เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 6 : | 5 | เถลไถลจนได้เรื่อง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    9 ม.ค. 60



5

เถลไถลจนได้เรื่อง


               "บัดซบเอ้ย!" ข้าจำต้องใช้พลังเทพอย่างช่วยไม่ได้ อำนาจถูกส่งมายังตาของข้าและข้าใช้มันมองไปที่ราชสีห์ทั้งสามก่อนที่มันจะถึงตัวข้า ราชสีห์ทั้งสามที่ได้สบตากับผู้ที่มันคิดว่าเป็นเหยื่อรายใหม่ที่มีเนื้อหอมหวานจนพวกมันต้องรีบพุ่งเข้าใส่กลับต้องตื่นตกใจ เมื่อดวงตาสีทองนั้นเต็มไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้มันหวาดกลัว พวกมันทั้งสามต่างชะงักค้างและหยุดวิ่งก่อนจะหมอบลงโดยเร็วเพราะกลัวดวงตานั่น

               'นะ...นั่นมันอะไรกัน!'

               'เขาทำได้อย่างไรน่ะ?'

               'สิงโตทั้งสามก้มหัวให้ เรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้'

               'หรือเขาจะเป็นคนในคำทำนาย?'

               แซ่ด แซ่ด

               เสียงที่ฟังดูประหลาดใจไม่อยากจะเชื่อของคนแถวที่ข้านั่งอยู่ดังขึ้นเรื่อยๆ ข้าเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าข้าใช้อำนาจทำให้สิงโตพวกนี้กลัวมากไป ตอนนี้ข้าคงเปรียบเหมือนตัวประหลาดของที่นี่แน่ๆ
          
               "ทะ ท่านเป็นอันใดรึไม่?" คนที่เป็นเจ้าของสิงโตคนหนึ่งรีบมาเอ่ยกับข้าเขาพยุงให้ข้าลุกขึ้น ข้าก็ลุกขึ้นตามแต่โดยดี เมื่อเห็นข้าเขากลับชะงักค้าง สงสัยจะเป็นเพราะผมสีทองของข้ากระมัง แล้วเหตุใดเขาจึงจ้องหน้าข้าด้วยแววตาเช่นนั้นด้วย ...แววตาแปลกๆที่ทำเอาข้าเสียวสันหลัง

               "ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณ" ข้าผละออกจากเขาเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองรอบๆคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วสิงโตน้อย ว่างๆข้าจะมาเล่นกับเจ้าอีกนะ ตอนนี้ได้เวลาชิ่งล่ะ "ไปล่ะนะ แหะๆ"

               "เดี๋ยวก่อน!..." ข้ารีบวิ่งฝ่าผู้คนที่ยืนอึ้งกันอยู่มากมายยังไม่วายได้ยินเสียงเรียกไล่หลังมาแต่คิดหรือว่าจะไล่ข้าทันข้าใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งหนีออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดเมื่อหนีมาได้แล้ว

               แซ่ด แซ่ด

               "?" ระหว่างทางข้ารู้สึกเหมือนถูกจับจ้องมาตลอดทางทั้งยังมีเสียงพูดคุยดังมาเพราะอะไรกันนะ? พวกเขาถึงได้จ้องหน้าข้าเช่นนี้ หรือว่าหน้าข้ามีอะไรติดอยู่ ว่าแล้วก็เอามือขึ้นมาลูบๆคลำๆตรงหน้า แต่มันไม่มีอะไรคิดอยู่เลย แม้แต่ผ้าคลุม!

               บัดซบ ผ้าคลุมหลุด!

---------------
ลับร่างบุรุษปริศนา

               "พวกเจ้ารายงานมา ว่าเกิดอันใดขึ้นในงานของเรา" ผู้เป็นจักพรรดิแห่งอียิปต์เอ่ยพลางมองไปที่เหตุวุ่นวายตรงหน้า เขามองมานานแล้ว แต่มันก็ไกลเกินจะมองเห็นว่าเกิดอันใดขึ้น ได้แต่เอ่ยถามองครักษ์ที่เพิ่งกลับมาจากสถานที่เกิดเหตุ

               "ฝ่าบาท ทหารของเราได้รายงานมาว่า สิงโตที่เข้าประลองจะทำร้ายประชาชนของพระองค์ แต่กลับมีเหตุการณ์ที่น่าประหลาดใจเกิดขึ้นนิดหน่อยพะยะค่ะ" องครักษ์ส่วนพระองค์ทูลรายงานให้ผู้เป็นเจ้าชีวิตทรงทราบ มันเองก็รับฟังมาอีกทีไม่ทราบว่าข้อเท็จจริงเป็นอย่างไรเช่นกันเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นออกจะเกินจริงไปเสียหน่อยมันจึงได้หยุดเพื่อฟังว่าองค์ฟาโรห์จะรับฟังต่อหรือไม่

               "เล่ามา" สุรเสียงทรงพลังเอ่ยขึ้น องครักษ์พลันเอ่ยต่อจากเดิม

               "มีชายผู้หนึ่งสามารถทำให้ราชสีห์ทั้งสามก้มหัวให้ได้พะยะค่ะ" สิ่งนี้มันออกจะน่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อยใครกันจะสามารถทำให้ราชาแห่งป่ายอมสยบให้ได้ ทั้งยังเรื่องใบหน้าที่เขาไปถามจากเหล่าประชาชนอีกมันเกินจริงมากเสียจนเขาไม่เชื่อ แต่องค์ฟาโรห์กลับยกยิ้มขึ้นมา "ฝ่าบาท หรือเขาผู้นี้จะเป็นบุรุษในคำทำนาย..."

               "น่าสนใจดีนี่..." รอยยิ้มที่มุมปากยกขึ้น หากเป็นคนในคำทำนายจริงเขาจะต้องหาตัวให้พบก่อนที่มันจะเจอเข้าเสียก่อนไม่เช่นนั้นบัลลังก์เขาจะไม่มั่นคงอีกต่อไป มองไปที่เบื้องหน้าก่อนจะตรัสถาม "ว่าแต่ชายผู้นั้นลักษณะรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร?"

