คัดลอกลิงก์เเล้ว

Queen of Blood ตำนานรักราชินีแวมไพร์

โดย NE_VA

ความตายที่งดงามยังไม่สิ้นสุด และจะไม่สิ้นสุดถ้า เขาคนนั้นยังมีลมหายใจ

ยอดวิวรวม

267

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


267

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 เม.ย. 60 / 17:22 น.
นิยาย Queen of Blood ӹҹѡҪԹ Queen of Blood ตำนานรักราชินีแวมไพร์ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 Hi !  I'am Edwina
สวัสดี รีดเตอร์ทุกท่านนะคะ 
เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับ

ตำนานรักของราชืนีแวมไพร์
" พวกเจ้าไม่มีทางหยุดข้าได้. ซักวันหนึ่งข้าจะกลับมา กลับมาสูบเลือดชั่วๆของพวกเจ้า ชีวิตของพวกเจ้าจะต้องดับสูญ " คำกล่าวก่อนตายของหญิงสาวผู้หน้าสงสารที่ถูกโชคชะตากลั่นแกล้งให้เธอกลายเป็นแวมไพร์และคนคนนั้นต้องมาปลิดชีวิตเธอ

ปรับความเข้าใจกันกก่อน ความจริงแล้ว มันไม่มีตำนานรักอะไรเหรอค่ะ   เรื่องนี่ที่ใช้เป็น ตำนาน เพราะไรท์ เอาประวัติของแวมไพร์หลายตนมายำรวมกันค่ะ และมโนเติมแต่งลงไปด้วย   ส่วนมากจะมโนเองค่ะ เรื่องนี้ จะเน้นประวัติของ เคาท์เตส อลิซาเบธ บาโธรี่   มาเป็นหลักตอนืี่มีชีวิตอยู่ค่ะ ส่วนตอนตายมโนเองค่ะ  

เพื่อไว้ก่อน   ถ้าใครไม่รู้จัก  เคาท์เตส อลิซาเบธ บาโธรี่   เธอคือ แวมไพร์สาวที่มีตัวตนอยู่จริง  เธอฆ่าหญิงสาวมากกว่า 600 คนเพื่อสนองความงานของตน จนทุกคนรู้จักเธอในนามของ  เคาท์เตสแดร็กคูล่า   
(ถ้าใครสนใจประวัติของเคาท์เตส อลิซาเบธ บาโธรี่ <<<<<  http://www.gun.in.th/2012/index.php?topic=97800.0   หรืจะหาเว็บอื่นก็ได้นะคะ บอกก่อนว่าเว็บนี้ เนื้อหายืดมาก)

สาเหตุที่แต่งเรื่องนี้  ไม่ใช่เพราะไรท์ชอบอะไรเกี่ยวกับตำนานแวมไพร์นะคะ (ยอมรับค่ะว่าก็สนใสเหมือนกัน) เนื่องมาจาก เพื่อนเก่าไรท์ขอมาค่ะ







เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 เม.ย. 60 / 17:22


ในคืนที่มืดและเงียนสนิดไม่มีเสียงหรือแสงใดๆ ทุกๆอย่างนิ่งสงบ  แต่กลับมีคนคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้คร่ำครวนอยู่ในห้องขัง เธอผู้นี้คือ แวมไพร์ เธอถูกกล่าวหามาอย่างนั่น ไม่มีใครที่สามารถพิสูจน์ด้ว่าข้อกล่าวหานี้เป็นจริงหรือไม่ นอกจากตัวเธอเอง  แต่เธอผู้นี้จะไปมีเวลามาพิสูจน์ตัวเองได้อย่างไรเนื่องจาก เธอถูกขังอยู่ และไม่มีฟังสิ่งที่เธอพูด เพราะทุกคนเชื่อคนพูดของหญิงสาวอีกผู้หนึ่งที่กล่าวหา เธอคนนั้นคือพี่สาวแท้ของหญิงสาวที่ถูกจับไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น

คืนนั้นเป็นคืนที่มืดสนิด เป็นคืนเดือนดับ ชาวบ้านต่างพากันเข้านอน เว้นแต่เธอ ไมร่า ฟอส์ต   ในคืนนั้นไมร่าลงไปชั้นใต้ดินของบ้าน เธอเดินเข้าไปในห้องที่อยู่ในสุด กวาดสายตาไปรอบๆ บรรยากาศในห้องนั้นเย็นมาก ไมร่าพบกับขวดไวท์จำนวนหนึ่งอยู่บนชั้นวาง  นี่บ้านเรามีห้องเก็บไวท์ด้วยเหรอ แต่อุณภูมิมันน่าจะต่ำเกินไป ไมร่าคิดพลางเดินเข้าลึกเข้าไปในห้อง.  ด้านข้างตัวเธอเต็มไปด้วยขวดไวท์. มีไวท์เยอะมากเลยมีทั้งไวท์องุ่นแดงและองุ่นขาว. เยอะแยะขนาดนี้พี่จะเอาไปทำอะไรนะ.   เดี่ยวก่อน! พี่ไม่ชอบไวท์องุ่นแดงไม่ใช่เหรอแล้วทำไม.... ไมร่าเอื้อมมือไปหยิบขวดไวท์จากชั้นวางมาหนึ่งขวด เธอสังเกตุเห็นว่าน้ำในขวดมีแค่ครึ่งเดียว นี่มันอะไรกัน..  ไมร่าเปิดขวดและเทน้ำออกมาจากขวดมันไม่ใช่ไวท์ แต่เป็น....  เลือด!  ไมร่ามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้วเธอรีบวิ่งไปเปิดขวดไวท์ดูอีก 2-3ขวด ข้างในนั้นเป็นเลือดทุกขวด. " หรือว่าพี่คือ แวมไพร์ที่คนอื่นพูดถึงกัน" เธอหลุดปากพูดออกมา " แหม แหม ฉลาดเหลือเกินนะ ไมร่า " เสียงๆหนึ่ง ดังขึ้นข้างหลังของไมร่า. เธอหันหลับไปตามเสียง เธอไม่รู้เลยว่ามีคนแอบเข้ามา. " พี่คะ นี้มันเรื่องอะไรกัน!" ไมร่าถามออกไป " สงสัยอย่างนั่นเหรอ งั้นข้าจะบอกให้นะ. ว่าความจริงแล้ว. ข้าน่ะ คือแวมไพร์ ที่ออกอาละวาดไล่ฆ่าหญิงสาววัยรุ่น ยังไงล่ะ"
" พี่ ท่านทำอย่างนี้ทำไม "
" เพื่อความงามตลอดไป "
" แต่ทำอย่----- " 
" ทำอย่านี้มันไม่ผิดหลอก" ลอร่อ ฟอส์ตผู้เป็นพี่สาวพูดขัดน้องของตน " โธ่! น้องรักพี่ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ " คำพูดเสแสร้งของผู้เป็นพี่ ถูกกล่าวขึ้นพร้อมกับประตูที่ปิดลง 
" เดี่ยวสิ! " ไมร่าตะโกน
" ไม่ต้องกลัวนะน้องรัก เดียวข้ามา" คำพูดสุดเสแสร้งของลอร่าที่ดังมาจากหลังประตูนั่น
" ท่านหมายความว่าอะไร" ไม่มีเสียงตอบกลับมา ตอนนี้ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง ทำไม...ทำไมล่ะ..พี่ ท่านทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร... ไม่สิตอนนี้ ต้องหาทางออกห้องนี้ก่อน ไมร่าพยายามคิดหาทางออกแต่ประตูถูดล็อกจากด้านนอก ไม่มีหน้าต่าง (ก็ห้องใต้ดินนิ // คนเขียน ) ทางออกทางเดี่ยวคือ ประตูสินะ แล้วเราจะเปิดมันอย่างไรล่ะ ไมร่า เธอเดินไปที่ประตู แต่ก่อนที่มือเธอจะสัมผัสกับบานประตูนั่น ประตูบานนั้นก็เปิดออก เบื้องหน้าของเธอคือ ลอร่า
" ข้ามีของมาให้เจ้า " เสียงสุดตอแหร(แรงอะ)ของลอร่าดังขึ้น 
" มันคืออะไร " ไมร่าถาม เธอมองไปที่ถุงสีดำขนาดไม่ใหญ่มากนัก 3 ใบ มันเป็นถุงผ้ามีด้ามเหล็กยื่นออกมาจากถุงทั้งสาม
" ถ้าเจ้าอยากรู้ข้าจะบอกให้ " ลอร่าดึงด้ามเหล็กออกมาจากถุง
" มะ..มีด! " ไมร่าตะโกนด้วยความตกใจ. สิ่งที่อยู่ในมือของลอร่า มันคือมีดใบหลิวที่มีคลาบเลือดติดอยู่
" เอาล่ะ ได้เวลาของเจ้าแล้ว " บอร่าพูดเสียงเย็นพลางโยนมีดทั้งหมดและเทเลือดจากขวดไวท์ใส่ไมร่า
" ทะ..ทำไม กะ..กัน"ไมร่าเริ่มกลัว เธอมองไปที่ผู้เป็นพี่
" นั่นเพราะเจ้า ไมร่า ถ้าเจ้าไม่ไปยุ่งกับอลัน ข้าก็ไม่ทำแบบนี้ เจ้าก็รู้ว่าข้ารักเค้า แต่เจ้าก็ยัง " 
" ไม่. ท่านก็รู้ว่าอลันไม่ได้รักท่าน "
" ข้ารู้ และรู้ดีกว่าเจ้า" ลอร่ามองน้องสาวขอวเธอด้วยสายตาที่เหยียดหยาม " และข้ารู้ว่าถ้าไม่มีเจ้าอยู่บนโลกนี้ อลันก็จะหันมารักข้าไม่ใช่เจ้า ไมร่า"
" ถึงไม่มีข้า อลันก็ไม่มีทางที่จะรักคนอย่างท่าน" ไมร่าพูดเสียงแข็ง
" คนอย่างข้า. ใช่ คนอย่างข้านี่แหละที่จะทำให้ชีวิตของเจ้าดับสูญ"
" ทำไปก็ไม่มีประโยชน์ "
" ทำไมล่ะ! " ลอร่าตะคอก
" ท่านไม่มีทางและไม่มีวันรักท่านหรอก พี่ลอร่า " 
" เจ้าแน่ใจ "
" ข้าแน่ใจ "
" งั้นลองดู " ลอร่าพูดพร้อมกับเดินออกจากห้องไป และแน่นอนเธอไม่ลืมล็อกประตูห้องใต้ดิน ส่วนไมร่าเธอก็พยายามที่จะหาอะไรที่สามารถเปิดประตูได้ นี่น่าจะใช้ได้.. ไมร่าเอื้อมมือไปหยิบมีดใบหลิวขึ้นมาและทันใดนั้นเอง. ปัง! " หยุด อย่าขยับวางมีดลง! " ประตูที่เปิดออกมาพร้อมกับกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง " นั่นไงเจ้าแวมไพร์!" เสียงของคนๆหนึ่งในกลุ่มนั้นดังขึ้น. " จับมันไว้!"  " อะไรกัน " ไมร่าอุทาน " เดี่ยวนี่มันเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว" " ไม่! เจ้านั้นเเหละ แวมไพร์ " เสียงของผู้นำฝูงชนที่เข้ามาในบ้านของไมร่า " ไปกับพวกข้า เจ้าแวมไพร์ " หลังจากพูดจบ ก็มือคนเอาโซ่เหล็กมามัดแขนและมือของไมร่า และลากเธอออกไป " ปล่อยข้านะ! " " ไม่! "  "ฆ่าเลยมั้ยครับ" คนๆหนึ่งถามผู้เป็นนายของตน " ไม่ อย่าเพิ่งฆ่าเอาตัวมันไปที่ลานกลางหมู่บ้าน" หลังพูดจบ ไมร่าถูกพาออกจากบ้านของเธอไป ระหว่างทาง เธอได้ยินเสียง เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างเธอ " ไม่...ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้! ไมร่า! ตอบข้าว่าไม่จริง "  เสียงของลอร่า กำลังร้องไห้คร่ำครวญ ซึ่งแน่นอนว่าเธอแกล้งทำไปเพื่อไม่ให้ถูกสงสัย. " ไม่เป็นไรนะ ลอร่า ข้าเข้าใจความรู้สึกของท่าน. ข้าเชื่อว่ามันมีอะไรที่ผิดพลาด " เสียงอันนุ่มนวลแบบเห็นใจ ของอลัน แพทริด แฟนหนุ่มของไมร่า.  " อะ..อลัน ทะ...ท่าน ระ..รู้ความจริงมั้น " ลอร่าบอกอลันเสียงสั่น แล้วแสร้งทำเป็นร้องไห้ " ทะ..ท่านไม่เป็นไรนะ. ข้าจะหาความจริงเอง" อลันพูดเสียงเเข็ง....

