เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 5 : | 4 | วิกฤตของโครนอส [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    13 ก.พ. 60

4

วิกฤตของโครนอส



สองวันต่อมา

               "อะไรกัน! ทำไมมันถึงได้มีเยอะนัก!" ข้าบ่นไปยิงลูกไฟสีดำไป มันคืออะไรกันเหตุใดถึงได้มีเยอะนัก พลังของข้าแม่จะมีมากแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวันหมด เนื่องด้วยข้ายังไม่ชินกับการใช้เบริออนจึงได้เสียพลังเพิ่มเป็นเท่าตัว หากอยู่เช่นนี้ข้าต้องถูกพวกนี้ลากกลับไปให้ตัวประหลาดนั่นอีก

               ลูกไฟนั่นล้อมหน้าล้อมหลังข้าทุกทิศทางแต่ดูเหมือนพวกมันจะบางตาลงมากแล้วข้าเริ่มจะใช้เบริออนคล่องแคล่วขึ้นบ้างแต่ข้ายังคงควบคุมพลังตอนแผลงศรไม่ดีนักหากเป็นเช่นนี้ไม่เกิน7วันพลังข้าคงต้องหมดเป็นแน่เพราะมันไม่มีแม้กระทั่งเวลาพักฟื้นพลัง ข้าคงต้องพยายามถ่วงเวลาเอาไว้ เผื่อว่าพวกอัครเทวทูตจะมาทัน ข้าเชื่อว่าพวกเขาคงไม่ปล่อยให้ข้าอยู่ที่นี่นานนักหรอก

                 ฟิ้วว! ฟิ้วว!

                ศรเบริออนถูกยิงออกไป ข้าใช้พลังบังคับให้มันแตกออกเป็นสองลูก และตอนนี้ข้าพยายามที่จะลองใส่พลังเข้าไปให้มันแยกออกเป็นสามและเพิ่มขึ้น แต่ข้ากลับบังคับมันไม่ได้ ทำได้เพียงสอง เรื่องแบบนี้มันคงต้องใช้เวลาฝึกฝน ข้าคิดว่าเจ้าลูกไฟพวกนี้ใช้การได้ดีทีเดียว แม้ข้าจะไม่รู้ว่ามันคือตัวอะไรก็ตามทีเถอะ

               ดูเหมือนว่าลูกไฟพวกนี้จะไม่ถูกกับธาตุแสงซึ่งตอนนี้ในตัวข้ามีพลังธาตุแสงมากมายซึ่งเป็นปกติของเทพสวรรค์อยู่แล้ว ส่วนธาตุความมืดนั้นพอข้ามาอยู่บนสวรรค์กับท่านคาเอลข้าก็รู้สึกถึงมันเพียงน้อยนิด สิ่งที่ทำร้ายข้าได้มีเพียงอย่างเดียวคือธาตุความมืดที่มหาศาล หรืออะไรที่เกี่ยวกับความมืดเท่านั้น อย่างเช่นลูกไฟสีดำนี่ ที่เมื่อถูกมันสัมผัสข้าไม่สามารถสลัดมันออกได้เลย เท่ากับว่าข้านั้นได้อย่างเสียอย่างเลยทีเดียว

               ระหว่างที่ข้าหลบหนี ข้าได้พบกับบางสิ่งที่ชั่วร้าย มันคือดวงวิญญาณของผู้ที่ชั่วร้าย มีความดำมืดและความหิวกระหายการฆ่าฟัน ข้ารู้สึกได้ถึงพวกมันมือสีดำโผล่ขึ้นมาเสมือนวัชพืชบางทีข้าก็ถูกมันสัมผัสบ้างระหว่างหนี ก่อนที่ข้าจะรู้สึกได้ว่าระหว่างทางที่ข้าบินมาข้าเจ็บที่ปีกมากขึ้น มันเริ่มหนักอึ้ง 

               ข้าไม่แน่ใจว่าข้าจะสามารถบินหนีมันได้นานเท่าใด ศึกสองด้านช่างลำบางเสียจริง นอกจากต้องหนีลูกไฟสีดำแล้วยังต้องคอยหลบหลีกมือสีดำของเหล่าวิญญาณที่มีแต่ความชั่วร้ายอีก ชีวิตข้าช่างน่าเศร้าเกินไปแล้ว!

               "อึก" ข้ากลืนบางอย่างที่ติดอยู่ที่ลำคออย่างยากลำบาก รู้สึกได้ถึงกลิ่นเลือดจางๆในจมูก ข้าอยากจะบ้าตาย นี่เพราะความอยากรู้ของข้าอีกแล้วสินะ ข้าพยายามจะส่งพลังจิตออกไปขอความช่วยเหลือและบอกตำแหน่ง แต่ดูเหมือนว่าตัวข้าในตอนนี้ร่างกายมันหนักอึ้งเหลือเกิน

               ข้าหนีมันมาได้สักพักก็ได้รีดพลังส่วนหนึ่งร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายที่ในนั้นมีสถานที่แห่งหนึ่งเท่าที่จะคิดได้ข้าน่าจะคิดได้ตั้งแต่ตอนสู้กับมัน แต่ข้ากลับคิดไม่ได้เสียนี่ อาจจะผิดพลาดนิดหน่อย เวทย์เคลื่อยย้ายต้องใช้พลังมากหากต้องไปที่ไกลๆดังนั้นสถานที่ๆข้าเห็นในเวทย์เคลื่อนย้ายของข้ามันเป็นแม่น้ำ ...แม่น้ำที่ใหญ่มาก ข้าเห็นว่าที่นี่ไม่มีกลิ่นอายของความตายอยู่เลยมีเพียงกลิ่นอายของดิน ใจของข้าเริ่มมีความหวัง หากข้าใช้พลังทั้งหมดเร่งความเร็วไปในที่แห่งนั้น อย่างน้อยข้าก็น่าจะรอดจากพวกนี้ได้ ...น่าจะนะ

               ฟึบ! ฟึบ!

