้นมาถึงวันที่ต้องจากกันไป เขาบอกตัวเองว่าห้ามตามไปนะเพราะหากตามไปคงไม่มีวันตัดใจได้จึงทำเพียงให้ของแทนใจเป็นกำไลประจำตัวของราชาปีศาจลูซิเฟอร์ แต่เมื่อจากไปแล้วแม้ว่าจะมีจุติวิญญาณของอีกฝ่ายอยู่แต่ก็ไม่สามารถแทนตัวจริงได้เลย

               ทุกๆวันลูซิเฟอร์เฝ้าคิดถึงอีกฝ่ายอยู่เสมอจนไม่ยอมเปิดใจให้แก่ผู้ใดทั้งนั้น แม้กระทั่งผู้ที่สนิทด้วยอย่างกัวเทียนเจี๋ยก็ไม่เคยคิดเกินกว่าพี่น้อง กระทั่งคนผู้หนึ่งโผล่มาใบหน้ามีหน้ากากปิดไว้ความรู้สึกคุ้นเคยนั่นทำเอาเขาสงสัย

               เมื่อได้รับรู้ว่าองค์คาเอลสั่งให้มาตามตัวเขากลับไปสวรรค์เขาถึงกับปฏิเสธทันทีเพราะไม่ต้องการกลับไป อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วจะกลับไปทำงานให้เหนื่อยทำไม อยู่เช่นนี้ก็ดีอยู่แล้วมีลูกๆที่น่ารักเช่นนี้ก็พอใจ

               เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมกลับเฮเวเรลเพราะรักตนและต้องการพาตนกลับไปด้วยลูซิเฟอร์จึงใช้กัวเทียนเจี๋ยแสดงออกให้อีกฝ่ายเห็นว่าคนผู้นี้เป็นคนสำคัญของตน และหวังว่าอีกฝ่ายจะตัดใจไปเองแม้ว่าจะทำอาหารที่แสนอร่อยมาให้ทุกวันตัวเขาก็ไม่คิดจะกลับไปหรอกนะ

               จนในที่สุดที่อีกฝ่ายยอมจากไปดังที่ตนต้องการกลับเพิ่งทราบว่าผู้ที่พยายามขับไล่ไปคือผู้ที่ตนรักและรักมาตลอดจึงได้นึกเสียใจ มิน่าเล่าร่างกายและหัวใจถึงได้รู้สึกคุ้นเคยนักที่แท้ก็เป็นเขาคนที่ลูซิเฟอร์รักมาตลอด

               ไม่รู้ว่าป่านนี้ร่างบางจะกลับไปหรือยังเพียงแค่นึกถึงใบหน้าที่เจ็บปวดยามที่เห็นเขาอยู่กับผู้อื่นนั้น เขาเองก็รู้สึกผิดเกินทนแล้ว หากไม่รีบไปอธิบายให้ฟังล่ะก็คงไม่มีโอกาสอีกแน่

               "ชงหยวน ตอนเขาไปนอกจากฝากนี่และคำอวยพรให้ข้าแล้วยังพูดอะไรอีกหรือไม่?!" ลูซิเฟอร์ถามบุตรชายคนสุดท้องของตนอย่างรีบร้อน

               "เขาบอกจะไปที่แคว้นปีศาจขอรับ อ่ะ ...อ้าว! ท่านพ่อจะไปไหนขอรับ!!" ยังเอ่ยไม่จบชงหยวนก็มองตามหลังท่านพ่อของตนไปจนลับตา

               ด้านคาริเอลซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ลูซิเฟอร์รีบออกมาจากบ้าน ตอนนี้กำลังรอองค์คาเอลมารับตัวกลับสวรรค์ แต่ไม่รู้ว่าคิดอันใดอยู่ถึงบอกให้รออีกหน่อย

               [ท่านพ่อข้าอยากกลับแล้วนะครับ!] คนงามท้วงเพราะนี่ก็ผ่านมาครึ่งชั่วยามแล้วไม่ทราบว่าจะให้รออันใด

               [เอาน่าลูกพ่อ รออีกหน่อยพ่อมีอะรัยจะให้เจ้าดูก่อนไป]

