เรียกข้าว่า | คาริเอล | [Yaoi]

ตอนที่ 8 : | 7 | แวมพ์ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    19 ม.ค. 60



7

แวมพ์


ณ เฮเวเรล

               "มาแล้วรึ" ท่านคาเอลเอ่ยขณะที่เห็นข้าและอัครเทวทูตทั้งสี่เดินออกจากประตูมิติวงกลมสีทอง ท่านคาเอลยืนอยู่กับมิคาเอล ซารีเอลและกาบรีเอล ข้ารีบวิ่งเข้าไปกอดขาท่านคาเอลทันทีด้วยความคิดถึงยังไม่ลืมที่จะเอ่ยด้วยเสียงออดอ้อน

               "ท่านคาเอล ข้านึกว่าท่านจะลืมข้าแล้วสะอีก งื้อ~" ข้ารู้สึกได้ถึงแรงลูบเบาๆที่แตะลงบนหัว พร้อมกับเสียงก้องกังวาลที่ด้านบน

               "ข้าจะลืมเจ้าได้อย่างไร เด็กน้อยแสนดื้อ เจ้าไปเที่ยวที่ใดมาล่ะคราวนี้?"

               "ข้าหลุดไปยังโลกมนุษย์มาครับแล้วก็ยังได้เห็นชาวอียิปต์ด้วยและก่อนจะกลับมาข้ายังได้เห็น...ฯลฯ" เสียงเจื้อยแจ้วจากปากบางดังมาไม่หยุดเมื่อเล่าเหตุการณ์ที่ไปประสบพบเจอมาก่อนจะเริ่มอ้อนขอในสิ่งที่อยากจะทำ "ท่านคาเอลครับ ข้าขอลงไปตรวจตราที่โลกมนุษย์ได้หรือไม่ครับ คือข้ามีความคิดอย่างจะเขียนหนังสือที่รวบรวมทุกเผ่าพันธุ์ให้เป็นของตัวเอง อีกอย่างตอนนี้ข้าก็ว่างงานด้วย นะครับ ท่านคาเอล น้าา~"

               "ใครบอกเล่าว่าเจ้าว่างงาน?" ข้าถึงกับสะอึกเมื่อได้ยินก่อนจะกลับมาทำหน้าดีใจเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย "งั้นงานของเจ้าคือการศึกษาเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์ทั่วทุกจักรวาลก็แล้วกัน อย่าเที่ยวเล่นให้มันมากนักล่ะ"

               "เย้ ขอบคุณครับ ข้ารักท่านที่สุดเลย!" ข้าดีใจมากที่ได้ยินประโยคนั้นและข้ามั่นใจว่าท่านคาเอลต้องรู้ทันข้าแน่ว่าข้าอยากไปเที่ยวเล่น แต่ก็ยังอนุญาตให้ข้าลงไปเที่ยวเล่นอีก เห็นทีข้าคงจะคล้ายกับเด็กที่ถูกถีบหัวส่งลงไปใช้ชีวิตเองแล้วกระมัง

               "เอาล่ะๆ วันเริ่มงานแล้วแต่เจ้าเลยแล้วกัน พร้อมแล้วก็มาบอกข้า ข้าจะส่งเจ้าลงไปเองอย่าลืมด้วยล่ะว่าที่โลกมนุษย์ เวลาช่างรวดเร็วกว่าเฮเวเรลนัก" (ที่เฮเวเรล1วัน เทียบเท่ากับ1ปีของโลกมนุษย์)

               "คร๊าบบ งั้นข้าขอตัวนะครับ จะไปเตรียมตัวเสียหน่อย แหะๆ" ว่าแล้วก็วาร์ปกลับตำหนักทันที จะว่าไปแล้วที่เฮเวเรลนั้นจะมีเมืองของเหล่าเทพที่ยังไม่มีงานด้วยแหล่ะ อยู่ชั้นตรีชั้นล่างสุดคือชั้นที่สามซึ่งจะรวมเทพทุกๆระดับในชั้นตรีไว้ด้วยกันชื่อเมืองคือเทเวร่า ชั้นที่สองคือชั้นโทระดับที่สี่ถึงหกชื่อเมืองคือเซเวร่า ทุกๆชั้นจะมีเมืองยกเว้นชั้นเอกระดับหนึ่งเพราะจะมีคฤหาสเป็นของตนเอง ชั้นเอกระดับสองและระดับสามจะอยู่ในเมืองเฟเวร่า 

               หากแต่งงานกันแล้วสามารถที่จะอยู่ร่วมกันได้แม้จะระดับใดก็ตามอย่างเช่นข้ามีสามีเป็นเทพชั้นตรีระดับหนึ่ง สามีข้าจะสามารถมาอยู่กับข้าได้เลยไม่ต้องมียศอันใดทั้งสิ้นที่นี่ก็คล้ายกับมนุษย์ แต่งงานกับผู้มีฐานะเราก็จะมีฐานะตามไปด้วย

---------------
คฤหาสน์อัครเทวทูตที่แปด's คาริเอล

               ผมอยู่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์ที่มีชื่อว่า [คฤหาสน์อัครเทวทูตที่แปด's คาริเอล] มองทีไรก็น่าภูมิใจเสียไม่มี ตำแหน่งนี่ถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งในความภาคภูมิใจของผมเลยแหล่ะ จะว่าไปส่วนมากผมก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้านอยู่แล้วนี่นะ นอกจากตอนกลับมานอนแล้วผมจะไปขลุกอยู่กับท่านคาเอลเสียมากกว่า อย่ามัวเสียเวลาเลย เข้าบ้านกันเถอะ!

               "กลับมาแล้ว~" ก้าวเดินเข้ามาในตัวบ้านก็พบทุกคนยืนรออยู่ด้านหน้า พ่อบ้านอย่างเอเบอร์ก็เช่นกัน ข่าวก็ไวยิ่งนัก "แยกย้ายกันไปทำงานเถอะ ไม่ต้องมาอยู่รับข้าก็ได้ จริงสิเอเบอร์ ข้าหิวแล้วล่ะ ช่วยทำอะไรให้กินหน่อยสิ"

               "ครับ รอสักครู่"

               "อือ.." ว่าแล้วเอเบอร์ก็หายตัวไป ส่วนข้าก็ได้แต่เดินเอื่อยๆชมสวนรอเอเบอร์ทำอาหารเสร็จ ข้าเดินมานั่งที่ใต้ต้นไม้ ทั้งที่มีเตียงสำหรับนอนเล่นแท้ๆ แต่ข้ากลับไม่นอน ที่เฮเวเรลอากาศดีทุกวันจึงไม่ต้องห่วงเรื่องกลัวเตียงเปียก ไม่นานข้าก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอาหารหอมฉุยลอยออกมา จนต้องรีบเข้าไปนั่งที่รอ