ณ ลานกลางหมู่บ้าน
      
"เอามันไปตรึงเอาไว้! " เสียงของผู้นำเหล่าคนมาบุกบ้านไมร่า (?)  
" คืนพรุ่งนี้ เราจะประหารมัน " 
" ขอรับท่าน" 
" ไปเตรียมการให้เรียบร้อย"
" ขอรับ "

อีกด้านหนึ่ง.....

" คืนพรุ่งนี้ ทุกอย่างก็จะจบ หึ หึ หึ ฮ่า ฮ่าๆ !" เสียงของจอมเจ้าเล่ห์ อย่างลอร่าดังขึ้น ใช่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มาจากความคิดของลอร่าทั้งหมด เพื่อจุดประสงค์เดียว...... " นายหญิง เจ้าค่ะ. ทุกอย่างเก็บเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ" เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นข้างหลังลอร่า
" ดี พวกเจ้าคอยไปดูว่ามีใครเข้ามายุ่งมั้ย"
" เจ้าค่ะ" หญิงสาวคนนั้นรับคำแล้วเดินจากไป เอาล่ะ ไมร่า.... มาดูกันว่าใครคือผู้ชนะ...  ลอร่าคิดด้วยความเหยีดหยาม. 
" เอ่อ..นายหญิงเจ้าค่ะ" หญิงสาวอีกคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามาในห้องนั้นพูดขึ้น 
" มีอะไร! " ไมร่าตวาด
" ท่านแพทริดมาขอพบเจ้าค่ะ" 
" อลันเหรอ....รีบไปบอกเขา ว่าเดียวข้าขอเวลาทำใจซักพักแล้วจะออกไปหา"
" เจ้าค่ะ! " หญิงสาวคนนั้นตอบแล้วรีบวิ่งออกไป.  พอเธอวิ่งไปถึงหน้าบ้าน " ท่านแพทริดเจ้าค่ะ. นายหญิงบอกมาว่าขอเวลาทำใจซักครู่แล้วจะออกมาพบเจ้าค่ะ" เธอบอกกับอลันด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นเศร้า. " ม..ไม่เป็นไร ฝากบอกลอร่าด้วย ว่าข้าจะมาหาใหม่แล้วไม่ต้องเสียใจ.." อลันพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนตามแบบของเจ้าตัว. " งั้นข้าขอตัวก่อน" อลันพูดพลางโค้งตัวให้ตามมารยาท " อะ....อลัน ข้า ข้าไม่รู้ว่าจะทำไง.." ลอร่าที่เดินตรงเข้ามาหาอลัน 
" ท่านไม่ต้องเสียใจไปเหรอ ลอร่า " อลันพูดอย่างอ่อนโยน
" แต่..ข้า ข้าเป็นคนทำให้ไมร่าถูกจับ" 
" ท่านไม่ใช่คนผิด "
" แต่ถ้าข้าไม่ไปบอกแฮงค์ ไมร่าคงไม่ถูกจับ..."
" แต่ตอนนั้นท่านยังไม่รู้ว่าคือ ไมร่า "
" ข้าไม่เชื่อว่าไมร่าจะทำแบบนี้"
" ข้าเองก็ไม่เชื่อว่าไมร่าจะทำ----"
" ขอโทษที่ต้องขัดจังหวัดพวกท่าน" เสียงๆหนึ่ง พูดขึ้นขัดคำพูดของอลัน 
" ข้า แฮงค์ นายพลแบรี แฮงค์ ข้าเป็นคนดูแลเรื่องเกี่ยวกับ อาชญากรรม และเรื่องเหนือธรรมชาติ" เขาคือ แฮงค์คนที่ลอร่าไปบอกเรื่องแวมไพร์. เรื่องของไมร่า
" อะ..เอ่อ ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือคะ ท่านนายพล" ลอร่าถาม
" เรื่องของ ไมร่า ฟอส์ต " แฮงค์ตอบเรียบๆ
" ไมร่า ทำไมหรือคะ"
" เพราะ ข้าคิดว่า ไมร่า ฟอส์ต ไม่ใช่แวมไพร์ที่ออกไล่ล่าผู้คน"
" หมายความว่ายังไง!.. ถ..ถ้าเป็นอย่างนั้นได้จะมากเลยค่ะ" ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของลอร่าจะดู
ดีใน แต่แววตาของเธอเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปโดยสื้นเชิง
" แต่พวกข้ายังสรุปไม่ได้ว่า มันเป็นความจริงหรือเปล่า" 
" ที่ท่านบอกแบบนี้ มีอะไรมายืนยันว่าไมร่าไม่ใช่แวมไพร์ " เธอเริ่มระแวง
" แหม ท่านลอร่า ไม่มีอะไรมายีนยันหรอก แต่พวกเราเชื่อ" 
" ท่านเชื่อ"
" ใช่ ข้าเชื่อ เชื่อ ว่าคนอย่าง ไมร่า ฟอส์ต ไม่มีทางฆ่าใครเหรอก หรือว่าท่านไม่เชื่อ"
" นี่ท่าน! พูดอะไรของท่าน ไมร่านะเป็นน้องข้านะ. น้องสาวงั้นเหรอ ข้าไม่นับเจ้าเป็นน้องเหรอ " ลอร่าแกล้งทำเป็นโกรธ
" ข้าล้อเล่นนะ " แฮงค์พูดขำๆ
" ไม่ตลกนะ!"
" งั้น ข้าขอตัวก่อน " พอเขาพูดจบ เขาโค้งให้แล้วเดินออกไป เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ..  ลอร่าคิด

วันรุ่งขึ้น

" เอาล่ะ ดูซิ ว่าตอนนี้แกจะทำอะไรได้ " คำพูดสุดเหยียดหยามที่ว่าใครได้ยินต้องท้วงกลับ. แต่...ไมร่าไม่โต้ตอบใดๆ ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้จริงๆ ทำได้แต่รอเวลา เวลาที่เป็นจุดจบของชีวิต. 
     ปัง! ประตูถูกเปิดออก " ท่านแฮงค์ฝากมา บอกทุกคนว่า ให้เตรียมการให้เรียบร้อย"  เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น พอเขาพูดจบทุกคนเดินออกจากห้องไป ทิ้งไมร่าเอาไว้ในห้องที่มืดและหนาวเหน็บ ไมร่าต้องทนอยู่กัยความทรมานนี้นานกว่า 24 ชั่วโมง เธอทำได้แค่บอกกับตัวเอง อีกไม่นานทุกอย่างก็จะจบ ไม่ต้องทนอีกแล้ว...   อีก ไม่ถึง 3 ชั่วโมง ดวงวิญญานของเธอจะกลับไป