               [ก็ได้ครับ แต่ถ้ากลับไปแล้วข้าขอเงินเดือนเพิ่มนะท่านพ่อ] ร่างบางเริ่มต่อรองทั้งที่เงินนั้นก็มีอยู่มากมายจนใช้ไม่หมดอยู่แล้ว

               [ได้ๆ ข้าจัดของรางวัลพิเศษไว้ให้เจ้าแล้ว รับรองเจ้าต้องชอบ หึๆ... มาพอดีเลยเจ้ารอชมอะไรให้ดีๆแล้วกัน] คาริเอลดูงุนงงแต่ก็รับปาก ร่างของเขาค่อยๆจางหายไปแต่ก่อนนั้นกลับได้ยินเสียงเรียกนามของเขาที่ดังเข้ามา

               "หวินเฟย!!!" เมื่อมองกลับมาก็เหมือนกับว่าเห็นภาพของลูซิเฟอร์ยื่นมือมาด้วยแววตาเว้าวอนแต่ตัวคาริเอลเองก็ทำเพียงแค่ส่งยิ้มกลับไป มีคนรักแล้วจะเอาอันใดกับเขาอีกเล่า อยากให้เขาเจ็บปวดหรือ?

               เขาถูกส่งตัวกลับมายังสวรรค์ตอนนี้องค์คาเอลกำลังมองดูอะไรสักอย่างอยู่ร่างเล็กเดินเข้าไปใกล้ๆก็พบว่าเบื้องหน้ามีลูซิเฟอร์อยู่ในท่ายกแขนเงยหน้าอยู่ก็ตกใจอยู่นิดหน่อยที่เห็นเช่นนั้นแต่ทราบแล้วว่าผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเป็นเพียงมนต์ที่ท่านคาเอลร่ายขึ้นมาเพื่อให้เห็นความเป็นไปของคนผู้นั้น

               "นั่นมันอะไรกันครับท่านพ่อ" คาริเอลถามขึ้นเมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า

               "เจ้าดูลูซิเฟอร์สิ พ่อว่าเขาคงเจ็บปวดน่าดูที่พ่อพาเจ้ากลับมา"

               "อย่างเขานะหรือครับจะเจ็บปวด คงจะดีใจจนเนื้อเต้นล่ะสิไม่ว่าที่ไม่มีข้าไปคอยขัดขวางความสุขของเขากับคนรัก" คาริเอลกอดออกทำหน้าประชดประชัน

               "เช่นนั้นก็มาดูกันว่าเขาจะเป็นเช่นไร..." สิ้นคำถาพของลูซิเฟอร์ก็เริ่มเคลื่อนไหว

               บนโลก

               "ท่านพี่ท่านไหวหรือไม่" ซืออี้ฟานเข้ามาถามพี่ชายของตนเมื่อเห็นว่าตอนนี้ดูเหม่อลอยแปลกๆแบบที่ไม่เคยเห็นหลังจากที่ตะโกน ก่อนหน้านี้เห็นลู่เฟยเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรนถามหาผู้ที่มีนามว่าหวินเฟย ตนจึงได้บอกไปว่าอยู่ที่ลานหลังจวนเขาเคลื่อนกายมาทันทีโดยไม่พูดไม่จา หรือเป็นเพราะเทพผู้มีใบหน้างดงามหาใดเปรียบผู้นั้นมีความสำคัญกับเขามาก

               "อืม ข้ายังไหวอยู่" ลูซิเฟอร์กำลังครุ่นคิดบางอย่าง ถ้าหากขอให้องค์คาเอลพากลับไปคงจะง่าย แต่หากทำแบบนั้นสิ่งที่เขาเคยพูดไว้ว่าจะไม่กลับไปคงเป็นเรื่องที่ทำไม่ได้ แล้วเรื่องลูกอีก หากเขาไปสวรรค์ จะบอกพวกเขาว่าอย่างไรดี ดังนั้นแล้วขอเวลาทบทวนอีกหน่อยแล้วค่อยตัดสินใจทีหลังแล้วกัน

