The last one กับดักรักร้าย คุณชายสองหน้า

ตอนที่ 19 : Ch.17 เรื่องของพรีม 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ม.ค. 58


 

พรีม: พระผู้เป็นเจ้า ลูกเป็นทุกข์เกินกว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแล้ว










 

ในขณะที่คิดว่าวันนี้จะต้องดีขึ้น ฉันกลับรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก เป็นเช้าที่ตื่นมาแล้วรู้สึกหดหู่สุดๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นต่อเนื่องเมื่อฉันเดินออกจากห้องน้ำ

 

โนแอล 230 สาย! บ้าน่า นี่เขาโทรหาฉันทั้งคืนเลยหรอเนี่ย ฉันที่กำลังกดโทรกลับไปหาเขา ก็เปลี่ยนมารับสายแทนเมื่อเขาโทรเข้ามาอีก

 

(ทำไมเพิ่งรับสาย ฉันโทรไปทั้งคืนเเล้วนะ)

 

“ฉันปิดเสียงไว้ทั้งคืนเลย นายโทรมาทำไมตั้งเยอะแยะเนี่ย มีอะไรเกิดขึ้นหรอ”

 

(ตอนนี้อยู่ไหน ฉันจะไปรับ)

 

“มีอะไรก็บอกกันก่อนได้มั้ย นายทำให้ฉันใจคอไม่ดีนะ”

 

(ฉันก็ไม่ดีเหมือนกัน เป็นเรื่องของพรีม เอาเป็นว่าฉันจะไปรับเธอ แล้วค่อยคุยกันบนรถ)

 

“ก็ได้ มารับที่ร้านกาแฟของติณห์ได้มั้ย เดี๋ยวจะส่งที่อยู่ไปให้”

 

(โอเคเลย เผื่อไอ้ติณห์จะช่วยพวกเราได้)

 

หลังจากที่เขาวางสายไป ฉันก็รีบแต่งตัวพลางโทรหาพรีมไปด้วย แต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย ใจคอไม่ดีจริงๆ
เเล้วนะ อยู่ๆมาหายไปแบบนี้ ยิ่งได้ยินเสียงร้อนรนของโนแอลแล้วคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ ฉันส่งข้อความไปหาโฮย่าให้เขาไปเจอกันที่ร้านติณห์ด้วยอีกคน ก่อนจะลงมาเจอเฮียธันนั่งกินข้าวอยู่เงียบๆ

 

“เฮีย ได้ยินข่าวพรีมบ้างมั้ย”

 

“ไม่อ่ะ” เขาตอบแล้วกินต่อไปอย่างไม่สนใจกันเลย

 

“คีย์ไม่ได้บอกอะไรบ้างหรอ”

 

“ทำไมจะต้องบอก เรื่องของมันกับพรีมไม่เกี่ยวกับเฮีย เลิกถามได้แล้ว”

 

“เฮียไม่ต้องทำเป็นไม่อยากจะคุยกับมีนหรอกนะ เพราะมีนก็ไม่อยากคุยกับเฮียสักเท่าไหร่หรอก”

 

“อย่าทำให้เฮียอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ได้ป่ะ” เฮียวางช้อนลงเสียงดัง ฉันกอดอกเดินไปนั่งลงตรงหน้า

 

“อารมณ์เสียกับเรื่องที่ตัวเองสร้างขึ้นเองน่ะหรอ?