   ด้านของลอร่า
" เอาล่ะ ทุกคนเวลาคืนชีพ ใกล้มาถึงแล้ว" ลอร่าบอกเหล่าทาสของเธอ
" ท่านหญิงเจ้าคะ ทางนี้เตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ" หญิงสาวคนหนึ่งบอกกับเธอ
" ดีมาก เจน " ลอร่าบอกเจนทาสสาวคนสนิดของเธอ แล้วเธอเดินไปหยิยคัมภีค์ขึ้นมา เปิดดูผ่านๆ 

    ก๊อก ก๊อก ก๊อก 
มีใครบางคนมาเคาะประตู " ไปเปิดประตูซิเจน" ลอร่าสั่ง   " เจ้าค่ะ " เจนรับคำ แล้วเดินไปที่ประตู " ใครหรือเจ้าคะ" เจนถาม แต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เจนเลยเปิดประตูออกไป เธอมองไปรอบๆ เพื่อหาบุคคลนั้น รอบตัวเธอไม่มีใคร แล้วใครมาเคาะประตู " ท่านหญิงไม่มีใครเลย เจ้าค่ะ" ลอร่ารายงานผู้เป็นนายของเธอ
" แล้วใครมาเคาะประตูล่ะ "
" ไม่ทราบเจ้าค่ะ"
" เจ้าดูดีแล้วแน่นะ"
" เจ้าค่ะ คงมีคนมาแกล้งมั้งเจ้าคะ"
" น่าจะเป็นเหมือนที่เจ้าบอก"
" ไม่แน่เจ้าค่ะ"
" ช่างเถอะ อีกไม่นานก็ได้ฉลองกันแล้ว"

เวลาของลมหายใจเหลืออีก...1.30 ชั่วโมง

ตอนนี้ลานกลางหมู่บ้าน ผู้คนกำลังขนท่อนซุงจากป่า หาเชือก เหล่าซิ่ว หลอมเหล็ก. ตอนนี้พวกเขาพร้อมที่จะสร้างลานประหารแล้ว 

 ในห้องขัง

หนาว.....หนาว..... ทะ..ทรมาณ ...ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว..เมื่อไร....เมื่อไร...เมื่อไรข้าจะหายไป...  

" ท่านแฮงค์ขอรับ ลอร่า ฟอส์ต ขอพบท่านขอรับ" ชายคนหนึ่งบอกกับผู้เป็นนาย. 
" ที่ไหน" แฮงค์ถามสั้นๆ
" ด้านหน้าทางเจ้าขอรับ" ชายคนนั้นตอบ แล้วแฮงค์ก็เดินออกไป

" มีอะไรช่วยหรือครับ คุณผู้หญิง" แฮงค์เอ่ยปากถามลอร่าที่ยืนคอยเขาอยู่หน้าทางเข้า
" ข้าขอคุยกับไมร่าได้มั้ย" ลอร่าบอกเสียงเศร้า
"ถ้าท่านมีเรื่องฝากข้าไปบอกให้จะดีกว่านะครับ"
" ทำไมล่ะ"
" ตอนนี้ ไมร่า ฟรอส์ต นาง..."
" ทำไม ไมร่าเป็นอะไร"
" เหมือนกับนาง ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น "
" ทำไม...." ลอร่าถามขึ้นเบาๆ แต่แฮงค์ได้ยิน
" เรื่อนนั้น...ข้าไม่รู้ พอข้าถามนางก็ไม่ตอบ. นางนั่งก้มหน้าอยู่ตลอด"
" ข้า..ข้าจะไปหาน้องสาวข้า!" ลอร่าพูดเสียงแข็ง
" แต่ท่าน---"
" ยังไงข้าก็จะไปหาน้องข้า"
" แล้วแต่ท่านเลย แต่ข้าไม่รับประกันว่านางจะยอมคุยกับท่าน" นายพลหนุ่มบ7อกเหมือนเตือนว่าอย่าเข้าไป " โลว์ นำทางคุณผู้หญิงผู้นี้ไป" 
" ขอรับ" โลว์รับคำ " เชิญทางนี้ขอรับ คุณผู้หญิง" เขาผายมือออกเป็นสัญญานให้เดินตามเขาไป

 
โลว์นำทางลอร่าเข้าไปในคุกใต้ดิน ภายในนั้นมืดมาก มีเพียงแสงเทียนสลัวๆ จากผนังอิฐเท่านั้น พวกเขาเดินเข้าไป ลึกเข้าไปได้ประมาณ 3 เมตร ทางเริ่มกลางเป็นบันได "นี่ ที่นี่ลึกแค่ไหน" ลอร่าถาม " ลึกจากพื้นดินประมาณ 8 กิโลฯ ขอรับ" โลว์ตอบ.    ทั้งสองคนเดินเข้าถึงโซนห้องขังเมื่อโลว์เปิดประตูเหล็กบานใหญ่ออก กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพ กลิ่นคาวของเลืออสดๆ ก็โชยออกมา ภายในนั้นเต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวนที่สุดแสนจะทรมาณ สองข้างทางเต็มไปด้วยห้องขังนักโทษ ภายในห้องขังมีทั้งโซ่เหล็ก ทั้งเครื่องทรมาณ. ทั้งซากศพที่ยังติดอยู่กับเครื่องทรมาณ เลือดไหนนองอยู่เต็มพื้น. โลว์และลอร่าเดินเข้าไป พวกเขาเดินเข้าไปด้านในสุดของห้องขัง " พวกแก. พวกแก ต้องตาย! " นักโทษคนหนึ่งตะโกนสาปแช่ง ลอร่าและโลว์. "คนที่ต้องตายคือแก"  พอโลว์พูดจบ..." อ๊ากกกกกกกก"  มีใบมีดใบใหญ่ตกลงมาฟันขาทั้งสองข้างเขา ขาดกระเด็นไปคนละทิศ เลือดสดๆสาดกระเซ็นไปทั่วห้องขัง " อย่าไปสนใจเลย คุณผู้หญิง" โลว์บอกแล้วเขาก็เดินต่อไป ลอร่าเริ่มตัวสั่น. เธอกลัว เธอกลัวเสียงหวีดร้องที่ทรมาณ เธอกลัวกลิ่นคาวเลือดที่โชยออกมา เธอกลัวคำสาปแช่งของนักโทษ เธอกลัวทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในนี้ ลอร่าพยายามไม่มองไปสองข้างทาง ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความโหดร้าย.    
" ไมร่า ฟอส์ต อยู่ในนี้ขอรับ" โลว์หันหลังไปบอกกับลอร่า 
" ในนี้นะเหรอ..." ลอร่าพูดเบาๆ ตรงหน้าเธอคือประตูเหล็กบานใหญ่คล้ายกับทางเข้า เธอกวาดสายตาไปบนบานประตูนั่น สายตาของเธอไปสกิดกับสิ่งๆหนึ่งที่มันควรจะอยู่บนบานประตูแต่มันหายไป 
" ไม่ล็อดประตูเหรอ โลว์ "  ลอร่าถามพลางหันกลับทางชายหนุ่ม
" ไม่ขอรับ " 
" ทำไมล่ะ " 
" นางไม่สามารถหนีออกมาได้ขอรับ"
" หนีออกมาไม่ได้ เพราะอะไร" ลอร่าเริ่มงง
" นั่นเพราะ..." โลว์พูดพลางเปิดประตู " นี่ยังไงล่ะขอรับ"   
" มันคืออะไร..." ลอร่าตกใจกับห้องนั้น เธอรู้สึกได้ถึงไอเย็นจากห้อง ภายในห้องมืดสนิด จนเธอมองอะไรไม่เห็น
" ไมร่าอยู่ในห้องนี้" ลอร่าพูดเป็นเชิงถาม
" ใช่ขอรับ " โลว์ตอบพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบท่อนไม้โคมเพลิง " คุณผู้หญิง จะเข้าไปเลยมั้ยขอรับ " 
" ได้ " เมื่อโลว์ได้ยินคำตอบรับ เขาจุดไฟที่ท่อนไม้ แล้วจุดไฟที่ตะเกียงตามผนัง ภายในห้องสว่างขึ้น ลอร่าเห็นลูกกรงเหล็กล้อมรอบห้องอยู มันซ้อนกับอยู่ประมาณ 4 ชั้น