               "ได้แล้วครับ"

               "อืม น่ากันจัง" อาหารที่ถูกยกมาเสริฟ์ข้าจัดการอย่างรวดเร็วดื่มน้ำตามแล้วหันไปเอ่ยกับเอเบอร์ "เอเบอร์ อีกสองวันข้าจะไปทำงานแล้วนะ"

               "ครับ"

               "ช่วยบอกทุกคนด้วยว่าไม่ต้องมารอส่งข้า คราวนี้ข้าอาจจะต้องไปนาน แต่ไม่ต้องกังวลฝากพวกเขาดูแลคฤหาสน์ของข้าด้วย เจ้าก็ด้วยนะเอเบอร์" ข้าบอกเขา

               "ครับ ข้าจะบอกเขาเดี๋ยวนี้" เอเบอร์หายออกไปแล้ว ส่วนข้าก็เดินขึ้นมาที่ห้องนอน บนโต๊ะมีหนังสือเกี่ยวกับเทพนิยายวางอยู่อย่างเรียบร้อย ข้ายังอ่านไม่จบเลยแต่คิดว่าคงยังไม่อ่านตอนนี้ เดินผ่านเข้าไปยังห้องน้ำก่อนจะเปลื้องผ้าลงอาบปีกทั้งหกถูกเรียกมาขัดทำความสะอาดหลังจากไม่ได้ทำเสียนาน

               "จะแอบมองข้าอีกนานไหมครับ" ตั้งแต่เข้ามาข้าก็รู้สึกได้ถึงสิ่งที่ไม่ปกติอยู่อย่างหนึ่งคือน้ำในอ่างมีเจ็ดจุดกระเพื่อมไหวตอนข้าเปลื้องผ้า ข้าล่ะอยากรู้นักว่าใครกันที่เข้ามาในห้องข้าแถมยังมีครบเลย

               "โดนจับได้เสียแล้ว" ยังๆ ยังมีหน้ามายิ้มหน้าระรื่นอีก สี่เทวทูตที่แอบอยู่ในห้องข้านั้นมิใช่ใครเลยนอกจากอัครเทวทูตนั่นแหล่ะ ผ้าคลุมลอยมาพันตัวข้าไว้เมื่อข้าลุกขึ้น

               "..." เดินออกมาจากห้องน้ำข้าไม่พูดไม่จาสักคำข้าใส่เสื้อผ้าจนเรียบร้อยพวกเขาก็ไม่ได้พูดอันใดก่อนจะถูกยกให้ลอยขึ้นจบลงด้วยการถูกเหวี่ยงลงบนเตียง

               ตุบ!

               "อ๊ะ!" ข้าถลึงตาใส่พวกเขาแทบเป็นแทบตายสุดท้ายก็ต้องทำเสียงฮึดฮัดออกมากอดอกหันหน้าไปทางอื่นโดยไม่มองพวกเขาตามด้วยการถูกสะกิดที่ต้นแขนและเสียงกระเง้ากระงอดที่ถูกเปล่งออกมา

               "คาริเอล"

               "..." ไม่สน

               "นี่~"

               "...." บอกว่าไม่สนไง ไม่ต้องมาทำเสียงออดอ้อนเลยนะ! เดี๋ยวใจอ่อนไม่รู้ไง!

               "คาริเอล พูดกับพวกข้าหน่อยสิ ข้าไม่ชอบเลยที่เจ้าเงียบเช่นนี้"

               "เฮ้อ~ พูดอะไรอีกล่ะ?" สุดท้ายก็ใจอ่อนอีกจนได้!

               "พรุ่งนี้จะไปแล้ว ไม่ลาพวกข้าหน่อยเหรอ"

               "ก็ได้ๆ ยืนเรียงแถวสิครับ"

               "?" แม้จะสงสัยแต่พวกเขาก็ยังทำตามข้าเป็นอย่างดี ข้าต้องลาพวกเขาก่อนสินะเนี่ย ก็เล่นมาหาข้าทั้งหมดเลยนี่นะ

               "พรุ่งนี้ข้าจะไปโลกมนุษย์แล้ว ตอนนี้ข้าบอกได้ว่าข้าไปไม่นานนักข้าจะกลับมาหาพวกท่านบ่อยๆ อีกอย่างข้าแค่ไปเที่ยวเล่นที่โลกมนุษย์พวกท่านจะไปหาข้าเมื่อไหร่ก็ได้จริงรึไม่ครับ เพราะฉะนั้นไม่ต้องลากันหรอกเนอะ" ข้าบอกกับพวกเขาที่ยืนอยู่

               "เฮ้อ มีรุ่นน้องอย่างเจ้าทำให้ข้าปวดหัวจริงๆ" > ราฟาเอล

               "เดินทางดีๆล่ะ ไว้ข้าจะลงไปเล่นด้วย" > กาบรีเอล

               "อย่าลืมมากลับมาบ่อยๆนะคาริเอล" > เรมีเอล

               "ใครทำร้ายเจ้า มาบอกข้าเดี๋ยวข้าจะสงเคราะห์มันลงนรกไปเอง" > ซารีเอล

               "ไม่รู้อะไรให้มาถามข้านะ" > ยูริเอล

               "อย่าให้มนุษย์เอาเปรียบเจ้าได้ล่ะน้องเล็กของข้า" > รากูเอล

               "แล้วจะไปเยี่ยมนะ" > มิคาเอล

               "ข้าดีใจที่มีพวกท่านเป็นท่านพี่ แล้วข้าจะกลับมาบ่อยๆนะครับ จริงสิ...ไว้ข้าจะซื้อของฝากกลับมาให้เยอะๆเลยนะครับ" ข้ายิ้มหวานให้ทุกคนก่อนที่พวกเขาจะแยกกันไปทำตามหน้าที่ของตน มีพี่ชายดีก็อย่างนี้แหล่ะนะ

---------------
เช้าวันต่อมา

               "ท่านคาเอลครับ~ มาแล้วครับ" ข้ารีบวิ่งมาหาท่านคาเอลตรงลานกว้างที่เคยเดินทางไปโอลิมปัสนั่นแหล่ะ ตอนนี้ข้าพร้อมที่จะไปท่องเที่ยวบนโลกมนุษย์แล้ว!