               ปีกที่หนักอึ้งของข้าเริ่มกระพรือด้วยความเร็วสูงสุด ความเร็วนี้ข้าคาดว่าพวกมันคงตามไม่ทันเป็นแน่

               ซ่า ซ่า

               เสียงน้ำที่กระทบกับหินทำให้ข้ารู้ว่าเข้ามายังที่ๆหมายตาแล้วข้าปิดเวทย์เคลื่อนย้ายทันทีเมื่อเข้ามาเพื่อที่พวกมันจะตามมาไม่ได้ พอข้าวางใจได้แล้ว ข้าก็พยายามบินไปเรื่อยๆเพื่อหาสถานที่พัก ปีกของข้าเริ่มหนักมากขึ้นทุกทีแล้ว

               "เอ๊ะ นั่นมันเมืองนี่" เสียงแหบปะปนไปด้วยความเหนื่อยล้าของข้าเอ่ยขึ้นเบาๆกับตนเอง ข้าบินไปที่เมืองนั่น เมื่อเท้าของข้าสัมผัสถึงพื้น ข้ารู้สึกได้ว่าข้าขาอ่อนจนทรุดลงไปนอนที่พื้น ไม่ไหวแล้ว อย่างน้อยข้าขอพักหน่อยเถิด... ง่วงชะมัด

---------------
ด้านสามอัครเทวทูต

               "คาริเอล! เจ้าอยู่ที่ไหนกัน เหตุใดพวกข้าถึงหาเจ้าไม่เจอ?" กาบรีเอลเอ่ยเบาๆคิ้วขมวดเข้ากันแน่น ไม่ต่างจากมิคาเอลและซารีเอลเลย พวกเขามาถึงสถานที่กักขังโครนอสแล้ว แต่กลับไม่พบแม้แต่วี่แววของร่างบางแม่เพียงนิด กระแสพลังก็ไม่สามารถสัมผัสได้เลยราวกับคาริเอลหายไปจากที่นี่แล้ว

               "โครนอส! เจ้าตอบข้ามา เอาคาริเอลไปไว้ที่ใด!!!" ซารีเอลเอ่ย แน่นอนว่าตอนนี้เขาเดือดปุดๆ เทพแห่งความตายแผ่กลิ่นอายความตายออกมาจนฮาเดสราชาแห่งปรโลกยังหวาดหวั่น เทพบริวารมากมายถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ

               "ข้าว่าใช้คำพูดคงไม่เหมาะกับมันเท่าใดนัก ใช้ความตายคงจะดูเหมาะกว่า" มิคาเอลก็อีกคน เขามองไปที่โครนอสซึ่งมีขนาดตัวใหญ่กว่าตนด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับพร้อมสังหารทุกคนที่มาขวางหน้าเขา

                หึ! หึ!

               เสียงแหบต่ำของโครนอสหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย มีเหยื่อจำนวนมากอยู่ในที่แห่งนี้ซึ่งมันคิดว่าเป็นที่ของมัน

               เศษเสี้ยววิญญาณของมันกลับมาจากการตามล่าเทพองค์นั้นไปแล้ว เทพหกปีกนั่นหลุดเข้าไปยังมิติเขตแดนอื่นทำให้มันตามไปมิได้ แม้จะเสียเศษเสี้ยววิญญาณมากจากการไล่ตามเทพหกปีกนั่น แต่หากมันได้กินเทพเหล่านี้คงมีพลังมากเกินพอ มันสามารถครอบครองทุกสิ่งได้เลยทีเดียว และมันจะกินเทพเทพีที่เป็นของโปรดมันเท่าไหร่ก็ย่อมได้!

                "เทพที่เจ้ากล่าวถึงคงจะเป็นเทพหกปีกนั่นสินะ ตอนนี้ข้าจัดการมันไปแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องห่วง อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะได้ไปอยู่กับมันแน่" คำพูดที่ออกมาจากปากโครนอสทำให้สามอัครเทวทูตชะงักกึก ความเสียใจมากล้นมาพร้อมโทสะที่พุ่งขึ้นมาจนเส้นเลือดปูดโปน มิผิดที่คาริเอลมีหกปีก แต่มันกลับกล้าบอกว่าจัดการคาริเอลแล้ว ที่ไม่สามารถจับพลังได้เพราะเหตุนี้เองสินะ

              "คาริเอลขอโทษที่พวกข้ามาช้าไป ข้าจะเอาชีวิตของมันมาเซ่นสังเวยวิญญาณเจ้าให้ได้!!" มิคาเอลไม่สามารถวางสีหน้าเรียบเฉยอีกต่อไป คาริเอลเป็นคนที่หัวใจเขารู้สึกแปลกๆด้วยตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ รักและเอ็นดูหรือเขาเองก็ไม่มั่นใจ ตอนแรกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้และพูดคุย หากไม่เป็นเพราะองค์คาเอลให้พวกเขามาทำภารกิจนี้ มีหรือที่เขาจะได้ใกล้ชิด ได้สัมผัส ได้โอบกอด มีหรือเขาจะมีความสุขเช่นตอนนั้น แต่เป็นมัน มันที่ทำลายทุกอย่าง ร่างบางที่เขารู้สึกเอ็นดูนั่น

               วิ้งงง!!