               "ทูลฝ่าบาท ลักษณะของชายผู้นั้นสีผิวแตกต่างจากพวกเรายิ่งรูปร่างผอมสูงคล้ายสตรี เส้นผมและดวงตาสีทองเป็นประกายงดงามดวงตานั้นสว่างสดใสราวกับดวงดาราเรียงร้อยอยู่ด้านใน ใบหน้างดงามปานเทพเจ้าพะยะค่ะ"

               "ตามหาเขาแล้วนำตัวมาให้ข้า ข้าอยากรู้นักว่าจะงดงามจริงสมคำที่เจ้าทูลหรือไม่ อ้อ... ประกาศออกไปใครจับตัวได้หรือมีเบาะแสข้ามีรางวัลให้ ข้าต้องการตัวมันก่อน 'คนผู้นั้น' ตามหาตัวให้เร็วที่สุด" ประกาศิตฟาโรห์มีหรือใครจะกล้าขัด ทั้งหมดเริ่มงานโดยเร็ว.....

---------------
ด้านคาริเอล

               ข้านั่งอยู่บนหลังคามองดาวยามค่ำคืน เมื่อตอนที่ข้าหนีออกมาจากที่งานประลองราชสีห์ตกค่ำข้าก็ถูกหมายเรียกตัว ที่บังเอิญข้าไปเห็นประกาศหาคนน่ะนะ แล้วข้าก็รีบหลบมาเปลี่ยนสีผมสีตาอย่างเร็วจนผมและตาข้าเป็นสีดำเพื่อที่จะไม่ให้มีใครหาเจอในตอนกลางวันส่วนตอนนี้ข้าก็เปลี่ยนมันกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว ข้าชักสงสัยเสียแล้วว่าเหตุใดฟาโรห์ถึงได้ตามหาข้า หรือเพราะตอนกลางวัน? 

               ไม่ต้องเรียกก็ได้องค์ฟาโรห์คืนนี้ข้าจะไปหาเจ้าถึงที่เอง ด้วยพลังของข้าตอนนี้แม้จะยังไม่ฟื้นคืนมาทั้งหมดแต่ก็มีพลังมากกว่ามนุษย์มาอยู่ดีดังนั้นข้าจึงไม่ต้องกลัวเวลาบุกไปหาองค์ฟาโรห์น่ะนะ ว่าแล้วก็ดีดตัวไปตามหลังคา ตอนกลางคืนที่ไม่มีไฟฟ้าก็แปลกไปอีกแบบแสงไฟจากตะเกียงและคบเพลิงยามเรียงรายไปจนถึงหน้าวังราวกับนำทางให้ข้าไปที่วังอย่างนั้นเลย

               ฟึบ!

               ข้าข้ามกำแพงวังเข้ามาด้านในครานี้ผันตัวมาเป็นนักย่องเบายามวิกาลเสียแล้ว ราชวังแห่งนี้มีต้นไม้มากมาย ข้าเดินย่องเบาไปเอื่อยๆไปบนหลังคาของราชวังอียิปต์อันใหญ่โต ดูท่าพวกเขาไม่เห็นข้าและดูท่าจะไม่สนใจด้วย ดูจากที่วิ่งวุ่นนำเครื่องเสวยในมือเข้าไปยังก้องใหญ่ๆนั่น หากข้าเดาไม่ผิดคงเป็นห้องเสวย

               ชีวิตข้าทั้งชีวิตนี่ชอบเหลือเกินความสนุก หากเป็นไปได้ข้าขอใช้ชีวิตแบบนี้ตลอดไป หากข้าเลือกรักได้ข้าขอรักคนที่จะอยู่กับข้าได้ตลอดชีวิต แต่อันว่าใจคนเราห้ามกันได้ที่ไหน หากข้ามองเห็นด้ายแดงคงเห็นเป็นร้อยเป็นพันเส้น เช่นนั้นก็เลือกรักหลายๆคนทีเดียวเลยแล้วกันถึงอย่างไรข้าก็ปลงเรื่องนี้แล้ว

               โครม!!

               "!!!" เดินไปเดินมาอยู่ดีไม่ว่าดีดันเหยียบแรงเสียจนหลังคาแตก ข้าตกลงมาในห้องเสวยนั่น บัดซบ เหตุใดข้าจึงได้ซวยเช่นนี้! ได้แต่หลับตารับชะตากรรมเพราะตอนนี้ความเร็วจากการตกทำให้ข้านึกว่าตนเองบินได้ไม่ออก

               ตุบ!!

               "เอ๊ะ ..ไม่ยักเจ็บแหะ?" ข้าพึมพำเบาๆก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นข้างหนึ่งตามด้วยอีกข้าง เฮือก!!.. ตายล่ะ ยามข้าลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตนเองนั้นนั่งอยู่บนตักของบุรุรูปงามผู้หนึ่ง และเขาก็กำลังมองมาที่ข้าเช่นกัน โลกเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาอ่อนเยาว์มากแต่กลับมีความดุดันฉายออกมา ดวงตายากจะคาดเดานั่นมองมายังข้าที่ตกมายังตักของเขา หากไม่มีเลือดที่ไหลย้อยลงมาตามผิวขาวจัดนั่นคงเทียบได้กับกาบรีเอลเวอร์ชั่นหล่อเหลาดุดันเลยทีเดียว เดี๋ยวนะ.. เลือด! "อ๊ะ เจ้าบาดเจ็บนี่ ข้าขอโทษ!"

               "...." ข้าใช้ขายผ้าของข้าซับเลือดที่ใบหน้าของเขาท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่อยู่ในนั้น ภาพของหนึ่งบุรุษหล่อเหลาอีหหนึ่งคล้ายสตรีใบหน้างดงามยิ่งกว่าผู้ใดในดินแดนนี้เส้นผมแปลกตาทั้งยังเป็นประกายดูสูงส่งยากเกินเอื้อมถึงกำลังบรรจงซับเลือดที่เปื้อนใบหน้าผู้ที่ตนนั่งตักอยู่อย่างอ่อนโยนทั้งยังพร่ำบอกว่าขอโทษ เสียงหวานราวกับกระดิ่งชวนเคลิบเคลิ้มสะกดใจผู้ฟังในห้องเสวยให้เงียบได้เป็นอย่างดี

               "อะ...เอ่อ ข้ามารบกวนอะไรรึเปล่าครับ?" ข้าเอ่ยถามคนที่ข้านั่งตักอยู่แล้วมองไปรอบๆ โต๊ะเสวยเป็นโต๊ะใหญ่มีหญิงสาวมากมายนั่งรายล้อมและยังมีชายอยู่เหมือนกัน หากเดาไม่ผิดคงเป็นเหล่าสนมมเหสีและองค์ชายล่ะสินะ แล้วที่นั่งหัวโต๊ะนั่นคงเป็นฟาโรห์ใช่ไหม? นี่ข้ามานั่งตักผู้ใดล่ะนี่ อ้อมแขนถูกกระชับเข้ามาเมื่อข้าทำท่าจะลุกออก ชายผู้หล่อเหลาที่ทำข้าใจเต้นผู้นี้เชิญชวนข้าอยู่รึอย่างไร? หรือว่า... เจ้าชมชอบข้าเช่นกันรึ? เดี๋ยวข้าก็เก็บกลับไปบนสวรรค์ด้วยเสียเลยนี่!