 

“ก็มีนนั่นแหละ! เฮียเพิ่งเสียหุ้นให้ติณห์ไป รู้มั้ยว่าป๊าโทรมาบ่นเฮีย แล้วก็กำลังจะกลับมาเร็วๆนี้ด้วย
มีนเองก็เตรียมตัวรอรับโทษได้เลย”

 

“มีนไม่จำเป็นต้องรับโทษหรอกนะ เพราะมีนไม่ได้ทำอะไรผิด”

 

“ผิดสิ ก็มีนคบกับติณห์นี่”

 

“แล้วมันผิดตรงไหน? เฮียโคตรไร้สาระเลย มีนไปดีกว่า ไม่อยากคุยกับคนนิสัยแย่ๆ” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นหนี ได้ยินเสียงเฮียโวยวายตามหลังมา  อยากจะรู้จริงๆว่าถ้าป๊ามาแล้วใครกันแน่ที่จะเป็นคนผิด ฉันมั่นใจนะว่าไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

 

“เฮ้มีน ขึ้นรถเร็ว”

 

“อ้าวโนแอล ไหนว่าจะไปเจอกันที่ร้านติณห์ไง”

 

“พอดีฉันนึกขึ้นได้ว่ายังไงก็ต้องผ่านหมู่บ้านเธออยู่แล้ว ก็เลยเลี้ยวรถมารับนี่แหละ”

 

“แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก” ฉันเดินขึ้นไปนั่งข้างเขา โนแอลมีสีหน้าเคร่งเครียดจนฉันอดเครียดตามไม่ได้ คงไม่ใช่เรื่องดีอย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย

 

“นายไปที่ร้านติณห์ด้วยนะ โฮย่ากำลังจะไปที่นั่น”

 

“อื้ม ยังไงเราก็ต้องมานั่งคุยกันอยู่ดี ว่าจะทำยังไง”

 

“ทำยังไง หมายความว่าไง ไหนนายเล่าเรื่องทั้งหมดมาทีสิ”

 

“คืองี้นะ ฉันเห็นพรีมกับเชไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ก็พอจะรู้มาพักนึงแล้วว่าทั้งคู่คบกัน แต่เชมันก็บอกว่าพรีมเป็นแค่กิ๊ก ไม่ได้มีอะไรจริงจังและไม่ให้บอกเธอ ฉันก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พักหลังๆทั้งคู่ทะเลาะกันบ่อยขึ้น เรื่องคีย์ พรีมดูน่าสงสารมากนะ แล้วเมื่อวานตอนเย็น ทั้งคู่ก็ทะเลาะกันอีก เหมือนครั้งนี้พรีมจะไม่ไหวสุดๆแล้ว ฉันแอบตามพรีมไปเห็นยืนอยู่บนสะพานตั้งนานเป็นชั่วโมง ตอนนั้นถ้าพรีมคิดสั้นโดดลงไปยังไงฉันก็เข้าไปช่วยทัน แต่ตอนนี้ฉันไม่มั่นใจเลยจริงๆว่าถ้าพรีมเกิดคิดสั้นขึ้นมาจริงๆ มันจะเป็นยังไง”

 

“ว่าไงนะ.. คิดสั้นหรอ?!” ฉันนั่งกระพริบตารัวๆอย่างสงบสติอารมณ์ มันเกิดขึ้นได้ยังไง พรีมเนี่ยนะจะ
คิดสั้น

 

“ยิ่งเมื่อวานก่อนนอน เพื่อนที่คณะฉันโทรมาบอกว่าพรีมมาขอยานอนหลับไปตั้งเยอะ บอกว่าฉันให้มาขอ ตอนนั้นแหละที่ฉันสงหรณ์ใจไม่ดี เลยโทรหาเธอ แต่เธอดันไม่รับสายซะนี่”

 

“ขอโทษนะ ฉันไม่รู้จริงๆว่าจะเป็นเรื่องนี้”

 

“ตอนนี้เราต้องช่วยกันหาทางติดต่อพรีมให้เจอ”

 

“ไปหารือกันพร้อมโฮย่าเถอะ เผื่อเขาจะรู้อะไรบ้าง” โนแอลพยักหน้า ก่อนจะดีดนิ้วขึ้นเสียงดัง

 

“เธอเป็นเพื่อนสนิทกับพรีมนี่ เธอต้องรู้อะไรบ้างแหละ ใช่มั้ย”

 