               "พร้อมแล้วใช่รึไม่" ท่านคาเอลตรัสถาม

               "พร้อมแล้วครับ ข้าพร้อมแล้ว"

               "ดี งั้นก่อนจะลงไปข้ามีนี่ให้" ท่านคาเอลเรียกบางอย่างออกมา มันคือสร้อยคอสีเงินอันหนึ่งมันดูเรียบๆแต่ข้ารู้สึกได้ถึงพลังของมัน "ใส่มันไว้และห้ามถอดเป็นอันขาดหากเจ้าไม่จวนตัวจริงๆ มันจะช่วยสะกดพลังเทพของเจ้าเอาไว้ให้อยู่ในระดับปกติ อยู่บนโลกมนุษย์เจ้าควรเรียนรู้วิธีใช้ชีวิตแบบมนุษย์เสียอย่าเที่ยวเล่นให้มากนักเข้าใจรึไม่"

               "ครับ ข้าทราบดี" ข้ารับมันไปใส่ไว้

               "อ้อ...อีกอย่าง หากอยากกลับมาเจ้าก็เอ่ยนามข้าแล้วกัน" 

               แว๊บ!!!

               กำชับทุกอย่างเสร็จสรรพ ข้าก็เหมือนหัวหมุนติ้วๆ แรงลมตีปะทะใบหน้าและลำตัวจนข้าแสบหมดท่านคาเอลท่านส่งข้ามาแบบอุกกาบาตเลยเรอะ! ระหว่างที่ลอยอยู่บนฟ้าข้าพยายามเรียกบีกออกมาแต่ดูเหมือนว่าสร้อยที่ท่านคาเอลให้มาจะใช้ได้ดีเกินคาด ปีกถูกเรียกออกมาเพียงแค่คู่เดียวเท่านั้น

               สองปีกทำให้ข้าเคลื่อนไหวได้ช้ากว่าที่คิดเสียอีก ข้ามองหาที่ๆปลอดคนก่อนจะร่อนลงที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ข้าก็ไม่ทราบว่าที่นี่มันที่ไหนเหมือนกัน ตอนนี้ข้าอยู่ในของวัยรุ่นในโลกนี้แล้วแต่ข้าลืมไปว่าผมข้ามันยาว เห็นทีจะต้องตัดหน่อยแล้ว แบบนี้ก็ดีเหมือนกันข้าจะได้ลองใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาบ้าง เริ่มจากคนธรรมดาที่ไม่มีเงินเนี่ยแหล่ะ! แต่ว่า มืดแบบนี้ข้าจะไปหางานกับเงินได้ที่ไหนล่ะ?

               "กรี๊ดดด ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" ข้าหันขวับไปทันทีด้วยความสงสัยจึงวิ่งตามเสียงนั้นไป ข้าพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง นาง เอ๊ย เธอวิ่งมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

               "เป็นอะไรรึเปล่าครับคุณ มีอะไรให้ข้า เอ่อ...ให้ผมช่วยไหม?" คราวนี้คงต้องเปลี่ยนจาก 'ข้า' เป็น 'ผม' แล้วสินะ ดูจากภาษาแล้วตอนนี้ผมคงถูกส่งมาอยู่ที่อเมริกาสินะ? ท่านคาเอลเลือกได้ถูกใจผมจริงๆ

               "ช่วยด้วยค่ะ! มีคนจะถูกรุมทำร้ายค่ะ เขามาช่วยฉันแล้วเขาก็สั่งให้ฉันหนีมา คุณช่วยเขาทีนะคะ แจ้งตำรวจให้ที" เธอพูดอย่างเร็วแต่ว่าตอนนี้ผมไม่มีโทรศัพท์น่ะสิ แม้แต่เงินสักบาทยังไม่มีเลย! 

               "ใจเย็นๆนะครับคุณ ผมคงช่วยแจ้งตำรวจไม่ได้แต่ผมจะไปช่วยผู้ชายคนนั้นเองคุณช่วยบอกผมทีครับว่าเขาอยู่ไหน" เธอพยายามสงบสติลงและชี้ไปทางตรอกแห่งหนึ่ง ผมก็เลยวิ่งไปดูตามที่เธอบอกมา

               ผลั๊วะ! ตุบ! โครม!

               ดูท่าจะจริงแหะ แล้วใครเป็นคนรุมคนถูกรุมล่ะเนี่ย! เท่าที่ข้ายื่นหน้าออกมามองข้าเห็นผู้ชายคนหนึ่ง กำลังถูกล้อมโดยผู้ชายสามคนแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแถมยังนิ่งเกินไปด้วยซ้ำ

               "มาขัดขวางการกินของพวกฉันทำไม"

               "พวกนายจะมาหากินที่นี่ไม่ได้ ไปสะก่อนที่จะไม่ได้กลับไปอีก" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่น้ำเสียงนั่นทำให้ผมกลัวขึ้นมาอย่างน่าประหลาดรู้สึกเหมือนกับว่าเขาจะทำจริงๆตามที่พูด

               "พูดอะไรของแกวะ อยากตายรึไง!" คอเสื้อถูกกระชากขึ้นมาด้วยมือข้างเดียวจนตัวเขาลอยหวือแต่ก่อนที่พวกมันจะได้ทำอะไรเขาพวกมันก็หันหน้ามาทางผมสะก่อน "ใคร!"

               เฮือก!

               "อ๊ะ...!" ยังไม่ทันได้ออกวิ่งผมก็ถูกยกขึ้นด้วยมือข้างเดียวของพวกมันสะก่อน มาที่โลกมนุษย์วันแรกก็เจอตัวประหลาดแล้วเหรอวะเนี่ย ดีจริงชีวิตข้า! ท่านคาเอลนะท่านคาเอลส่งข้ามาเป็นเศรษฐีไม่ได้รึไงครับ! ไม่ลืมที่จะบ่นในใจ ..แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายตรงหน้านี้คงไม่ต้องการให้ช่วยแล้วล่ะนะเป็นผมากกว่าที่ต้องให้เขาช่วย! "ปล่อยผมนะ"

               "เฮ้พวก! ฉันว่าเราได้อาหารแล้วว่ะ!" พวกมันหันไปตะโกนบอกพวกเพื่อนอีกสองคนของมันและลากผมไปด้วย ผมมองไปโดยที่ไม่ละสายตาจากชายที่ถูกยกจนตัวลอยเช่นเดียวกันกับผม เสี่ยววินาทีที่สบกับดวงตาสีเลือดของอีกฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้เหมือนมีความรู้สึกบางอย่างผ่านเข้ามาผิวกายปะทะแสงไฟสลัวๆนั่นทำเอาผมใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มีเสน่ห์ ช่างมีเสน่ห์เกินไปแล้ว! หัวใจผมเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงดาเมจของผู้ชายตรงหน้านี้รุนแรงเกินไปแล้ว!