               "ท่านพี่ หากท่านต้องการจะกลับไปท่านก็ไปเถิดขอรับ" ซืออี้ฟานยื่นมือมาแตะไหล่ของพี่ชายและกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเขาเข้าใจว่าเทพสวรรค์องค์นั้นมีความสำคัญกับลู่เฟยมากอีกอย่างที่เขากล่าวเพราะอยากให้ลู่เฟยได้มีความสุขบ้าง มิใช่มานั่งเหม่อลอยไม่เป็นตัวของตัวเองเช่นนี้

               "หากข้าไปแล้วลูกๆเล่า..." ลู่เฟยได้ยินเสียงของซืออี้ฟานแล้วหันกลับมา ในสมองยังคงเป็นห่วงกังวลเกี่ยวกับลูกๆแต่อีกใจกับเรียกร้องหาอีกสิ่งที่ได้ทำมันหลุดมือหายไป ยังกล่าวไม่ทันจะจบซืออี้ฟานก็เอ่ยขึ้นก่อน

               "ท่านพี่ เรื่องลูกๆนั้นท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้ากับพวกเขาจะอยู่ที่นี่ไม่ได้หนีหายไปไหนโปรดวางใจ ส่วนเรื่องที่ท่านกลับสวรรค์ข้าจะบอกพวกเขาเองรับรองว่าพวกเขาจะต้องเข้าใจแน่ แล้วท่านเองก็มาเยี่ยมเยือนพวกเขาบ้างก็เพียงพอแล้ว"

              "แต่ข้า..."

               "ห้ามมีแต่ขอรับ ท่านอยู่กับข้ามาตั้งนานใยข้าจะไม่รู้จักนิสัยท่าน ท่านเป็นคนที่ตัดสินใจเด็ดขาดและครอบครัวมาเป็นอันดับหนึ่ง แต่ครานี้ท่านกลับลังเลเพราะเขา สิ่งนั้นทำให้ข้ารู้ว่าเขาผู้นั้นสำคัญกับท่านมาก เพราะฉะนั้นไปเถอะขอรับ ตามเสียงหัวใจของท่านไป ถ้าไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดแล้วท่านสามารถกลับมาหาพวกข้าได้ตลอดอยู่แล้ว" นี่เป็นครั้งแรกที่ซืออี้ฟานต้องมาอธิบายอะไรยาวๆให้ลู่เฟยเข้าใจ

               "อืม... เช่นนั้นข้าฝากเจ้าด้วยเรื่องลูก แล้วข้าจะกลับมา" เมื่อตัดสินใจได้แล้วลูซิเฟอร์ก็ไม่ได้รีรออยู่เฉย เขาได้สื่อสารผ่านทางจิตเพราะเขาเองก็ทราบดีว่าองค์คาเอลจะต้องได้ยินแน่ๆ ต่อจากนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าองค์คาเอลจะอนุญาตหรือไม่เท่านั้นเอง

               บนสวรรค์

               "หึๆ ฮะๆ" จู่ๆองค์คาเอลก็ทรงพระสรวลขึ้นมาทำเอาคาริเอลขมวดคิ้วแล้วทูลถาม

               "ท่านพ่อท่านจะให้ข้าดูเพียงภาพที่ไร้เสียงเช่นนี้ข้าจะทราบได้อย่างไรเล่าครับว่าพวกเขาพูดอะไร ไม่เอาแล้วข้าไม่ดูกับท่านแล้วข้ากลับดีกว่า เอเบอร์ไปกันเถอะ" คนงามเริ่มอารมณ์ง้องอนขึ้นมาเมื่อเห็นเพียงภาพของลูซิเฟอร์ที่ดูเหมือนจะไม่มีความสุขแต่กลับไม่ได้ยินเสียงอันใดเลย คาริเอลคิดว่าท่านพ่อคงจะตั้งใจกลั่นแกล้งคนจึงได้หลีกเลี่ยงโดยการหนีไปจากตรงนี้ดีกว่า เมื่อเดินใกล้จะลับตาไปองค์คาเอลจึงยิ้มออกมาแล้วกล่าวลอยๆออกมา