“ก็รู้นะ..” ฉันย้อนคิดไปถึงวันนั้นที่พรีมร้องไห้ออกมาต่อหน้า และเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง ฉันถอนหายใจก่อนจะเล่าเรื่องวันนั้น “พรีมเคยเล่าให้ฉันฟังนะ บอกว่าที่คบกับคีย์เพราะโดนบังคับ พรีมเช่าหอที่พ่อคีย์เป็นเจ้าของ แม้แต่เรื่องล่าสุดเฮียธันยังบังคับไม่ให้พรีมบอกฉันเลยว่าพวกเขาหลอกฉัน ส่วนเรื่องเช
พรีมบอกว่าเชเคยเป็นแฟนเก่า ก่อนที่คีย์จะบังคับให้เลิก แต่เรื่องปัจจุบันระหว่างเชกับพรีมฉันไม่รู้จริงๆ พรีมเล่าให้ฟังแค่นี้”

 

“หมายความว่าที่ผ่านมาพรีมก็อยู่อย่างโดนบังคับตลอดเวลาเลยสิ”

 

“คิดว่าใช่นะ ตั้งแต่รู้จักกันมาพรีมก็ไปไหนมาไหนกับคีย์ตลอด ขนาดพรีมเล่าความจริงแล้ว ฉันยังไม่คิดว่าเรื่องนี้จะทำให้พรีมคิดสั้นได้ แต่มันก็น่าคิดจริงๆ เพราะมันน่าจะมีเรื่องที่พวกเราไม่รู้อีกเกี่ยวกับคีย์ พรีมแล้วก็เช” โนแอลขมวดคิ้วจนมันผูกกันเป็นปม ฉันเองก็เครียดจนต้องนวดขมับตัวเองวนไปวนมา โนแอลเลื่อนกระจกลงก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

 

“แล้วที่เธอบอกว่าเรื่องล่าสุดที่โดนหลอกนี่คืออะไร ใครหลอกเธอ”

 

“ก็เรื่องที่เฮียฉันไปพนันกับติณห์ไว้ไง”

 

“พนันอะไร?” เขาเลิกคิ้วถาม

 

“นายไม่รู้เรื่องเลยหรอ ก็ที่พี่ชายฉันไปพนันกับติณห์เอาไว้ว่าถ้าจีบฉันติดจะยกหุ้นไร่กาแฟของตัวเองให้ครึ่งนึง ไม่พอยังให้คิมมาหลอกฉันให้รักเขาซะงั้น เพื่อที่ฉันจะไม่ไปรักกับติณห์ โคตรน้ำเน่าอ่ะพวกนาย”

 

“เดี๋ยวนะ.. ให้คิมมาหลอกให้เธอรัก?

 

“ก็ใช่ไง นี่โนแอล ไม่ต้องมาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ด้วยเลย เพื่อนนายนั่นแหละไม่ได้รักฉันเลย แล้วมาหลอกให้รัก ฝากไปบอกเขาด้วยล่ะว่าฉันเกลียดเขาแล้ว”

 

“เห้ย ฉันไม่รู้เรื่องด้วยจริงๆนะ ถ้าเป็นไอ้เชล่ะคงรู้ แต่ที่ฉันรู้คือคิมไม่ได้หลอกเธอสักหน่อย หมอนั่นชอบเธอมาตั้งนานแล้ว”

 

“พูดบ้าอะไรของนาย มาถึงตอนนี้แล้วไม่ต้องโกหกกันหรอก ฉันกับคิมเราจบกันแล้ว นายไม่ต้องช่วยเพื่อนตัวเองเลย”

 

“เอาไว้หาพรีมให้เจอแล้วเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันใหม่แบบจริงๆจังๆแล้วกัน โน่น โฮย่ายืนรอหน้าเครียดเเล้ว” เขาจอดรถหน้าร้านก่อนที่เราจะพากันเดินเข้าร้านพร้อมกับโฮย่า

 

“ไหนมีเรื่องอะไรกัน” โฮย่าเปิดปากถามก่อนใคร ติณห์เองก็รอฟังคำตอบอยู่เหมือนกัน ฉันมองหน้า
โนแอลเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดที่ฉันกับเขาคุยกันก่อนหน้านี้บนรถ