               "เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดจึงตกลงมาจากด้านบนได้ ทหาร!" ฟาโรห์ที่มีใบหน้าหล่อเหลางานดีไม่แพ้คนที่กอดข้าอยู่ตรัสขึ้น ข้าจึงรีบเอ่ยหยุดก่อนจะเป็นเรื่องใหญ่

               "เดี๋ยวครับ ข้าหาใช่ขโมยที่ใดไม่ ข้าเพียงแต่หลงทางเท่านั้น" ข้าพูดโกหกออกไปหน้าตาเฉยทั้งที่เป็นการโกหกที่ไม่เนียนเอาเสียเลย แล้วยังแสร้งทำหน้าตารู้สึกผิดเล็กน้อยปากเบะคว่ำคล้ายจะร้องไห้ ทำให้ทุกคนในที่นั้นสงสารไม่เว้นแม้แต่องค์ฟาโรห์

               "คิดว่าเราจะเชื่อเจ้ารึอย่างไร! ทหาร!" เป็นถึงฟาโรห์มีหรือจะยอมเชื่อง่ายๆ เขาสั่งเรียกทหารมาพาตัวข้าไปอีกคราแต่มีหรือคาริเอลจะยอมง่ายๆ ต้องงัดไม้ตายออกมาใช้ทันท่วงที

               ในเมื่อพูดดีๆไม่ได้ก็ต้องใช้มารยาเท่านั้นแหล่ะ!

               "อึก  ยะ อย่า...ไม่เอานะ ข้าไม่ไปนะ ฮึก!" ข้าสะอึกสะอื้นออกมาเมื่อเห็นทหารที่หน้าตาน่ากลัวเดินดุ่มๆเข้ามาสองแขนยกขึ้นโอบรอบคอชายผู้ศรีษะแตกอย่างแน่นหนาซุกหน้ากับคอเขาแน่น น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตกตัวสั่นงกๆเสมือนลูกนกตกน้ำทำเอาบุรุษที่อยู่ในห้องทั้งหมดอยากเข้าไปปลอบประโลม แต่เมื่อเห็นแววตาพิโรธของผู้ที่ถูกกอดคอจำต้องอยู่เฉย 

               มือหนายกขึ้นมาลูบหลังปลอบประโลมคนบนตักให้คลายหวาดกลัว ดวงตาตวัดมองเหล่าทหารจนล่าถอยเพราะเกรงกลัว องค์ชายที่สี่ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมโหดฆ่าคนได้อย่างไม่ปราณีเพียงแค่ทำน้ำหกใส่ชายกางเกง แต่บัดนี้กลับเห็นว่ากำลังปลอบคนในอ้อมแขนอยู่ช่างน่าประหลาดใจยิ่ง ...คนผู้นี้เป็นผู้ใดกันจึงทำให้องค์ชายที่สี่แห่งอียิปต์แสดงความอ่อนโยนเช่นนี้ได้!

               "ยังจะเฉยอยู่อีก ทหาร! จับมันไปขังคุกไว้เสีย!" ฟาโรห์ก็คือฟาโรห์มีรึจะกลัวสิ่งใดแม้แต่องค์ชายที่สี่ซึ่งเป็นอนุชาของเขาเอง มีเหตุอันใดต้องกลัว มันมิใช่ฟาโรห์เช่นเขาเสียหน่อย ในอียิปต์มีแต่คนต้องเคารพมัน!

               ครืดดด...

               "ข้าอิ่มแล้ว ขอตัว" น้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆเอ่ยออกมาพร้อมกับเสียงครูดของเก้าอี้ที่ครูดไปพับพื้นพรม องค์ชายที่สี่ผุดลุกขึ้นยืนอีกมือโอบอุ้มผู้ที่สะอื้นไห้อยู่ขึ้นมาด้วยการอุ้มกอดหน้า แล้วเดินออกไปจากห้องเสวยไม่แม้แต่จะลาหรือชายตามองฟาโรห์อย่าง 'ครีเอพรา' ฟาโรห์แห่งอียิปต์เลย

               " 'คาซิริส' เจ้ากล้า!!" ยังไม่ทันจะได้ตรัสอันใดร่างทั้งสองก็หายลับไปจากครรลองสายตาขององค์ฟาโรห์เสียแล้ว ...น่าเสียดายยิ่ง คนงามถูกเจ้าน้องตัวดีนำตัวไปแล้ว!

---------------

               "ฮึก ...จะพา อึก ขะ ...ข้าไป ที่ใด ฮึก" ข้าถูกคนที่ชื่อ 'คาซิริส' อุ้มมายังสถานที่แห่งหนึ่ง และข้ายังคงไม่หายสะอื้นจากการร่ำไห้เป็นแบบนี้ทุกทียามข้าร้องไห้ ข้ายังคงกอดคอของเขาเอาไว้ ท่าทางของเขาทำให้ข้านึกถึงมิคาเอลเทวทูตพูดน้อยขึ้นมาเสียอย่างนั้น คนถูกถามก้มมองร่างบางที่แม้สะอื้นยังพยายามถามตน เขาไม่ชอบเอาเสียเลยที่ร่างบางมีน้ำตานองหน้าเช่นนี้ หากเป็นผู้อื่นคาซิริสคงมิคิดเหลียวแล ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มทรงพลัง

               "ตำหนักข้า" โอเค คำเดียวข้าทราบเลยและไม่พูดอันใดอีกตลอดทางจนต้องแอบงีบหลับสักหน่อยหลังจากหายสะอื้นจมูกได้กลิ่นบางอย่างที่ทำให้ผ่อนคลายจากตัวชายชื่อคาซิริส เมื่อมาถึงห้องตัวข้าก็ถูกวางลงบนเตียงแผ่วเบาโดยไม่รู้สึกตัว...

