The last one กับดักรักร้าย คุณชายสองหน้า

ตอนที่ 8 : Ch.6 หึง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 มิ.ย. 57

 



ตอนที่ 6 หึง



           ลมยามเย็นพัดเอื่อยๆโดนกระดิ่งที่แขวนไว้หน้าบ้าน แต่ไม่ดังอะไรมากมาย ฉันนั่งจ้องมอง กระดิ่งที่แขวน ไว้อย่างเลื่อนลอย คิ้วผูกเป็นปมแน่นจนต้องยกนิ้วโป้งไปนวดคลายออกเบาๆ

      ตอนนี้โฮย่าบินไปเรียนต่อได้สามวันแล้ว โดยไม่มีการติดต่อใดๆกลับมาเลย คนรอบข้างฉัน ยังคงทำตัวน่าสงสัยอีกเหมือนเคย รวมถึงพรีมเพื่อนสนิทคนเดียวที่เหลืออยู่ตอนนี้ด้วย

      และนี่คือเหตุผลที่ฉันมานั่งหมดอาลัยอยู่หน้าบ้านยามเย็นในตอนที่ไม่มีใครอยู่บ้านแบบนี้ ไม่ว่า จะคิดยังไงฉันก็คิดไม่ออกจริงๆว่ามันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันแน่ เริ่มตั้งแต่เฮียธันที่ยอมให้ฉันคบกับคิมง่ายๆ

ทั้งๆที่ตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ชายหน้าไหนได้เข้ามาใกล้ฉันเลยสักนิด พวกที่มาจีบส่วนใหญ่มัก จะหายไปเองไม่มาตอแยฉัน ซึ่งนั่นก็เดาไม่ยากว่าเป็นฝีมือเฮีย แต่พอมาวันนี้ทำไมถึงง่ายดาย อาจจะมีไม่ ชอบหน้าคิมบ้างในครั้งแรก แต่เจอกันครั้งที่สองเฮียกลับชอบใจคิมมาก แล้วยังทำกับสนิทกันมานาน

ส่วนคิม หมอนั่นยอมมาเป็นแฟนหลอกๆของฉันง่ายๆโดยไม่หวังผลตอบแทนอะไร จะว่าเขาเป็นคนดี ก็คงไม่ใช่ถึงขนาดนั้นหรอก แถมยังรู้จักกับโฮย่า ถ้าวันก่อนฉันไม่นึกขึ้นได้ว่าเขารู้ประวัติฉันระเอียดยิบ ตอนที่มานั่งให้เฮียธันสัมภาษณ์ในบ้านวันนั้นฉันก็คงไม่คิดอะไรมากอย่างนี้หรอกนะ

โฮย่านี่ยิ่งแล้วใหญ่ ท่าทางพิรุธอย่างเห็นได้ชัด ขนาดจะไปเรียนต่อนอกตั้งครึ่งปียังไม่มีบอกกล่าว ทิ้งไว้แต่จดหมายพร้อมคำพูดปริศนาชวนให้งง เฮ้ออออ ไหนจะพรีมที่เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม ่ยอมพูด แล้วเรื่องผู้ชายคนนั้นที่ตามฉันมาจากบ้านไปถึงห้องโฮย่าอีก มันชวนให้ปวดหัวมาก  :’(

ฉันจับหัวตัวเองที่ปวดตุบๆ เมื่อทนไม่ไหวจึงเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้านั่งลงไปโรงพยาบาลทันที ไหนๆ เฮียธันก็ไม่อยู่บ้านแล้ว คิมก็ติดธุระอะไรไม่รู้ โทรมาทำเป็นบอกว่าจะซื้อกระเพาะปลาเจ้าโปรดมาฝาก ชริ ทำเป็นใจดีไม่รู้มัวแต่ไปจีบสาวที่ไหน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของฉันอยู่ดี

แค่หมันไส้ จริงๆนะ แค่นั้นจริงจริ๊งงง

ฉันเดินเตาะเเตะไปตามทางเดินในโรงพยาบาลอย่างช้าๆ วันนี้เป็นอะไรที่เหนื่อยมาก การนั่งคิด นอนคิดเรื่องบางเรื่องมันทำให้เราเสียพลังงานไปมากได้เหมือนกันนะเนี่ย

“ยัยมีน ว่าไงสวยแสบ”