 

ระหว่างที่เล่าโฮย่าแสดงสีหน้ากังวลอย่างมาก ติณห์เพียงแค่นั่งฟังเงียบๆ สองมือกุมกันอย่างใช้ความคิด ทันทีที่เล่าจบทุกคนต่างก็เงียบเหมือนกำลังต่างคนต่างใช้ความคิด และก็เป็นติณห์ที่พูดขึ้นก่อนใคร

 

“มันก็เป็นไปได้สูงนะว่าพรีมจะคิดสั้นจริงๆ”

 

“แล้วเราจะทำไงกันดีล่ะ ในเมื่อติดต่อพรีมไม่ได้เลย” ฉันถามอย่างเป็นกังวล

 

“ในเมื่อโทรไม่ติด ทำไมเราไม่ไปหาพรีมที่หอของคีย์กันล่ะ”

 

“นั่นสิ ทางที่ดีโทรเช็คกับคีย์ตอนนี้เลยดีกว่า” โฮย่าพูดพร้อมกับหยิบไอโฟนขึ้นมาต่อสาย รออยู่ไม่นานเขาก็คุยกับปลายสายด้วยสีหน้าที่เครียดขึ้นกว่าเดิม

 

“หมอนั่นว่าไงบ้าง” ฉันถามอย่างร้อนรน สีหน้าไม่สู้ดีของโฮย่าทำเอาใจแป้ว

 

“พรีมไม่กลับหอมาสามวันแล้ว บอกคีย์ว่าจะมาอยู่กับฉันสักพัก คีย์เลยไม่ได้คิดอะไร ฉันยังไม่ได้บอกเขาหรอกนะว่าพรีมลาออกแล้ว แถมยังติดต่อไม่ได้ ไม่อยากให้เขาคิดมาก”

 

“แต่คีย์ควรรู้นะ เผื่อเขาจะช่วยอะไรได้บ้าง” ติณห์แย้ง

 

“งั้นเราก็โทรตามคีย์กันเลยดีกว่า รวมถึงเชด้วย” โฮย่าบอก ฉันบีบมือให้กำลังใจตัวเองเบาๆ

 

“งั้นมีนกับโนแอลรอพวกนั้นอยู่ที่นี่ ฉันกับติณห์จะออกไปตามหากับพวกเพื่อนที่คณะ เผื่อพรีมจะไปอยู่กับเพื่อนๆคนอื่น” ฉันพยักหน้ารับ โฮย่าวิ่งออกจากร้านตามด้วยติณห์

 

ไม่นานนักคีย์ เชกับคิมก็มาถึงร้าน ฉันเบือนหน้าหนีคิมที่มองมาทางฉัน โนแอลเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
คีย์กับเชได้แต่มองหน้ากันเงียบๆ

 

“พวกนายทั้งสองช่วยเล่าได้มั้ย ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพรีม พวกนายทำอะไรพรีม”

 

“ก็อย่างที่พรีมเล่า ฉันบังคับพรีมตลอดเวลาที่ผ่านมา บังคับให้เลิกกับเช แล้วฉันจะให้พรีมพักได้ฟรีๆ พรีมไม่มีญาติที่ไหนเลย พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ติดต่อกันนานแล้ว พรีมส่งตัวเองเรียนมาตั้งแต่มอต้น รวมถึงได้ทุกเรียนฟรี ฉันมันเห็นแก่ตัวเองที่บังคับพรีมมาโดยตลอด” คีย์ลูบหน้าตัวเองอย่างหมดแรง เชกำหมัดจ้องคีย์เขม็ง เป็นคิมที่ตบบ่าเชเป็นเชิงให้ใจเย็น

 

“แล้วนายล่ะเช เรื่องนายกับพรีมมันเป็นยังไง”

 

“ฉันคิดว่าพรีมคบกับคีย์ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าพรีมโดนคีย์บังคับ เราแอบคบกันไม่ให้ใครรู้ แน่นอนว่าพอพรีมจะเลิกเพราะกลัวคีย์จับได้ ฉันก็บังคับไม่ให้เลิก จนเมื่อวาน ฉัน..”