" ไมร่า เจ้าไม่เป็นไรใช่มั้ย" ลอร่าถามน้องสาว หลังจากที่ทั้งสองคนเข้ามาในกรงขัง ลอร่าเห็นร่างเล็กของผู้เป็นน้องนั่งกอดเข่าอยู่ในนั้น
" ไมร่า ไมร่า! ตอบข้าสิว่าเจ้าไม่เป็นไร! " ลอร่าตะโกนถามแต่ไม่มีเสียงตอบ " ไมร่า ! " เธอตะโกนเรียกอีกครั้ง แต่ความเงียบก็เข้าปลกคลุมเช่นเดิม " เปิดประตูให้ข้าได้มั้ย" เธอถามโลว์ 
" ขอรับ" เขารับคำแล้วโลว์เปิดประตูกรงขังเข้าไป 3 ชั้นเมื่อเขาเปิดประตูจนครบลอร่ารีบวิ่งเข้าไปหาน้องสาว 
" ไมร่า! ไมร่า!" ลอร่าพยายามเอื้อมมือเข้าไปในกรงขัง
" อย่ามายุ่งกับข้า..." ไมร่าพูดขึ้นเบาๆเหมือนพูดกับตัวเอง 
" ไมร่า นี่ข้าเอง ลอร่าพี่สาวของเจ้าไง " ลอร่าบอกกับเธอ
" อย่ามายุ่งกับข้า..." 
" ไมร่า ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว "
" อย่งกับข้า" ไมร่าเริ่มกระแทกเสียง
" ข้าขอโทษ ที่ต้องทำให้เจ้าเป็นแบบนี้" น้ำเสียงของลอร่าเปลี่ยนไป
" ไปตายซะ นังปีศาจ " 
" ปีศาจเหรอ....ข้าไม่ใช่ปีศาจ "
" เจ้านั่นแหละ ที่เป็นปีศาจ ปีศาจที่อยู่ในหน้ากากเสแสร้งนั่น"
" หึ ถ้าเจ้าคิดว่าข้าเป็นปีศาจ ข้าก็จะเป็นราชินีปีศาจ "
" ราชินีปีศาจเหมาะกับเจ้าดีนะ ท่านพี่ "
" ถ้าข้าคือราชินีเจ้าคง---" 
ปัง! มีใครบางคนเปิดประตูเข้ามา " เอาตัวมันไป! " เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น 
" พวกเจ้ามาทำอะไรกันรึ" โลว์ถาม
" สิบเอกโลว์ ท่านนายพลให้พวกข้ามาเอาตัว ไมร่า ฟอส์ต ไปขอรับ " ชายคนนั้นบอกกับโลว์
" ได้เวลาแล้วสินะ" โลว์พึมพำ แล้วโลว์ก็เดินนำลูกน้องไปหาไมร่า
" พวกแกจะพาน้องข้าไปไหน" ลอร่าถามพรางลุกขึ้น แก๊ง! ตั้งแต่เมื่อไร!  ขาของลอร่าถูกล็อกด้วยโซ่เหล็กที่ใช้ตรึงนักโทษ " ช่วยข้าด้วย ใครก็ได้" ลอร่าร้องขอ แต่ไม่มีใครหันกลับมาหาเธอ นอกจาก..........

ไมร่า   เธอหันกลับมา หันกลับมาหาพี่ของเธอ ลอร่าสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาของเธอ สายตาที่อ่านไม่ออกแต่แฝงไปด้วยความโหดเหี้ยมของไมร่าบวกกับรอยยิ้มที่ถูกวาดขึ้นบนใบหน้าที่ซีตเผือก เหมือนกับ แวมไพร์ที่กระหายเลือด แล้วไมร่าก็เดินออกไปจากห้องนั้น ความเงียบก็เข้าปลกคลุมอีกครั้ง 

เวลาแห่งความตายเริ่มใกล้เข้ามา........

ไมร่าถูกพาตัวไปที่ลานกลางหมู่บ้าน ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมเอาไว้หมดแล้ว ทุกอย่างเตรียมพร้อมสำหรับคืนนี้ คืนที่จะอาบไปด้วยกลิ่นคาวเลือด " ท่านนายพล ทุกคนพร้อมแล้วขอรับ " โลว์รายงานพร้อมกับชี้ไปที่ไมร่า เธอถูกตรึงเอาไว้บนไม้กางเขน แขนทั้งสองล็อกเอาไว้กับไม้ 
" ดี ประกาศไปทั่วหมู่บ้านว่าจะประหารแวมไพร์เวลาเที่ยงคืนตรง " แฮงค์สั่ง
" ขอรับ " 
" แล้วท่านลอร่าล่ะ"
" ไม่ทราบขอรับ"
" ตามหาให้เจอ ข้ามีเรื่องจะคุยกับเธอ" โลว์พยักหน้ารับแล้ววิ่งไปหาชายสองคน โลว์บอกอะไรบางอย่างกับพวกเขา 


ลอร่า เธอไม่มีทางออก เธออยู่ในห้องขังในหัวของเธอมีแต่ความสงสัย " ใครเป็นคนทำ" ลอร่าพูดกับตัว ตอนนี้ไม่มีใครมาช่วยเธอได้ เธออยู่คนเดียวในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย " คงออกไปไม่ได้สินะ.." ความหวังของเธอเลือนหายไผ ข้าคงต้องตายอยู่ในนี้ อยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยซากศพ เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสิ้นหวัง.  แต่ความหวังของเธอยังไม่จบ. มีแสงแสงหนึ่งลอดผ่านปานประตูเข้ามา
ลอร่าหันไปมอง แสงนั่นแยงตาเธอ เธอมองไม่เห็นอะไรมีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น " ท่านลอร่า ท่านอยู่ในนั้นรึเปล่า"  ลอร่าจำได้เสียงเสียงนั้นคือเสียงของ โลว์ 
" ข้าอยู่นี่! ช่วยข้าด้วย! " ลอร่าตะโกน เธอพยายามคลานไปหาแสงสว่าง
" ไม่เป็นอะไรใช่ไหมขอรับ!" โลว์ถามพลางวิ่งไปหาลอร่า 
" ข้าไม่เป็นไร เจ้าช่วยปลดโซ่ให้ข้าได้มั้ย"
" ขะ..ขอรับ" โลว์ตอบแบบขัดๆ เขางงว่าโซ่นี่มาจากไหน แล้วใครเป็นคนทำ " ท่านนายพล
อยากจะเจอท่านขอรับ" เขาบอกเธอ พร้อมกับพยุงลอร่าขึ้น 
" ไมร่า อยู่ที่ไหน ข้าเห็นพวกเจ้าพานางออกไป" 
" ลานกลางหมู่บ้านขอรับ"
" พาข้าไปที" 

ณ ลานกลางหมู่บ้าน
   ผู้คนมากมายมารวมตัวกัน ไม่ใช่เพราะมีงานฉลองยามราตรี แต่มารวมตัวกันเพื่อพิธีบูชายัน ส่งปีศาจกลับสู่นรก กลับสู่โลกหลังความตาย และหวนคืนมาสู่โลกมนุษย์. เวลาแห่การสังเวยได้เริ่มต้นขึ้น แฮงค์เดินนำเข้ามาในลาน ตามด้วยโลว์และลูกน้อง ไมร่าอยู่ด้านหลัง เธออยู่ในชุดสีดำ มือทั้งสองข้างถูกมัดติดกันด้วยโซ่เหล็ก ขาถูกล่ามเอาไว้ เมื่อไมร่าเดินเข้ามา เสียงโห่ร้องก็ดังขึ้น ราวกับเสียงส่งวิญญาน เธอเดินผ่านผู้คนมากมาย ทุกสายตาจับจ้องที่เธอ แต่สายตาของไมร่ากลับจ้องไปในฝูงชน แววตาของเธอไม่ใช่แววตาที่สลด แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นโหดเหี้ยม แววตาของเธอจ้องไปที่ลอร่า. โลว์ลากไมร่าไปที่แท่นบูชา เขาตรึงเธอกับไม้รูปกางเขน ขณะเดี่ยวกันแฮงค์เดินมาหาเธอในมือของเขามีดาบเล่มใหญ่ 

...นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรง พิธีสังเวยได้เริ่มขึ้น...