               ศาสตราวุธถูกเรียกมา มันคือดาบคู่ ที่มีนามว่า 'เดวินท์ ' ดาบที่เป็นศาตราวุธในตำนาน ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าเหตุใดมิคาเอลจึงเป็นอัครเทวทูต พลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาทำให้โครนอสยิ่งกระหาย วิญญาณสีดำของมันแทรงซึมเข้าไปตามที่ต่างๆแล้ว มันเอ่ยพึมพำเบาๆ ลูกไฟสีดำก็เข้าไปเกาะที่ตัวของเทพที่อยู่ตรงนั้นทั้งหมดทันที ยิ่งทุกคนพยายามดิ้นมันยิ่งรัดแน่น ยิ่งรัดแน่นพลังยิ่งเหือดหาย ไม่ทันไรเหล่าเศษเสี้ยววิญญาณของโครนอสก็เข้าจับกุมทุกคน

               "หึๆ ที่นี่มันที่ของข้า พวกเจ้าไม่สามารถทำอันใดได้หรอก" ทุกคนที่ได้ยินไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแม้แต่ฮาเดสที่กำลังหวาดกลัวพ่อของตน แต่มีเพียงสามคนที่ยังคนนิ่งเฉยจนโครนอสแปลกใจ

               "หึ แกต่างหากที่ทำอันใดพวกข้าไม่ได้" ว่าจบระลอกคลื่นของบางอย่างก็ปรากฏขึ้น ในมือซารีเอลปรากฏศาสตราวุธอีกชิ้นเขาตวัดมันออกไปทันที แสงสีดำที่ออกมาจากศาสตราวุธของซารีเอลนั่นทำให้เศษเสี้ยววิญญาณของโครนอสหายไปทั้งหมดในทันที โครนอสถึงกับมองอย่างอึ้งๆ ความหวาดกลัวเริ่มเข้าครอบคลุมจิตใจของมัน มันส่งเศษเสี้ยววิญญาณออกไปอีก แต่มันก็ถูกกำจัดใจการตวัดเพียงครั้งเดียว

               ศาสตราวุธของซาริเอลมีรูปร่างเป็นเคียวยมทูตนามของมันคือ 'แอสโทร ' ทุกครั้งที่ซารีเอลตวัดมันต้องมีคนตาย และเศษเสี้ยววิญญาณของโครนอสก็ถูกกำจัดลงจนพลังของมันลดเหลือไม่มาก มิคาเอลรับช่วงต่อจากซาริเอล เขาบินเข้าไปใกล้ๆโครนอสที่ถูกโซ่ล่ามให้นอนอยู่ในอย่างรวดเร็วมือทั้งสองยังกำดาบคู่แน่นก่อนจะเงื้อดาบขึ้น ดาบทั้งสองกำลังจะปักลงกลางศรีษะของโครนอส

               "ดะ ..เดี๋ยว ข้ามีเรื่องจะสารภาพ อย่าเพิ่งฆ่าข้าเลย"  มันละล่ำละลักเอ่ยทันทีที่ความตายกำลังจะมาเยือน มิคาเอลหยุดมือก่อนที่จะเสียงดาบลงไป เขาก้มลงมองโครนอสและรอให้มันเอ่ย "เขายังไม่ถูกข้ากำจัด เทพหกปีกนั่นน่ะ"

               "ไหนพูดมาสิ หากโกหกดาบข้าก็พร้อมจะเจาะกะโหลกเจ้าได้ทุกเมื่อ" มิคาเอลเอ่ยเสียงราบเรียบ

               "ขะ..ข้ายังมิได้จัดการเขา เขาหนีข้าไปก่อนที่พวกท่านจะมา ถะ..ถึง" โครนอสเอ่ยอย่างสุภาพและตะกุกตะกักเพราะปลายดาบกำลังจะเสียบหัวมัน ก่อนจะเอ่ยต่อ "เขาหนีข้าไปจนถึงแม่น้ำสายใหญ่ทางใต้ของที่นี่ ก่อนข้าจะคลาดกับเขาเพราะเขาเคลื่อนย้ายไปที่อื่น ข้าพูดจริงนะท่าน อย่าฆ่าข้าเลย"

               โครนอสในตอนนี้เทพทุกองค์แทบไม่อยากจะเชื่อว่า เพียงอัครเทวทูตสององค์จะทำให้มันหวาดกลัวได้ขนาดนี้ ความเย่อหยิ่งและโหดเหี้ยมของมันทุกคนรู้จักกันดี แต่สภาพของมันครานี้พวกเขาแทบอยากขำขัน พวกเขาจะจดจำมันไว้อย่างดี วันที่เทพโครนอสผู้ยิ่งใหญ่สยบอยู่ภายใต้เท้าอัครเทวทูต

               "มาดูกันว่า ข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร"
          
---------------
ด้านคาริเอล

               แกร๊ง! แกร๊ง!

               "อือ..." ข้าได้ยินเสียงเอะอะเหมือนค้อนกำลังทุบอะไรบางอย่างจนต้องตื่นขึ้นมา หือ? ข้าอยู่ที่ใดกันเหตุใดจึงมีแสงไฟอ่อนๆกลางคืนหรือ?

               ... อือ ปวดหัวยิ่งนัก...

               "ตื่นแล้วหรือท่าน? อ่ะนี่ดื่มน้ำก่อน" หญิงนางหนึ่งอายุราวๆยี่สิบเอ่ยเมื่อเห็นข้าตื่นข้ารับน้ำจากนางมาดื่ม แล้วเหตุใดนางจึงหน้าแดงๆกันนะ ข้าก็ว่าที่นี่มิได้ร้อนนี่นา? จะว่าไปแล้วเหตุใดตัวข้าจึงรู้สึกเย็นๆโล่งๆกัน? ข้าค่อยๆก้มลงมองด้านล่าง

               "เฮ้ย!!!" ข้ารีบตะครุบผ้าข้างๆมาคลุม ข้าไม่ทราบว่าตอนนี้ตัวข้านั้นล่อนจ้อนไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นเดียว มิน่านางจึงหน้าแดง หมดกันร่างกายที่ข้าเฝ้าทะนุถนอม ไม่เป็นไร ช่างมันไปก่อน ตอนนี้ข้าต้องรู้ก่อนว่าข้าอยู่ที่ไหน "เอ่อ ข้าอยู่ที่ไหนหรือ?"