 

“อะไร” โนแอลถามอย่างสงสัย เมื่อเชไม่เล่าต่อเสียที

 

“ฉันขืนใจพรีม”

 

“ว่าไงนะ!!” พวกเราสามคนประสานเสียงพร้อมกัน ฉันมองหาอะไรมาหมายจะฟาดเขาอย่างโมโห แต่คีย์ไวกว่าพุ่งเข้ากระชากเช ก่อนจะต่อยไม่ยั้ง

 

“มึงมันเลว ทำกับพรีมอย่างงั้นได้ไง มึงแมร่งโคตรเลวเลย”

 

คีย์กร่นด่าในขณะที่ยังต่อยเชอยู่ ฉันยืนมองอย่างทำอะไรไม่ถูก คิมพยายามเข้าไปช่วยเช โนแอลก็เช่นกัน กรีนรีบวิ่งมาช่วยดึงคีย์ออกอีกคน เชพยุงตัวขึ้น ใบหน้าช้ำและมีเลือดออกเต็มไปหมด

 

“มึงว่ากูเลว มึงก็เลวไม่แพ้กันหรอกว่ะคีย์ ถ้าพรีมเป็นอะไรไปมึงก็มีส่วนผิด!” เชถุยน้ำลายลงกับพื้นอย่างโมโห คีย์จะเข้าไปต่อยเชอีกครั้งแต่คิมมาขวางเอาไว้

 

“แทนที่จะต่อยกันอย่างกับหมา เอาเวลานี้ไปตามหาพรีมดีกว่ามั้ย”

 

“ก็ได้ แล้วเดี๋ยวมึงมาเคลียร์กับกูอีกทีด้วยไอ้เช” คีย์ชี้หน้าเชอย่างคาดโทษ ซึ่งเชทำเพียงแค่นหัวเราะ

 

“ฉันจะไปตามพรีมตามที่ๆฉันกับเขาเคยไปด้วยกัน ถ้าได้เรื่องแล้วจะโทรบอก” คีย์ว่าแล้วก็เดินชนไหล่เชออกไป

 

“ฉันไปด้วย” ยังไม่ทันที่จะเดินตามไป คิมก็ดึงเเขนเอาไว้เสียก่อน

 

“เธอไปกับฉัน เชมึงไปตามที่ๆเคยไปกับพรีมนะ โนแอลไปกับเช” ว่าแล้วก็ดึงฉันออกมาจากร้าน

 

“เดี๋ยวๆ ทำไมฉันต้องไปกับนาย”

 

“ไปกับฉันเนี่ยแหละดีแล้ว อย่ามัวแต่เสียเวลาเถียงกันเลย หาพรีมสำคัญที่สุด”

 

“ก็ได้ๆ ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมต้องมากับนายด้วย เราจบกันไปแล้ว นายมันก็แค่คนหลอกลวงป่ะ
ไม่เข้าใจจริงๆ” ฉันขึ้นรถเขาในขณะที่ยังบ่นอุบอิบอยู่คนเดียว คิมปิดประตูดังปัง ทำเอาฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะทำหน้าจริงจัง

 

“รู้ว่าเราจบกันไปแล้ว ที่ให้เธอมากับฉันเพราะเธอพอจะรู้จักพรีม น่าจะรู้ว่าพรีมจะไปที่ไหนบ้าง ส่วนเชไปกับโนแอล เพราะเชรู้จักพรีมเหมือนกัน น่าจะไปที่ๆพรีมไปได้ ที่ให้ไปกับโนแอลเพราะเชคงขับรถเองไม่ได้ เธอก็เห็นสภาพมันเเล้วนะ ทีนี้เข้าใจยัง?