“อ้าว พี่แทน” ยังไม่ทันจะเปิดประตูเข้าห้องทำงานคุณหมอหนุ่มรูปหล่อ ผมสีดำสนิทตัดผิวสีขาว ได้เป็นอย่างดี จมูกโด่งรับกับคิ้วคมเข้ม หน้าใสไร้สิวขึ้นเลือดฝาดอย่างคนสุขภาพดี ฉันยิ้มรับและเดิน ไปคล้องแขนพี่หมอแทน รุ่นพี่ที่เคารพและรู้จักมานานตั้งแต่สมัยเด็กๆ และยังเป็นคนสำคัญของฉันอีกด้วย

“จะมาหาพี่ก็โทรบอกบ้าง เผื่อพี่ออกเวรไปแล้วจะมาเก้อ”

“พอดีจะมาตรวจอาการปวดหัวสักหน่อยค่ะ ถ้าพแทนไม่อยู่ก็จะไปหาหมอท่านอื่น”

“หืม เป็นอะไรมาล่ะเรา เข้ามาตรวจในห้องมา” ฉันเดินตามเข้าไปในห้อง เพิ่งจะสังเกตุเห็น ว่าพี่แทนปลี่ยนชุดแล้ว

“นี่พี่แทนกำลังจะกลับบ้านหรอคะ”

“ใช่ นี่โชคดีมากเลยนะมาทันพี่ มาช้าอีกนิดก็ไม่เจอพี่แล้ว” ฉันยิ้มและขยับไปนั่งใกล้ๆพี่แทนที่กำลัง เตรียมเครื่องมือแพทย์ออกมา

“ไหนเล่าอาการมาคร่าวๆสิ”

“ก็ปวดรอบๆหัวเลยค่ะ ตึงๆ แต่ไม่มีไข้ ไม่ไอ มีนว่ามีนคงนอนน้อยค่ะ เลยจะมาขอยาบำรุงสักหน่อย”

“นอนไม่หลับด้วยหรอ” พี่แทนถามพลางวัดความดันไปด้วย ฉันพยักหน้าตอบ

“อาการเครียดน่ะ เดี๋ยวพี่จะจ่ายยาให้ มีเรื่องอะไรให้คิดหืม?

“เรื่องเฮียธันค่ะ ช่วงนี้มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นนิดหน่อย แต่คงไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

“นี่ธันยังไม่เลิกหวงเราอีกหรอ” พี่แทนถามอย่างรู้ทัน จนฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้ ผู้ชายคนนี้ไม่เคย ลืมเรื่องของฉันเลย ไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่

“ไม่ใช่แค่หวงนะค่ะ ทั้งจู้จี้จุกจิก ขี้บ่น ทำตัวเป็นพ่อ และอีกสารพัดเลยค่ะ มีนอยากมีชีวิต เป็นของตัวเอง มีนรำคาญมากขึ้นทุกวันเลยค่ะ”

“น่ามีน เค้ารักเราถึงห่วงเรานะ แล้วมาหาพี่แบบนี้ธันมันไม่ว่าหรือไง” ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“ได้ยินแว่วๆว่าไปแข่งรถน่ะค่ะ คงกลับดึกๆ มีนอยู่บ้านคนเดียวเบื่อๆ โฮย่าไปแลกเปลี่ยนออสเตรเลีย ตั้งครึ่งปี ยัยพรีมก็ชอบหายตัวเงียบ ติดต่อยากมาก เลยกร่อยอยู่คนเดียวนี่แหละค่ะ”

“ฮ่าๆ น่าสงสารจัง งั้นเย็นนี้ไปกินข้าวกับพี่นะ ไม่ได้กินข้าวกับมีนมานานแล้ว”

“เย่ ได้เลยค่ะพี่แทน เราไปร้านประจำของเรากันนะ” ฉันยิ้มกว้างอย่างดีใจ พี่แทนเลื่อนมือมากุมมือฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้ฉันไม่กล้าดึงมันออก ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงยิ้มแก้มปริ แต่วันนี้ ตอนนี้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือแกร่งนี้มันกลับไม่ทำให้ใจ ฉันเต้นแรงเท่ากับความอบอุ่นจากอีกคน

 

ทางเดินของโรงพยาบาลตอนเย็น ที่มีคนสองคนเดินจับมือออกไปด้วยกันอย่างมีความสุขนั้น มีใคร บางคนกำลังยืนมองมันอยู่ด้วยสีหน้าที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ รู้เพียงแค่ว่า คงมีอะไรน่าสนุกๆให้ได้ดูใน อีกไม่กี่ชั่วโมงถัดจากนี้