               "ท่านอยู่ที่อียิปต์ ข้าพบเจอท่านที่ชอบข้างแม่น้ำไนล์จึงได้พาท่านมาที่นี่... นี่คืออาภรณ์ของท่าน ข้าซ่อมให้แล้ว" นางเอ่ยตอบข้าแล้วนำเสื้อผ้าที่ถูกเย็บอย่างเรียบร้อยมาวางไว้ข้างเตียง ข้าเพียงสะบัดมือเล็กน้อยเสื้อผ้าก็สวมใส่บนร่าง นางเห็นก็เบิกตากว่างราวกับเห็นผี

               "ขอบใจเจ้ามากที่ทำแผลและเย็บเสื้อผ้าให้ข้า แต่ข้าคงต้องไปก่อน" ข้าเอ่ย แม้ว่าร่างกายจังยังไม่ฟื้นตัวนัก แต่ข้าก็ยังต้องหาทางกลับไปให้ได้ ข้าลุกขึ้นและค่อยๆเดินออกไป เหตุใดข้าจึงได้รู้สึกเจ็บไปทั่วตัวเช่นนี้ เดินมาได้ไม่กี่ก้าวข้าก็เริ่มเจ็บปวดที่ปีก จนข้าต้องนั่งลงและจัดการกับร่างกายที่บาดเจ็บก่อน

               "ทะ...ท่านเป็นเทพเจ้าหรือ?" นางเอ่ยถามข้า ข้าพยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบพร้อมกับนั่งลงตรวจสอบร่างกาย ปีกทั้งหกถูกเรียกออกมา แต่ต้องตกใจเมื่อปีกของข้าด้านหนึ่งเกิดบาดเจ็บราวกับถูกบางอย่างกัดกิน ข้าแน่ใจว่ามันคงเป็นมือที่เหมือนวัชพืชพวกนั้นแน่เพราะสิ่งที่โดนตัวข้ามีเพียงมัน เวทย์รักษาถูกร่ายอย่างรวดเร็ว จนแผลหายสนิท ข้าจึงได้หายเจ็บ แต่อาการของข้านั้นค่อนข้างไม่เป็นอะไรมาก แต่เพราะเสียพลังมากเกินไปจึงอ่อนแรง เห็นทีจะต้องขอพักอยู่ที่นี่เสียก่อน

               "หากเจ้าไม่ว่าอันใด ข้าขอพักที่นี่สักวันสองวันได้หรือไม่?" ข้าเอ่ยกับนางซึ่งตอนนี้นั่งคุกเข้าก้มหัวอยู่ตรงหน้าข้าแล้ว "เจ้าทำอันใดกัน คุกเข่าทำไม?"

              "ท่านเทพเจ้า เรื่องที่ท่านอยากพักที่นี่ หากท่านมิรังเกียจบ้านของข้า ท่านสามารถพักที่นี่ได้นานเท่าที่ท่านอยากพักได้เลยค่ะ" นางเอ่ยอย่างสุภาพ ข้าไม่แน่ใจว่าอียิปต์ที่ว่าคืออียิปต์โบราณหรืออะไร แต่หากข้าฟื้นตัวได้ข้าคงต้องตรวจสอบและไม่ลืมที่จะตอบแทนนางเสียหน่อย

               "ข้ามิได้รังเกียจ อ้อ..นามของข้าคือ คาริเอล แล้วนามของเจ้าเล่า?"

               "ขะ ข้ามีนามว่า 'มีนา' ค่ะ ท่านเทพ" นางเอ่ยพอข้ามองหน้านางเต็มๆตาแล้วก็พบว่านางสวยอยู่มิน้อยเลยทีเดียว แล้วที่ข้าได้ยินเสียงค้อนทุบเมื่อกี้คืออันใดกันนะ

               "เจ้าอยู่คนเดียวรึ?"

               "ข้าอยู่กับท่านพ่อเจ้าค่ะ ท่านกำลังตีดาบอยู่ด้านนอก พระองค์ต้องการพบหรือไม่คะข้าจะได้เรียกท่านพ่อมา" มีนากำลังจะเดินออกไปแต่ข้าเรียกนางไว้ก่อน

               "ไม่เป็นไรๆ ข้ามีเรื่องจะให้เจ้าช่วยหน่อยได้หรือไม่"

               "มีอะไรให้ข้าช่วยรึคะ?"

               "คืออย่างนี้นะ..."

_______________

               "อ้าว คาริล นั่นเจ้าจะไปไหนหรือ?" เสียงของชายชราเอ่ยเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผู้ที่มาขออาศัยอยู่แบกถังน้ำสองใบเดินดุ่มๆไปทางแม่น้ำ

               "ข้ากำลังจะไปตักน้ำที่แม่น้ำไนล์ครับ ท่านลุง 'อามุน' " ข้าเอ่ยตอบไปเมื่อถูกถาม ข้ามาขออาศัยเขาได้สามวันแล้ว แต่ก็ใช่ว่าข้าจะมาขออาศัยอยู่เฉยๆหรอกนะ ข้าช่วยทำงานบ้างเท่าที่ช่วยได้ 

               บ้านของอามุนห่างจากตัวเมืองหลวงพอสมควรแต่รอบๆยังมีบ้านอีกมากมายหลายหลัง ส่วนตัวบ้านของอามุนนั้นอยู่ใกล้แม่น้ำไนล์ เขาทำอาชีพตีอาวุธเลี้ยงชีพในทะเลทรายอันร้อนระอุคงไม่มีอะไรให้ทำมากนัก น่าแปลกที่ข้ามาอยู่ตั้งนานกลับไม่เห็นภรรยาของเขาเลย อาจจะไม่อยู่รึไม่ก็ตายไปแล้วล่ะมั้งนะ