 

“เข้าใจก็ได้!” ฉันกระแทกเสียงตอบ ก่อนจะกอดอกหน้ามุ่ยมองออกไปนอกรถ

 

“ช่วยหันมาคุยกันก่อน เธอคิดว่าพรีมจะไปที่ไหน”

 

“คิดว่าสวนสาธารณะแถวๆมอนะ ลองไปที่นั่นกัน” คิมพยักหน้ารับ เขาออกรถไปอย่างนิ่มๆ ระหว่างทางเราไม่ได้พูดอะไรกัน มีเพียงฉันที่เหลือบมองเขาเป็นพักๆ

 

เขาขอบตาคล้ำขึ้น ใบหน้าก็ซูบลงเล็กน้อย เคราก็เยอะขึ้น นี่ไม่ได้ดูแลตัวเองเลยหรือไงกันนะคนๆนี้

 

โทรศัพท์บนตักสั่นเรียกความสนใจจากเราทั้งสองได้มาก ฉันกดเปิดอ่านข้อความที่โฮย่าส่งมาแล้วต้องเบิกตาโตอย่างดีใจ

 

“โฮย่าเจอพรีมแล้ว! นายขับรถไปตามที่อยู่นี้เลยนะ”  คิมเพิ่มความเร็วขึ้น ฉันได้แต่นั่งบีบมือตัวเองอย่างประหม่า ถึงจะเจอพรีมแล้วก็ตาม แต่โฮย่าน่าจะโทรมาบอกนะ นี่ส่งมาเพียงข้อความสั้นๆเท่านั้นเอง

 

“ขับเร็วกว่านี้ไม่ได้หรอ”

 

“เร็วกว่านี้ก็ได้ไปเจอยมบาลแทนพรีมน่ะสิ ใจเย็นๆหน่อย”

 

“ก็ฉันอยากเจอเพื่อนเร็วๆนี่นา” ฉันหันไปแยกเขี้ยวใส่คิม ซึ่งเขากำพวงมาลัยรถไว้แน่น ตามไรผมมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย

 

คงไม่ได้มีแต่ฉันเเล้วล่ะที่ประหม่า ถือว่ายังดีมากที่คิมสามารถควบคุมสมาธิให้ขับรถได้โดยไม่เกิดอุบัติเหตุ

 

ไม่นานนักเราก็มาถึงหอพักเก่าๆที่รอบๆบริเวณมีแต่คนน่ากลัวๆอยู่ แต่ละคนสักลายเต็มตัว มีพวก
ขี้เหล้าขี้ยาอยู่ค่อนข้างเยอะ สังคมแถวนี้น่ากลัวมากจริงๆ ไม่รู้ว่ายัยพรีมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

 

“เดินอยู่ข้างหลังฉัน” คิมรีบเดินมาจับมือและดึงฉันไว้ข้างหลังทันที เมื่อมีผู้ชายวัยรุ่นเดินเข้ามาใกล้

 

“อ๊ะ นั่นโนแอลนี่”

 

“มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” คิมถามโนแอลเมื่อเราเดินเข้าไปใกล้ เขากำลังยืนสูบบุหรี่อยู่กับติณห์ด้วยใบหน้าคร่ำเครียด บอกฉันทีว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่ะ

 

“เมื่อกี้ โฮย่ากับเชอยู่ข้างในแล้ว ห้อง 106”

 

“แล้วทำไมไม่เข้าไปด้วยกันวะ” คิมถาม ฉันบีบมือเขาแน่นอย่างกลัวคำตอบ

 

“เข้าไปมาแล้ว” โนแอลตอบ ก่อนจะหลบตาฉัน ติณห์เองก็เช่นกัน เขาไม่กล้ามองหน้าฉัน

 

“งั้นเราเข้าไปกันเถอะคิม” เขาบีบมือตอบให้กำลังใจ ก่อนที่เราจะเดินเข้าไปในตัวหอแห่งนี้

 