               เขาดูมีเสน่ห์มากจนผมใจเต้นไม่เป็นระส่ำ ว่าแต่ทำไมข้าถึงได้รู้สึกแบบนี้กันนะ ขนาดเหล่าท่านพี่ตอนเจอกันครั้งแรกผมยังไม่รู้สึกแบบนี้เลยคาซิริสก็เช่นกัน แต่นี่แค่หนุ่มตาสีเลือดหัวก็ดำแต่ผิวขาวสว่างแม้แต่ใบหน้าก็มองไม่ชัดแท้ๆ

               "น้องสาว เธอนี่กลิ่นหอมชะมัดเลย'' ไม่ว่าเปล่ามันซุกเข้ามายังคอของผมด้วยสองมือพยายามกันหน้ามันไว้ไม่ให้มันซุก

               "โอ๊ย!'' เหมือนผมจะถูกมันกัดเข้าที่มือจนเลือดไหลออกมาแล้วมันก็เลียกินเลือดของผม แล้วมันก็ผละออกมาทำหน้าเหมือนมีความสุขมากที่ได้กินเลือดของผมแล้วนั่นมันอะไร! ...เขี้ยว! มันคือเขี้ยว ตามการคาดการณ์ของผมแล้ว เผ่าพันธุ์ที่มีเขี้ยวกินเลือดเป็นอาหารหลักๆ ที่ผมคิดได้ก็คือ แวมไพน์!!

               "อ่าา... เลือดนี่ทั้งหวานทั้งอร่อยเลยว่ะ หึๆ ดูเหมือนว่าการมาครั้งนี้ของพวกเราจะได้ของดีๆกลับไปแล้วสิ'' หาา... เลือดผมเหรอหวานอร่อย บ้ารึเปล่า! ผมกุมมือที่เปื้อนเลือดเอาไว้แต่มันยังไหลไม่หยุดดูท่าจะเป็นแผลใหญ่เลยทีเดียว แวมไพน์มีจริงเหรอเนี่ย นี่มันเกินไปแล้ว ผมไม่คิดว่ามันจะมีอยู่จริง! 

               "ไหนเอามาให้ฉันลองชิมสิ" ว่าแล้วมันก็มากระชากมือผมเข้าไปเลียชิมเลือดสีแดงที่ไหลออกมา ''จริงว่ะ ทั้งหอมทั้งหวานเลย แบบนี้เอาไปขายให้พวกเลือดบริสุทธิ์คงได้เยอะน่าดู''

               "ก่อนอื่นขอเจ้านี่ไปก่อนแล้วกัน!!'' 

               "อ๊ะ!" ผู้ชายที่จับชายตาสีเลือดอยู่ปล่อยมือก่อนจะคว้าตัวผมวิ่งออกไปทันทีมันไวจนผมไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเส้นสีที่เป็นแสงไฟข้างทาง แต่มาได้ไม่นานก็รู้สึกเหมือนผมถูกปล่อยจนตัวหลุดออกจากอ้อมแขนของผู้ชายคนนั้นตัวผมพุ่งเร็วมากจนชนเข้ากับของแข็งบางอย่าง

               ตูม!! ครืดดด

               "อัก!'' ร่างผมอัดกระแทกเข้ากับเสาไฟที่ตั้งอยู่ข้างถนนอย่างแรงแถมยังถูกลากไปตามถนนกว่าจะหยุด ด้วยที่ตอนนี้พลังของผมถูกลดให้เหลือน้อยนิดจึงถูกกระแทกจนกระอัก ดีที่ไม่เป็นไรมากล่ะมั้งนะ... ตอนนี้ผมหัวหมุนไปหมดแต่ยังพยายามลุกขึ้นมามองดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ภาพที่เห็นคือผู้ชายที่ลักพาตัวผมออกมากำลังถูกเพื่อนฉีกกระชากร่างออกเป็นชิ้นๆ ตอนนี้สมองผมเริ่มเบลอแล้วผมต้องหนีจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ส่วนหนุ่มตาสีเลือดนั่นป่านนี้คงหนีไปแล้วล่ะมั้งนะ

               "เฮ้! มันจะหนีไปแล้ว'' เสียงตะโกนไล่หลังมาก่อนคอผมจะถูกกระชากกลับไปอีก

               "อื้อ... ปล่อย แค่ก!'' ผมพยายามเปล่งเสียงและรวบรวมแรงทั้งหมดผลักมันออกไปจนมันปลิวออกไป สมองที่เบลออยู่ก็ยิ่งเบลอเข้าไปอีกเมื่อพลังถูกใช้ ดูเหมือนท่านคาเอลจะกดพลังผมไว้ต่ำเกินสินะ ระหว่างที่กำลังจะเอนตัวลงไปด้านหน้าก็เหมือนจะถูกรับเอาไว้ แต่ตอนนั้นผมประคองสติไม่อยู่แล้วได้แต่ภาวนาว่าจะไม่ถูกจับไปขายจริงๆ...

_______________

               "อือ..." ร่างบางลุกขึ้นมาเมื่อรู้สึกตัวความปวดแล่นเข้ามาที่สมองและตามร่างกายของคาริเอลจนต้องจกมือเรียวขึ้นมาบีบนวด สิ่งที่สงสัยอยู่ตอนนี้คือ เขาอยู่ที่ไหน? เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เขาหลับไปแล้วล่ะ? ตัวเมื่อคืนคือแวมไพน์จริงๆใช่ไหม? "ปวดหัวชะมัด"

               เฮือก!!

               "..." ร่างบางตกใจจนสะดุ้งเมื่อมองไปเห็นนัยน์ตาสีแดงมองมาที่ตนเองความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเห็นแถมมองแล้วยังใจเต้นอีก! นัยน์ตาสีเลือดนั่นเหมือนชายที่เห็นเมื่อคืนเลย เขาเป็นใครกัน? หรือว่าจะเป็นผู้ชายคนเมื่อคืนจริงๆ? แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน

               "เอ่อ ...ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

               "ฉันเป็นคนพานายมาเอง" เปะเลย เสียงเดียวกันเสียงทรงเสน่ห์เมื่อคืนไม่มีผิดแถมตอนนี้ผมยังมองเห็นใบหน้าเขาชัดด้วย นี่มันไม่ใช่หนุ่มแว่นแล้วแถมยังเป็นหนุ่มหล่อเหลาในคราบหนุ่มแว่น!

               "แล้วเมื่อคืน..." หลังจากที่คาริเอลพูดเขาก็ดูเหมือนจะชะงักไปเล็กน้อย คาริเอลไม่รู้ว่าเพราะอะไรหรอกนะ แต่เขาจะบอกออกไปตามที่คิด "คุณเป็นแวมไพน์เหรอ?"

               "!!!" คราบนี้นัยน์ตาเขาไหววูบแปลกๆ "นายจำได้?"

               "ได้สิทำไมผมจะจำไม่ได้ รึคุณจะบอกว่าคุณลบความทรงจำผมรึไง?" เขาดูชะงักไป ดูเหมือนเขาจะลบความทรงจำร่างบางจริงๆ แต่แล้วทำไมคาริเอลถึงไม่เป็นอะไรล่ะ? "อย่าบอกนะว่าเป็นความจริง!"