               คาซิริสมองผู้ที่ตนพากลับมาจากห้องเสวยพลางนึกว่า เหตุใดเขาจึงมิสามารถสลัดร่างบางนี้ทิ้งไปเสียตั้งแต่ตอนนั้น ร่างนุ่มนิ่มทั้งมีกลิ่นชวนหลงใหล ใบหน้างดงามยิ่งกว่าหญิงสาวนางใดในใต้หล้า สีผมที่แปลกตายิ่งแล้วใหญ่ แต่หน้าอกที่แบนราบนั่นกลับไม่ทำให้ร่างนี้งามน้อยลงเลย เสียงหวานยามเอื้อนเอ่ยฟังไม่อาจทราบว่าเป็นหญิงหรือชายแต่กลับไม่ทำให้เขารู้สึกเบื่อเลย แต่กลับอยากให้ปากเล็กนั่นเอ่ยบ่อยๆเสียนี่ ...ความรู้สึกเช่นนี้คาซิริสไม่เคยเป็นกับผู้ใดมาก่อน

               "อือ ..." ร่างเล็กขดตัวเข้ามาเพื่อให้ตนเองหลับสบายแต่ท่าทางการนอนเช่นนั้นราวกับแมวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง คาซิริสที่จ้องอยู่แววตาเกิดสั่นไหว ในหัวพลันคิดว่าร่างบางทำไสยศาสตร์ใส่ตนหรืออย่างไร ใยหัวใจจึงเต้นแรงนัก คาซิริสข่มความสงสัยลงเอื้อมมือไปหยิบผ้าบางๆขึ้นมาคลุมร่างให้ตอนนี้เย็นแล้วอากาศหนาวเย็นหากปล่อยไว้ร่างน้อยนี้คงไม่สบายเป็นแน่ 

               ...ร่างหนาสอดตัวลงนอนข้างๆร่างบางที่นอนขดอยู่ ดวงเนตรมองใบหน้าสะท้อนแสงเทียนงดงามชวนมองไม่เบื่อก่อนเวลาจะผ่านไปเรื่อยๆจนหลับไปตามกัน ลืมแม้กระทั่งว่าตนเองยังไม่ได้ทำแผลที่หัว

---------------

               เฮือก!!!

               ข้าสะดุ้งตื่นเมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนถูกอุ้มมาโดยชายชื่อคาซิริส ดวงตาของข้ากระพริบถี่เพื่อให้มองภาพตรงหน้าชัดขึ้นเมื่อจะยกมือขึ้นมาขยี้ก็ถูกมือหนึ่งคว้าเอาไว้เสียก่อนแล้วเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินมาเมื่อคืนก็ดังขึ้น

               "อย่าขยี้ ...ฝันร้ายรึเจ้า?"

               "อ๊ะ เจ้า... เมื่อคืน?" ข้าเอ่ยอย่างงงงวยเต็มไปด้วยคำถามเอียงคอเมื่อนึกสงสัยว่าเหตุใดจึงได้มานอนอยู่ที่นี่ได้ "เอ่อ.. ข้าขอตัว"

               ตุบ!

               "จะไปไหน?" คาซิริสเอ่ยถามเมื่อเห็นข้ากำลังจะลุกออกจากเตียง คนตัวใหญ่กว่าคว้าเอวข้าไว้แล้วกดลงนอนราบลงกับเตียงส่วนด้านบนถูกคร่อมไว้อยู่ ข้าตะลึงไปนิดด้วยไม่คิดว่าเขาจะทำเช่นนี้

               "เอ่อ ...ไปจากที่นี่ไง"

               "ไม่ให้ไป เจ้าติดหนี้ข้าอยู่" คาซิริสเอ่ยด้วยหน้าเรียบเฉยดวงตามีประกายบางอย่างแวบผ่าน ข้าจึงนึกไปว่าเมื่อคืนติดหนี้อันใดเขา ...ที่แท้เขาช่วยข้าไม่ให้ถูกจับขังคุกนี้เอง

               "แล้วจะให้ข้าทำเช่นใด?" ข้าเอ่ย

               "ทำแผลให้ข้าสิ"

               อ๋อ...เรื่องนี้น่ะเองไม่บอกข้าลืมไปเลยนะเนี่ย!

_______________

               "เอ่อ เลือดบนหัวเจ้ามันแห้งแล้ว ช่วยบอกให้คนนำน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดสักสองสามผืน แล้วก็ยาทาแผลมาให้ข้าหน่อยได้รึไม่? ข้าจะได้เช็ดมันออก ไม่เช่นนั้นจะยากต่อการทำแผล" ข้าในตอนนี้นั่งอยู่บนตักของคาซิริสเพื่อที่จะให้ทำแผลได้สะดวก แต่ความจริงข้าก็พูดไปแบบนั้นล่ะ นั่งตักคนหล่อผู้ใดจะไม่อยากทำ

               "เจ้า! ไปเตรียมน้ำอุ่นมา ส่วนเจ้าไปเอาผ้าสะอาดกับยาทาแผลมา เร่งมือด้วยล่ะ อย่าให้ข้าต้องรอนาน" มือหนาชี้นิ้วสั่งนางกำนัลที่มาปรนนิบัติรับใช้สองนางให้รีบไปเตรียมของให้ข้า ส่วนข้าพอเปิดผมยาวประบ่าสีน้ำตาลนั่นออกดูก็พบว่ามันแตกมากพอสมควรแต่ดีที่ไม่จำเป็นต้องเย็บ หัวเข็งเหมือนกันนะเนี่ย

               "มองอะไรหรือ?" ข้าเอ่ยเมื่อมองเห็นสายตาที่ทำให้ข้าเสียวต้นคอเขามองทุกการกระทำของข้าอย่างโจ่งแจ้ง ไม่มีการเกรงใจข้าแต่อย่างใด หน้าหล่อเหลานั่นทำเอาข้าอยากจะกัดให้จมเขี้ยวเสียให้เข็ดที่ชอบทำหน้านิ่งๆอยู่ตลอดเวลา

               "มองเจ้า" เจ้าช่วยตอบอ้อมๆบ้างก็ได้ ถามแล้วตอบตรงเช่นนี้เกินไปไหม?

               "มองข้า? ข้ารึจะมีอันใดน่ามอง" ข้าเอ่ยทั้งที่ตายังคงไม่ละจากใบหน้าคมคาย

               "เจ้ามีนามว่าอะไร?"

               "คาริล เจ้าล่ะ?"