เขาจัดหมวกแก๊ปสีดำแบรนด์ดังของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามทั้งคู่ออกไป มือหนาหยิบไอโฟน ออกมากจากางเกงยีนส์และส่งข้อความออกไปหาคนสองคน

ธันวา และ คิมหันต์

 

 

ร้านอาหารอิตาเลี่ยนเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตั้งอยู่บนตึกสูงของโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ประจำของฉันกับพี่แทน สมัยก่อนเรามาที่นี่ด้วยกันบ่อยๆ ปกติฉันไม่ค่อยชอบทานอาหารอิตาเลี่ยน แต่เพราะพี่แทนชอบ รวมถึงบรรยากาศดีๆ เสียงไวโอลินจากวงดนตรีที่กำลังขับกล่อมลูกค้าในร้านให้เพลิดเพลิน แสงไฟสีส้มสลัวรวมถึงการประดับตกแต่งร้านอย่าสงทันสมัย ทำให้ฉันชอบที่นี่ได้อย่างไม่ยาก

“มีนทานสปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศหมูสับเหมือนเดิมใช่มั้ย”

“ค่ะ ของโปรดมีนนี่ค่ะ”

“นั่นสิ มาทีไรก็สั่งแต่แบบเดิม ไม่ลองเปลี่ยนเมนูหน่อยหรอ”

“ไม่ล่ะค่ะ” ฉันส่งยิ้มให้นิดๆ พี่แทนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเอื้อมมือมายีหัวฉันเบาๆอย่างที่ชอบทำ

“แล้วช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง มีนกับธันสบายดีนะ”

“ก็สบายดีค่ะ แต่เอาจริงๆก็มีเรื่องเครียดให้คิดอยู่เหมือนกัน เรื่องเฮียธันน่ะ มีนว่ามันมีอะไรแปลกๆ”

“มีอะไรหรอ มีนเล่าให้พี่ฟังได้มั้ย” น้ำเสียงอบอุ่นเจือความห่วงใยถูกส่งมา ฉันยิ้มรับกว้างและพยักหน้าก่อนจะเริ่มเล่า

“คืองี้ค่ะ เฮียธันยอมให้มีนมีแฟน”

“อะไรนะ! มีนมีแฟนแล้ว” พี่แทนเผลอพูดเสียงดัง ไม่แปลกเลยถ้าจะตกใจขนาดนี้ เพราะใครที่รู้จักพวกเรา จะรู้เลยว่าเฮียธันหวงน้องมากแค่ไหน

“ที่จริงก็แค่แฟนหลอกๆน่ะค่ะ” ฉันตอบเสียงเบา พี่แทนมองอย่างจับผิดจนทำให้ฉันหงุดหงิดนิดหน่อย เวลานี้ฉันต้องการใครสักคนที่จะพูดคุยด้วยได้ ไม่ใช่คนที่ทำตัวจับผิดแบบนี้

“แล้วทำไมต้องแฟนหลอกๆ”

“ตอนนั้นมันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบค่ะพี่แทน มีนโมโหเฮียธันที่ชอบตามหวงไม่ให้มีนไปเที่ยวไหนตอน กลางคืนกับเพื่อนเลย มีนก็เลยให้คิมมาเป็นแฟนหลอกๆ ปกติเฮียน่าจะโวยวายและซัดคิมสักทีสองที แต่ทำไมกลับยอมรับง่ายๆอย่างนี้มีนก็ไม่เข้าใจ แรกๆมีนก็ว่าดีนะค่ะ แต่คิดไปคิดมายังไงมันก็แปลก”

“แปลกจริงๆด้วย คิมนี่คือแฟนจอมปลอมของมีนหรอ”

“ค่ะ เค้าชื่อจริงๆว่าคิมหันต์” จะดีกว่านี้ถ้าจะไม่พูดคำว่าจอมปลอมนะค่ะพี่แทน :(

“แล้วมีนไปรู้จักไอ้แฟนจอมปลอมนี่ได้ยังไง” พี่แทนยังคงซักต่อ ความหงุดหงิดเริ่มเพิ่มมากขึ้น คำก็จอมปลอม สองคำก็จอมปลอม อารมณ์เสียเว้ย!