" มีอะไรจะสารภาพ.." ชายคนหนึ่งพูดขึ้น เขาแต่งตังด้วยชุดสีขาว ในมือมีคัมภีร์เล่มใหญ่ เขาคือบาทหลวง
" พวกเจ้าไม่มีทางหยุดข้าได้. ซักวันหนึ่งข้าจะกลับมา กลับมาสูบเลือดชั่วๆของพวกเจ้า ชีวิตของพวกเจ้าจะต้องดับสูญ"  ไมร่าสาป ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ อยู่ภายใต้ความมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากโคมรอบแท่นบูชายัน และแสงจากจันทร์เสี้ยวส่องลงมายังไม้กางเขน 
" ความมืด... ความมืด... ความมืดคือจุดกำเนิดของทุกอย่าง ทั้งวิญญาน ทั้งร่างกาย ทั้งความคิด หรือสัจธรรม ก็เกิดจากความมืดทั้งสิ้น. ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกต้องมีจุดจบ จุดจบที่กลับคืนสู่ความมืด..... " บาทหลวงเริ่มอ่านคัมภีร์ ".....แสงจันร์เสี้ยวที่สาดส่องลงมาคือสัญญาณของคิงฮาดีส.... " แฮงค์เดินไปหาอลัน เขายืนอยู่หลังสุดของฝูงชน  "บุรุษผู้ถูกรับเลือกโดยพระเจ้าแห่งนรก" แฮงค์พูด ผู้คนทั้งสองฝั่งแยกทางให้เขา แฮงค์เดินไปถึงอลัน " ความประสงค์ของพระเจ้า "อลันยืนนิ่ง สายตาของเขาจ้องไปที่ดาบนั่น " ท่านไม่มีทางเลือก แพทริด" เขายังคงยืนนิ่ง "ความประสงค์ของพระเจ้าแห่งนรก" แฮงค์ทวนอีกครั้งสายตาของเขาจ้องเขม็ง " ความประสงค์ข---" " ตามประสงค์ของพระองค์" อลันพูดพลางนำมือสั่นเทามารับดาบ " ..วิญญาน.." บาทหลวงอ่านคัมภีร์ในขณะเดี่ยวกับอลันเริ่มเดิน "..ปีศาจ.." เขาเดินไปหน้าแท่นบูชา "..สังเวย.." เขาชูดาบขึ้น " ..ลงทัณฑ์!"  บาทหลวงกระแทกน้ำเสียงพร้อมกับ ปลายดาบที่แทงเข้ากลางอกของไมร่า เลือดสดไหลซึมออกมา ทุกอย่างเข้าสู่ความเงียบสงัด มีเพียงเสียงของน้ำเลือดที่หยดลงสู่พื้น " นะ...ในนามตัวแทนของเฮดีส" อลันพูดเสียงแผ่ว พร้อมกับกรีดดาบลงมาเป็นเส้นตรง เลือดสดไหลลงมาตามสั่นดาบ " ส่งเจ้ากลับสู่แผ่นดินของเจ้า" ดึงดาบออก เมื่อดาบหลุดออกเลือดสดๆพุ่งทะลักเต็มพื้น " สู่โลกหลังความตาย" ปักดาบลงอกขวา " สู่นรกภูมิ" กรีดดาบไปทางซ้าย หยดเลือดไหลซึมออกมา " เพื่อสร้างโลกใบใหม่ " ดึงดาบออก  เลือดสีแดงฉานกระเซ็นใส่อลัน เขาทิ้งดาบเปื้อนเลือดลงพื้น เมื่อปลายดาบสีแดงสดตกลงพื้น เปลวเทียนทั้งหมดดับลง เสี้ยวจันทร์กลายเป็นสีเลือด เสียงโห่ร้องด้วยความตกใจของผู้คนดังขึ้น
" ไปจุดเทียน" แฮงค์สั่งลูกน้อง แล้วเขาก็เดินไปหาอลัน "ท่านไม่เป็นไรใช่มั้ย" เขาถาม
" ข้าไม่เป็นไร แต่ข้าไม่อยากทำแบบนี้ " อลันตอบเสียงสลด
" ท่านไม่มีทางเลือก "
" ข้ารู้ หน้าที่คือหน้าที่ คำสั่งของคิงเฮดีสถือเป็นที่สุด"
" ทนอีกหน่อย ทุกคนก็เจ็บปวดเหมือนท่าน...  ท่านรู้มั้ย ข้าก็ไม่อยากเชื่อว่า หญิงที่แสนอ่อนโยนอย่างไมร่า ฟอส์ต จะเป็นฆาตกร "
" ข้าเองก็คิดอย่านั้นเหมือนกัน" อลันพูดเบาๆ 
" ขออภัย ขอรับ " ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
" มีอะไร สิบเอกเจมมา" แฮงค์ถามชายคนนั้น
" เทียนจุดไม่ติด พวกข้าลองจุดดูหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ติดขอรับ" เจมมารายงาน
" ทำไมล่ะ " แฮงค์ถามด้วยความตื่นตะหนก
" ไม่ทราบขอรับ" 
" ข้าไปดูเอง" เขาบอกพลางเดินออกไปหาเชิงเทียน แฮงค์พยายามจุดไฟ แต่ก็ไม่ติด " ไม่เอาเทียนเล่มใหม่มา" เขาสั่งเจมมา " ท่านคิดว่าไง" เขาหันไปถามอลัน
" ข้าไม่รู้" หรือว่าจะเป็น....ไมร่า อลันตอบ
" ข้าเอาเทียนเล่มใหม่มาเเล้วขอรับ" เจมมารายงาน
" ดี จุดเลย" เจมมาเอาเทียนเก่าออกจากเชิงเทียน เมื่อเขาจุดเทียน จันทร์เสี้ยวก็ถูกกลืนเข้ากับเมฆธมิฬ ความมืดก็เข้าปลกคลุมอีกครั้ง ไม่มีแสงใดๆส่องลงมาที่กลางลานบูชา 
" เริ่มทำพิธีต่อได้แล้ว" แฮงค์สั่น เขาเดินไปหาอลัน " ที่เหลือเป็นหน้าที่ท่านแล้ว" พูดพลางยื่นสิ่วกับค้อนให้อลัน เขารับสิ่วนั่นมาโดยไม่ตอบอะไร 

" มัจุราชแห่งความตายเอ๋ย.....ผู้เฝ้าประตูนรกเอ๋ย.....ผู้เก็บดวงวิญญานเอ๋ย.....เหล่าดวงวิญญานเอ๋ย.....จงลงมาเป็นศักถีพยานในพิธีบูชายัน ณ ที่แห่งนี้" บาทหลวงท่องบทสวด พิธีแห่งความตายได้เริ่มขึ้นอีกครั้งภายใต้ความมืดมิด ตอนนี้อลันยื่นอยู่ท่ามกลางฝูงชนในฐานะของบุรุษผู้ถูกเลือก ตัวแทนของคิงเฮดีส ยื่นอยู่หน้าไมร่าในฐานะผู้สังหาร ตัวแทนของความสิ้นหวัง. สายตาของอลันจ้องไปที่ร่างโชกเลือดบนไม้กางเขนนั่น เขาทำไม่ลง เขาฆ่าไมร่าไม่ได้. 
"แพทริส รายบทสวดเลย" แฮงค์บอกอลัน เขาไม่ได้ฟังที่แฮงค์พูดเลย ในหัวของเขามีแต่เรื่องของไมร่า 
" แพทริส" แฮงค์เรียกอีกครั้ง อลันก็ไม่ตอบ 
" แพทริส!"แฮงค์เรียก ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาเช่นเดิม
" อลัน แพทริส!" 
" ทะ..ท่านนายพล" อลันรู้สึกตัว
" ท่านเป็นอะไรมั้ย เหมือนสติท่านจะไม่อยู่กับตัว"
"ข้า....ข้าคิดว่า ข้าฆ่าไมร่าไม่ลง" อลันพูดเศร้าๆ
" แต่ข้าคิดว่าเจ้าทำได้"
" แต่ข้าทำไม่ได้ "
" ถ้าท่านไม่ทำแล้วใครจะทำ"
" ใครซักคนที่ไม่ใช่ข้า ข้าทำไม่ลงจริงๆ ไมร่าเป็นเพื่อนข้า ข้าทำร้ายเพื่อนตัวเองไม่ได้ ข้าสัญญากับไมร่าว่า ข้าจะปกป้องนางไม่ใช่ฆ่านาง"
" แต่ท่านทำไปแล้ว"
" ใช่" เสียงของอลันเบาลงเหมือนเสียงกะซิบ
" ท่านอยากให้ฟอส์ต ต้องทรมาณมากกว่างั้นหรือ"
" ไม่ "
" แต่ท่านทำให้นางต้องทรมาณ" แฮงค์พูดพลางหันไปทางไมร่า "ท่านจะปล่อยให้นางต้องทรมาณอย่างนี้เหรอ" แฮงค์หันกลับมาหาอลัน " ไม่มีใครรู้ว่านางจะตายเมื่อไร จะต้องทนอีกนานแค่ไหน แต่ถ้าท่านฆ่านาง นางก็ไม่ต้องทรมาณอีก" อลันก้มมองสิ่วในมือ "ท่านจะเลือกใครที่ต้องทรมาณ ท่านหรือนาง" คำพูดของเขาทำให้อลันลังเล ถ้าเลือกได้.....ข้า.... 
" หรือท่านจะปล่อยให้คนอื่นจัดการแทนท่าน" แฮงค์เสนอ
" ก็ดี ทั้งข้าและไมร่า จะได้ไม่เจ็บปวดไปมากกว่านี้"
" ผิดถนัด "
" ท่านหมายความว่ายังไง"
" ข้าไม่สามารถบอกได้ว่าไมร่า ฟอส์ตจะตายเมื่อไร จะต้องทรมาณมากแค่ไหน แล้วเรื่องแวมไพร์ท่านคิดว่าถ้าไม่ทำพิธีให้เสร็จสมบูรณ์ ชาวบ้านคงอยู่กับไม่เป็นสุข แล้วไหนจะเรื่อง บุรุษผู้ถูกเลือก ถ้าผู้ถูกเลือกทำลายคำสาปแวมไพร์ไม่ได้ ความเชื่อของชาวบ้านที่มีต่อคิวเฮดีสคงน้อยลงเป็นแน่ ดูสิ " แฮงค์ชี้นิ้วไปที่ฝูงชนที่โห่ร้อง ความเชื่อหรือความรู้สึกอะไรที่สำคัญกว่ากัน......แล้วคนส่วนรวมหรือคนที่รักใครที่สำคัญกว่ากัน.... กันแน่..... จะทำอย่างไรดีที่ไม่มีใครไม่ต้องเจ็บปวด.........แล้วถ้าหายไปล่ะ......   อลันเดินไปหาไมร่า
" เหล่าพี่น้องเพื่อนมนุษย์จงมาร่วมกันส่งแวมไพร์กลับสู่ภพ เหล่าดวงวิญญานปีศาจจงมารับแวมไพร์กลับสู่ภพ! " ปลายไม้แหลมก็ทิ่มลงบนแผ่นเนื้อสดที่ถูกฉาบด้วยเลือดสีสด แทงลงกลางทรวงอก ทะลุผ่านหัวใจ เลือดสดๆทะลักออกจากร่างไหลนองเต็มพื้น ไมร่า ข้าขอโทษ..... เมื่ออลันปล่อยมือ ทุกอย่างก็กลับสู่ปกติ แสงจัททร์สอดส่อง เปลวเทียนกลับมาส่องแสงอีกครั้ง เสียงฮือฮาของฝูงชนดังขึ้น เบื้องหน้าของพวกเขาคือร่างไร้ลมหายใจของไมร่า ร่างนั่นถูกยึดติดกับไม้กางเขน ผิวสีซีดที่อาบเต็มไปด้วยเลือดจากตราบาป ซิ่วโชคเลือดที่ปักทะลุผ่านหัวใจ ใต้ร่างนั้นคือแอ่งเลือด ดาบลงทัณฑ์ยังคงปักอยู่ในแอ่งนั้นมันคือความทรงจำที่เลวร้ายและน่ากลัว แต่ความรู้สึกทั้งหมดก็ถูกกลืนเข้ากับแสงสว่าง ทุกคนต่างพากันกลับบ้าน ทิ้งร่างไร้วิญญาน ณ ที่นั่น มีเพียงอลันที่ยังยืนอยู่ที่แท่นบูชายัน ไมร่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าทำไป....ยกโทษให้ข้าด้วย
      
เช้าวันรุ่งขึ้น
  ร่าไร้วิญญานยังตงยืนอยู่นะจุดนั่น อยู่ทามกลางความมืดมดภายใต้จิตใจของมนุษย์ ทุกครั้งๆที่มีคนเดินผ่าน ทุกคนจะเหลียดหลังกลับมามองปีศาจในจิตนาการของพวกเข้าด้วยสายตาที่เหยียดหยาม แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า เรื่องทีผ่านมาเป็นแค่เรื่องโหรมโรงเท่านั้น พิธีสังเวยของจริงยังไม่เริ่มขึ้น พวกเขาจะต้องจนอยู่ในชะตากรรมที่เลวร้ายกว่าที่ขึ้น  ตอนนี้ทุกคนในเมืองก็ชินกับศพไมร่า ใบหน้าที่ซีดเผือก แววตาที่สิ้นหวังแบบไร้วิญญาน  คราบเลือดตามพื้น

ในคืนที่ไร้ความมืด ดวงจัน
ทร์เต็มดวงส่องแสงสว่างลงมา  ชาวบ้านผู้หนึ่งยังคงเดินอยู่ เขาเดินผ่านลานกลางหมู่บ้าน แล้วก็มีลมเย็นพักผ่าน เขาหันกลับไปมอง แล้วเขาก็เจอกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน..........................ร่างของไมร่า  ฟอส์ต หายไปจากแท่นบูชา เหลือทิ้งไว้เพียงไม้กางเขนเปื้อนเลือดที่ถูกพลิกกลับหัว

4 ปีต่อมา....................

ทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาพเดิม คราบเลือดที่ไม้กางเขนที่ใช้ตรึงไมร่า โซ่เหล็กยังคงห้อยอยู่ที่เดิมถึงแม้นมันจะขึ้นสนิมแล้วก็ตาม แต่ที่หายไปคือ ความทรงจำ ความทรงจำเกี่ยวกับไมร่า ก่อนจะเกิดเรื่อง  ตอนนี้ความทรงจำเกี่ยวกับไมร่า คือ เธอคือแวมไพร์ที่น่ากลัว.........

 

“ ถ้าเป็นจริง อย่างที่ทำนายไว้คืนเดือนดับที่กำลังมาถึง นางจะกลับมา” บาทหลวงผู้หนึ่งพูดขึ้น

“ นางจะกลับมาล้างแค้น หรือขอรับ” โลว์ถาม

“ เรื่องนั้นข้าบอกไม่ได”  บาทหลวงผู้นั้นตอบ

“ ทำไมล่ะ ขอรับ “

“ เพราะว่า คำทำนาย... ข้าไม่แน่ใจ” บาทหลวงพูดเบาๆ

“ใช่   ข้าไม่แน่ใจว่า นางฟ้าหรือปีศาจ”

“ หมายความว่าอย่างไรขอรับ”

“ ราชินี  รูปจากคำทำนายคือราชินี “ บาทหลวงตอบ “รูปราชินีสามารถสืบความหมายได้สองแบบคือ เทพธิดา กันราชินีปีศาจ

" ราชินี" 

" ใช่" บาทหลวงพูดพลางหยิบคัมภีร์ขึ้นมา " นี่ไงล่ะ" เขาชี้ไปที่รูปผู้หญิงผมสีเงินยาว

" นี่คือราชินี" โลล์พึมพำเบาๆ " แล้วทำไมท่านถึงไม่แน่ใจล่ะขอรับ ทั้งๆที่รูปนั่นสือความหมายแล้ว" 

" สีนัยต์ตานะ ถ้านัยต์ตาแดงเลือดคือปีศาจ ส่วนนัยต์ตาสีไพลินคือนางฟ้า"

" แล้วที่ท่านเห็น......" เขารอคำตอบ

" สีม่วง มันเป็นสีม่วงเข้ม สีเหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืน หรือ Night Sky" บาทหลวงปิดคัมภีร์

" แล้วNight Sky มันหมายถึงอะไรหรือ ขอรับ"

" ข้าไม่รู้ บางตำราหมายถึงการหายไปอย่างนิรันดร์ แต่บางตำราหมายถึง การหลับคืนมาที่ไม่สิ้นสุด"

" สรุปคือ......."

" นางจะเป็นทั้งนางฟ้าและปีศาจ "

" นางจะกลับมาจริงๆหรือขอรับ"

" นางจะกลับมา ต่อเมื่อมีใครบางคนปลุกนาง"

บาทหลวงลุกขึ้น " ขอตัวก่อน " เขาโค้งตัวแล้วเดินออกไป



ตอนนี้ ลอร่ากำลังระแวง เมื่อสามวันก่อนเธอได้ยินเรื่องเกี่ยวกับไมร่ามาจากโลว์ เขาบอกเธอว่าไมร่าจะฟื้นคืนชีพ แล้วเธอจะกลายเป็นราชินี 

" ท่านหญิง มีจดหมายมาถึงท่านเจ้าค่ะ" เจนเดินเข้ามาบอกผู้เป็นนาย

" จดหมาย จากใคร" 

" ไม่ทราบเจ้าค่ะ มันวางอยู่หน้าประตูเจ้าค่ะ"

" แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีจดหมายอยู่หน้าประตู" ลอร่าพูดพลางรับจดหมายนั่นมา

" พอดีว่า ข้าได้ยินเสียงเคาะประตูเจ้าค่ะ ข้าเลยออกไปดู ที่หน้าประตูไม่มีใคร มีเพียงแค่ซองจดหมายซองนี้ซองเดี่ยวเจ้าค่ะ" 

" เจน เจ้าดูแน่ใจแล้วแน่นะว่าไม่มีใคร"

" เจ้าค่ะ " ลอร่ารับจดหมายมาจากเจน

" นี่มันอะไรกัน!" ลอร่าอุทาน 

" อะไรหรือเจ้าคะ" 

" จดหมายนี่......มะ..มาจาก มะ...ไม..ระ..ร่า"

" ตะ..แต่ไมร่า ฟอส์ตตายแล้วนะเจ้าคะ" เจนบอกด้วยความกลัว " คะ...คงมีใครมาแกล้งเจ้าค่ะ" 

" ขอให้เป็นอย่างนั้นนะ" 

" แล้วในจดหมายเขียนว่าอย่างไรเจ้าคะ" เจนถาม

" ...เจ้ายังจำได้มั้ย ท่านพี่ วันนั้นวันที่ท่านพี่ออกไล่ล่าผู้คน สูบเลือดของพวกนางจนหมดและให้ข้าเป็นแพะรับบาปแทนเจ้า ตอนนี้ข้ากลับมาหาท่านพี่แล้ว กลับมาทำพิธีสังเวย และผู้ถูกสังเวยคือเจ้า ท่านพี่ลอร่า... ตัวอักษรทั้งหมดนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยเลือด " ลอร่ามองหน้าเจน "เจ้ารู้อะไรขึ้นบ้างไหม"

" จดหมายขู่เจ้าค่ะ" 

" ทำเพื่ออะไร" 

" คงอยากให้ท่านจำเรื่องในวันนั้นได้ พิธีสังเวยของไมร่า" ลอร่าเริ่มหน้าซีด

" จะ...จดหมายจากไมร่า"

" ท่านแน่ใจนะเจ้าคะ"

" ขะ...ข้าจำได้ ทั้งลายมือนี่ ทั้งคำพูดแบบนี้ มันมาจากไมร่าจริงๆ" 

" ถ้าเช่นข้าคาดว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริง และพิธีสังเวยจะเริ่มขึ้นในคืนนี้ิเจ้าค่ะ นายหญิง"


ในคืนนั้นเอง...

" กรื๊ดดดดดดดดด!" 

" เกิดอะไรขึ้น!"

" เสียงอะไรน่ะ!"

" มีคนถูกฆ่าตาย!"

" มันกลับมาแล้ว! แวมไพร์คืนชีพแล้ว!"

" พิธีสังเวยเริ่มขึ้นแล้ว"

" ใคร! ใครคือเหยื่อ!"


" นายพลแฮงค์ ตอนนี้ชาวบ้านพากับมาดูมากขึ้นแล้วนะขอรับ" โลว์รายงาน 

" ไม่เป็นไร ข้าไม่อยากปิดเรื่องกับชาวบ้าน" เขาบอกเรียบๆ เบื้องหน้าของพวกเขาคือร่างที่ซีดเผือกของหญิงสาวที่ถูกตรึงติดกับไม้กางเขนนั่นเหมือนไมร่า เรือนผมสีน้ำตาลแดงที่เปื้อนเลือดยาวลงมาถึงพื้นจากศีรษะที่ถูกตัดปักแทนที่ดาบลงทัณฑ์ 

" ดาบหายไป!" 

" มีใครบางคนเอาดาบไป!" 

" ไมร่า! ไมร่า ฟอส์ต! กลับมา"

" ใคร! ใครเป็นคนปลุกนาง!"

