เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 7 : | 6 | กลับคืนสู่เฮเวเรล [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,890
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    12 ม.ค. 60

6

กลับคืนสู่เฮเวเรล


               "อู้หูววว~ อย่างเยอะ" ข้ามองไปที่ลานกว้างตรงหน้าซึ่งตอนนี้มีคนจำนวนมากยืนอยู่เบื้องหน้า ตอนนี้ข้านั่งอยู่กับเจ้าเด็กน้อยคาซิริสบนแท่นบัลลังก์ที่ด้านข้างมีพระชายาราเรียนั่งอยู่ด้วยไม่ต้องแปลกใจว่าเพราะเหตัใดข้าจึงเรียกคาซิริสว่าเด็กน้อย เพราะข้าอายุมากกว่าน่ะสิ หันกลับมาก็พบคนข้างๆเลิกคิ้วสงสัย "เอ่อ...ข้าหมายถึง คนเยอะน่ะ"

               "...." อย่างที่รู้กันว่าข้าจะตามคาซิริสมาเลือกองครักษ์ เมื่อชั่วโมงที่แล้วเขาไปรับข้าที่ห้องเพื่อเดินมาที่ลานฝึกองครักษ์ด้วยกัน ตามทางที่มาข้าก็ไม่หยุดถามนู่นนี่ไปเรื่อยสรุปได้รู้มาคร่าวๆว่าพระชายาราเรียเป็นชายาของคาซิริสที่ได้ยินนางกำนัลนินทาคือกระชายานี่แหล่ะคิดแล้วข้าก็เสียวสันหลังทั้งยังมีสายตามากมายที่มองมาที่ข้า

               "หือ?" จู่ๆข้าก็ได้กลิ่นไอเทพขึ้นมามันเหมือนกับกลิ่นไอของท่านพี่ของข้าเลย

               "มีอันใดรึ?"

               "เปล่า..." ช้าเอ่ยตอบไปเพราะความไม่แน่ใจ แต่ข้าได้กลิ่นของพวกเขาจริงๆนะ แต่คงปลีกตัวไปหาตอนนี้ไม่ได้

               แม้ข้าจะเป็นเทพก็จริง แต่ข้าชอบที่จะเล่นเป็นหมาป่าห่มหนังแกะเสียมากกว่าแกล้งทำเป็นอ่อนแอสุดท้ายก็แข็งแกร่งที่สุด คาซิริสยังไม่มีองครักษ์และไม่อยากมีด้วย หากไม่เพราะข้าอยากมาเขาคงไม่ต้องพามา พอข้าถามว่าแล้วพาข้ามาทำไมเขาก็บอกกลับมาว่า

               'เห็นตาเจ้าเป็นประกายขนาดนั้น ไม่พามาคงไม่ได้'

              ข้าคิดว่าดูคาซิริสจะไม่ใช่คนที่เข้าถึงยากหรือเหี้ยมโหดตามที่ถูกนินทาแต่คงเป็นเพราะเขามีมนุษยสัมพันธ์ไม่ดีมากกว่า จะว่าไปแล้วข้าก็ชอบเหมือนกันนะชายที่มนุษยสัมพันธ์ไม่ดี แต่ดีกับข้าแค่คนเดียวนะ หึๆ แล้วข้อดีอีกอย่างคือไม่ต้องกังวลเรื่องการนอกใจด้วย 

               จากที่ข้าจุติวิญญาณแล้วความรู้สึกรักชอบของข้าที่มีกับเหล่าอดีตสามีน้อยลงจนตอนนี้ข้าไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำความรักตอนนี้เหรอคงจะมีไว้ให้ท่านคาเอลเพียงผู้เดียวล่ะนะ แต่รักท่านคาเอลแบบพ่อมากกว่า ส่วนเหล่าท่านพี่อาจเป็นเพียงความรู้สึกชอบ

               ตัวข้านั้นชอบของสวยงามและคนหล่อเหลา ยิ่งงามและหล่อเหลามากข้ายิ่งอยากได้จะว่าข้าเห็นแก่ตัวก็ได้นะ หากแต่ข้าก็คิดว่าจะไม่เปลี่ยนใจจากความชอบนี้ และตอนนี้ข้าก็ชักอยากจะสร้างฮาเร็มนายบำเรอขึ้นมาเป็นของตนเอง เอาให้มีทุกโลกเลยเป็นอย่างไร หึๆ วางเรื่องนี้เอาไว้ก่อน ตอนนี้ข้าสนใจเหล่าองครักษ์ที่ยืนอย่างแข็งแรงอยู่เบื้องหน้ามากกว่า แต่ละคนก็กล้ามแน่นบึกบึนทั้งนั้น

               "คาซิริส เหตุใดเจ้าจึงไม่อยากได้องครักษ์ล่ะ? ข้าว่าเจ้าน่าจะมีองครักษ์บ้างนะ เพื่อความปลอดภัยของเจ้าและอื่นๆอีก เป็นข้าข้าก็ยังอยากมีเลย(อยากมีเสียเมื่อไหร่ล่ะหากไม่เก่งกว่าข้าไม่เอาหรอกนะ : คาริเอล)" ข้าเอ่ยถามคนข้างๆแต่ตายังมองดูเหล่าองครักษ์ที่ยืนกลางแดดโชว์ซิกแพ็คอยู่บนลานฝึก

               "มีไปก็ไม่ช่วยอันใด ข้าคนเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะจัดการพวกเขาได้หมด"

               "ข้าชักอยากจะรู้เสียแล้วว่าเจ้าจะเก่งอย่างที่ปากว่ารึไม่ สนใจประมือกับข้ารึไม่" ข้าเอ่ยและท้าวคางมองคาซิริสที่มองมาเช่นกัน

               "ไม่ล่ะ" คนถูกถามเอ่ยตอบจนข้าต้องตะล่อมถามโน้มน้าวอีกที

               "เอาน่า ถือเสียว่ายืดเส้นยืดสาย"