แล้วนี่ฉันจะหงุดหงิดไปทำไม ในเมื่อมันเป็นเรื่องจริง

“ตกลงพี่แทนอยากรู้เรื่องคิมหรือเรื่องเครียดๆของมีนมากกว่าคะ”

“พี่ขอโทษน่า พี่แค่แปลกใจที่มีนมีแฟน ขนาดเราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เรื่องของเรามันยัง..” ไม่ทันที่พี่แทนจะพูดจบ ฉันพอจะเดาออกว่าพี่เขาต้องการพูดอะไรจึงจงใจวางแก้วน้ำลงกับโต๊ะเบาๆ เพื่อเป็นการเตือนไม่ให้พูดถึงอดีตที่มันผ่านมาแล้ว

“คิมก็แค่แฟนหลอกๆเพื่อไม่ให้เฮียธันมาตามยุ่งวุ่นวายกับมีนมากเกินไปก็แค่นั้นแหละค่ะ พี่แทนไม่ต้องไปสนใจเค้ามากขนาดนี้ก็ได้ค่ะ” พูดเองก็หน่วงเอง แค่แฟนหลอกๆจริงๆสินะ ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดนี้ของตัวเองออกไป คิมก็แค่แฟนหลอกๆ ท่องเอาไว้ แต่ทำไมมันรู้สึกแปลกๆ ข้างในใจอย่างนี้ล่ะ

“แล้วมีนมีเรื่องเครียดอะไรหืม ไหนเล่าให้พี่ฟังสิ” 

“ก็คนรอบข้างมีนน่ะสิค่ะพี่แทน ชอบทำตัวแปลกๆ ทำตัวมีพิรุธทั้งเฮียธัน ยัยพรีมแล้วก็โฮย่า เรื่องมันเกิดตอนที่คิมเข้ามาค่ะ ทุกๆคนรอบข้างเหมือนรู้จักคิม โดยเฉพาะโฮย่า”

“มีนมั่นใจหรอ หรือแค่คิดไปเอง” พี่แทนขมวดคิ้วเข้าหากัน ฉันพยักหน้ายืนยันทันที

“มั่นใจค่ะ เพิ่งมาเอะใจเรื่องที่โฮย่าบินไปเรียนต่อออสเตรเลียโดยไม่บอกสักคำ วันที่หมอนั่นต้องบิน เฮียธันให้คิมมาอยู่กับมีนทั้งวันเลย ไม่ยอมให้มีนออกไปไหน แต่พอมีนหนีออกมาได้ก็มีผู้ชายที่ไม่รู้จัก โผล่มา เขารู้จักเฮียธันและคิมนะค่ะ เหมือนจะไม่ถูกกันด้วย”

“ฮืมมม พี่ว่าเรื่องนี้มันชักจะยังไงๆแล้วล่ะ” พี่แทนเคาะนิ้วอย่างใช้ความคิด ฉันหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้

“พี่แทน มีอีกเรื่องนึงค่ะ ตอนนั้นที่เฮียธันถามคิมเรื่องมีน ว่ารู้จักมีนดีแค่ไหน มันน่าแปลกใจมากค่ะที่ คิมรู้เรื่องมีนตั้งแต่วันเกิดจนไปถึงเรื่องชอบกินอะไรไม่ชอบอะไร ทั้งๆที่ตัวมีนเองยังจำไม่ค่อยได้เลย”

“มันแปลกจริงๆนั่นแหละ แล้วมีนจะทำยังไงต่อไป”

“มีนก็จะทำเนียนๆเหมือนไม่รู้อะไรไปก่อนค่ะ แล้วความลับต่างๆมันจะต้องเปิดเผยมาไม่ทางใดก็ ทางนึงแน่ๆค่ะ”

“มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ แต่พี่ว่านายคิมหันต์ไม่น่าไว้ใจนะ มีนระวังๆไว้ก็ดี”

“ค่ะ มีนจะระว..”