               "เอะอะอะไรกันครับนายท่าน" เสียงของผู้ชายอีกคนดังขึ้นเรียกชื่อของคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงเรียกความสนใจจากคาริเอลไปด้วย เขามองชายแปลกหน้าผู้มาใหม่ "อ้าวตื่นแล้วเหรอ?"

               "ครับตื่นแล้ว งั้นช่วยบอกผมที ว่ามันเรื่องอะไรกัน?" คาริเอลแสร้งไม่เข้าใจทั้งที่จริงเข้าใจอยู่เต็มอกว่าเขามาอยู่กับแวมไพน์จริงๆอย่างที่คิด แถมยังพยายามลบความจำเขาอีก เสียใจด้วยนะที่คาริเอลไม่ใช่คนธรรมดา

               "โว้วๆ ใจเย็นๆ" ชายคนที่เข้ามาใหม่นั้นมีผมสีเงินพูดขึ้น

               "คุณคิดว่าผมจะใจเย็นได้รึไง? พวกคุณเป็นแวมไพน์แล้วพยายามจะลบความทรงจำผมเนี่ยนะ ผมไม่เย็นหรอกนะผมจะไปจากที่นี่!" คาริเอลทั้งโวยวายและจะลงจากเตียง แต่ด้วยว่ารีบเกินไปจึงหน้ามืดจะล้มแต่พอดีกับชายที่เจอเมื่อคืนมารับไว้ก่อน "อ๊ะ ...ปล่อยผม"

               "ใจเย็นๆ แล้วฟัง!" เขาตะคอกทำให้คาริเอลชะงักก่อนจะหยุดฟัง "จริงอยู่ที่ฉันเป็นสิ่งที่มนุษย์แบบนายเรียกว่าแวมไพน์ และพยายามลบความจำนาย แต่นั่นเพราะมันจะทำให้นายไม่เป็นอันตราย แบบเมื่อคืนอีก ถ้านายรู้นายอาจจะถูกล่าแบบนั้นฉันจึงต้องลบความจำนายเรื่องนั้น แต่ไม่คิดว่าจะลบความจำนายไม่ได้ผล"

               "แล้วคุณจะทำอะไรกับผม?"

               "ตามจริงแล้วต้องฆ่า แต่พวกฉันไม่ใช่พวกนั้นจึงไม่ฆ่านาย แต่นายจะออกไปไหนไม่ได้ตอนนี้ กลิ่นเลือดของนายแรงเกินไป"

               "กลิ่นเลือดแรง?"

               "เลือดนายกำลังเป็นที่ต้องการในหมู่แวมพ์ชั้นสูงและเลือดบริสุทธิ์ พวกมันเชื่อว่ามนุษย์ที่มีเลือดพิเศษหรือบลัดวิมพ์จะทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้น พวกมันจึงได้เริ่มเสาะหามนุษย์พวกนี้และจัดการจับไปขายยิ่งพิเศษมากยิ่งได้ราคาดี นั่นเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากให้เกิดขึ้น"

               "แล้วผมจะถูกจับไปขายด้วยไหม?"

               "ถ้านายอยู่ที่นี่นายจะไม่เป็นไร แต่ถ้านายออกไป นายคงไม่รอดแน่ ตอนนี้นายก็รู้แล้วฉันให้นายเลือกว่าจะอยู่ที่นี่โดยการยอมเป็นแบบพวกฉันหรือจะออกไปจากที่นี่แล้วเป็นอาหารให้พวกนั้น" เขาบอกกับคาริเอล

               "ผมจะไม่รบกวนพวกคุณใช่ไหม?"

               "ไม่หรอก ที่นี่มีแค่ฉันกับนายท่านสองคน มีนายมาอยู่ด้วยคงไม่ทำให้บ้านเราเต็มหรอก อ้อ..แล้วจะไม่โทรไปบอกพ่อแม่หน่อยรึไง ระวังทางบ้านเขาเป็นห่วงนะ" ผู้ชายอีกคนพูดขึ้น เขาดูนิสัยดีเหมือนกัน

               "ผม...ผมไม่มีบ้านหรอก พ่อแม่ก็ด้วย" คาริเอลว่าแล้วทำหน้าซีดลง

               "นายเป็นเด็กกำพร้าเหรอ?"

               "อืม"

               "อ่า ..เข้าใจแล้ว นายก็อยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกันนะช่วงนี้" ผู้ชายผมเงินตอบ

               "ขอบคุณครับ เอ่อ... แล้วพวกคุณกินเลือดกันรึเปล่า?" คาริเอลถาม

               "กินสิแต่พวกเราไม่ได้กินแบบพวกที่นายเจอหรอกนะ เราจะมีบลัดเมทที่จะให้เลือดเราซึ่งเป็นมนุษย์อยู่ เดี๋ยววันนี้เขาคงมาให้นายเห็นเองล่ะ"

               "เอ่อ แล้วพวกคุณไม่กินพวกเลือดสัตว์อะไรแบบนั้นเลยหรอ?"

               "ไม่นะ พวกเราไม่นิยมกินเลือดสัตว์ จริงสิแล้วนายชื่ออะไรล่ะ" 

               "ผมเหรอ ...ผมคาริเอล จะเรียกคาริลหรืออะไรก็ได้ทั้งนั้น แล้ว...พวกคุณล่ะ?"

               "ฉันลูซ ส่วนคนผมเงินนี่ชื่อเวสเปอร์ ยินดีที่ได้รู้จัก" ลูซเอ่ย ...ช่วยบอกเขาทีว่าผมชอบเขา!

               "เช่นกันครับ ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วก็ฝากตัวด้วยนะครับ" ได้ทีก็ฝากตัวเสร็จสรรพเลย โชคหล่นทับคาริเอลแล้วสิ ...ดูเหมือนในโชคร้ายจะมีโชคดีซ่อนอยู่บ้างนะ

               ปิ๊งป่อง~

               "ดูเหมือนว่าบลัดเมทของเราจะมาแล้ว ขอตัวก่อนนะ ไปเถอะครับนายท่าน" เวสเปอร์บอกคาริเอลเมื่อได้ยินเสียงออด และเชิญลูซไปด้วย

               "นายพักเถอะ มีอะไรก็เรียกเวสท์แล้วกัน"

               "ครับ ขอบคุณที่ช่วยผมนะ"

               "ไม่เป็นไร" ว่าแล้วก็เดินออกไปเลย ส่วนคาริเอลก็สอดหัวลงในผ้าห่มและหลับไป

---------------
คาริเอล's part

               "...เอล"

               "..ริเอล"

               "คาริเอล!"