               "หากเจ้าปรารถนาจะประมือ ข้าก็ไม่เกี่ยงอันใด หากว่าเจ้าบาดเจ็บขึ้นมาก็อย่างกล่าวโทษข้าก็แล้วกัน อีกอย่างข้าก็ไม่ได้ประมือมานานแล้ว ดีเหมือนกันที่จะได้ยืดเส้นยืดสาย" ข้าแอบร้องเย้ในใจ อันที่จริงข้าก็อยากรู้ว่าพละกำลังของคาซิริสมีมากเท่าใดเท่านั้น คงต้องเริ่มจากประมือด้วยแบบไม่ใช้พลังเทพ แต่ข้าก็ยังแข็งแกร่งมากอยู่ดี แต่ช่างเถิดข้าคงจะต้องออมแรงบ้างเวลาต่อสู้

               "แน่นอน แล้วเจ้าจะรู้ว่าใครจะบาดเจ็บกันแน่ หึๆ" หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย เด็กน้อยคาซิริสเอ๋ยขอข้าดูพลังของเจ้าหน่อยนะว่าสมกับราคาที่เจ้าคุยไว้รึไม่

               "ทหาร จัดลานประลอง ข้าจะประมือกับสหายเสียหน่อย!" สิ้นเสียงทหารในอาณัติก็รีบเร่งทำตามสั่งทันที 

               ลานประลองที่อยู่กลางลานกว้างถูกล้อมไปด้วยเหล็กกั้นขนาดใหญ่นี่คงจะเป็นรูปแบบการประลองรอบๆมีเหล่าองครักษ์ยืนอยู่เพื่อดูการประลอง บางคนก็มองมาที่ข้าอย่างหยามเหยียด บางคนก็มองมาแบบสงสาร บางคนก็มองมาอย่างเวทนา ข้าละเหี่ยใจจริงๆแล้วหูข้าก็ได้ยินด้วยว่า

               'ชายหนุ่มผู้นั้นหาเรื่องตายหรืออย่างไรกัน?'

               'ตัวก็ผมแห้งเล็กนิดเดียวหน้าตาก็งามเกินหญิง จะมีแรงสู้องค์ชายไหวหรือ?"

               'ถึงจะเป็นสหายองค์ชายก็ตามที ข้าว่าคงจะชนะองค์ชายของเรามิได้หรอก'

               'ข้าพนันข้างองค์ชาย!'

               'ข้าด้วย!'

               'ข้าก็เอาด้วย'

               "...." ข้าถึงกับกุมขมับจากที่ต่อว่าข้ากลายเป็นเล่นพนันกันในหมู่องครักษ์ ช่างเถิดไม่อยากพนันข้างข้าก็ไม่เป็นไร สองขาก้าวเดินไปตรงกลางลานพร้อมกับคาซิริสและมีกรรมการเป็นชายผิวเข้มเริ่มเอ่ยกติกาการประลองฝีมือ

               "การกระลองมีอยู่ว่า ห้ามทำร้ายกันถึงตาย ประลองมือเปล่า เริ่มประลองได้" สิ้นเสียงกรรมการก็เดินออกไปจากลานปล่อยข้าและคาซิรอสเอาไว้

               "เข้ามาสิ" คาซิริสยืนนิ่งแล้วเอ่ย

               "ไม่" คิดจะประเมินพลังข้าล่ะสิ ความจริงเปิดก่อนได้เปรียบอยู่อ่ะนะ "เริ่มพร้อมกันเลยจะดีกว่า จะได้ยุติธรรมกันทั้งสองฝ่าย"

               "ย่อมได้" กล่าวเสร็จเราทั้งสองก็พุ่งเข้าใส่กัน หมัดหลุนๆเฉีดหน้าข้าเพียงนิดเพราะข้าเอียงหัวหลบ แต่นั่นเป็นเพราะข้ายังไม่ได้เอาจริง ข้ายกเข่าขึ้นมาอย่างรวดเร็วพอจถึงอกคาซิริสเขาก็ยกมือกันเอาไว้ได้พวกเราจึงถอยห่างจากกัน "ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำไปนะ"

               "ข้าก็เช่นกัน หวังว่าครานี้เจ้าจะเอาจริงนะ" ว่าจบก็พุ่งเข้าหาอีกฝ่ายด้วยความเร็วเกินมนุษย์ปกติเล็กน้อยคาซิริสเองก็เช่นกัน เขาเคลื่อนไหวได้เร็วเท่าข้าแต่ยังดูเหมือนว่ายังไม่เอาจริง พวกเราทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างที่ไม่มีใครยอมใคร คาซิริสดูเหมือนจะสนุกกับการประมือครั้งนี้เช่นเดียวกับข้าแต่ข้าแกล้งทำเป็นเหนื่อยหอบเพื่อให้เขานึกว่าข้ารับไม่ไหวเพราะหากว่ารับไหวเขาคงรู้ว่าข้าไม่ใช่มนุษย์แน่ หมัดของเราจะประสานกันและกระเด็นออกห่าง

               ตุบ! ครืดดดด....

               "หึๆ ...วันนี้เจ้าทำให้ข้าสนุกมากทีเดียว" คาซิริสหัวเราะหน้าตาย แล้วเอ่ยต่อ "มาประมือครั้งสุดท้ายเถอะ"

               "แฮ่กๆ เจ้าก็เช่นเดียวกัน เช่นนั้นครานี้เจ้าก็อย่าลืมเอาจริงด้วยล่ะ" คาซิริสทำหน้าแปลกใจเมื่อข้ากล่าวแบบนั้น พลังเกินมนุษย์นั่นข้าสัมผัสมันได้ แต่น่าแปลกที่คาซิริสมีมัน หรือว่าเทพของอียิปต์มาไข่เอาไว้อีกแล้วรึ!

               "เจ้ารับมือข้าได้ดีกว่าที่ข้าคิดเสียอีก" แน่นอนสิ ข้าเป็นเทพนะรับมือมนุษย์ประหลาดอย่างเจ้าไม่ได้ก็บ้าแล้ว! ครานี้แหล่ะข้าจะสอนให้เจ้าจะรู้ว่าไม่ใช่เจ้าคนเดียวจะจัดการทุกสิ่งได้... ทั้งข้าและคาซิริสต่างกระโดดเข้าหากันแต่ข้าต้องผ่อนแรงส่วนหนึ่งไว้เพื่อไม่ให้คาซิริสบาดเจ็บมาก

               ฟึบ ฟึบ ตูม!!!