               ข้าแบกถังน้ำสองถังใหญ่เดินตรงไปที่แม่น้ำไนล์ท่ามกลางแดดที่ร้อนอย่างกับไฟเผารอบๆนั้นมีต้นไม้ขึ้นมากเพราะเป็นแหล่ะน้ำ ดีที่ข้าเอาผ้าชุบน้ำมาคลุมหัวไว้จึงไม่เท่าใด โชคดีที่บ้านของอามุนอยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำไนล์ข้าเลยไม่ต้องเดินไกลเท่าใด ไม่นานข้าก็เดินมาถึง ที่นี่น้ำใสมากเลย แม้ว่าจะมีตะกอนดินปนมาบ้างก็ตามที คงไม่มีคนเห็นหรอกนะถ้าจะลงอาบ ว่าแล้วก็มองซ้ายมองขวาเปลื้องผ้าแล้วหย่อนขาลงในน้ำทีละข้าง

               "น้ำเย็นชะมัดเลย" ข้าอาบน้ำอย่างใจเย็นท่ามกลางแม่น้ำเชี่ยวกราด จะว่าไปแล้วพลังของข้าฟื้นมาถึงห้าสิบเต็มร้อยส่วนแล้ว เหลือเพียงรอให้อัครเทวทูตทั้งสามหาข้าเท่านั้น น้ำในแม่น้ำไนล์นี้ลึกมากขาของข้ายังยืนไม่ถึงเลยล่ะ ข้ารีบอาบน้ำจนเสร็จแล้วขึ้นจากแม่น้ำไนล์ก่อนจะตักน้ำและนำมันกลับไปที่บ้านของโดยเร็ว

               "กลับมาแล้ว ทำอะไรกันอยู่หรือ?" ข้ากลับมาพร้อมกับเห็นว่าอามุนและมีนานั้นกำลังจัดการกับอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะอาหาร

               "อ้าวคาริลข้ากับท่านพ่อกำลังจัดโต๊ะอาหาร เจ้าหิวหรือไม่ วันนี้ท่านพ่อไปส่งอาวุธมาเลยซื้อเนื้อมาด้วย" มีนาเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติแน่นอนว่าข้าจัดการร่ายเวทย์เปลี่ยนแปลงความทรงจำให้แล้ว ตอนนี้ข้าจึงเป็นเพียง 'คาริล' นักเดินทางที่มาจากต่างแดนมาขออาศัยพักเพียงชั่วคราวเท่านั้น เนื้อนั้นเป็นสิ่งที่หาได้ไม่ค่อยยากเท่าใด 

               แต่ในหมู่คนจนนั้นเนื้อยังคงเป็นของแพงอยู่ดี ข้าจึงได้อยู่รับประทานอาหารร่วมกับอามุนและมีนาก่อนจะขอตัวไปเก็บกระเป๋าเพื่อออกเดินทาง แน่นอนว่าข้าจะออกไปเที่ยวสำรวจก่อนที่พลังข้าจะกลับมาครบร้อยส่วน ถึงตอนนั้นข้าคงต้องเที่ยวเล่นไปก่อน... หวานข้าล่ะ หึ!

               "ท่านลุงกับมีนาข้าจะไปทำธุระของข้าต่อแล้ว สามวันมานี้ข้าขอบคุณพวกท่านมากที่ให้ที่พักแก่ข้า" ข้าเอ่ยออกไป ทั้งยังเดินไปเก็บกระเป๋าไม่ลืมที่จะแอบหย่อนถุงเล็กๆบางอย่างเอาไว้ด้วย ตอนนี้ข้าใส่ชุดรัดกุมเพื่อกันความร้อนเต็มที่เลย

               "เดินทางดีๆล่ะ ข้าคงคิดถึงเจ้าแน่ๆเลยคาริเอล แม้ว่าข้ากับมีนาจะพบเจ้าไม่กี่วันก็ตามทีเถอะ เดินทางดีๆล่ะ" อามุนเอ่ยและกอดข้า ข้าก็กอดตอบและผละออกมา

               "ใช่ๆข้าก็คงคิดถึงเจ้าเช่นกัน หากมาอีกเมื่อไหร่ก็แวะมาที่นี่ได้เสมอนะ โชคดี" มีนาเอ่ยบ้าง ส่วนข้าก็ได้แต่ยิ้มให้พวกเขาโบกมือและเดินออกมาทั้งอามุนและมีนาเป็นคนดี พวกเขาสมควรได้รับของที่อยู่ในถุงนั่นแล้ว ส่วนข้าก็คงไม่ได้มาที่นี่อีก...

---------------
ลับร่างคาริเอล

              "หวังว่าเขาจะเดินทางปลอดภัยนะ อีกอย่างข้าว่าเราคงไม่ได้เจอเขาอีก ลูกพ่อเข้าบ้านกันเถิด" อามุนว่าพลางลูบหัวมีนา เขารู้ว่านางก็คงจะคิดถึงคาริลเช่นกัน เด็กคนนั้นเป็นเด็กดีมาก แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นานแต่เขาก็ถูกชะตากับเด็กคนนี้

               "ข้าหวังว่าเราจะได้พบเจอเขาอีกค่ะ" มีนาเอ่ย และเข้าไปในบ้านเพื่อเก็บกวาดของและจะเริ่มทำงานต่อ เมื่อเดินเข้ามาก็รีบทำความสะอาดโต๊ะก่อนจะทำความสะอาดที่ๆคาริเอลเคยนอน แต่ทว่าระหว่างนั้นกลับไปสะดุดกับถุงบางอย่าง นางหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่ามันหนักๆจึงได้เปิดออกดู

               "ท่านพ่อ! มาดูนี่เร็วค่ะ!" มีนาร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อได้อ่านสิ่งที่กระดาษเขียนอะไรบางอย่างไว้ แล้วยิ่งตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในถุงนั้น