“มีนา” ยังไม่ทันจะพูดจบก็มีเสียงเรียบนิ่งกดต่ำพร้อมกับแรงบีบที่บ่าทั้งสองข้าง

“คิม” พอหันไปมองถึงได้รู้ว่าเป็นใคร ไม่พอยังมีเฮียธันยืนหน้าบึ้งอยู่ข้างๆอีก

“อ้าว ไอ้ธัน ไม่เจอนานสบายดีป่ะวะ”  เฮียธันไม่ตอบพี่แทนที่ตะโกนทัก แต่ยักคิ้วให้แทน และเดินมานั่งข้างๆฉัน

สองคนนี้มาได้ไง? แล้วยังมาด้วยกันอีก

ฉันเหลือบไปมองคิมอีกครั้ง ซึ่งเขาก็กำลังมองฉันอยู่ด้วยแววตานิ่งๆ มันนิ่งจนน่ากลัวเกินไป เหมือนรังสีเย็นๆอะไรบางอย่างกำลังแผ่กระจายมาจากตัวเขา

ถ้าจะทำหน้าตาน่ากลัวแบบนี้นะไอ้คนบ้า!

“กลับบ้าน” คิมกระชากข้อมือฉันให้ลุกขึ้น และหยิบกระเป๋ามาถือไว้ให้เรียบร้อย โดยที่ฉันไม่ทันทักท้วงอะไร

ฉันได้ยินเสียงพี่แทนตะโกนอะไรสักอย่างตามหลังมา และตามด้วยเสียงโวยวายของเฮียธัน

“นี่นาย ปล่อยนะ”

นอกจากไม่ปล่อยแล้วยังลากเร็วกว่าเดิม จนฉันเผลอสบถออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งหยิก ทั้งตีแต่ไอ้ บ้าคิมไม่รู้เป็นอะไร เขาลากฉันเดินมาเรื่อยๆอย่างไม่พูดไม่จา นี่เขาเห็นฉันเป็นตัวอะไร นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ

“ไอ้บ้าคิม ฉันเจ็บนะ”

“เงียบๆสักทีจะได้มั้ย”ฉันรู้สึกได้ว่าความเจ็บที่ข้อมือมันคลายลง คิมปล่อยมือแล้ว เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบและหยุดเดินไปพิงที่สปอร์ตสีดำของเขา

“นายเป็นบ้าอะไรห๊ะ อยู่ๆก็มาลากกันอย่างกับหมาบ้าแบบนี้ ฉันนั่งคุยอยู่กับรุ่นพี่อยู่ด้วย เสียมารยาท” ฉันบ่นทันที นี่ยังไม่ได้ลาพี่แทนเลยเนี่ย เซ็งชะมัด

“ขึ้นรถซะ จะไปส่งบ้าน”

“ไม่ขึ้น จะรอเฮียธัน”

“บอกให้ขึ้น” คิมถอนหายใจยาวๆ และมองหน้าฉันราวกับสั่ง แต่บอกเลย มีนาคนนี้ไม่กลัวย่ะ

“ไม่”

“จะเดินกลับบ้านหรอ” ไม่พูดเปล่า ยังทำเสียงขึ้นจมูกราวกับดูถูก

“ฉันกลับกับพี่ฉันได้ ไม่อยากกลับกับคนบ้าขี้โมโหแถวนี้สักหน่อย”

“พี่เธอบอกให้ฉันไปส่งเธอ เพราะงั้นขึ้นรถซะ ถ้าไม่อยากเดินกลับ”

“นี่นาย ถ้าไม่มีใครไปส่งจริงๆฉันนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้ย่ะ ไม่ง้อนายหรอก”

“ถ้าคิดว่ามีตังค์จ่ายค่าแท็กซี่ก็ตามใจ แล้วพี่เธอฝากมาบอกว่าคืนนี้ไม่กลับบ้านนะ จะไปเคาะเรียกข้างบ้านให้มาจ่ายค่ารถให้ก็เรื่องของเธอ” เขาบอกพร้อมทิ้งบุหรี่ลงกับพื้น และขยี้มันสองสามที ก่อนจะเดินขึ้นรถไป ฉันก้มมองหากระเป๋าตัวเอง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าคิมเป็นคนหยิบมันมาจากในร้านอาหารนี่นา บ้าจริง!

คิมสตาร์ทรถแต่ไม่ออกตัว ยังถือว่าใจดีรอกันล่ะนะ ฉันยิ้มให้เขาเล็กน้อยอย่างเอาใจ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งด้านในทันที ขืนช้าเขาไม่รอฉันก็แย่สิ

“ไหนเธอบอกไม่ง้อฉันไง นี่ขึ้นมาทำไมล่ะ”

“ก็ไม่อยากง้อหรอกนะ แต่ไม่มีเงิน เอากระเป๋าตังค์ฉันคืนมาสิ” ฉันแบมือขอ เขายื่นกระเป๋าคืน พร้อมกับชูแบงค์พัน 3 ใบกับแบงค์ร้อย อีก 5 ใบ

“อะไรของนาย”

“จะไปก็เรื่องของเธอนะ แต่เงินทั้งหมดของเธออยู่ที่ฉัน”

“ว่าไงนะ!