               "คาซิริส"

               "คาซิริส นามเพราะดี"

               "เพราะหรือ หึ ...ข้าเกลียดมันที่สุด"

               "เกลียด?"

               "ใช่ ...นามนี้ข้าเกลียดที่สุด" แววตาปรากฏความเคียดแค้นปนอยู่ทำเอาคิ้วข้าขมวดเพราะสงสัย

               "ข้าว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่านะ... อ๊ะ มาพอดีเลย" นางกำนัลทั้งสองกำลังยกสิ่งของที่ข้าต้องการเข้ามาพอดี

               "น้ำมาแล้วเพคะ/ผ้ากับยามาแล้วเพคะ" เสียงนางกำนัลเอ่ยกับสองคนที่สนทนากันบนเก้าอี้พวกนางแทบจะระงับความแปลกใจไม่อยู่เมื่อรู้สึถึงบรรยากาศแปลกๆที่แผ่ออกมาจากคนทั้งสอง อีกทั้งองค์ชายคาซิริสที่สี่แห่งอียิปต์ยังไม่ว่าอันใดเมื่อคนที่นั่งตักพระองค์เอ่ยแทนตนว่า 'ข้า' เสมอกระองค์ทั้งยังแทนตัวพระองค์ว่า 'เจ้า' แต่กลับไม่มีร่องรอยแห่งความโกรธคนตรงหน้าขององค์คาซิริสเลย

               "อ๊ะ ขอบใจ มาข้าจะทำต่อ" ข้านำเอาผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดๆที่กำลังอุ่นพอดีมือก่อนจะจับท้ายทอยคาซิริสให้หันมาตอนนี้ข้าจัดท่าให้อยู่ในท่าคร่อมตักไล่ไปตามแผลเช็ดเลือดแห้งเกรอะกรังออกจนเห็นแผลชัดๆก่อนจะใส่ยาให้ ข้ากลับพลังให้แผลหายเลยจะได้ไม่ต้องยุ่งยาก เพราะข้าคิดว่าเขาคงจะไม่สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงนี้หรอก "เสร็จแล้ว"

               "อืม" สิ้นเสียงข้าก็ดันตัวเองลงจากตักของเขา

               "ข้าไปได้แล้วใช่รึไม่?"

               จ๊อกก~

               "...." ข้าเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจแต่ท้องเจ้ากรรมดันร้องออกมาเสียก่อน จนต้องหน้าแดงเพราะความอับอายทุกทีไม่เห็นร้องแต่ครานี้กลับร้อง เจ้าท้องบ้านี่! "จัดสำรับ"

               "เอ่อ... ข้าออกไปหาทานข้างนอกได้ ไม่รบกวนเจ้าหรอก" ข้าเอ่ยเมื่อเขาสั่งมือยกขึ้นโบกไปมารัวๆ

               "กินกับข้า"

               "...ก็ได้" ปากข้าจำต้องเอ่ยอย่างจำยอมและทำหน้าลำบากใจทั้งที่ในใจกระโดดโลดเต้น ของฟรีมีรึจะไม่เอาทั้งที่ตัวข้านั้นปกติก็ร่ำรวยมากอยู่แล้ว แต่ตัวข้ามีรึจะไม่โลภ ช่วยไม่ได้ล่ะนะมันเป็นไปเองนี่ เพียงไม่นานสำรับก็ถูกจัดเรียงเข้ามาภายในห้อง นางกำนัลกำลังจะรินเหล้าองุ่นให้ข้าจนข้าต้องรีบห้ามหากหินมีหวังเมาแน่ "เดี๋ยวๆ ..ข้าขอน้ำเปล่าก็พอ"

               ตาข้าจ้องไปที่อาหารแปลกตา ข้าไม่เคยทานอาหารอียิปต์มาก่อน เมื่อมาเห็นแล้วข้าก็อยากจะลอง ข้าเห็นนกตัวหนึ่งวางอยู่บนจานของข้า นกเนี่ยนะ ไหนๆมาถึงอียิปต์แล้วเอาสักหน่อยแล้วกัน ข้าใช้มีดที่มีตัดตัวนกออกเป็นสองส่วน ด้านในมันกลับมีเนื้อสับปรุงรสอยู่ด้านใน มันน่าทานมาก ข้างๆมือข้ามีน้ำซุปและขนมปังวางอยู่ด้วย อันนั้นข้ากินจนเบื่อแล้ว เบื้องหน้ามีผลไม้มากมายวางอยู่ แต่บนโต๊ะมีอาหารมากมายจนข้ากินไม่หวาดไม่ไหวเลยทีเดียว

               สองแก้มแดงปลั่งเพราะมีอาหารอยู่ด้านในเต็มแก้มแต่ปากน้อยยังไม่ยอมหยุดกิน ท่าทางการกินช่างน่ารักน่าชังยิ่ง ตาประกายยามเห็นอาหารตรงหน้าทำให้ไม่อาจละสายตาไปที่ใด องค์คาซีริสเผลอมองปากเรียวกระจับยามเคี้ยวตุ่ยๆ ใจนึกคิดว่าน่าคว้ามาบดเบียดชิมความหวานเสีย แต่ก็ต้องนึกว่าจะทำให้อีกฝ่ายกลัวจนหนีไปเลยได้แต่นั่งมองอยู่แบบนั้น จะทำเช่นใดหากอยากได้มาเก็บไว้ข้างกายไม่ห่าง หรือจะลักตัวมาอยู่ด้วยเสียเลยมิให้ไปเดินเพ่นพ่านอวดโฉมที่ใดอีก

               "อิ่มจัง ขอบคุณนะคาซิริส ข้าอิ่มมาก" ข้ายิ้มให้คนข้างๆที่เอาแต่จ้องข้ากินอาหาร "แล้วเจ้าไม่กินบ้างหรือ?"

               "ข้าไม่หิว"

               "ดี เช่นนั้นข้าขอถามอะไรหน่อย"

               "ว่ามาสิ" คาซิริสเอ่ย ข้าจึงได้เริ่มเข้าเรื่อง

               "ฟาโรห์ออกประกาศตามหาคนผู้หนึ่งอยู่ ข้าต้องการจะทราบว่าพระองค์ต้องการตามหาคนผู้นั้นไปทำไม? เจ้าพอจะรู้รึไม่"

               "... อยากรู้ก็ไปถามฟาโรห์เองเถอะ"

               "ก็ได้ งั้นข้าไปล่ะ" ข้าเอ่ยแล้วลุกจากโต๊ะ จุดประสงค์ที่ข้ามาที่วังก็เพราะเรื่องนี้เพราะงั้นข้าต้องการที่จะทราบให้กระจ่างก่อนจะไปหาที่สงบๆฟื้นพลัง

               หมับ!