               เสียงหมัดปะทะหมัดดังขึ้นกึกก้องไปทั่วทั้งลานราวกับขีปนาวุธลงที่กลางลานฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วจนต้องไอจามกันระงม ก่อนที่ฝุ่นจะลดน้อยลงทุกคนต่างก็อยากรับรู้ผลที่เกิดขึ้น ไม่มีใครสามารถรับมือองค์ชายคาซิริสได้เกินสามหมัด แต่ชายหน้างดงามผู้นี้กลับประมือได้อย่างสูสี แต่ท้ายที่สุดเขาก็ต้องพ่ายอยู่ดี องค์ชายคาซิริสถูกทำนายว่าเป็นเทพเจ้าลงมาเกิดด้วยพละกำลังที่แข็งแกร่งนั่นแม้แต่ฟาโรห์ยังต้องเกรงใจ

               ฮือฮา แซ่ด แซ่ด

               แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าพวกเขาต่างไม่เชื่อสายตาตัวเองต้องขยี้ไปหลายรอบ แต่มองไปผลยังคงเป็นเช่นเดิม แขนที่หักจนมีเลือดแดงฉานไหลออกมาบอกได้ดีว่าใครเป็นผู้แพ้พ่าย แต่สิ่งที่พวกเขาทำใจให้เชื่อได้อย่างยากลำบากคือ องค์ชายคาซิริสพ่าย!

               "เป็นอันใดมากรึไม่!" ข้ารับเข้าไปดูอาการของคาซิริสทันทีที่เห็นเลือดไหลออกมาจากแขน ดูเหมือนว่าข้าจะหนักมือไปหน่อยจนทำให้เขาบาดเจ็บไปหน้าข้าสลดลง "ข้าขอโทษ ข้าทำเจ้าเจ็บอีกแล้ว"

               "ไม่เป็นไร แผลแค่นี้ทนไม่ไหวจะเป็นนักรบได้หรือ" ว่าแล้วก็ถูกผู้มาใหม่มาห้อมล้อมส่วนข้าก็ต้องถูกกันออกมาโดยปริยาย ดีล่ะ ได้เวลาที่ข้าจะต้องชิ่งแล้วหากไม่หนีดีไม่ดีโดนรุมประชาทัณฑ์จากคนของคาซิริสแน่เพราะทำนายของมันเจ็บตัวอีกอย่างข้ายังต้องออกตามหาพวกอัครเทวทูตด้วย... คาซิริส ไว้ข้าไปหาฟาโรห์ถามไถ่ให้รู้เรื่องก่อนแล้วข้าจะกลับมาถามเจ้าต่อนะ...

---------------

               หลังจากที่ข้าแอบหนีมาจากลานฝึกข้าก็ตรงดิ่งเข้าไปเร่งหาตัวฟาโรห์ให้เร็วที่สุดโดยการถามไถ่ทหารแถวนั้น เมื่อคืนข้าทำการฟื้นฟูพลังแล้วตอนนี้อีกยี่สิบห้าส่วนจะเต็มร้อย เพราะใช้ความคู่กับเวทย์ฟื้นพลังจึงรวดเร็วเช่นนี้ ทั้งยิ่งเดินมาใกล้กลิ่นไอของเทวทูตยิ่งชัดขึ้นอีกจนมาถึงห้องที่กลิ่นแรงที่สุดซึ่งเป็นที่ทรงงานของฟาโรห์อีก

               "นี่ๆ องค์ฟาโรห์อยู่หรือไม่ องค์ชายคาซิริสให้ข้ามาเข้าเฝ้าเพื่อกราบทูลเรื่องบางอย่าง" จะเข้าเฝ้าฟาโรห์แบบง่ายๆไม่ได้ คงต้องยืมชื่อใครสักคนมาเข้าเฝ้า แล้วข้าขอใช้ชื่อของเจ้าหน่อยนะคาซิริส... ว่าแต่เหตุใดข้าจึงได้กลิ่นไอเทพที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ...อีกอย่างก็ไม่ใช่กลิ่นไอเทพของข้าด้วย

               "อะ...องค์ฟาโรห์ไม่ต้องการให้ใครเข้าพบ" ทหารนายนั้นตอบกลับมา ร่างบางตรงหน้างามยิ่งนัก แต่มันต้องทำตามคำสั่งมิเช่นนั้นคงถูกสั่งให้ไปสร้างพีรามิดเป็นแน่ ข้ายิ่งสงสัยจะไม่ว่างอันใดนักหนา แต่กลิ่นนั่นทำให้ข้านึกอยากพังประตูเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอดไป เอาดีไหมนะ พังดีไหมนะ...

               "เพราะเหตุใดจึงมิให้ข้าเข้าพบ?" ระหว่างที่สมองกำลังคิดอยู่ว่าจะพังประตูดีไหมจะได้ไขข้อข้องใจของตน จะว่าไปข้าพังเข้าไปก็ไม่เสียหายนี่นา

               "ไม่...ไม่ทราบ องค์ฟาโรห์บอกห้ามผู้ใดเข้าพบเป็นเด็ดขาด เจ้ากลับไปได้... เฮ้ย!" แม้คนตรงหน้ามันจะงดงามเพียงใดแต่มันก็ไม่สามารถให้คำตอบได้แต่ยังไม่ทันเอ่ยจับร่างบางก็ชิงวิ่งด้วยความเร็วไปที่ประตู "หยุดนะ จับนางไว้!"

               โครม!!!

               ประตูบานใหญ่สีทองถูกข้าพังกระเด็นกระดอนไปเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หยุดวิ่งตามมา ทั้งหมดกำลังทึ่งกับความแข็งแรงของอีกฝ่ายแข็งแรงจนพวกเขาขยาดไม่กล้าตามอีกอีกทั้งบางสิ่งที่ผิดแปลกในห้องยิ่งทำให้อึ้งมากไปอีก เมื่อเข้ามาได้ข้าไม่รีรอที่จะมองหากลิ่นที่รบกวนข้ามาตั้งแต่เช้า แต่แล้วก็หันไปสะดุดกับองค์ฟาโรห์ที่กำลังคุกเข่าอยู่ต่อหน้าคนกลุ่มหนึ่งและข้าก็เข้าใจแจ่มแจ้งเลยว่ากลิ่นมันมาจากไหน!