               "จะว่าไปแล้วข้าว่าจะส่งเจ้าเข้าเรียนที่มหาลัยเทพสวรรค์และปีศาจเรเชลแห่งเฮเวเรลของเราเพื่อหาประสบการณ์แต่เมื่อเจ้าเป็นถึงอัครเทวทูตขนาดนี้แล้วคงไม่จำเป็นต้องเรียนแล้วล่ะมั้ง" คาริเอลที่กำลังจะก้าวออกไปเมื่อได้ยินก็หูผึ่งเพียงแว๊บเดียวก็โผล่ที่ข้างบัลลังก์ของท่านพ่อตน

               "จริงรึท่านพ่อ ท่านจะให้ข้าเข้าเรียนจริงรึครับ?" นัยน์ตาสีทองเปล่งประกายเจิดจ้าราวกับเด็กยามตื่นเต้นที่จะได้ไปเรียนทำให้องค์คาเอลยิ้มอ่อนโยน

               "แน่นอน ข้าพูดจริงเสมอเจ้าก็รู้ อีกเดือนหนึ่งต่อจากนี้เจ้าจะเข้าเรียนที่มหาลัยเทพสวรรค์และปีศาจเรเชลในฐานะนักเรียนห้องพิเศษปี1"

               "ข้ารักท่านที่สุดเลยครับ ท่านพ่อ" คาริเอลแสดงท่าทางดีใจราวกับเด็กๆโดยโผเข้ากอดขาท่านพ่อที่นั่งบนบัลลังก์ ที่ดีใจนั้นก็คงเป็นเพราะว่ามีอะไรให้ทำแล้วล่ะสิ เจ้าลูกผู้นี้ช่างทำให้องค์คาเอลปวดเศียรเวียนเกล้าเสียจริงแต่การได้มองดูเจ้าลูกดื้อนี้เที่ยวเล่นก็ถือว่าคลายเบื่อองค์คาเอลได้มากจริงๆ

              "เอาล่ะๆ เจ้ารู้หรือไม่ ช่วงนี้ในนรกวุ่นวายจนข้าปวดหัวไปหมดแล้ว เพราะเจ้าผู้เดียวเลยนะ"

               "เพราะข้า? ข้าไปทำอันใดหรือครับ.."

               "นี่เจ้าไม่ทราบจริงๆหรือ?"

               "จริงสิครับ ข้าแค่มาอยู่บนสวรรค์กับท่าน เหตุใดนรกจึงวุ่นวายล่ะครับ"

               "ก็พอข้าส่งเจ้าไปตามลูซิเฟอร์ เจ้าพวกนั้นก็ออกตามหาเจ้าไม่ได้หลับไม่ได้นอนเดือดร้อนถึงข้า แต่ข้าเองก็ใช่ว่าจะยอมบอกง่ายๆแกล้งพวกนั้นก็สนุกดีเช่นกันนะเจ้ารู้หรือไม่"

               "ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีครับ ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกเขาจะตามมาหาข้าถึงบนนี้หรือไม่ หึๆ"

----- 100% -----

#รีดจ๋าไรท์ขอโทดจริงๆช่วงนี้เรียนหนักมากอาจจะถึงปีหน้าไรท์ไม่ค่อยมีเวลาเลย ต้องขออภัยล่วงหน้าจริงๆน้า แต่ไรท์จะไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอนโปรดวางใจ รักรีดน้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