               "เดี๋ยวก่อน ตอนนี้ฟาโรห์ติดภารกิจอยู่ คงไม่ว่างมาคุยกับเจ้า เอาอย่างนี้แล้วกัน อยู่ที่นี่ไปก่อน หากฟาโรห์ว่างแล้วข้าจะแจ่งเจ้าเอง เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าค่อยไปเข้าเฝ้าแล้วกัน" เสียงทุ่มเอ่ยขึ้นจนข้าต้องขมวดคิ้ว ใครกันที่บอกให้ข้าไปถามเองเมื่อกี้?

               "ย่อมได้ เช่นนั้นข้าพักอยู่ที่นี่ได้ใช่รึไม่?" 

               "เดี๋ยวข้าจะให้นางกำนัลจัดห้องให้" จริงสิ ข้าไม่แน่ใจว่าคาซีริสเขาเป็นองค์ชายรึว่าอะไร แต่เท่าที่ดูข้าว่าแม้แต่องค์ฟาโรห์ยังทำอันใดไม่ได้ เขาคงใหญ่หน้าดู หากอยู่กับเขาคงไม่มีใครมารบกวนข้าหรอกมั้งนะ คิดแล้วก็อดจะเอ่ยถามไม่ได้

               "นี่ เจ้าเป็นองค์ชายรึ?"

               "เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

               "ดูจากตำหนักของเจ้า และเหล่าข้ารับใช้ เจ้าคงเป็นองค์ชายจริงๆ" ข้าเอ่ยไปตามที่วิเคราะห์ได้มือเรียวยกขึ้นมาลูบคาง แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะน้อยไของคนที่จับมือข้าอยู่

               "อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ได้โง่"

               "เหอะ!" หลังจากถูกว่า ข้าก็สะบัดมือเดินออกมาเลยไม่สนใจหน้าอิฐหน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น ระหว่าชมตำหนักข้าคิดว่าตำหนักใหญ่กว่าที่คิดเสียอีก  เสียงเจื้อยแจ้วของนางกำนัลทำเอาข้าสนใจ 

               'ข้าได้ยินว่าพระชายาราเรียอาลวาดอีกแล้ว เจ้าไปปรนนิบัติก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน หัวร้างค่างแตกมาข้าไม่รับผิดชอบนะ'

               'แต่เมื่อวานข้ายังได้ยินว่าพระนางอารมณ์ดีอยู่เลยนี่'

               'เจ้าไม่รู้อันใดเสียแล้ว พระนางไปได้ยินเรื่องที่องค์ชายที่สี่พานางสนมเข้าไปนอนในห้องบรรทมด้วยน่ะสิ เลยอาลวาดใหญ่' อ๋อเรื่องผัวมีเมียน้อยนี่เอง

               'องค์ชายที่สี่นี่นะ.....'

               "แฮ่ม!"

               "!!" ข้าเกือบจะได้ยินอะไรดีๆ อยู่แล้วเชียว แต่จู่ๆ ก็ถูกขัดโดยร่างใหญ่โตของใครบางคนเสียนี่ บัดซบ! ได้แต่สบถในใจก่อนจะหันตัวมาเผชิญหน้ากับผู้มาขัดจังหวะอารมณ์สุนทรีย์ "เจ้าตามข้ามาเพราะเหตุใด"

               "นี่เป็นตำหนักของข้า ข้าจะไปที่ใดก็ย่อมได้" ข้าสะบัดหน้าแล้วออกหน้าเดินต่อ ไม่สนใจคาซิริสอีก แต่เสียงฝีเท้ายังคงดังอยู่ไม่ห่างไม่ว่าข้าจะไปที่ใดก็ตาม

               "คาซิริส เจ้าเชื่อเรื่องเทพเจ้ารึไม่?" อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้คิดเมินเขามากเกินไปจึงได้เอ่ยถามขึ้นมา

               "เทพเจ้าหรือ หึ! ข้าเกลียดเทพเจ้า ไม่ว่าจะมีจริงหรือไม่ข้าก็เกลียด!" คาซิริสแค่นเสียงแววตาฉายแววเจ็บปวดระคนเคียดแค้น ข้าเห็นแววตานั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะเจ็บปวดตามไปด้วย คาซิริสมีแววตาเช่นนี่เพราะเทพเจ้าเช่นนั้นหรือเทพเจ้าทำอันใดให้เขาเคียดแค้นกันนะ? มือเรียวขึ้นไปลูบหน้าเขาไม่รู้เนื้อรู้ตัว 

               สัมผัสที่แผ่วเบาข้างแก้มทำให้คาซิริสเพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเองเผลอตัวขึ้นเสียงใส่ร่างบาง มองไปเห็นร่างบางมองมาอย่างเจ็บปวดเหมือนตนใจก็พลันอุ่นขึ้น อย่างน้อยร่างบางก็ไม่ได้กลัวที่เขาเป็นเช่นนี้ มือหนายกขึ้นสัมผัสมือที่แนบอยู่บนหน้าอย่างเผลอไผลจนกระทั้ง...

               "เสด็จพี่" เสียงหวานเอ่ยออกมาด้านหลังของข้า ซึ่งทั้งข้าและคาซิริสก็หันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว สาวงาม? นางเป็นสาวงามผิวสีเข้มเล็กน้อยที่ใช้ได้เลยทีเดียวหากไม่นับรวมกับรอยยิ้มที่เสแสร้งนั่นนางคงเป็นหญิงสาวที่บริสุทธิ์อย่างมาก ว่าแต่เมื่อครู่นางเรียกเสด็จพี่สินะ คงจะเป็นคาซิริสกระมัง

               "ท่านคือ?"