ประตูห้อง 106 ถูกแง้มไว้ เสียงสะอื้นดังขึ้นเบาๆ ฉันเริ่มใจไม่ดี คิมหันมาพยักหน้าให้ก่อนจะเดินนำเข้าไป

 

คิมยืนตัวแข็งทันทีที่เข้าไป ฉันเลยค่อยๆเบี่ยงตัวเพื่อมองภาพเบื้องหน้า ภายในห้องแคบๆที่แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลย มีเพียงฟูกนอนเก่าๆอยู่กลางห้อง พรีมซึ่งนอนหลับพริ้มถูกเชกอดเอาไว้ เขาร้องไห้ราวกับจะขาดใจ โฮย่าที่นั่งกับพื้นอย่างหมดแรงอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง เอาแต่พร่ำบอกว่าไม่จริง พร้อมกับส่ายหน้าไปมา

 

ฉันดึงมือออกจากคิม เดินเข้าไปหาพรีมที่นอนแน่นิ่งช้าๆ ใบหน้าหวานกลายเป็นขาวซีดไม่มีแม้แต่รอยเลือดฝาดที่เจ้าตัวชอบนักหนา ริมฝีปากแห้งแตกไร้การบำรุง รอบๆตัวมีเม็ดยาสีขาวมากมายหล่นเกลื่อน พร้อมกับกระปุกยา ข้างฉลากระบุไว้ว่ายานอนหลับ

 

“พะ พรีม” เสียงอันสั่นเทาเรียกพรีมหวังให้เพื่อนลืมตามายิ้มให้ ฉันเอื้อมไปจับมือพรีม ซึ่งมันเย็นเฉียบ
นี่พวกเรามาช้าไปจริงๆใช่มั้ย สายไปแล้วใช่มั้ย

 

“พรีม ตื่นสิ” ฉันออกแรงเขย่าพรีมไปมา เชเองยังคงกอดพรีมเอาไว้แน่น เสียงสะอื้นของเขาทำให้ฉันแทบบ้า น้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นของฉันที่ดังแข่งกับเช

 

“ฮึก ฮืออออออออออออ” ฉันร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างเสียใจสุดขีด มันไม่จริงใช่มั้ย ฉันเขย่าพรีมไปมาอย่างไม่หยุด หวังให้พรีมตื่นขึ้นมา

 

“ฉันขอโทษพรีม ฉันน่าจะช่วยเธอตั้งแต่แรก ฮึก พรีมตื่นขึ้นมานะ ฮึก เราจะไปอยู่ด้วยกัน ฉันจะไม่ให้คีย์หรือใครมาทำร้ายเธอ ฮึก พรีมมม”

 

“พอเถอะมีน” คิมเดินมาหยุดฉันเอาไว้ ไม่ให้เขย่าตัวพรีมอีก

 

“โนแอล โนแอลอยู่ไหน บอกโนแอลมาช่วยพรีมที พรีมแค่หลับไปเฉยๆ บอกโนแอลมาดูที พรีมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย คิม ไปตามโนแอลมาที! พรีมแค่หลับไป ไปตาม..” คิมดึงฉันไปกอดไว้แน่น เขาลูบหลังปลอบฉัน ในขณะที่ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างกับไม่เคยร้องมาก่อน

 

“พรีม!” คีย์ที่เพิ่งมารีบวิ่งมาดูพรีม ฉันได้แต่มองอย่างเสียใจ ทำไมฉันไม่เอะใจในเรื่องนี้ ทำไมวันนั้นที่พรีมเล่าเรื่องนี้ฉันถึงไม่ช่วยเพื่อน จนในที่สุดมันก็สายไป

 

ฉันกอดคิมไว้แน่น ความอบอุ่นที่ฉันโหยหามาหลายวัน เหมือนเกราะกำบังช่วยปลอบโยน คิมไม่พูดอะไรเพียงแต่กอดตอบฉันแน่นเช่นกัน

 