1,407 ความคิดเห็น

  1. #1139 Franchesta (@24608titimaporn) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 09:34
    ชอบๆๆๆๆๆ เรื่องนี้ที่สุดเลยไรท์
    มาต่อเร็วๆน่าา
    #1139
    0
  2. #1135 tangmo7 (@tang-bts-allv) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 18:28
    รอค่าาาาาาาา รอเรื่องของไรท์ทุกเรื่องนะคะ ชอบมากๆ ขอแค่มีต่อจนจบ มีสมาธิกับการศึกษาก็ดีแล้วค่ะ ชอบ~~~
    #1135
    0
  3. #1129 0995543591 (@0995543591) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 20:15
    ไม่อัพละหรอคะ..รอนานแร้วอ่ะ..มาแจ้งทีค่ะว่าอัพมั้ย..
    #1129
    0
  4. #1128 PinPhipatchaya (@PinPhipatchaya) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 22:25
    อัพพพพพพพพพพ
    #1128
    0
  5. #1127 aomkikiko (@aomkikiko) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 12:31
    มาต่ออีกนะคะ สนุกมากค่ะ
    #1127
    0
  6. #1124 panida19841 (@panida19841) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 20:38
    มาต่ออีกนะคะ
    #1124
    0
  7. วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 21:09
    ท่านไรท์ค๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    รีบมาต่อเร็วๆน้าาาหนูจะรอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออน้าาาาาาาาาาาาค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #1122
    0
  8. #1119 0995543591 (@0995543591) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 21:50
    ไรท์ค๊า...นู๋รอนานแร้วน๊า...รีบมาาาาา
    #1119
    0
  9. #1112 naitras (@naitras) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 18:23
    เมื่อไหร่จะมาต่ออออ
    #1112
    0
  10. วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 19:40
    ยังรออยู่น้า
    #1109
    0
  11. #1108 wichuda917 (@wichuda917) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 20:01
    รออออออ
    #1108
    0
  12. #1107 Jjane (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 17:12
    สู้สู้น่ะค่ะ แต่ก็อยากอ่านนิยายต่ออ่ะค่ะ ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกกก ยังไงก็อัพให้หน่อยน่ะค่ะ ถ้ารอปีหน้าต้องตายก่อนแน่นๆเลยอ่ะ
    #1107
    0
  13. #1106 KNNish (@KNNish) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 11:53
    ไรง่าาาาาาาาาาาา
    #1106
    0
  14. #1105 wichuda917 (@wichuda917) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 22:14
    ต่อๆๆๆๆๆ
    #1105
    0
  15. #1104 Banz955 (@Banz955) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 14:55
    ค้างค่ะ!!!!
    แต่ก็จะรอค่ะ
    #1104
    0
  16. #1103 LoveN (@LoveLNLove) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 11:47
    ไม่เป็นไรค่ะ เราเข้าใจ เราก็เรียนหนักเหมือนกัน
    #1103
    0
  17. วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:06
    ไม่เป็นไร รอได้
    #1102
    0
  18. #1101 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 15:15
    ไรท์มาแล้ว~~เย้ๆ!!! //จะไปเรียน?...จะเกิดเรื่องอีกมั้ยเนี่ย555
    #1101
    0
  19. #1100 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 12:07
    ไปโรงเรียน~~~~~~~
    #1100
    0
  20. #1098 sinsie (@sinsie) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 22:58
    รอคาริเอลไปป่วนรร. มุ้งมิ้งมาก
    สู้ๆนะไรท์
    #1098
    0
  21. #1097 redlotus (@redlotus) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 22:47
    ตั้งใจเรียนนะคะ อย่างน้อยก็ค่อยๆอัพไปหรือแต่งไว้ในwordก่อนก็ได้ค่ะ พอมีเวลาว่างก็ค่อยเอามาลง เราชอบเรื่องนี้มาก คาริเอลน่ารักตะมุตะมิน่าฉุดมากค่ะ นี่ถ้าลูซิเฟอร์กลับมาคงต้องง้อคาริเอลแน่เบย
    #1097
    0
  22. #1096 0995543591 (@0995543591) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 22:42
    ไรท์ค๊า..เรารอที่ธัญวลัยอยุ่น๊า
    อัพให้เค้าโหน่ยยย
    ปล.ตั้งใจเรียนนะคะ..สุ้สุ้!
    #1096
    0
  23. #1095 Kornkanoklemsa (@Kornkanoklemsa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 22:01
    ตั้งใจเรียนนะคะ สู้ๆ
    #1095
    0
  24. #1094 Sakinum (@Sakinum) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 21:12
    ไรท์กลับแล้ว ดีใจ รอน้าสู้ๆๆ
    #1094
    0
  25. #1093 chiychimn (@chiychimn) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 20:45
    เราเข้าใจไรท์นะแต่อย่าหายไปนานๆอีกนร้าเราค้าง -3-
    #1093
    0