               "อืออ... ว่าไงครับ?" ผมปรือตาตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกได้ถึงเสียงเรียกจากใครบางคน เหลือบมองก็เห็นลูซที่กำลังถืออะไรอยู่

               "หิวรึยัง ฉันให้เวสเปอร์สั่งอาหารมาให้"

               "ขอบคุณครับ ลำบากคุณแย่เลย" ผมรับโต๊ะเล็กที่มีชามข้าวต้มนั่นมาแล้วเริ่มลงมือทาน "เอ่อ แล้วคุณจะทำให้ผมเป็นพวกคุณตอนไหน?"

               "กินข้าวเสร็จแล้วฉันจะทำให้นายเป็นพวกฉันเอง ตอนนี้กินก่อนเถอะ เพราะนายจะไม่ได้กินมันอีก" ทำไมพูดแบบนี้ อย่าบอกนะว่าจะฆ่าผม ผมนึกว่าพวกเขาจะให้ผมทำสัญญาเลือดอะไรแบบนั้นสะอีกคิดแล้วหน้าก็ซีด

               "ไม่ต้องห่วงฉันไม่ได้จะฆ่านายหรอก แค่จะทำอะไรนิดหน่อยเท่านั้นเอง" ฟู่~ ก็นึกว่าอะไรยังดีที่ผมยังควบคุมสติได้อยู่ อีกอย่างผมก็ไม่ใช่มนุษย์ แค่เทพที่ถูกกดพลังจนคล้ายมนุษย์เท่านั้นเอง

               ผมยิ้มและตั้งหน้าตั้งตากินต่อรสชาติของอาหารบนโลกมนุษย์ยังอร่อยเหมือนเดิม แต่ตอนนี้อยากกินอะไรหวานๆบ้างแล้วนี่สิ แต่คงต้องอดไปก่อนล่ะนะเพราะตอนนี้ผมไม่อยากทำให้พวกเขาผิดสังเกตที่แผลของผมหายไปด้วยสิ ตอนนี้ผมเป็นมนุษย์นี่นา หึๆ

               "ผมทานเสร็จแล้ว เริ่มเลยไหมครับ?"

               "อืม หลับตาสิ" ผมหลับตามที่บอก

               "....อ๊ะ!" ไม่นานก็รู้สึกได้ถึงแรงกัดเข้าที่ต้นคออย่างแรงจนรู้สึกเจ็บแปลบและความรู้สึกเหมือนถูกเข็มฉีดอะไรเข้าไปในคอ ที่บอกว่าจะไม่ได้กินอีกนี่คือแบบนี้สินะ บ้าเอ้ย!

               "คุณทำอะไร!จากที่ผมผลักเขาออกเขาก็เลียเลือดที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากจนสะอาด ในร่างผมก็ไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอะไรเลยแม้แต่ลูซยังมองผมแปลกๆและไม่ยอมตอบคำถาม

               "...."

               "...." เราสองคนมองหน้ากันเงียบๆอย่างไม่มีใครพูดอะไรออกมา คล้ายว่าลูซกำลังรออะไรบางอย่าง

               10 นาทีผ่านไป

               30 นาทีผ่านไป ก็ยังไม่เกิดอะไรขึ้นกับตัวผม

               "เวสท์ มานี่หน่อยสิ"

               "ครับ นายท่าน" แม้ผมจะได้ยินลูซเอ่ยเบาๆ แต่เวสเปอร์กลับได้ยิน เขาโผล่มาทันทีที่ลูซเรียก แต่น่าแปลกที่เขาเรียกลูซว่านายท่าน เขาคงเป็นลูกน้องลูซล่ะมั้งนะ "หรือว่าพิษของนายท่านจะใช้ไม่ได้ผลกับเขา?"

               "มีความเป็นไปได้เพราะฉันเคยลบความทรงจำเขาแล้วแต่ไม่ได้ผล นายลองใช้พิษของนายสิ" เวสเปอร์พุ่งเข้ามากัดคอผมอีกคนแต่ผมห็ไม่รู้สึกอะไรเหมือนเดิม

               "ริเอล ...หรือว่านายไม่ใช่มนุษย์?" คำถามของลูซพร้อมกับชื่อที่เรียกผมทำให้ผมได้สติ อุตส่าห์ว่าจะปิดเป็นความลับแล้วเชียวนะ เฮ้อ... แต่ตอนนี้ยังไม่อยากให้ความแตกคงต้องแถไปก่อนล่ะนะ

               "ผมเป็นมนุษย์ธรรมดานะ"

               "อืม ...บางทีริเอลอาจจะเป็นลูกครึ่งแวมพ์นะนายท่าน"

               "ไม่..ฉันไม่รู้สึกถึงพลังของแวมพ์ในตัวเขา แต่ฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น" นอกจากลูซจะหล่อแล้วยังจะฉลาดอีก เขาดูออกมาผมไม่ใช่ลูกครึ่ง แต่ช่างเรื่องนี้ไปก่อน นี่ทำไมผมต้องมานั่งให้พวกเขาวิเคราะห์ด้วยวะเนี่ย

               "เอ่อ ...เดี๋ยวก่อนครับ เมื่อกี้พวกคุณบอกว่าผมไม่มีการเปลี่ยนแปลงสินะ แสดงว่าที่พวกคุณทำเมื่อกี้คือจะทำให้ผมเป็นแวมไพน์ใช่ไหม?"

               "ใช่ เพราะนั่นคือสิ่งที่เราจะทำให้ริเอลรอดจากการตามล่าไปได้ ในเมื่อริเอลไม่ใช่คนธรรมดาและไม่ใช่แวมพ์ ทางที่ดีที่สุดตอนนี้คือริเอลต้องอยู่ใกล้กับฉันและนายท่านเข้าไว้แล้วเพื่อป้องกันไม่ให้ริเอลถูกล่านายท่านกับฉันจะช่วยริเอลได้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องนำไปให้พวกวอล์ฟดูแล" 

               "อืม ให้ฉันดูแลก็ได้...ริเอลนายคิดว่าไง?" ลูซว่า ผมกรีดร้องในใจ แน่นอนว่าผมถูกชะตากับลูซตั้งแต่แรก มีเหรอที่จะปฏิเสธโอกาสนี้

               "ผมยังไงก็ได้ครับ" ตกลงกันเสร็จสรรพห้องนอนข้างห้องของลูซก็ตกเป็นของผมซึ่งที่นี่เป็นบ้านหลังใหญ่ผมไม่รู้ว่าตั้งอยู่ที่ไหนชื่อเมืองอะไรและผมก็ไม่อยากจะรู้เท่าไหร่นัก ดูท่าผมจะเป็นที่สนใจพอสมควร อีกอย่างด้วยร่างกายนี้ผมคงไม่เป็นอะไรง่ายๆ น่าแปลกตรงที่ว่าลูซและเวสเปอร์ไม่คิดว่าผมเป็นคนไม่ดีรึไง? ถึงได้ยอมให้อยู่ด้วยง่ายๆ แค่คิดว่าถ้าตัวผมเป็นคนอื่นแล้วลูซจะยอมดูแลอยู่ข้างกายเขาแบบนี้ผมก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที

               "นี่เวสเปอร์ครับ ทำไมคุณถึงเรียกลูซว่านายท่านล่ะ?" ตอนนี้ค่ำแล้วผมกับเวสเปอร์ออกมาซื้อของใช้ส่วนตัวที่ห้องสรรพสินค้าใกล้ๆ ซึ่งทุกอย่างสำหรับผมถูกเวสเปอร์จัดการให้หมดเรียกได้ว่าผมอยู่ดีกินดีสบายมากถึงขนาดไม่ต้องทำอะไรกันเลยทีเดียวขนาดนี่แค่วันที่สองเองนะ แต่ดูเหมือนเวสเปอร์จะจัดการให้ผมเป็นพิเศษ อีกอย่างในหมู่แวมไพน์ด้วยกันเขาจะเรียกเผ่าพันธุ์ตัวเองว่า 'แวมพ์' ส่วนพวกหมาป่านั้นจะถูกเรียกว่า 'วอล์ฟ'

               นอกจากเวลากินอาหารของพวกเขาที่ผมไม่ได้ไปยุ่งด้วย แต่เวลากินอาหารของพวกเขาผมจะไม่เห็นมนุษย์ที่มาให้อาหารเลย อีกอย่างคงจะเป็นเพราะผมไม่อยากจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเขามากนัก

               "เพราะนายท่านเป็นคนช่วยฉันไว้น่ะ"

               "เหมือนผมเหรอ?"

               "อืม เพียงแต่ฉันเป็นแวมพ์เลือดบริสุทธิ์เท่านั้นไม่ใช่บลัดวิมพ์แบบนาย" 'บลัดวิมพ์' คือพวกที่มีเลือดพิเศษดูเหมือนว่าเผ่าพันธุ์แวมพ์จะเรียกกันแบบนั้นดูท่าเขาคงไม่อยากพูดถึงมัน ผมก็ไม่ถามต่อ

               "ไปกันเถอะ เลือกผักเสร็จรึยัง?" อ้อ ...ลืมบอกไปว่าผมน่ะนอกจากจะมาซื้อของใช้จำเป็นแล้วผมยังมาเลือกซื้ออาหารด้วยนะ นอกจากจะได้อยู่สบายแล้วยังได้ของฟรีอีก มีหรือเทพอย่างคาริเอลจะไม่ชอบ หึๆ

               "เสร็จแล้ว เวสเปอร์จะพาผมกลับเลยรึเปล่า?"

               "อืม นายท่านรออยู่ กลับกันเลยแล้วกันอีกอย่างนี้ก็ถึงเวลาบลัดเมทจะมาแล้วด้วย" 'บลัดเมท' คือผู้ที่ให้เลือดแก่เหล่าแวมพ์ ส่วนมากในหมู่ชนชั้นสูงจะไม่นิยมใช้บลัดเมทร่วมกัน

               "ครับ"

---------------

               "กลับมาแล้วนายท่าน" เปิดประตูบ้านเข้ามาผมก็เห็นผู้ชายแปลกหน้าแปลกตาสองคนนั่งอยู่ตรงข้ามกับลูซ คนแรกหน้าตาหน้ารักดีผมสั้นสีทองอ่อนๆตัวก็ขาวแต่เป็นผู้ชายช่างน่าเสียดาย อีกคนดูโตขึ้นมาหน่อยแต่ก็ยังคงความน่ารักเอาไว้อยู่ท่าจะเป็นพี่น้องกับคนแรก สองคนนี้ดูไม่เหมือนแวมพ์เลยแหะ?..

               "อืม ...ได้เวลาแล้วเวสท์" ว่าจบทั้งสี่คนก็หายเข้าไปในห้องอีกห้องที่เวสเปอร์เคยบอกว่าเป็นห้องรับประทานอาหารของพวกเขา ทำไมต้องไปในห้องด้วยล่ะ? หรือว่าสองคนนั้น... มิน่าล่ะ แต่พอคิดแบบนั้นแล้วผมก็รู้สึกหงุดหงิดมาสะดื้อๆ ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร เท้าก็กระทืบปึงปังกลับเข้าไปในครัวเพื่อเอาของไปเก็บและหาอะไรทำเพื่อลดความหงุดหงิดให้เบาบางลง

               ผ่านไป10นาทีทั้งสี่ก็ออกมาจากห้อง ส่วนผมก็ทำอาหารหั่นผักอยู่ที่ในครัว เสียงคุยกันยังคงดังมาแม้จะไม่รู้ว่าคุยอะไรแต่เสียงย่ำเท้าที่เดินไปเดินมาในบ้านทำให้รู้ว่าสองคนนั้นยังไม่กลับไป

               "อ๊ะ!" แรงชนที่ข้อศอกทำเอามือผมโดนมีดบาด สายตาก็ตวัดกลับไปมองคนที่มาชนเมื่อกี้ ใบหน้าหวานๆนั่นกลับยืนแสยะยิ้มอยู่ "ทำแบบนี้ทำไม?"

               "ก็เปล่านี่"

               "ก็แล้วไป" พูดเสร็จก็ไม่ได้สนใจแผลที่มือและคนข้างๆ แผลยังคงถูกปล่อยเอาไว้แบบนั้นเพราะผมไม่ได้ใช้พลังรักษา ก่อนหันกลับไปตั้งหน้าตั้งตาหั่นผักต่อโดยไม่สนคนข้างๆเลย "อ๊ะ...นี่!"

               เพล้ง!!!

               "โอ๊ยย!!!" เสียงนั่นไม่ใช่เสียงของผมหรอกครับ เสียงของผู้ชายหน้าหวานอีกคนที่เป็นบลัดเมทของทั้งสองคนนั่นต่างหาก ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นลงไปนั่งอยู่ที่พื้นพร้อมด้วยเศษจานที่แตกและมีเลือดไหลออกมาจากการถูกบาดด้วย

               "เกิดอะไรขึ้น? ริเอลนาย..." ทันทีที่เข้ามาเห็น ตามสถาณการณ์ตอนนี้แล้วผมคงเป็นฝ่ายผิดสินะ ก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามนั้น เพราะยังไงแก้ตัวไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอก ภาพมันฟ้องสะขนาดนั้น... ดูเหมือนว่าจะมีคนประกาศสงครามกับผมแล้วสินะ!