               "ท่านพี่ราฟาเอล~ ท่านพี่ยูริเอล~ ท่านพี่เรมีเอล~ ท่านพี่รากูเอล~ แง๊!!!" เรียกเสร็จก็รีบวิ่งเข้าไปหายูริเอลที่อ้าแขนรออยู่แล้วสวมกอดยูริเอลอย่างแนบแน่นแล้วร้องไห้ราวกับเด็กน้อย ด้วยดีใจที่พวกเขามาหา พวกเขามาหาข้าใช่ไหม?... 

               ฟาโรห์ที่คุกเข่าอยู่ถึงกับใบ้กินไปชั่วขณะ ท่านอัครเทวทูตผู้ยิ่งใหญ่ที่มาเยือนอียิปต์พร้อมกับเทพโอซิริส มาเพื่อตามหาใครบางคน ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นชายหนุ่มใบหน้างดงามล่มอาณาจักรทั้งยังเป็นผู้ที่ตกมาจากหลังคาแล้วเขายังมีจิตคิดอกุศลอีกด้วยเห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มที่งดงามเกศาสีทองนั่นเป็นคนที่อัครเทวทูตตามหา! ทั้งยังเรียกว่า 'ท่านพี่' อีก นั่นมิใช่ว่าสถานะของเขาเทียบเท่าท่านอัครเทวทูตหรอกหรือ!

               "ร้องไห้เป็นเด็กๆไปได้คาริเอล พวกข้าก็มารับแล้วนี่ไง" ยูริเอลเอ่ยพลางลูบหัวข้าที่อยู่ในอ้อมแขนไปด้วย

               "ฮึก...ก็ข้าดีใจที่พวกท่านมารับข้านี่ อ๊ะ" ยังไม่ทันได้กอดยูริเอลให้หนัมใจราฟาเอลก็ช้อนใต้แขนข้าขึ้นมาแทน "ท่านพี่ราฟาเอล ท่านอุ้มข้าทำไมครับ?"

               "เจ้าจะกอดแต่ยูริเอลมิได้ต้องกอดพวกข้าด้วยถึงจะเท่าเทียม" เช่นนี้เอง น้อยใจก็ไม่บอก โถ่! ข้าถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างและอ้าแขนให้ราฟาเอล เขาก็ยกข้าเข้าไปกอดทันที ตามด้วยกอดเรมีเอลและรากูเอล ว่าแต่เดี๋ยวนี้ข้าจะเปลืองตัวเกินไปรึเปล่านะ ช่างมันเถอะ อีกอย่างข้าก็ชอบด้วยสิ หึๆ

               "เจ้าเที่ยวเล่นสะเพลินเลยใช่รึไม่ หืม?" รากูเอลเอ่ยถาม ข้ามุ่ยหน้าทำปากเจ่อ

               "ข้าเปล่าเที่ยวเล่นนะครับ มันเป็นอุบัติเหตุทำให้ข้าหลุดมายังที่นี่ต่างหาก" ข้าเอ่ยทั้งที่ทั้งหมดก็ทราบดีว่าข้าคงเอาแต่เที่ยวแน่ๆ

               "ช่างมันเถิด ยังดีที่เจ้าปลอดภัย" เรมีเอลเอ่ยและขยี้หัวทุยๆของข้าเสียยุ่ง

               "หวา อย่าขยี้สิครับ ผมข้ายุ่งหมดแล้วนะ ท่านพี่เรมีเอล" ข้าร้องโอดโอย บรรยากาศระหว่างทั้งสี่เป็นไปอย่างธรรมชาติพวกเขาพูดคุยกันจนไม่ได้สนใจทั้งเทพทั้งมนุษย์ที่อยู่แถวๆนั้นเลย แต่มีหรือที่ทั้งหมดจะโกรธ ก็ภาพตรงหน้านั้นแค่มองก็ราวกับอยู่บนสวรรค์แล้ว...

_______________

          "ท่านพี่ข้าว่าเดี๋ยวเราค่อยพูดเรื่องอื่นกันทีหลังเถอะนะขอรับ ตอนนี้ท่านต้องสนใจพวกเขาก่อน" ข้าเอ่ยขณะมองไปยังผู้ที่อยู่ภายในห้องและตอนนี้พวกเขาคุกเข่าอยู่เว้นเพียงเทพอีกองค์ที่ยืนก้มหน้า ใครกันนะ หน้าคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหน

               "จริงสิ นี่คือโอซิริสบุตรแห่งราห์เทพแห่งอียิปต์ซึ่งราห์ให้เขาพาเรามาตามเจ้านั่นแหล่ะ ส่วนนี่คือคาริเอลอัครเทวทูตที่พวกข้าตามหาเอง" เรมีเอลเอ่ยกับข้าและไม่ลืมแนะนำข้าให้รู้จักกับโอซิริสด้วย ใบหน้าก็คุ้นมาก

               "ยินดีที่ได้รู้จักนะโอซิริส" ข้ายิ้มให้เขาโอซิริสตอนนี้ดูมีเคราน้อยๆงอกออกมาแล้วแต่ยังคงดูหล่อเหลาอยู่เขาก้มหัวลงน้อยๆ ใบหน้าของเขาข้าเพิ่งนึกได้ว่ามันเหมือนกับ.. คาซิริสและฟาโรห์อยู่หลายส่วนเลยทีเดียว

               "เป็นเกียรติของข้าที่ได้รู้จักกับท่าน"

               "จริงสิ ข้ามีเรื่องจะถามองค์ฟาโรห์พอดีเลย"

               "เอ่อ มีเรื่องอันใดรึพะยะค่ะ" ฟาโรห์ถึงกับสะดุ้งเมื่อข้าเอ่ย

               "เจ้าออกหมายตามตัวข้า มีเรื่องอันใดกับข้าเช่นนั้นรึ?"