               "มีอันใดรึ? ลูกพ่อ" อามุนเดินเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงมีนาร้องเรียก เข้ามาก็เห็นใบหน้าลูกของตนตัวสั่นมือสั่นไปหมดยิ่งสงสัย อามุนรับกระดาษที่อยู่ในมือมีนามาอ่านด้านในมีข้อความเขียนไว้สั้นๆว่า

               | สำหรับน้ำใจของพวกท่าน จากคาริล |

               ยิ่งก้มลงมาที่ตักของลูกสาวยิ่งเบิกตากว้าง สิ่งที่เขาเห็นนั้นทำให้เขาตะลึงลาน มันคือทอง จำนวนเต็มถุงนั่นคือทองที่พวกเขาเคยเห็นมากที่สุดในชีวิต คาริลเป็นใครกันแน่นะทำไมถึงได้มีทองเยอะขนาดนี้ได้ แต่เขาก็ได้แต่ปลง เมื่อจะตามหาก็คงไม่ทันแล้ว ก็อีกฝ่ายหายไปเลยนี่นะ เขาคงต้องเก็บนี่เอาไว้ ถึงอย่างไรคาริลก็บอกว่าให้แล้วนี่นะถึงมันจะมากเกินไปก็ตามทีเถอะ

---------------
ด้านอัครเทวทูต

               "ทะ ...ที่นี่แหล่ะ ที่ที่ข้าคลาดกับเขาไป เพราะเขาเคลื่อนย้ายไปที่อื่น" โครนอสในร่างวิญญาณเอ่ย ตอนนี้มันถูกตัดวิญญาณส่วนหนึ่งออกมาโดยซารีเอลเทวทูตแห่งความตาย แน่นอนว่าหากไม่ไม่ทำตามที่ทั้งสามสั่งมันจะสลายหายไปได้ทุกเมื่อ ดังนั้นมันจึงจำต้องพามา แต่เมื่อมาถึงกลับไม่มีมิติที่ว่า

               "จริงที่ข้ายังได้กลิ่นไอเทพของคาริเอลอยู่ แต่มันกลับเบาบางจนน่าแปลกใจทั้งยังมีกลิ่นเวทย์เคลื่อนย้ายมิติ ข้าว่ามันคงไม่ได้โกหก เพียงแต่ยังไม่ทราบว่าเคลื่อนย้ายไปโผล่ที่ใดเท่านั้นเอง" กาบรีเอลเทพแห่งข่าวสารเอ่ยเขาคุ้นเคยกับเวทย์เคลื่อนย้ายดี เพราะเขาจำต้องใช้มันบ่อย แต่เขากลับไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ร่ายเท่านั้นเอง

               "แต่ข้ากลับได้กลิ่นบางอย่าง มันเหมือนกับ..." มิคาเอลเอ่ยบ้างเขาได้กลิ่นบางอย่างแปลกๆซึ่งแยกไม่ออกว่ากลิ่นของอะไร พอดมๆไปมาแล้วจึงได้เอ่ยขึ้น "กลิ่นเลือด เลือดของเทพ"

               "เลือดของเทพรึ! เช่นนั้นก็คาริเอลน่ะสิ ...นี่เจ้าทำคาริเอลบาดเจ็บรึ!" ซารีเอลมองแรงไปที่โครนอสเขาแทบจะตัดร่างของโครนอสเป็นชิ้นๆเมื่อทำให้เทวทูตน้องเล็กผู้น่ารักต้องบาดเจ็บ แต่ก็ต้องหยุดตัวเองไว้เมื่อเห็นว่าโครนอสยังต้องตอบคำถามอยู่

               "ขะ ..ข้าเพียงไล่ตามเขาเท่านั้น แต่ที่ทำให้บาดเจ็บน่าจะเป็นพวกวิญญาณพวกนั้นมากกว่า" ว่าแล้วก็มองไปรอบๆ ที่มีมือสีดำมากมายกวัดแกว่งไปมาอยู่ กาบรีเอลเทพแห่งข่าวสารเรียกศาสตราวุธของตนออกมา ศาสตราวุธของเขาเป็นคฑาสีขาวลวดลายงดงามประดับอัญมณีสีทองรอบๆ นามของมันคือ 'เมอร์คีรัส' กาบรีเอลจับมันด้วยสองมือร่ายอะไรบางอย่าง แล้วแสงก็สว่างจ้าขึ้น

               แว๊บ! ตูม!!

               แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นศาสตราวุธของกาบรีเอลปล่อยลำแสงบางอย่างพุ่งตรงออกไปทำลายมือสีดำที่โครนอสเอ่ยอย่างไม่ปราณีปราศัย วิญญาณชั่วร้ายพวกนั้นเมื่อได้รับพลังทำลายรุนแรงมันก็สลายหายไปทันที ดูเหมือนว่ากาบรีเอลเขาจะสนุกกับการทำลายมากจนไม่สนใจรอบข้าง ฮาเดสที่อยากจะห้ามปรามก็ถูกหยุดเอาไว้ด้วยเสียงของมิคาเอล

               "เอาล่ะ ปล่อยให้กาบรีเอลจัดการพวกมันเถอะ ส่วนเจ้าโครนอส ต่อจากนี้ไป เจ้าจะถูกทำให้หลับไหลไปชั่วนิรันดร เจ้าจะไม่สามารถออกจากที่นี่อีกตลอดกาล และจะไม่มีใครช่วยเจ้าได้" เทพแห่งความตายเอ่ยปากพร้อมกับโครนอสที่เลือนลางหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่า

               "กาบรีเอล พอได้แล้ว ประเดี๋ยวปรโลกก็ได้พังกันพอดี" มิคาเอลเอ่ยห้ามกาบรีเอลที่ดูจะสนุกกับการ
ทำลายล้างวิญญาณชั่วร้ายเสียเหลือเกิน เทพโอลิมปัสที่เห็นต่างก็หวาดผวา

               "โทษที พอดีมันมือไปหน่อย เอาล่ะเรากลับไปหาท่านคาเอลเถอะ จะได้รายงานเรื่องที่เกิดขึ้น" กาบรีเอลเอ่ยเองเสร็จสรรพก็บินไปล่วงหน้า ท่านคาเอลต้องช่วยคาริเอลได้แน่นอนดังนั้นมีเพียงรายงานเรื่องนี้ให้ท่านรับทราบเท่านั้น...