“ให้เวลาเธอคาดเข็ดขัดสามวิ” ฉันชะงักมือที่กำลังเปิดกระเป๋าเช็คดูว่าเขาได้หยิบเงินฉันไปจริงๆ หรือเปล่าเป็นมาคาดเข็มขัดแทน คิมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาหัวเราะอย่างชอบใจและตบ เกียร์รถออกไปนิ่มๆ

“นี่นาย ทำไมนายกับเฮียธันถึงไปอยู่ด้วยกันที่ร้านนั้นได้อ่ะ”

“ไปไม่ได้?”ฉันเหลือบมองคิมที่ใส่กางเกงยีนส์สีดำ เสื้อยืดสีเทาธรรมดาแต่คอลึก สร้อยหัวกระโหลกเส้นใหญ่ รวมๆกันก็ดูงั้นๆอ่ะ

เออๆ มันเท่ดี ยอมรับก็ได้ ชริ!

“แค่แปลกใจ ดูจากการแต่งตัวแล้วนายน่าจะไปเที่ยวเมาที่ไหนมากกว่า” ฉันอดแขวะไม่ได้

“แล้วเธอล่ะ อยากจะไปกับไอ้หน้าปลาดุกนั่นใจจะขาดเลยสิ”

“อย่ามาว่าพี่แทนนะ เขาหล่อกว่านายอีก”

“เหอะ หล่อตาย” คิมเหยียบคันเร่งด้วยท่าทีหงุดหงิด ฉันผิดตรงไหน ถึงเรื่องความหล่อของทั้งคู่จะสูสี จนบอกไม่ได้ว่าใครหล่อกว่ากันแน่ แต่พี่แทนก็ไม่ใช่หน้าปลาดุกที่ไหนสักหน่อย

“ทำหน้าบูดอย่างงี้ แสดงว่าอยากไปกับไอ้หน้าปลาดุกนั่นล่ะสิ”

“พี่เขาชื่อแทน แต่กับคนไม่สนิทเรียกพี่หมอก็ได้ อีกอย่าง เค้าเป็นรุ่นพี่ นายควรเคารพเขาบ้างก็ดีนะ”

เอี๊ยดดดดดดดด

คิมหักรถลงข้างทางกระทันหัน จะว่าตกใจก็ไม่นะ เขาไม่ได้หักเร็วๆ อีกอย่างโชคดีที่คืนนี้ถนนค่อน ข้างโล่ง ทำให้ไม่มีรถตามหลังมา

ฉันถอนหายใจยาวๆก่อนจะโดนเขาจับให้หันหน้าไปหา ดวงตาสีนิลตอนนี้ขุ่นมัว ฉันเองก็โมโหไม่แพ้กัน ทำไมเขาถึงทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลแบบนี้นะ

“เป็นบ้าอะไรของนายอีก”

“เธอกับมันเป็นอะไรกัน”

“หมายถึงใครล่ะ เอ่ยชื่อด้วยสิ”

“ไอ้หมอเวรนั่นไง!

“เขาชื่อพี่แทน”

“ตอบมา!!” คิมบีบแขนฉันไม่แรงมาก เขากำลังโดนฉันขัดใจอยู่จนต้องระบายอารมณ์ด้วย การทำร้ายร่างกายฉันสินะ เหมือนเฮียธันไม่มีผิด

“แล้วนายจะรู้ไปทำไม”

“ฉันถาม เธอก็ตอบมาสิ!!!!!” เขาตะคอกเสียงดังจนฉันอดตกใจไม่ได้เบือนหน้าหนีออกนอกหน้าต่าง

“เป็นคนสำคัญ” ทันทีที่ตอบเขาก็บีบแขนฉันแรงขึ้น การกระทำของเขาทำให้ขอบตาฉันร้อนผ่าว รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมา

“มันดีกว่าฉันตรงไหน บอกมา!