               "เอ่อ ทูลองค์เทพตามจริง ข้าพระองค์เพียงได้รู้มาว่าคนผู้หนึ่งสามารถทำให้ราชสีห์สยบได้จึงอยากตามตัวเขามาเพื่อถามไถ่เท่านั้นพะยะค่ะ" จะให้เขาบอกไปได้อย่างไรว่ารู้มาว่าพระองค์งดงามจึงต้องการตามหาตัวมาดูให้เห็นกับตาแถมยังคิดอกุศลอีก มีหวังหัวกุดแน่ที่ล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

               "อ๋อ เช่นนั้นข้าก็วางใจ ท่านพี่ ข้าขออยู่จัดการธุระของข้าสักวันสองวันได้หรือไม่ก่อนจะกลับเฮเวเรลน่ะครับ" หันไปออดอ้อนกับเหล่าท่านพี่เสียก่อนเพราะข้ายังต้องถามสิ่งที่สงสัยกับคาซิริสด้วย

               "ย่อมได้ อีกอย่างพวกข้าถือโอกาสเที่ยวเล่นด้วยเลยแล้วกัน โอซิริสเจ้ามีเรื่องอันใดก็ไปทำเถอะ ฟาโรห์เจ้าจัดเตรียมห้องให้พวกข้าด้วย" รากูเอลเอ่ยฟาโรห์รีบไปจัดการทันที ส่วนข้าก็ต้องแยกจากพวกเทวทูตทั้งสี่เสียก่อน เพราะต้องกลับไปจัดการธุระให้เสร็จสรรพ...

---------------
ณ ตำหนักองค์ชายที่สี่

               "เจ้าไปที่ใดมา" เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นเมื่อข้าเดินเข้ามาในตำหนัก นี่คาซิริสมานั่งดักรอข้าที่ม้านั่งหินอ่อนหน้าตำหนักเลยรึ!

               "เอ่อ... ข้า~ ก็ไปหาอะไรกินมาไง แหะๆ" สีข้างถลอกปอกเปิกหมดแล้วข้า ...แต่เอาตัวรอดเป็นยอดดี หากบอกว่าข้าไปหาฟาโรห์มามีหวังความแตกเรื่องข้าเป็นเทพกันพอดี ไว้ข้าจะบอกเขาเองแล้วกันเรื่องข้าเป็นเทพ แล้วอีกอย่างข้าก็มีเรื่องจะถามเขาด้วย "แล้วเจ้าทำแผลไปแล้วรึ?"

               "อืม" ยังๆ ยังไม่หยุดมองด้วยสายตากดดันข้าอีก ทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วนั่งลงม้านั่งด้านข้างแล้วมองปลายเท้าคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง

              "จริงสิ ข้ามีบางอย่างจะถาม" โพล่งขึ้นมาด้วยว่าเพิ่งนึกบางอย่างได้

               "ว่ามา" เสียงยังแฝงความไม่พอใจอยู่เล็กน้อยเมื่อร่างบางไม่ยอมบอกอันใดเขาแล้วหายตัวไป เขาสั่งให้ทหารหาตัวแทบหัวหมุนจนต้องมาดักรอ มิคิดว่าจะเจอพอดี ...แล้วยังจะพลังที่ทำให้เขาบาดเจ็บนั่นอีกตัวก็เล็กเหตุใดจึงทำเขาบาดเจ็บได้?

               "เรื่องที่เจ้าบอกว่าเกลียดเทพน่ะ เพราะเรื่องอันใดหรือ?"

               "อย่าได้ถามเรื่องนั้นกับข้า" หันขวับมามองแรงกดเสียงต่ำแล้วเอ่ย ข้าพยักหน้าให้ท่าทสงนั้นคนอื่นคงจะกลัวกันหมด แต่ยกเว้นข้าล่ะ

               "เจ้าเกี่ยวข้องอย่างไรกับเทพโอซิริส" ข้าเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาคาซิริสปรากฏแววตาแข็งกร้าวอยู่ครู่หนึ่ง ...ที่เขาเกลียดเทพคงจะเป็นโอซิริสสินะ

               "อย่าเอ่ยนามนี้ให้ข้าได้ยินอีก!" เขาดูแข็งกร้าวขึ้นมือหนาถึงกับกำรอบคอข้าแล้วยกขึ้น เขาดูเปลี่ยนไปมากแต่ข้าจะไม่ใช้พลังของข้าทำร้ายเขาแน่หากยังไม่รู้ความจริง อีกอย่างเขาก็เคยช่วยข้าด้วย ถือว่าหายกันแล้วกันนะ

               "แค่ก ..." เสียงสำลักของข้าทำให้เขาปล่อยตัวข้าลงอย่างเร็ว และเงียบไปไม่เอ่ยอันใด ข้าลุกขึ้นอย่างไม่รู้สึกเจ็บที่คอเลยหันหลังให้ออกก้าวเดินและไม่ลืมจะทิ้งท้ายไว้ด้วย

               "เช่นนั้นข้าจะรอบนหอคอยทิศเหนือในอีกสองวัน หวังว่าเจ้าจะมา" แล้วข้าก็เดินออกจากตำหนักองค์ชายที่สี่มาโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองคาซิริส จากท่าทางของเขาข้าก็รู้แล้วว่าเขาเกี่ยวข้องกับโอซิริสไม่มากก็น้อย...อีกอย่างอีกสองวันข้าก็ต้องกลับเฮเวเรลแล้วด้วย

---------------

               ข้าเดินมาจนถึงตำหนักรับรองที่ฟาโรห์จัดเตรียมให้ จะว่าไปผมยังไม่ทราบนามของฟาโรห์เลย แต่ช่างมันเถอะ เพราะตอนนี้ผมสนใจจะไปเที่ยวกับเหล่าอัครเทวทูตมากกว่า เห็นว่าจะไปสถานที่น่าสนใจด้วยแหล่ะ

               "นี่ พวกเขาไปที่ใดรึ?" ข้าถามทหารแถวนั้นเมื่อเห็นว่ามาหาแล้วเหล่าท่านพี่ไม่อยู่แถวนั้น พวกทหารถูกทำให้เข้าใจว่าพวกข้าคืออาคันตุกะจากแดนไกลเพราะไม่ต้องการเปิดเผยตัว

               "เห็นว่าออกไปด้านนอกครับ"

               "อ้อ ขอบใจมาก" ข้าตรวจหากลิ่นไอของพวกเขาทันทีแต่ดูเหมือนว่ากลิ่นไอถูกกลบไว้หมด สิ้นสุดแค่ตรงหน้าลานกลางเมือง ทำให้ข้าต้องทึ้งหัวตนเอง พวกเขาไปที่ใดเหตุใดมิบอกข้าเลย