               "ใช่ เมื่อกี้ผมเป็นคนผลักคุณคนนี้ล้มแล้วจานมันก็เลยแตก ขอโทษนะครับที่ผมสร้างความเดือดร้อนให้" ผมว่ายิ้มๆและเก็บเข้าบัญชีเอาไว้ ผมต้องเอาคืนแน่ในวันหน้าตอนนี้เขาอยากทำอะไรก็ให้เขาทำไป...

               "ทำไมนายต้องทำแบบนั้นล่ะ?" ลูซถามสายตาที่เขามองมานั่นคาดเดาไม่ออกเลยว่ากำลังคิดอะไร

               "เรื่องนั้นถามคุณสองคนนั้นเถอะครับ ผมขอตัวก่อนนะ" ว่าจบก็เลี่ยงเดินออกมาจากในครัวเข้าห้องของตัวเอง ตอนนี้ผมยังคงเป็นคนป่วยอยู่นะ บาดแผลเต็มตัวทั้งแขนและขา แต่ไม่ว่ายังไงผมก็เป็นเทพ แผลอาจหายเร็วกว่าปกติเท่านั้นเอง ประตูถูกล็อกเอาไว้ผมมองดูมือทั้งสองข้าง แผลถูกกรีดเป็นรอยยาวและเลือดที่ยังไม่หยุดไหลทำเอาผมต้องรีบไปล้างแผลทำแผลโดยเร็วดีที่ไม่ลึกมากเท่าไหร่ที่ไหลซิบๆคงเพราะแผลยังใหม่อยู่นั่นเอง ด้วยที่ว่าเวสเปอร์เอากล่องพยาบาลมาไว้ให้ผมทำแผลตามตัวจึงมีมันอยู่ในห้อง แล้วผมก็นั่งทำแผลไปเงียบๆ...


----- 100% -----



#มาแล้วค่ะช้าเช่นเดิมขออภัยที่ปล่อยให้รอนานนะคะ
#เอลเอลชอบผู้ชายหล่อค่ะไม่ต้องแปลกใจ

#ไรท์นั้นมีความคิดจะแต่งแบบแฟนตาซีหลุดโลกเยอะมาก หวังว่าจะไม่ทำให้เบื่อกันนะ ฮา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

1,408 ความคิดเห็น

  1. #1335 ploybrf2 (@ploybrf2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 20:38
    ชอบค่ะไรท์แต่งหนุก
    #1335
    0
  2. #1245 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 23:12
    ถ้าถึงเวลาก็ทบย้นทบดอกเลยละ
    หึหึ...
    #1245
    0
  3. #491 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:10
    อย่าไปยอมมมมมม ต้องเอาคืน
    #491
    0
  4. #237 TANATOS LOVE VER (@yasimin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 21:30
    คาริเอลอย่ายอมลูก ฟัดกับไปเป็นล้านเท่าให้พวกมันไม่กล้าเสนอหน้าอีกเลย????????????????
    #237
    0
  5. #216 Krataituaglom (@Krataituaglom) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 17:06
    คาริเอลควรใช้มารยานะ อย่าไปยอมมมมม
    #216
    0
  6. #215 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 13:44
    ว่าแล้วต้องร้ายแบบในละครไทย//หนูคาริลดูกากลงเลยนะ --''
    #215
    0
  7. #214 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 09:40
    ว่าแล้วเชียว
    #214
    0
  8. #213 missmaud (@missmaud) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 09:14
    พอเหนว่าบลัดเมทน่ารัก เรดาห์สาววายวิเคราะห์ไว้แล้วว่าแม่มต้องร้ายย!!!
    #213
    0
  9. วันที่ 18 มกราคม 2560 / 06:46
    ไม่เบื่อเลยแต่อยากให้นางแข็งแกร่งมากๆจะได้มีแรงสู้ได้
    #212
    0
  10. #211 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 06:44
    ให้นางมีพลังก็ยังดี
    #211
    0
  11. #210 fredfefe (@fredfefe_12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 06:30
    อย่างน้อยให้พลังนางสักนิดก็ยังดีค่ะ ไม่ก็พานางไปฝึกซักที
    #210
    0
  12. #209 เรื่อยๆลอยๆ (@100943) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 00:38
    พลังของคาริเอลตอนนี้ที่โนจำกัดใว้ประมาณเท่าไรค่ะ ( คิดเป็น % )
    เป็นแวมไพร์น่าจะได้กลิ่นเลือดจากคาริเอลสิ ( เพราะเห็นบอกถูกกรีดเป็นทางยาวเลือดใหลไม่หยุด )
    คาริเอลเอาคืนให้หนักๆเลย
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #209
    0
  13. #208 chiychimn (@chiychimn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 00:33
    ให้เอลใช้พลังได้หน่อยก็ดีนะคะสงสารสู้ใครไม่ได้เลย
    #208
    0
  14. #206 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 23:31
    เอลจะใช้พลังอะไรไม่ได้เลยเหรอคะแบบนี้ งี้ก็เป็นมนุษย์ธรรมดา? แล้วทักษะการต่อสู้อะไรงี้ไม่มีติดตัวเลยเหรอ
    #206
    0
  15. #205 meawwii2 (@meawwii) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 23:24
    เรื่องนี้เอลจะมีฮาเร็มมั้ยคะ -..-
    #205
    0
  16. #204 ebony967 (@ebony967) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 23:21
    ไม่เบื่ออะตายไปก่อนเพราะค้าง...
    #204
    0
  17. วันที่ 17 มกราคม 2560 / 18:14
    รู้สึกว่าเวลานางเจอผู้ชายจะมีความอ่อนแอแปลกๆ
    #203
    0
  18. #202 มังกรพยศ (@kolos) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 16:38
    มีความค้างงงงง 5555
    #202
    0
  19. #200 Lovely_Otaku (@Lovely_Otaku) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 22:33
    คาริเอล เค้าจะคอยเฝ้าดูแลอยู่ห่างๆนะ โชคดี~~~
    #200
    0
  20. #199 saiikun (@patiya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 22:13
    อ่ะหะ หลากหลายแนวจริงฟ
    #199
    0
  21. #198 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 20:49
    แง๊งง เอลเอลถูกทำร้ายยย!~
    #198
    0
  22. #197 fredfefe (@fredfefe_12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 18:39
    พอใส่สร้อยแล้วแลดูกากด๋อยสุดๆไปเลยคาริเอลพยายามเข้านะ
    #197
    0
  23. #196 Momumame (@Momumame) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 17:45
    ชอบมากเลยคะไรท์
    #196
    0
  24. #195 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 15:59
    ไรท์มาให้ค้างอีกละ555
    #195
    0
  25. #194 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 15:54
    ,ชอบมากค่ะ
    #194
    0