“ทุกตรงนั่นแหละ” ฉันหันไปตะโกนใส่หน้าเขา คิมชะงักไปเล็กน้อย มือหนาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาออก อย่างแผ่วเบา การกระทำที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหันทำให้ฉันได้แต่มองด้วยความไม่เข้าใจ

คิมเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ จมูกของเราแตะกันเบาๆ ก่อนที่เขาจะกดมันลงกับแก้มทั้งสองข้างของฉัน ริมฝีปากได้รูปซับน้ำตารอบดวงตาให้อย่างนุ่มนวล ก่อนจะไล่วนพรมจูบรอบใบหน้า

ฉันนิ่งไปอย่างทำตัวไม่ถูก ร่างกายไม่ปฎิเสธสัมผัสของเขา ความรู้สึกดีเกิดขึ้นในหัวใจที่พองโต เขาจ้องตาฉันอย่างมีความหมาย ฉันหลับตาลงอย่างรู้ดีว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้

ริมฝีปากนุ่มทาบทับลงมาแตะเบาๆเป็นการขออนุญาต ฉันยกมือขึ้นขย้ำเสื้อเขาเมื่อรู้สึก ถึงความหอมหวานเมื่อลิ้นร้อนถูกส่งเข้ามาในโพรงปาก เขาตวัดลิ้นไปมาอย่างไม่รู้จบจนฉันเริ่ม หายใจไม่ออก จึงต้องทุบหน้าอกเขาเบาๆ ลิ้นร้อนละเลียดริมฝีปากสั่นของฉันอยู่อีกครู่นึง ก่อนที่เขาจะผละออกมา

“ฉันหึงเธอ ฉันไม่ชอบที่เธอไปนั่งคุยกับมันหรือใครหน้าไหนทั้งนั้น ฉันอยากให้เธอพาฉันไปด้วย ไปบอกมันและทุกๆคนว่าเราเป็นแฟนกัน” เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูที่มีจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง

“อะ เอ่อ ไปส่งฉันที่บ้านได้แล้ว” ฉันไม่รู้จะพูดอะไรจึงหาเปลี่ยนเรื่อง หน้าร้อนจนรู้ได้เลยว่ามันคงแดงแน่ๆ อ๊ายย >/////<

“ครับผม” คิมยิ้มน้อยๆ เขาบิดจมูกฉันทีนึงก่อนจะออกรถอีกครั้ง พร้อมกับมือแกร่งที่เอื้อมมากุมมือฉันเอาไว้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเมื่อมือของเขากอบกุม ปฎิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีกับสัมผัสนี้แค่ไหน ริมฝีปากของฉันยังจำรสจูบเมื่อกี้ได้เป็นอย่างดี จนอดยิ้มออกมาไม่ได้

 

แต่เมื่อกี้เขาบอกว่าหึงใช่มั้ย เขาหึงฉัน!!!!!












 

 


.....................................................
TALK:
อิจฉามีนาที่สวดดดดด ได้จูบกับคิม กรี๊ดดดด
ได้ข่าวว่าเป็นคนแต่ง 55555

มาแล้วนะค่ะ หลังจากงอนรีดเดอร์ไปหลายวันแต่ไม่มีใครมาง้อ 5555
ขอให้สนุกกับการอ่านนะค่ะ สวัสดีค่ะ

     

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #79 °My_Dear° (@7love) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 06:31
    โอ้ยยยยยย ตอนนี้เขินมากกกกกกกกกกกกกกกก -////////-
    คิมหึงอ่าาาา อยากเห็นมีนหึงบ้สงง
    #79
    0
  2. #62 Ployfai Pui Fai (@puipaijibi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2557 / 23:30
    LOVELY ลุ้นอยุ่น้า
    #62
    0
  3. #54 heechul_zz (@earn38) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 14:37
    เจิมมมม
    #54
    0
  4. #49 MNK ~ (@mild_ni) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 15:27
    เฮือกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฟินนนนนนนนนนนนนนนนน ♥ 
    #49
    0
  5. #45 bt_omaga (@btpreeyapa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 00:37
    น่ารักอ่า คู่นี้ ><
    #45
    0
  6. #41 Som Na Kub (@sosolovenovel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 22:35
    อั๊ยยยยย >< รักฉากนี้ๆๆ #เค้าหื่นแล้วอ่ะ 5555
    #41
    0
  7. #39 Lisa William (@lisawilliam-1997) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 14:02
    หายไวๆนะคะแอดอ้อย คิคิ
    #39
    0
  8. #38 เหมียวน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 16:15
    รออยู่จ้าๆๆๆๆ
    #38
    0