" นางกลับมากับความตาย!" เสียงร้องของชาวบ้านดังขึ้นอีกครั้ง

" สิบเอก เอาศพลงมา" แฮงค์สั่ง

" ขอรับ " โลว์ตอบ

" ท่านรู้จักนางมั้ย" แฮงค์ถามอลันที่ยืนอยู่ใกล้

" ข้าไม่รู้" เขาตอบ

" ท่านช่วยข้าได้มั้ย"

" ได้ ข้าก็ช่วยท่านหาความจริง ข้าอยากช่วยไมร่า"

" แล้วจะเริ่มจากตรงไหนล่ะ"

" อย่างแรกต้องรู้ให้ได้ว่านางคือใคร ถ้ารู้ว่านางคือใครคงหาตัวคนทำได้"

" ได้" แฮงค์หันไปหาลูกน้อง " พวกเจ้าทุกคนไปตามหามาให้ได้ว่านางเป็นใคร อยู่ที่ไหน ข้าต้องรู้ให้ได้ว่านางเป็นใคร"

" ขอรับ" ชายคนหนึ่งรับคำ


         โลกหลังความตาย.....ดินแดนของเหล่าปีศาจ ไม่ว่าจะเป็นซาตาน ยมทูต เหล่าทูตสวรรค์ รวมถึง เจ้าชายทั้ง7 แห่งนรกด้วย.... แวมไพร์ เป็นหนึ่งในเผ่าพันธ์ุปีศาจ จากโลกหลังความตาย

" ท่านเคาต์เตส โปรดตื่นขึ้นเถิดขอรับ" ชายคนหนึ่งพูดขึ้นกับโลงศพตรงหน้า 

" ผู้ถูกสังเวยรายแรกเกิดขึ้นแล้วสินะ" เสียงๆหนึ่งตอบกลับเขามา

" ขอรับ" 

" แล้วคนคนนั้นคือใคร"  

" นาเอล ขอรับ" เขาตอบพร้อมนั่งคุกเข่า

"ใครเป็นคนทำ"  เสียงนั้นเริ่มเยือกเย็น พร้อมกับฝาโรงศพที่ค่อยๆเปิดออกอย่างช้า มือ มือหนึ่งเอื้อมออกมาจับขอบของโลงเอาไว้

“ ท่านเคาต์เตส....”  ร่างของหญิงสาวผมเงินค่อยลุกขึ้นจากการหลับในโลง  “ นาเอล.... นาเอล.... เจ้าจงตื่นขึ้นมา...” เธอพึมพำ “ไปพานางมาหาข้า”หญิงสาวสั่งเสียงเย็น”

“ขอรับ”

 

หลังจากที่มีหญิงสาวนิรนามถูกฆ่าตาย ผู้คนต่างหลาดกลัวในคำสาป ของเธอผู้นั้น ราชีนีสีเลือด  ตอนนี้เหล่าชาวบ้านต่างเรียกไมร่าว่าอย่างงั้น ในหัวของทุกคนไมร่า ฟอส์ต คือปีศาจ ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลัง ของเรื่องนี้เกิดมาจาก.............

“ในที่สุด... ในที่สุด! ข้าก็ได้มา ฮ่าๆๆๆๆ” ลอร่าหัวเราะพร้อมกับชูดาบเล่มหนึ่งขึ้น

“ นายหญิงเจ้าคะ ข้าเตรียมลานพิธีเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”  เจนเดินเข้ามาหาลอร่า

“ดีมากงั้นไปกันเถอะ ไปทำพิธีแห่งความตาย” เธอแสยะยิ้ม พร้อมกับเปิดตู้ แล้วหยิบห่อผ้าห่อหนึ่งขึ้นมา  เธอหัวเราะเบาๆ

ลอร่าเดินเข้ามาในห้องโล่งที่มืดสนิด กับเจนที่เดินตามหลังเข้ามาติดๆ ลอร่าวางห่อผ้าลงบนพื้นกลางห้อง สายตาของเธอจับจ้องที่ห่อผ้านั้น “เอาชอกล์มา” เจนยื่นชอล์กมาให้ ลอร่าเริ่มลงมือวาดวงสายเวทย์ลงบนพื้น ล้อมรอบห่อผ้า

“ ไมร่า...ไมร่า...” ลอร่าพึมพำ ในขณะที่เจนจุดเทียนรอบๆเวทย์ดาวห้าแฉก “เจ้าได้ยินเสียงของข้าใช่มั้ย”  ห่อผ้าค่อยๆถูกคลายออก  เผยให้เห็นดาบเล่มหนึ่งอยู่ในนั้น “ตอบรับข้าสิ...”  ดาบเล่มนั้นลอยขึ้น  “ตอบรับคำเรียกของข้า.....ตอบข้า!”  ทันใดที่สิ่งเสียง เทียนทั้งหมดดับลง “ข้าตอบรับเจ้า...” เสียงหนึ่งตอบลอร่า  “เจ้าต้องการอะไรถึงได้ปลุกข้าขึ้นมา”  “ ข้าต้องการวิญญาณของเจ้า ไมร่า”  “ข้าไม่ใช่ไมร่า” เสียงดังขึ้นพร้อมกับดวงไฟสีแดงที่ลอยไปมา   “เจ้าคือใคร” เธอถามด้วยความตกใจ ทำไม! ทำไมกัน ทำไมไมร่าไม่ออกมา!  “เจ้าอยากรู้..” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง  “ข้าอยากรู้”  “งั้นข้าจะพาเจ้าไปดู”


  ......ในวันนั้นข้าเข้าไปขายผักในหมู่บ้าน ข้าอาศัยอยู่กับพ่อ แล้วก็น้องสาวข้า บ้านของข้าทำไร่ ระหว่างทางกลับบ้าน ข้าเจอกับไม้กางเกนยักษ์กับร่างซีดเผือก พร้อมดาบเล่มหนึ่งปักอยู่ข้างๆ. ข้าสงสัยเลยถามชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆ เขาบอกกับข้าว่า นี่ที่ลานประหาร ราชินีสีเลือด. เขายังบอกกับข้าอีกว่าถ้าไม่อยากโดนคำสาปก็อย่าเข้าไปยุ่ง พอข้ากลับมาถึงบ้าน ข้ายังติดใจว่าราชินีสีเลือดคือใคร พ่อข้าบอกว่าราชินีสีเลือก คือไมร่า ฟอส์ต. นางถูกกล่าวหา นางไม่ใช่แวมไพร์ ข้าอยากรู้ความจริงวันรุ่งขึ้นข้าเลยกลับไปในหมู่บ้านเพื่อหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าเริ่มไล่ถามจากชาวบ้าน 

" ขอโทษค่ะ ผักกาดหัวล่ะเท่าไรคะ" ในตอนแรก ข้าเนียนเข้าไปซื้อของ

" 25 เหรียญครับ" ข้าจ่ายเงินให้เขา

" เออ...ท่านทราบเรื่องของ..ราชินีสีเลือดรึเปล่าคะ" 

" มะ..ไม่ครับ! ข้าขอแนะนำด้วยความหวังดีท่านอย่าไปยุ่งกับนาง"  เขาหน้าซีด "ว่าแต่ท่านไม่ใช่คนในหมู่บ้านสินะครับ"

" ค่ะ" ข้าเนียนๆไป. หลังจากนั้นข้าลองไปถามชาวบ้านคนอื่นดู พวกเขาได้ยินชื่อของ ราชินีสีเลือด ก็ต่างหวาดกลัว จนข้าเจอกับเด็กคนหนึ่ง เด็กคนนั้นเดินไปเดินมาอยู่แถวๆไม้กางเขน "นี่เจ้าหนู" ข้าเรียก เขาหันมา "มีอะไรหรือครับ พี่สาว" 

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่"

"พวกชาวบ้าน กล่าวหา ท่านพี่ไมร่า. ว่าเป็นแวมไพร์ ข้ารู้ความจริง" เด็กชายตอบเสียงเเข็ง

" เจ้าชื่ออะไร" 

" ข้าชื่อ ดั๊ก ข้าอาศัยอยู่ในโบสถ์" 

" อยู่ในโบสถ์.... ทำไมเจ้าไปอยู่ที่นั่นล่ะ"

" พ่อแม่ของข้าตายไปตั้งแต่ข้ายังเด็ก ข้าอยู่คนเดียว" แววตาของเขาเศร้าลง " ข้าได้ท่านพี่ไมร่า ช่วยไว้ ท่านพี่พาข้าไปส่งในโบสถ์นั้น. ที่นั่นมีเด็กเหมือนข้า" 

" ตอนนี้ข้ากำลังหาความจริงของเรื่องนี้เจ้าช่วยข้าได้มั้ย" ข้าย่อตัวลงไปจับไหล่เด็กชาย

" ข้าจะช่วย" เขาเดินออกไป " ตามข้ามา"  พวกข้าเดินลัดข้างหมู่บ้าน เข้าไปในป่า บรรยากาศมีสลัวไร้เสียง ข้าทนกับความอึดอัดและความเงียบไม่ได้ ข้าเลยเริ่มบทสนทนา " ที่เจ้าบอกว่าได้ ไมร่าช่วยเอาไว้หมายถึงอะไร" 

" ข้าไม่มีบ้าน ไม่มีอาหาร ข้าต้องอยู่ข้าถนน คอยขอของเหลือจากชาวบ้าน จนข้าได้เจอกับ. ท่านพี่ไมร่าท่านช่วยพวกเรา ท่านหาที่อยู่ ข้าวปลาอาหารให้ "  เขาพูดเศร้าๆ “แต่พวกมัน...พวกมันฆ่าท่านพี่”

“ ข้าขอโทษ ที่ทำให้เจ้าต้องนึกถึงเรื่องที่เจ้าไปอยากคิดถึง”

“ ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่ท่านทำไมถึงอยากรู้เรื่องของท่านพี่ไมร่ามาถึงขนาดนั้น” ดั๊กพูดพลางสาวเท้าเดินเร็วขึ้น

“ข้าอยากรู้ความจริง” ข้าตอบ “ข้าเองก็ไม่เชื่อเรื่องของ ไมร่า ฟอส์ต  ที่บอกว่านางเป็นแวมไพร์”ข้าวิ่งตามเขาไป “ทำไมท่านคิดอย่างนั้น”  เขาถามข้า  “เจ้ารู้จักมีนามั้ยล่ะ นางเป็นน้องสาวข้า” “ไม่รู้ ทำไม” “ตอนนั้น เมย์นาบังเอิญไปเห็น ไมร่าที่ซอกตึกกลางดึก ตอนที่นางยืนดู มีรถม้าคันหนึ่งเสียหลักวิ่งมาชนนาง แต่ไมร่าเข้ามาช่วยนาง เจ้าคิดว่าคนที่เข้ามาช่วยคนอื่นจะฆ่าคนได้เหรอ”  “ก็จริง”  หลังจากบทสนทนาจบลง พวกข้าเดินมาอีกซักพักก็ถึง