              ความสงสัยของข้ายิ่งทวีคูณข้าถามชาวบ้นแถวนั้นด้วยลักษณะของพวกเขาทั้งสี่แต่เหมือนจะมีมนุษย์ไม่กี่คนที่เห็นแต่นั่นก็พอจะนำข้าเข้ามาสู่ย่านของความบันเทิงเต็มทั้งถนนสายนั้น หอนางโลมเต็มไปทั้งถนนมีหญิงสาวมากมายออกมายืนเรียกลูกค้า ส่วนข้าพอเดินเข้าไปก็รู้สึกได้ถึงสายตามากมายที่มองมา ซึ่งข้าก็ไม่ได้ใส่ผ้าคลุมหรืออะไรมาด้วยเลยเพราะมันอึดอัด อีกอย่างที่นี่มีเพียงมนุษย์คงไม่สามารถททำอันใดข้าได้

               แซ่ด แซ่ด

               ข้าไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะมาที่นี่หรือไม่ แต่ถ้าหากมาเขาจะมาทำอะไร คงไม่ใช่ว่ามาหาความสุขใส่ตัวหรอกนะ... แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นจริง ข้ามีสิทธิ์อันใดไปห้ามเล่า ข้าเป็นเพียงน้องชายนี่นะ แต่จะว่าไปแล้ว ข้าลองหาความสุขใส่ตัวบ้างดีกว่า

               "เชิญเลยค่ะนายท่าน รับอะไรดีคะ?" ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ข้าก็ถูกพาเข้ามายังร้านแห่งหนึ่ง แม้จะไม่หรูหรามากแต่ก็พอใช้ได้ การแต่งกายของข้าเป็นชุดของบุรุษดังนั้นคงไม่แปลกที่จะเรียกว่านายท่าน แม้ใบหน้าของข้าจะงดงามมาก็ตามที มีหญิงสาวใบหน้างดงามเข้ามาให้ข้าเลือก แต่ข้าไม่ต้องการพวกนางจึงมานั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียวไม่ลืมสั่งน้ำผลไม้และเหล้าแรงมาอีก 

               แต่บอกไว้ก่อนว่าข้าไม่ได้จะเอาเหล้ามากินหรอก เอามาดมเฉยๆ ข้าไม่ทราบว่าร่างกายของข้าตอนนี้ยังเมาง่ายอีกรึไม่ หากเมาคงจะไม่ดีแน่หากข้ากินมันเข้าไปเพราะตอนนี้ข้าจะมาหาความสุขใส่ตัว ดวงตาของข้ากวาดมองไปยังรอบๆที่แห่งนี้บรรยากาศรอบๆก็มีเพียงแสงสว่างสลัวๆจากตะเกียงเพราะตอนนี้เย็นแล้ว ข้าล่ะคิดถึงแสงสีในโลกมนุษย์ยุคใหม่จริงๆเลยนะ ไว้ขอท่านคาเอลลงไปเล่นบ้างดีกว่า

               "นี่สาวน้อย มาคนเดียวรึ?" เสียงเอ่ยพร้อมท่อนแขนที่พาดมายังหัวไหล่ทำเอาข้าต้องหันไปมอง คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันไอ้นี่มันเป็นใคร.. ข้าไม่ใช่สาวน้อยนะ! มือข้าพยายามจับมือปลาหมึกของมันออกไป หน้าตาก็พอใช้ได้ แต่เนื้อตัวนี่เหม็นชะมัดมีแต่กลิ่นเหล้า

               "ปล่อยข้า" ข้าพยายามสะกัดกั้นอารมณ์อยากกระทืบไอ้คนตรงหน้าที่พยายามล้วงไม้ล้วงมือตามตัวข้า เพราะความที่ข้าไม่อยากทำร้ายมนุษย์มันคงจะเป็นการดีกว่าถ้ารีบสลัดมันออกแล้วชิ่งอย่างไว

               "ทำไมเล่า ค่าตัวของเจ้าจะสักเท่าไหร่กันเชียว อย่าเล่นตัวหน่อยเล..." 

               ผลั๊วะ!.. โครม!!

               ราวกับมีอะไรบางอย่างกระชากตัวไอ้มือปลาหมึกออกไปก่อนตัวมันจะลอยไปกระแทกผนังจนหักไป ส่วนขณะที่ข้ามองตามมันไปก็รู้สึกว่าตัวถูกยกขึ้นโดยใครบางคนซึ่งคุ้นหน้า ...คาซิริส!

               "เจ้า!"

               "ไม่ต้องเอ่ยอันใด อยู่เงียบๆเป็นพอแล้ว" คาซิริสยังคงเดินอุ้มข้าออกจากที่แห่งนั้นโดยไม่สนใจพวกที่ออกมาดูพวกเรา แล้วข้าก็บังเอิญเหลือบไปเห็นอัครเทวทูตทั้งสี่กับโอซิริสพ่วงด้วยหญิงสาวสวยๆในอ้อมแขนอีกข้างละคน หึๆ คงมีความสุขกันมากสินะพวกท่าน ดีที่พวกเขาไม่เห็นข้า ... ข้าถูกอุ้มขึ้นมายังหอคอย ซ้ำยังเป็นหอคอยทิศเหนือจุดนัดพบของข้ากับเขาในอีกสองวันอีก พามาทำเพื่อ?!

               "พาข้ามาที่นี่เพราะเหตุใด?" ข้าตัดสินใจเอ่ยเมื่อเขาวางข้าลง

               "โอซิริสกับข้าเป็นพ่อลูกกัน" คำกล่าวนั้นไม่ทำให้ข้าอึ้งไปเท่าใดเพราะคาดเอาไว้อยู่แล้วว่าต้องเกี่ยวข้องกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

               "แล้ว?"