ไม่นานนักตำรวจก็มาพาร่างไร้วิญญาณของพรีมไปชันสูตร  คีย์เป็นคนจัดการเรื่องวัด ฉันยังคงร้องไห้ไม่หยุด แค่คิดถึงหน้าพรีมน้ำตามันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

คิมอยู่กับฉันตลอดเวลา จนกลับมาบ้าน เฮียธันเองก็ตกใจ ทุกคนต่างช็อคไปตามๆกัน จนผลชันสูตรออกมาว่าพรีมกินยาเกินขนาด

 

ฉันรู้สึกเหมือนจะขาดใจทุกครั้งที่นึกถึงหน้าพรีม ที่ผ่านมาฉันคิดแต่เรื่องของตัวเอง คิดแต่ว่าทุกคนมีเรื่องปิดบังฉัน ทำให้ลืมนึกถึงคนข้างตัวอย่างพรีม ท่าทางแปลกๆของพรีม ฉันก็ไม่เคยนึกถามเลยสักนิด ถ้าเทียบเรื่องที่พรีมเจอแล้ว เรื่องของฉันกลายเป็นเรื่องเด็กๆไปเลย

 

 

 

งานศพของพรีมจัดไปอย่างเรียบง่าย มีเพื่อนในคณะที่มางาน ไร้วี่แววของพ่อแม่พรีม เชกับคีย์ยังคงเงียบ ไม่มีใครกล้าไปพูดอะไรกับเขาทั้งสอง พวกเขาต้องเสียใจมากแน่ๆ เป็นความเจ็บปวดที่จดจำไปอีกนานเลยล่ะ

 

ส่วนฉันกับโฮย่าก็ดีขึ้นบ้างแล้ว มีเพียงบางครั้งที่ฉันอดคิดไม่ได้ว่ามันเป็นความผิดของฉัน ถ้าฉันช่วยพรีมทันเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น ถ้าคืนนั้นฉันรับสายโนแอลตั้งแต่แรก แล้วไปออกตามหาพรีม มันคงไม่สายเกินไป

 

ถึงแม้ฉันจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น แต่จริงๆแล้วมักจะแอบร้องเวลาที่อยู่คนเดียว ฉันเสียเพื่อนไปทั้งคนเลยนะ

 

รูปที่เราถ่ายด้วยกันถูกหยิบออกมาวางเกลื่อนห้อง รอยยิ้มของพรีมนั้นมักจะสดใสเสมอ ไม่ว่านานแค่ไหน ฉันจะจดจำรอยยิ้มของเธอไว้ตลอดไปนะ พรีม

 

 TALK: ไม่มีอะไรจะพูดนะคะตอนนี้ TT
เป็นครั้งแรกที่ไรต์พิมพ์ไปมือสั่นไป พร้อมกับน้ำตาไหลอย่างสงสารพรีม 


ปล.เหลืออีกไม่เกินสองตอนจริงๆค่ะ เรื่องนี้ก็จะจบแล้ว
ใครอยากอ่านเรื่องของเฮียธันต่อบ้างคะ? ช่วยเม้นต์กันหน่อยนะคะว่าจะอ่านต่อมั้ย
ถ้าไม่มีใครอยากอ่านหรืออ่านน้อย ไรต์จะได้ไม่เขียนเรื่องเฮียตัวแสบต่อค่ะ


 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #115 tdpdekting (@datdp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:24
    ไรท์ใจร้ายทำไมให้พรีมตายอ่ะ รู้ป่ะว่าเค้าร้องไห้ คือไม่ได้สงสารคนตายเขาหลุดพ้นแล้วแต่สงสารคนที่ยังอยู่อ่ะtt
    #115
    0
  2. #108 Lisa William (@lisawilliam-1997) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:25
    ฉากเรียกน้ำตา แงงงงงงงง
    #108
    0
  3. #105 earn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 19:59
    รออยู่นะคะ
    #105
    0
  4. #103 เป๊ปซี่น้อย (@pepsi06) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 01:16
    เศร้าจัง
    #103
    0