---------------
ด้านคาริเอลผู้เที่ยวเล่นอย่างสบายใจ

               ข้ากำลงเดินตามถนนทรายไปเรื่อยๆในเวลากลางวัน แดดร้อนๆนี้ทำให้ข้าประสาทเสียจนต้องแอบร่ายพลังให้เสื้อด้านในมีไอเย็นออกมาช่วยให้ข้าเย็นขึ้น นี่พวกเขาอยู่กันได้อย่างไรนะ ข้าเดินไปมายังร้อนจะตาย สองข้างทางมีแผงลอยมากมาย แต่ส่วนมากข้ามักจะเห็นเขาขายเนื้อมากกว่าพืชผักแต่ยังดีที่อียิปต์ยังมีต้นไม้อยู่มากมาย แม้จะมีผักบ้างก็ตามแต่แดดมันก็ร้อนจนทำให้ผักเหี่ยวได้ ตอนเย็นก็หนาวมากเสียอย่างนั้น

               "ท่านยาย ข้าเอานี่ครับ" ข้าชี้ไปที่เครื่องประดับชิ้นหนึ่งมันคือกำไลเชือกถักเรียบๆแต่ดูประณีตมาก ข้าจ่ายเงินให้ท่านยายและเดินต่อ ตัวข้าตอนนี้คืออาภรณ์ของคนอียิปต์และผ้าคลุมหน้า ส่วนผมของข้าถูกมัดรวบเป็นหางม้าประดับด้วยรัดเกล้าเงินเรียบๆที่ซื้อมาชิ้นหนึ่ง ข้าถูกมองด้วยสายตาประหลาดๆตั้งแต่เดินออกจากบ้านอามุนแล้ว ดูท่าว่ามันคงจะเป็นเพราะผมที่มีสีทองและผิวของข้ากระมัง แต่ข้าก็หาได้สนไม่ เที่ยวเล่นต่อดีกว่าเยอะ

               "เอ๊ะ นั่นเขาทำอันใดกันนะ?" ข้ามองไปที่กลุ่มคนที่ออกันอยู่หน้าประตูปฏิมากรรมคล้ายกับอัฒจรรย์ขนาดเล็กมากมายทั้งเสียงโห่ร้องอีก มีงานอะไรกันข้าชักเริ่มอยากรู้ ขาของข้าก้าวเข้าไปท่ามกลางกลุ่มคนมากมาย ข้าถูกเบียดจนแทบจะแบนอยู่แล้ว ข้าเบียดจนบางทีก็เหยียบเท้าคนนั้นคนนี้

               "เฮ้ ..ระวังหน่อยสิ" เสียงชายบางคนร้องขึ้นเมื่อข้าเหยียบเท้า

               "ขอโทษครับ"

               "โอ๊ย! ระวังหน่อย"

               "ขอโทษ..."

               ท้ายที่สุดข้าก็เข้ามาอยู่ด้านหน้าสุดจนได้ คนก็ช่างเยอะเหลือเกินข้ายืยหอบแฮกๆอยู่ด้านหน้าเบื้อหน้ามีที่กั้นอยู่แต่มันก็สูงเพียงเอวข้าเท่านั้น สายตาเลื่อนมองไปรอบๆเพื่อหาว่ามันคืองานอันใดกันจนข้าพบเข้ากับชายสองคนยืนประจัญหน้ากันอยู่ เขากำลังพูดคุยอะไรบางอย่าง 

               กรี๊ดดดด!!!

               เสียงกรีดร้องของสาวๆทำให้ข้าต้องเลียวมองผู้มาใหม่โอ้ เขาดูดีก็จริงหากแต่ไม่เข้าตาข้าเสียเท่าใดนัก แถมมีหนวดเครา พวกสตรีชอบบุรุษเถื่อนๆเช่นนี้รึไร?

               "อุ๊บ..." ข้าถูกเบียดจนติดที่กั้นระกว่างตัวข้ากับสนาม แล้วแรงเบียดก็มากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างนั้นหูข้าก็ได้ยินเสียงประกาศการแข่งไปด้วย

               "เอาล่ะครับ ต่อไปเรามาดูศึกดวลราชสีห์ชิงชนะเลิศระหว่างราชสีห์โลโต ผู้เป็นเจ้าของคือบาสต์"

               กรี๊ดดด!!!

               "ราชสีห์เพย์ ผู้เป็นเจ้าของคืออามีท"

               กรี๊ดดดด!!!

               "และสุดท้าย ราชสีห์เมท ผู้เป็นเจ้าของคือซีเลต"

               กรี๊ดดดดด!!!

               โว๊ยยย! ข้ารำคาญเสียงนางชะนีพวกนี่เสียจริง กรีดร้องอันใดนักหนากับอิแค่คนที่หล่อน้อยกว่าเล่าท่านพี่เนี่ย คาริเอลไม่เข้าใจ! แล้วไม่ใช่แค่กรีดร้องนะ ยังจะกรีดร้องใส่หูข้าอีก เดี๋ยวตบหัวทิ่มเลยนี่ แฮกๆ ....บ่นเสร็จแล้วพอดูการแข่งดีกว่า!