               "พระนางคือพระชายาราเรีย พระชายาแห่งองค์ชายที่สี่เพคะ" นางกำนัลข้างตัวนางเอ่ยตอบ ราเรียไม่สามารถเก็บอาการริษยาร่างตรงหน้านี้ได้ ใบหน้างามล้ำเหนือใครแม้แต่องค์ชายที่สี่ที่นางรักยังมีท่าทีอ่อนโยนด้วย ทีกับไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะสัมผัสแตะต้อง นางแทบอยากจะไปกระชากมันออกมาจากการที่คาซิริสสัมผัสนั่นแล้วแยกมันออกเป็นร้อยส่วนส่งลงบ่อจระเข้กินเสียหากว่าคาซิริสไม่อยู่นางคงกระทำลงไปแล้ว

               "อ้อ... พระชายาราเรีย ข้ามีนามว่าคาริล" ข้าก้มหัวให้นางเล็กน้อยและบอกนามไปตามมารยาท ใบหน้าของนางเริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อยอาจเพราะข้าไม่ทำความเคารพนางกระมัง ว่าแล้วนางก็เดินนวยนาดเข้ามาข้างๆคาซิริส

               "เสด็จพี่ หม่อมฉันมาเชิญพระองค์ไปคัดเลือกองครักษ์ของพระองค์ในวันพรุ่งนี้เพคะ" ข้าหูผึ่งหลังจากที่ได้ยินนางกล่าว ไม่ต้องบอกเลยว่าข้าอยากจะไปเพียงใด ข้าอยากไปดูนักว่าการคัดเลือกองครักษ์จะมีคนเก่งกาจบ้างหรือไม่ แค่คิดก็ตัวสั่นแล้ว

               "อยากไปรึ?"

               "หะ? ถามข้ารึ" ข้าชี้เข้าที่ตัวเองหลังจากได้ยินคาซิริสเอ่ยถาม เขาพยักหน้าเบาๆข้าจึงยิ้มออกมาอย่างดีใจแล้วไม่ลืมที่จะพยักหน้ารัวๆโดยไม่รู้ว่าคนถามหูแดงกับท่าทางนั้นไปแล้ว "ไป ...ไปสิ ข้าอยากไป"

               "อืม ...ไปเถอะ" ไปไหน? จู่ๆคาซิริสก็ลากข้าออกมาเสียอย่างนั้น ส่วนพระชายาราเรียตอนนี้ทำหน้าอย่างกับจะกินหัวข้าอีกแล้ว คาซิริสเจ้าจะสร้างศัตรูให้ข้ารึ!

               "ประเดี๋ยวก่อน เจ้าจะพาข้าไปที่ใด แล้วพระชายาเล่าเจ้าไม่คิดจะสนใจนางหน่อยรึ นางอุตส่าห์มาชวนเจ้านะ เจ้าจะออกมาเฉยๆแบบนี้ไม่ได้!" ข้าว่าแล้วเล่าเหตุผล พระชายานางคงจะชอบคาซิริสกระมังถึงได้ทำหน้าจะกินหัวข้ายามข้าถูกคาซิริสลากมาแบบนี้ คิดแล้วกลุ้ม!

               "ไม่สนใจ" คาซิริสตอบหน้าตาย เฮ้อ~ ข้าทำหน้ายุ่งเห็นทีคงต้องยอมรับ มีศัตรูเพิ่มคงไม่เสียหายถึงอย่างไรข้าก็ศัตรูเยอะอยู่แล้วนี่นะ แน่นอนล่ะ... มีคนรักย่อมมีคนเกลียดเป็นเรื่องธรรมดา

               "เฮ้อ~ ช่างเถอะ ว่าแต่พรุ่งนี้เจ้าจะพาข้าไปคัดเลือกองครักษ์ด้วยสินะ ขอบใจเจ้ามาก" ว่าไปตบบ่าคาซิริสไปราวกับมิตรสหายที่สนิทกันนานโดยไม่สนใจสายตาของเหล่าข้ารับใช้ที่ตาแทบจะถลนออกจากเบ้า พวกมันคิดอย่างเดียวในหัวว่าแย่แล้วองค์คาซิริสจะต้องกริ้วเป็นแน่... แต่ต้องตาถลนมากกว่าเดิมเมื่อองค์คาซิริสมิได้มีท่าทางโกรธกริ้วอันใด ซ้ำยังตอบรับด้วยความเต็มใจ

               "อืม..."

               "นี่" ข้าเอ่ย

               "หืม?"

               "เจ้าน่ะ..." ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆจนคาซิริสผงะถอยหลังเล็กน้อย มือเรียวทั้งสองยกขึ้นไปจับแก้มแล้วออกแรงดึงเบาๆให้มันยืดออก "ทำไมไม่ยิ้มบ้างล่ะ การยิ้มจะทำให้เจ้าดูดีขึ้นนะ แล้วคนก็จะชอบเจ้าเยอะขึ้นด้วย เชื่อข้าสิ "

               "ช่างข้าเถอะน่า" ว่าแล้วก็จับมือข้าออกก่อนจะทำหน้าเบื่อหน่ายแล้วแยกย้ายกันกลับห้อง เป็นอะไรของเขา? จริงสิ ไม่ต้องตกใจว่าข้าพูดอียิปต์ได้ยังไงเพราะตอนตื่นมาที่นี่ข้าได้ยินมีนาพูดเป็นภาษาของที่นี่ สมองเลยประมวลผลภาษาก่อนจะพูดบ้างเท่านั้นเอง ข้าเองก็พูดได้หลายภาษานะจะบอกให้...

---------------
ภายในห้องบรรทม

               'ทำไมไม่ยิ้มบ้างล่ะ การยิ้มจะทำให้เจ้าดูดีขึ้นนะ แล้วคนก็จะชอบเจ้าเยอะขึ้นด้วย เชื่อข้าสิ'

               ร่างหนายืนมองใบหน้าของตนในกระจกบานใหญ่มุมปากลองยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายรอยยิ้มแต่กลับเป็นรอยยิ้มที่น่าสะพรึงเสียมากกว่า มือก็ยกขึ้นมาจับหัวพลางนึกถึงใบหน้ายามยิ้มของผู้ที่เพิ่งแยกจากมาเสียงหัวเราะน้อยๆออกจากปาก

               "เหตุใดข้าต้องเชื่อคำของเจ้าด้วยนะ" ขายาวก้าวกลับไปที่เตียงล้มตัวลงนอนตามด้วยยกแขนขึ้นมาก่ายหน้าผาก ก่อนจะถอนหายใจระงับอารมณ์ที่กำลังแปรปรวน "เฮ้อ~"

               "เทพเจ้าเช่นนั้นรึ" คำว่าเทพเจ้าที่เอื้อนเอ่ยยามเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนถูกร่างบางกว่าถามทั้งเรื่องวันนี้ ทั้งเรื่องเมื่อวานตั้งแต่พบเจอกับร่างบางที่เป็นชายผมและดวงตาสีทอง เขาก็รู้สึกแปลกๆไปเสียแล้ว นี่ท่าทางเขาคงจะถูกทำคุณไสยไส่จริงๆแล้วกระมัง