               "ข้าเกลียดเทพ เพราะเขาทำให้แม้ข้าตาย เมื่อตอนคลอดข้านางรับพลังของข้าไม่ไหว แล้วตายไป ส่วนข้านั้นรอด หลังจากที่ข้าได้อายุเจ็ดขวบข้าเพิ่งได้รู้ความจริงจากแม่นมของข้าว่าข้าเป็นลูกของเขา ลูกที่เขาไม่ตั้งใจจะให้เกิด เขาไม่เคยจะมาดูดำดูดีข้าเลย เพราะงั้นข้าจึงเกลียดเขา เกลียดที่เขาทำให้แม่ข้าตาย และ...กำพร้าพ่อ" เสียงแผ่วลงเรื่อยๆ ดวงตาของเขาเริ่มหมองจนน่าสงสาร ข้าคว้าตัวเขาเข้ามากอด เพราะข้าก็เป็นลูกครึ่งเทพกับมนุษย์เช่นเดียวกันในโลกเดิม ยังดีที่ถึงไม่มีพ่อแต่อย่างน้อยข้าก็ยังมีแม่ แต่คาซิริสเขาไม่มีผู้ใดเลย

               "ไม่ต้องพูดอันใดแล้ว" เรากอดกันอยู่อย่างนั้นหลายนาทีข้ารู้สึกได้ถึงอาการสั่นๆของเขาได้เลย เพราะตอนนี้หัวเขาซุกอยู่ที่อกข้าข้ายืนส่วนเขานั่งคุกเข่า เขาคงเจ็บปวดมากที่เป็นอย่างนั้นในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจึงได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ "นี่"

               "หืม?"

               "เจ้าอยากรู้รึไม่ เพราะเหตุใดข้าจึงชนะเจ้า" คนที่ซุกอกข้าอยู่พงกหัวเขาๆโดยไม่พูดอะไร ข้าจึงจับแขนข้างที่หักของเขาขึ้นมาก่อนจะรักษามัน คาซิริสที่ซุกอกข้าอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามอง เขาดูท่าจะไม่เชื่อเสียเท่าใดนักข้าจึงเรียกปีกทั้งหกออกมา "ถ้าข้าบอกว่านี่คือสาเหตุที่ข้าชนะเจ้า เจ้าจะเชื่อรึไม่?"

               "อืม" เขาดูจะเชื่อข้าแล้ว แววตานั้นดูเจ็บปวดเหลือเกินจนข้าอดใจหายไม่ได้

               "เจ้าเป็นอะไรไป คาซิริส?"

               "เจ้าเป็นเทพ อีกหน่อยคงจะกลับสวรรค์แล้วใช่รึไม่?" ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่เขากังวลเรื่องนี้เองรึ ข้าผงกหัวให้เขาเขายิ่งสลดลงกว่าเดิม

               "ใช่ อีกสองวันที่นี่ข้าก็จะกลับแล้ว"

               "อืม" เขาดูไม่ดีเลย เหมือนอึดอัดกับอะไรบางอย่าง แต่ข้าไม่ทราบว่าจะทำเช่นไรจึงได้แต่ปล่อยให้เขาเดินลงจากหอคอยไป

---------------
ณ หอคอยทิศเหนือ

               สองวันถัดมาข้าไม่ได้คุยกับพวกอัครเทวทูตทั้งสี่มาสองวันแล้ว เพราะข้าโกรธที่เขาหนีข้าไป... นั่นแหล่ะ และจะไม่พูดอีกเลยถ้าไม่มาขอโทษข้า แล้วอีกอย่างวันนี้ข้าก็หวังว่าคาซิริสจะมา ข้ามีอะไรจะทำให้เขาประหลาดใจ แต่จนแล้วจนรอดจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่มา แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ข้าหวังว่าโอซิริสจะทำตามความต้องการของข้าได้ ...หวังว่านะ

               "ได้เวลาแล้ว" ราฟาเอลเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งประตูมิติสู่เฮเวเรลที่ปรากฏขึ้นข้าและทุกคนตอนนี้อยู่ในชุดองครักษ์ของเฮเวเรลแล้ว ทั้งหมดเดินเข้าไปยังประตู ยกเว้นข้า ข้ายังคงรอคาซิริสอย่างน้อยก็น่าจะมาลาข้าบ้างนะ...

               "หยุดก่อน!" ขาที่กำลังจะก้าวต้องหยุดชะงักเพราะเสียงตะโกน ข้าหันมาเห็นร่างของผู้ตะโกนกำลังยืนหอบอยู่ คาซิริสในที่สุดเจ้าก็มา

               "เจ้ามาแล้ว" ข้าเอ่ยก่อนจะยิ้มให้เขา

               "จะไปแล้วหรือ?"

               "อืม..."

               "ขะ..ข้า..." ข้าชอบเจ้า...

               ดูท่าเขาไม่ค่อยอยากจะเอ่ยเสียเท่าใดข้าจึงยื่นนิ้วไปแตะที่ปากของเขา ก่อนจะยืดตัวขึ้นไปจูบเข้าที่หน้าผากของเขาแล้วผละออกมา

               จุ๊บ!

               "ไม่ต้องพูดอันใดแล้ว ข้าจะรอเจ้าอยู่บนสวรรค์นะ" ว่าแล้วข้าก็เคลื่อนกายเข้าไปยังประตูก่อนประตูจะปิดลงพร้อมกับร่างทั้งห้าที่หายไป

               คาซิริสมองภาพนั้นอย่างอธิบายไม่ถูก เขารู้อยู่แล้วว่าเทพกับมนุษย์อยู่ร่วมกันไม่ได้คาริลสูงส่งเกินเอื้อมถึง แต่อย่างน้อยการที่อีกฝ่ายทำเช่นนั้นเขาก็ยังมีความหวังใช่รึไม่? น้ำตาของคาซิริสไหลออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้แต่องค์ฟาโรห์ยังอดตกพระทัยไม่ได้ นานเท่าใดแล้วที่น้องชั่วของเขาไม่ร้องไห้ แม้จะเกลียดชังที่เขาเป็นลูกของโอซิริสเหมือยกัน แต่กลับไม่มีพลังที่แข็งแกร่ง เพราะความอิจฉาในพลังจึงได้ไม่สนใจ แต่ถึงอย่างไรเขาก็รักน้องคนนี้มากเช่นกัน

               "อย่าได้เศร้าโศกไปเลยลูกพ่อ" โอซิริสที่เห็นลูกชายทั้งสองยืนอยู่ตรงหน้าก็อดชื่นชมความหล่อเหลาของตนไม่ได้ ดูท่าลูกชายที่เขาแอบมาไข่เอาไว้จะไม่ทำให้เขาผิดหวังเพราะได้พ่อมาเต็มๆ อีกทั้งอัครเทวทูตองค์นั้นยังขอให้ทำเรื่องแบบนั้นอีก ดูท่าเจ้าลูกคนเล็กจะมีความหมายกับเขามาก