               "เอาล่ะ เชิญทั้งสามนำราชสีห์ของตนลงสู่สนามได้!" หลังจากพิธีกรประกาศก้อง ข้าก็เห็นว่าทั้งสามเดินไปคนละฝั่งแล้วเปิดกรงนำราชสีห์ของตนเองออกมา พวกนี้มันเลี้ยงสิงโตเป็นสัตว์เลี้ยงเลยรึ! ช่างน่าเสียดายที่ข้าไม่มีแบบนี้บ้าง ไม่นานสิงโตตัวใหญ่ยักษ์ทั้งสามก็ถูกจูงเข้าไปในสนาม มันดูเชื่องกับเจ้าของมากจนพาลเอาข้านึกถึงองค์ชาย(ชื่อพยัคฆ์ขาว)ที่เคยเลี้ยง

               "เริ่มการแข่งขันได้!!!" สิ่นเสียงสิงโตทั้งสามตัวก็วิ่งเข้าฟัดกันอินุงตุงนัง ฝุ่นคละคลุ่งจนมองแทบไม่ออก แต่ข้าก็เห็นได้ชัดเจ็นทีเดียว กรงเล็บของพวกมันตะปบเข้าที่ตัวของคู่ต่อสู้แต่เท่าที่ข้าเห็นสิงโตแต่ละตัวต่างก็สะบักสะบอม ข้าสงสารพวกมันยิ่งนัก ข้าคิดว่าพวกมันคงเจ็บกันน่าดู แต่ข้าก็ไม่อยากไปก้าวก่ายอันใดมากนัก

               ตุบ!

               "เฮ้ย!!" จู่ๆข้าก็รู้สึกเหมือนตัวข้านั้นถูกดันจนลอยขึ้น สุดท้ายต้องตกลงมาอยู่ในสนาม บัดซบ!! มันผู้ใดเป็นคนดันข้า! ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ลุก เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นอีกแต่เป็นการกรีดร้องที่หวาดผวา ข้าหันไปมองเห็นว่าสิงโตทั้งสามเปลี่ยนเป้าหมายจากสู้กันเองมาเป็นพุ่งเข้าหาข้า...พุ่งเข้าหาข้าเนี่ยนะ 

               บัดซบ!

---------- 100% ----------







#มาแล้วจร้า โครนอสแกตายแน่ 555
#อ๋อยย ดูคาริเอลจะเกิดเรื่องแล้วนะ 
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

1,402 ความคิดเห็น

  1. #1264 LittleBear (@b5430200832) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 23:32
    อัครเทวทูตสองตนกับโครนอสนี่เอามาสู่กันได้หรอคะ ไม่ใช่ว่าโครนอสเก่งกว่ามากๆหรอ งงอ่า
    #1264
    0
  2. #1236 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 17:58
    สงสารราชสีห์ยิ่งนัก...
    ไม่น่าหาเรื่องผิดคนเลย...
    #1236
    0
  3. #487 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:05
    โอ่ยยยยย จะเป็นไรมั้ย
    #487
    0
  4. #134 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 22:42
    ไรท์คคะ อย่าให้ค้างนานน้าาา กำลังสนุกเลยมาต่อไวๆเถอะน้าาาา
    #134
    0
  5. #133 mata4111 (@mata4111) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 22:02
    โอ้ยยยย ต่อเถิดค่า ได้โปรดกรุณา
    #133
    0
  6. วันที่ 6 มกราคม 2560 / 18:21
    ค้างงงงงง
    #132
    0
  7. #131 Tangmo020107 (@Tangmo020107) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 17:21
    ค้างมากกกกกกก
    #131
    0
  8. #130 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 16:35
    รอค่าาา
    #130
    0
  9. #129 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 15:39
    รออออออยู่น้าาา
    รีบอัพนะ
    #129
    0
  10. #128 chiychimn (@chiychimn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 15:32
    ไรท์รออยู่นร้าาา~#ค้างอ่าาา????
    #128
    0
  11. #127 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 13:35
    ไรท์ ...มาทำให้ค้างแล้วก็จากไปปปปป
    #127
    0
  12. #126 0895426863 (@0895426863) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 11:44
    ต่อจากโคนอส...ที่จะตายต่อไปน่าจะเป็นเจ้าแมวน้อยสะมั้ง
    #126
    0
  13. #125 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 11:37
    คาริเอลสะอย่างไม่เป็นไรกับแมวน้อย(?)หรอกนะ...มั้ง?555
    #125
    0
  14. #124 Lovely_Otaku (@Lovely_Otaku) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 11:16
    สนุกค่ะ ขอบคุณค่ะ
    #124
    0
  15. #123 ebony967 (@ebony967) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 11:15
    อ้ากกนับวันยิ้งสนุกและอารมณ์ค้างคามาก
    #123
    0
  16. #122 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 09:03
    ค้างมากเลยจ้า // โครนอส...เกือบตายแล้วไหมละ555
    #122
    0
  17. #121 ซือ จางมิน (@Murasakibara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 07:45
    รอนะค่ะ
    #121
    0
  18. #120 LM677 (@LM677) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:42
    รออออต่อไป
    #120
    0
  19. #119 Jjane (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 21:16
    ค้างมากอ่ะไรท์จร้า รอยุน้าาาาา
    #119
    0
  20. #118 Kornkanoklemsa (@Kornkanoklemsa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 18:33
    คืนนี้มาต่อได้มั้ยยยยยย
    #118
    0
  21. วันที่ 4 มกราคม 2560 / 17:03
    รอออออ
    #117
    0
  22. #116 Maple Queen (@Zana25455) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 17:00
    คาริเอลจับโครนออสมาเล่น)?(เลยยยยย
    #116
    0
  23. #115 STAYHIGH (@phunphanaj29) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 16:16
    ฮาเร็มผู้ชายก้พอนะลูก 5555
    #115
    0
  24. #114 Furuno (@27355) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 12:09
    5555 ตายแน่ๆงานนี้
    รออ่านต่ออออ
    #114
    0
  25. #113 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 12:06
    รอออออออ
    #113
    0