---------------
ณ เฮเวเรล

               "พระองค์..." เทวทูตทั้งสามคุกเข่าลงก่อนจะทูล

               "พวกเจ้าไม่ต้องพูดอันใด เรารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว" องค์คาเอลเอ่ยต่อหน้าเทวทูตทั้งสามที่เพิ่งเร่งรีบกลับมาจากทำภารกิจที่ตนมอบหมายให้ เขาทราบทุกอย่างมาตั้งแต่ต้นแล้วก่อนจะเอ่ยบอกออกไป "คาริเอลอยู่ที่อียิปต์"

               "อียิปต์รึพะยะค่ะ" ทั้งสามทวนคำ

               "ใช่...ไม่ต้องตาม ข้าสั่งให้ราฟาเอล รากูเอล ยูริเอลและเรมีเอลให้ช่วยตามหาแล้ว พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล รออยู่นี่แหล่ะ" องค์คาเอลตรัส ก่อนที่ทั้งสามจะขอตัวกลับคฤหาสน์ของตน

               "คาริเอลเอ๋ย เจ้าคงจะเที่ยวเล่นสนุกเลยนะ เฮ้อ~" เสียงบ่นเบาๆออกจากปากเมื่อนึกถึงเทวทูตคนโปรดตัวแสบที่ทั้งขี้เกียจทั้งชอบเล่นสนุกซึ่งตอนนี้กลับไปโผล่ที่โลกมนุษย์เสียอีกนี่ "ไมย์เอ๋ย ลูกเจ้านี่มันช่างเหมือนเจ้าเสียจริง"


----- 100% -----



# "พูดดีๆไม่ได้ต้องใช้มารยา" คาริเอลได้กล่าวไว้ ... ไรท์สมองเบลอมากหลังจากเที่ยวจนเพลิน ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ค่ะ T^T

#ดูท่าจะมีเรื่องให้เอลเอลสนุกอีกแล้วสิ ท่านคาเอลนี่ก็รู้ไปสะทุกเรื่องเลย! หวังว่ารีดเดอร์จะชอบนะ ไรท์อยากตายมากตอนนี้ วันปิดกะนิดเดียว เปิดอีกละ เฮ้ออ
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

1,382 ความคิดเห็น

  1. #1237 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 18:09
    คาริเอลนี่555555 ยังไงก็ยังงั้นจริงๆ
    #1237
    0
  2. #489 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:27
    คาริเอลนี่มันคาริเอลจริงๆ 5555
    #489
    0
  3. วันที่ 12 มกราคม 2560 / 07:18
    อ่านกี่ที แอบจิ้นพระเจ้ากับไมน์ตลอดเลย 555 คาริเอลโคตรมารยาอ่ะ
    #175
    0
  4. #160 Sasiwan Khantijit (@amam_sk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 19:51
    ต่อๆๆๆๆค่าาาาาาา รออออออน้ะไรท์
    #160
    0
  5. วันที่ 9 มกราคม 2560 / 19:20
    คาริเอลป่วนเยอะๆเลย555+
    #159
    0
  6. #158 Kornkanoklemsa (@Kornkanoklemsa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 17:23
    คาริเอลทำให้องค์ชายสี่ยอมยิ้มด้วย >///<ข้าน้อยขอชมเชยจากใจจิงเลย
    #158
    0
  7. #157 Maple Queen (@Zana25455) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 14:44
    นี้สินะที่เค้าเรียกว่าเชื้อไม่ทิ้งแถว 5555
    #157
    0
  8. #156 M_My☆ (@cat089) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 13:27
    สนุกมากเลย องค์ชายสี่ น่ารัก><
    #156
    0
  9. #155 TANATOS LOVE VER (@yasimin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:58
    งงๆชื่อแหะเอลเกือบหมดเลย55555
    #155
    0
  10. #153 Furuno (@27355) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:36
    5555
    คาริลของเรายังคงน่ารักน่าหยิกเหมือนเดิม
    หุหหุ กำลังจะได้เห็นเทวฑูตที่เหลือแล้ววววว 
    #153
    0
  11. #152 chiychimn (@chiychimn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:09
    รออออๆๆๆๆ
    #152
    0
  12. #151 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:02
    อยากรู้จัง ถ้าเหล่าพี่ๆรู้ว่าคาริเอลอยู่กับใครจะเป็นไง~
    #151
    0
  13. #150 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:00
    รอออออออ
    #150
    0
  14. #149 123_Care (@123_Care) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 08:18
    รอค่าาาาาาา
    #149
    0
  15. #148 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 01:50
    รอน้าาาา  มาต่อไวๆนะคะ 
    #148
    0
  16. #147 พลอยรี่ ชื่อนี้ครูตั้งให้ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 18:49
    รอต่อปาย~

    #เจ้าเล่ห์จริงๆนายเอกเรา
    #147
    0
  17. #146 TANATOS LOVE VER (@yasimin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 13:00
    ค้างมาต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #146
    0
  18. #145 saiikun (@patiya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:18
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    เป็นมารยาที่ทำคนหัวใจว้ายได้
    #145
    0
  19. #144 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 21:05
    หนึ่งในฮาเร็มรึป่าวเนี่ย 555!!  มาต่อไวๆอีกน้าาาาา
    #144
    0
  20. #143 0895426863 (@0895426863) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 19:38
    มารยาคาริเอลขั้นปรมาจารย์เจรงๆๆๆข้าขอคารวะ
    #143
    0
  21. #142 Furuno (@27355) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 19:20
    555555
    คาริเอลน่ารักกกกก 
    แหมมมมม 
    ปล่อยไปแปบเดียวนี่ตกได้ฮาเร็มเพิ่มมาอีกแล้วนะคะ
    #142
    0
  22. วันที่ 7 มกราคม 2560 / 16:42
    สนุกมากกก
    #141
    0
  23. #140 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 13:58
    เป็นผู้ชายที่มารยาเยอะมากค่ะคาริเอล แถมหน้าก็ให้ด้วย555 ผู้หญิงอย่างเราตกกระป๋องไปเลย...
    #140
    0
  24. #139 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 13:57
    รออออออค่าาา
    #139
    0
  25. #138 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 13:55
    คุณสามีใหม่เปล่าเนี่ย?55555
    #138
    0