               "เจ้าไม่ใช่พ่อข้า!" คาซิริสเอ่ยอย่างแข็งกร้าวถึงแม่จะดีใจที่ได้เจอ แต่ความโกรธที่มีกลับมากกว่า

               "คาซิริส ยอมรับความจริงได้แล้ว" ครีเอพราเอ่ย

               "ลูกจะโกรธพ่อก็ไม่เป็นไร แต่ให้พ่อได้ทำตามคำขอของท่านคาริเอลก่อน"

               "คาริเอล?" คาซิริสสงสัยกับนามนั้นมากเพราะไม่เคยได้ยินแม้จะคุ้นๆก็ตามที

               "ท่านคาริเอลหรือนามที่เจ้ารู้จัก คาริล ท่านเป็นอัครเทวทูตที่สูงส่งกว่าพ่อมากนักแต่ท่านกลับขอให้พ่อบอกคำนี้แก่เจ้า"

               "บอกอะไร?"

               "หากเจ้าอยากพบเขา เจ้าต้องไปอยู่กับพ่อ ทำความดีให้มากจนกระทั่งได้อยู่จุดสูงสุดของเหล่าเทพอียิปต์ วันนั้นเจ้าจะได้พบเขาอีกครั้ง" โอซิริสเอ้ย แม้จะไม่เคยมีมนุษย์ครึ่งเทพคนใดได้ไปอยู่บนสวรรค์ แต่เมื่อผู้ยิ่งใหญ่ขอมีหรือจะไม่ได้ ...คาซิริสที่ได้ยินหัวใจก็เริ่มพองโต อย่างน้อยเขาก็ยังมีความหวังสินะ เขาตอบออกไปโดยที่ไม่สนว่าจะได้อยู่กับผู้ที่ปากบอกว่าเกลียดหรือไม่

               "เช่นนั้นข้าจะไป"

----- 100% -----



#เอลเอลชิ่งอย่างเร็ว ในที่สุดเหล่าท่านพี่ก็มาแล้วตบมืออ...

#ไรท์เขียนมีปมไม่ค่อยเก่งแต่จะพาคาริเอลไปป่วนหลายที่ดีไม่ดีอาจตกหนุ่มมาสักคนอันนี้ไรท์ไม่ทราบ แต่เราจะตามคาริเอลไปด้วยกันใช่ไหมรีดจ๋า

#ไรท์คิดว่าจะพาคาริเอลไปป่วนหลายที่เลยแหล่ะ อีกอย่างนึงคือเรื่องนี้เป็นจินตนาการของไรท์ หากมีคำผิดพลาดตรงไหน ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

1,408 ความคิดเห็น

  1. #1238 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 18:22
    คาซิริส ข้าชอบเจ้ายิ่งนัก ฮืออออ
    #1238
    0
  2. #490 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:47
    คาซิริส อร๊ายยยยยย ชอบบบบ
    #490
    0
  3. #347 pimpaka-duen (@pimpaka-duen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:48
    ชอบๆๆๆๆๆ >_<
    #347
    0
  4. #183 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 03:19
    บอกเลยคะ ปักธงคาซิริส!!! ชั้นชอบเค้าาา
    ปล.ฉากยิ้มหน้ากระจกคืออะไรทำไมตลก
    #183
    0
  5. #182 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 21:57
    คาซิริส!!!ของเอลเอล อิอิ รอต่อน้าาาา
    (มหาบาป..เมื่อไหร่พวกเจ้าจะมาาา)
    #182
    0
  6. วันที่ 12 มกราคม 2560 / 17:00
    ปักธงได้หนึ่ง
    #181
    0
  7. #180 Maple Queen (@Zana25455) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 15:12
    ต่อ  ต่อ ต่อ แตน?
    #180
    0
  8. #179 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 12:49
    พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง!! งอนนานๆเลยคาริเอล โทษฐานหนีไปอยู่กับสาว555
    #179
    0
  9. #178 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 12:34
    รออออออ
    #178
    0
  10. #177 0895426863 (@0895426863) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 11:30
    คาริเอลไปไหนเราไปด้วยยยย
    #177
    0
  11. #176 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 10:38
    มาต่อไวๆนะครับ
    #176
    0
  12. #174 TBam_9397 (@ttlovesu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 18:38
    ใจจะขาดรอนรอน รีบมาต่อน้า สู้ๆๆๆๆ
    #174
    0
  13. #173 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 09:39
    ต่อ นะ นะ น้าาาา..
    #173
    0
  14. #172 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 21:58
    บรรดาท่านพี่(แต่ว่าที่ฮาเร็มในอนาคต)มาแว้ววว..

    คาริเอลน่ารักอ่ะ คึคึ แต่..!! ที่ว่าจะหาฮาเร็มทั้งโลกเลยนี่จริงรึ? คาริเอล!!!!~ 555+

    กลับมาอัพต่อไวๆเน้อออ..
    #172
    0
  15. #171 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 21:50
    ขอวันละตอนนะไรท์สู้ๆ
    #171
    0
  16. #169 TANATOS LOVE VER (@yasimin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 19:11
    ไรท์สู่ๆน่ะชั่วโมงละตอน
    #169
    0
  17. #168 Sasiwan Khantijit (@amam_sk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 18:56
    ไรท์จงมาต่อๆๆๆๆ ท่องวนไป-*-
    #168
    0
  18. วันที่ 10 มกราคม 2560 / 17:22
    ค้างจุง
    #167
    0
  19. #166 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 17:05
    ไรท์แต่งสนุกแต่ชอบทำค้าง มาให้ตีก้นซะดีๆ! 555
    #166
    0
  20. #165 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 15:40
    มาต่อไวๆ
    #165
    0
  21. #164 famail1810 (@famail1810) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 14:51
    รอค่ะรอ
    #164
    0
  22. #163 Maple Queen (@Zana25455) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 12:14
    รอต่อจร้าาาาาา
    #163
    0
  23. #162 ebony967 (@ebony967) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 11:36
    ฆ่าฉันให้ตายเสียเลยดีกว่า~//เพลงมาซูดดด..ค้างง
    #162
    0
  24. #161 phatcharaa (@phatcharaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 11:20
    ขอบคุณค่ะ
    #161
    0