“ ถึงแล้ว”  เขาชี้ไปที่โบสถ์เก่าตรงหน้า “ที่นี่แหละ บ้านข้า”  เขาเปิดประตูโบสถ์ “เข้ามาสิครับ” ข้าเดินเข้าไปในโบสถ์ ภายในนั้นเป็นเหมือนโบสถ์ทั่วไป  มีเก้าอี้ยาว แทนสารภาพบาป และไม้กางเขนใหญ่บนกำแพง “กลับมาแล้วหรอ ดั๊ก แล้วคุณผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” เสียงใสดังขึ้น พร้อมกับร่างบางของสาววัยแรกรุ่นผมน้ำตาล “นี่ พี่ลิลี่” เขาแนะนำ  “แล้วท่านคือ...”ลิลี่ลากเสียงยาวเพื่อรอคำตอบ  “ข้า นาเอล” ข้าตอบ “เจ้าเองก็อาศัยอยู่ที่นี่เหรอ”  “ไม่ใช่แค่ข้า” นางหันหน้ากลับไปข้างหลัง “พวกเจ้าออกมาเถอะ”  พอนางพูดจบ เด็กอีกหลายๆคนก็เดินออกมา “นางจะไม่จับข้าไปใช่มั้ย พี่ลิลี่” เด็กหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับเข้าไปหลบอยู่หลังลิลี่ “ข้าไม่ได้มาร้ายนะ ข้าแค่อยากรู้เรื่องของไมร่า ฟอส์ต” ข้าพูดกับเด็กหญิง “กลับไปเถอะ” เด็กชายอายุพอๆกับดั๊กเดินเข้ามา “ถ้าท่านมาเพราะเรื่องของท่านพี่ไมร่า ก็กลับไปซะ” เขาพูดเสียงแข็ง “ ใจเย็น แบ็ค” ดั๊กพูดห้ามเพื่อนของเขา “ฟังข้าก่อน”  “ เจ้าไปรู้เหรอไง ว่าคนที่มาหาข้อมูลเกี่ยวกับท่านพี่ไมร่า มีแต่คนไม่ดี”

 “เจ้าแน่ใจ”

“ข้าแน่ใจ” เด็กคนนั้นยี่นยัน

“พอแล้วทั้งสองคนนี่ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกันนะ” ลิลี่เข้ามาห้าม “ว่าแต่ท่านนาเอล ต้องการอะไรถึงได้มาที่นี่”  หญิงสาวถามข้า

“ข้าอยากรู้ความจริง  ข้าอยากจะช่วย”

“ ช่วยเหรอ...  พวกข้า” แบ็คพูด

“ ไมร่า ไม่ใช่เจ้า” 

“ข้าไม่รู้หรอกนะว่า ที่ท่านพูดเป็นความจริงหรือเปล่า แต่ท่านโปรดกลับไปเถอะ ตอนนี้ พวกข้าไม่อยากนึกถึงเรื่องร้ายแล้ว” ลิลี่พูดสีหน้าของดูเศร้า

“ข้าเข้าใจพวกเจ้านะ ข้าขอตัว” ข้าเดินออกมาจากโบสถ์ กลับเข้าไปในหมู่บ้าน ตอนนี่เป็นเวลาเย็นแล้ว ข้าเลยตัดสินใจกลับบ้าน “กลับมาแล้วค่ะคุณพ่อ”  “เป็นยังไงบ้างลูก”  คุณพ่อถามข้าขณะเดินเข้าบ้าน “ไม่ได้อะไรเพิ่มเลยค่ะ” ข้าตอบ  “ทานข้าเย็นได้แล้ว” พ่อบอกข้ากับน้องสาว “พี่ ได้เรื่องอะไรรึยัง”  เมย์นาถามระหว่างที่ทานอาหารเย็นกัน “ยังแล้วคิดว่าไม่ได้ด้วย”  “ทำไมล่ะ”  “ไม่มีใคร เชื่อแล้วว่า ไมร่า ฟอส์ต ไม่ใช่ฆาตกร” ข้าก้มหน้าลง  “ทุกคนกลัวนาง” พอข้าพูดจบ  ตาของเมย์นาก็ฉายแววทุกข์ทน “ขอตัวก่อนค่ะ”  ข้าลุกขึ้นแล้วขึ้นชั้นสอง  ความจริงแล้ว ไมร่าเป็นใครกันแน่ ข้าคิดขณะเปิดประตูห้อง ตอนนี้ข้าสับสนว่า ไมร่า ฟอส์ต เป็นคนดีหรือเลวกันแน่  ข้าล้มตัวลงนอน แล้วข้าก็หลับไป

วันรุ่งขึ้น ปัง! ข้าสะดุ้งตื่นขึ้น “พ่อคะ เมย์นา เสียงอะไรน่ะ”ข้าถามพลางเดินลงบันไดมา  แต่ไร้เสียงตอบ  ปัง! เสียงดังขึ้นอีกครั้ง  อะไรน่ะ...  ข้าเหยียบโดนน้ำสีแดง  หรือว่า...เลือดข้ารีบวิ่งตามรอยเลือดไป จากลอยเลือดค่อยๆกลายเป็นแอ่งน้ำสีแดงสด  “พ่อ!” ข้าตะโกนเรียก “เมย์นา!” รอยลากสองรอยยาวออกไปนอกบ้านข้ารีบตามไป ตุบ! มีอะไรบ้างอย่างมาตีเข้าที่หัวด้านหลังข้าล้มลงแล้วหมดสติไป

ข้าลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องที่มืดสนิท ข้าได้ยินเสียงคนคุยกันว่าจะฆ่า.อะไรซักอย่าง “ปล่อยข้า!..กรี๊ดดดดดดดดดด” ข้ารู้ทันทีว่ามันคุยอะไรกัน เสียงของเมย์นา.... “มันตื่นแล้ว” ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาข้า “ฆ่าเลยมั้ย”  “ยัง คอยคำสั่ง จากท่านหญิงก่อน” มันคุยอะไรกัน... แล้วท่านหญิงที่มันว่าคือใคร...... ข้าพยายามขยับร่างกาย แต่ขยับไม่ได้ ทั้งมือและขา ถูกผูกด้วยเชือก  แอ๊ด  ข้าได้ยินเสียงประตูเปิดอกเบาๆ  ลำแสงเล็กๆส่องผ่านช่องประตู  พร้อมกับร่างของชายสองคนที่เดินเข้ามาในห้อง  เขาทั้งสองคนเดินเข้ามาหาข้า และทันใดนั้น พรึบ! ตาของข้าถูกปิดลงหลังการที่พวกมันปิดตาข้าแล้วมันก็ลากข้าออกไป  “เร็วเข้า” เสียงตะโกนของใครคนหนึ่งดังขึ้น “ต้องเก็บกวาดให้เสร็จก่อนฟ้าสาง”  ฟ้าสาง....นี่ข้าหลับไปนานแค่ไหนเนี่ย...  แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น...พวกนี้เป็นใคร... พะพาข้าไปไหน.... ล่าสุดข้าอยู่ที่บ้าน พ่อกับเมย์นาก็....... ขณะที่ข้ากำลังเรียบเรียงสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั่นเอง  ฉึก! มีดเล่มหนึ่งแทงเข้าที่อก ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ร่างกาย แขนขาเริ่มชา เรี่ยวแรงเริ่มหมดลง และภาพสุดท้ายที่ขาเห็นก่อนดายคือ ....... ร่างไร้วิญญาณของคนที่ข้ารัก ร่างไร้วิญญาณของพ่อ กับเมย์นา  ที่ถูกพวกมันฆ่า และสุดท้ายคือข้า ดาบคมกริบที่ตัดผ่านคอ แยกร่างกายของข้าออกเป็นสองส่วน ข้ายังจำได้ดี ไออุ่นจากเลือดที่กระเซ็นมาเปรอะหน้า  ความเย็นยะเยือกจากค่ำคืน และไอหมอกจากลมหายใจเฮือกสุดท้ายของตัวเอง  นี่แหละวาระสุดท้ายของข้า....... สุดท้ายแล้วข้าก็ไม่ได้อะไรเลยที่เกี่ยวกับ ไมร่า ฟอส์ต แต่ที่แน่ๆข้าเจอแวมไพร์ตัวจริงแล้ว.....

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อย่างแรกเลย กราบงามๆ ขอโทษด้วยจที่หายตัวไปนาน บอกเลยค่ะว่ายุ่ง วันนี้ไรท์กลับมาอัพชีวิตของนาเอล มาถึงตอนี้แล้วพอเดาได้ยังว่า ผู้หญิงที่มาแทนที่ศพของ ไมร่าคือใคร รู้แล้วเม้นบอกด้วยนะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ NE_VA จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 3 เมษายน 2560 / 11:13
    จะมีทำเป็นเรื่องยาวไหมครับ
    ถ้ามีบอกด้วยนะครับ
    #3
    1
    • 3 เมษายน 2560 / 17:05
      เป็นเรื่องยาวคะทยอยอัฟเรื่อยๆ ตอนแรกจะแต่งเรื่องสั้นแต่ไปๆมาๆมันยาวอะค่ะ
      #3-1
  2. #2 GN...Genus
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:03
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากค่ะ
    #2
    0
  3. #1 Dream
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 15:47
    ตกลงลอร่าหรือไมร่าเป็นเเวมไพร์คะ? เเต่งได้น่าสนใจมากเลยค่ะ
    #1
    1
    • 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:42
      ใช่ ทั้งสองคนค่ะ แต่ใครคือมนุษย์ในคราบแวมไพร์ และใครคือแวมไพร์ในคราบมนุษย์ค่ะ
      #1-1