คัดลอกลิงก์เเล้ว

[seventeen] Do you love me? รักผมบ้างรึเปล่า [ #seokboo ]

โดย feel_to_fic

เราไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย บูไม่ได้มีสิทธิ์ในตัวพี่มากขนาดนี้...

ยอดวิวรวม

611

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


611

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 พ.ค. 59 / 13:28 น.
นิยาย [seventeen] Do you love me? ѡҧ [ #seokboo ] [seventeen] Do you love me? รักผมบ้างรึเปล่า [ #seokboo ] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ยินดีต้อนรับเข้าสู่เรือเหาะซอกบูแสนหรรษา ที่เราจะไม่ยอมปล่อยให้มันร้างเด็ดขาด









------------------------------------------------------------------------------------------------------




แนะนำตัวละคร






อี ซอกมิน






บู ซึงกวาน




----------------------------------------------------------------------------------------------------


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะค่ะ ฝากติดตามผลงานชิ้นต่อไปด้วยนะค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 พ.ค. 59 / 13:28











ผมเบื่อรถติด... 


แล้วยิ่งช่วงตอนหนึ่งทุ่มมันโคตรจะติดบรมเลย ผมทำได้แต่นั่งโง่ๆอยู่บนรถเมล์ สไลด์โทรศัพท์เล่นแบบขอไปที



เสียงโทรศัพท์เรียกเข้าดังขึ้นเป็นระยะ บ่งบอกว่าถ้ายังไม่รับอีกล้ะก็ นายโดนปลดแน่!


" ฮัลโหล " ผมกรอกเสียงลงไปตามสาย เสียงที่บ่งบอกว่าโคตรจะเบื่อและอารมณ์ไม่ดี

" เฮ้ ซึงกวานตอนนี้นายอยู่ไหนน่ะ " เสียงร้อนรนของรุ่นพี่ที่เป็นเทรนนี่ด้วยกันดังขึ้นมาตามสาย

" พี่จีซู ผมอยู่บนรถเมล์ รถติดมากเลย สงสัยจะไปเลทมากแน่ๆ " ผมทำเสียงออดอ้อนไปในต้นประโยคก่อนจะบ่นออกมาให้คนที่เป็นรุ่นพี่จะพูดประโยคที่ทำให้ตกใจ...

" วันนี้ซอกมินเขาไปเดทล่ะ " เสียงจีซููดขึ้นมาอย่างสบายๆ ผิดกับตนที่ตอนนี้กำลังหงุดหงิด

" อีกล้ะ เดทอะไรนักหนาเนี่ย " ถึงน้ำเสียงจะติดรำคาญหน่อยๆ แต่ในใจผมตอนนี้โคตรจะหงุดหงิด 


   หงุดหงิดอะไรน่ะหรอ ก็หงุดหงิด พี่ซอกมินน่ะสิ มีเขาอยู่แล้วทั้งคนยังไปตอบตกลงกับคนที่พี่เมเนเจอร์หามาให้ซะงั้น ทำไมต้องหาให้น่ะหรอ? เพราะค่ายดันจับได้น่ะสิ ว่ารุ่นพี่เทรนนี่ที่เทรนมากับผมสองคนแอบคบกัน เรื่องเลยยาว ตรวจสอบกันให้วุ่น จนลามมาถึงคู่ของผมกับพี่ซอก อันที่จริง เรายังไม่ได้คบกันในสถานะแฟน แต่พวกเรารู้ดีว่าพวกเราอยู่ในสถานะไหน นี่ขนาดไม่ได้คบกันค่ายยังต้องจับพี่ซอกมินไปเดทกับคนนู้นทีคนนี้ที ช่วงแรกๆก็ไม่มีอะไรหรอก แต่หลังๆมานี่ พี่ซอกจะรู้สึกชอบออกไปเดทเองซะมากกว่า แต่ผมทำอะไรไม่ได้ไง 'เราไม่ได้คบกัน เราแค่รู้สึกรักกัน'


" ฮัลโหลๆ ซึงกวานอา~ นายได้ยินที่พี่พูดมั้ย "

" ขอโทษครับ แต่เมื่อกี้นี้พี่จีซูว่าไงนะ "

" พี่บอกว่าไม่ต้องมาห้องซ้อมแล้ว พี่เมเนเจอร์เขาให้เราพักผ่อน เมมเบอร์จะไปแม่น้ำฮันกัน ส่วนนายกลับหอไปได้เลย มันดึกมากแล้ว " ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้แสดงเวลาอยู่ที่ 20:20น. บ้าชิป รถติดขนาดนี้เลยหรอเนี่ย แล้วผมคุยกับพี่จีซูนานขนาดนี้เลยหรอ?

" โอเครับ งั้นเดี๋ยวผมเข้าหอเลยแล้วกัน "

" เฮ้ จีซูนาย... พี่วางก่อนนะซึงกวาน บาย " เสียงซึงชอล ผู้ที่มีอายุมากที่สุดของเหล่าเทรนนี่ก็ดังแทรกขึ้นมาก่อนจะตัดสายไป


เหงา เหงาที่สุดเลย เวลาที่ต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางผู้คนมากมายแบบนี้ 

ผมเหงาเหลือเกิน..


   เวลาล่วงเลยไปจนถึงสี่ทุ่ม รถเมล์ที่ขยับเชื่องช้าก็แล่นมาถึงจุดหมายปลายทางนั่นก็คือหอพักของพวกเราเซเว่นทีน พวกคุณอาจจะไม่รู้ พวกเราจะได้เดบิ้วท์เป็นศิลปินในนามของเซเว่นทีน 


ผมเดินเข้ามาให้หอของพวกเราแต่ระหว่างที่กำลังจะเปิดประตูห้องนอนเข้าไป แต่ก็ชะงัก 



" ครับฮยอนอา ผมก็คิดถึงคุณ "

" ครับๆ จุ๊ปๆ "

" เอ๋? ซึงกวานน่ะหรอ แค่น้องครับ "


กึก!


" เดี๋ยวผมก็ได้เดแล้ว คงคุยกันน้อยขึ้น "

" อ๋อ ไม่ต้องห่วงผมรักคุณคนเดียว "

" ครับ ไนท์คิสครับ จุ๊ป "





ซึงกวานน่ะหรอ แค่น้องครับ



แค่น้องครับ




แค่น้อง





   จุกว่ะ ทำไมพี่เขาพูดแบบนี้ว่ะ แล้วที่ผ่านมาอ่ะ ที่พี่เคยบอกว่ารู้สึกพิเศษกับผมคนเดียวล่ะว่ะ มันแค่ลมปากเท่านั้นหรอว่ะ? จากที่จะเข้าไปคุยกันให้รู้เรื่องโทรศัพท์ของพี่ซอกก็ดังขึ้นมาซะก่อน แล้วผมก็ต้องจุกอีกครั้ง



" ฮัลโหลครับ "

" อ้อ จียอนนี่เอง "

" เปล่าสักหน่อย คุยกับใครที่ไหนล่ะ "

" แหม ผมรักจียอนคนเดียวแหละ "

" อ๋อ ข่าวซึงกวานกับผมที่ซาแซงปล่อยไปน่ะหรอ ข่าวลือน่ะ แค่ข่าวลือ "

" จริงๆนะครับ ผมไม่ได้เป็นเกย์สักหน่อยนึง "

" จียอนเข้าใจก็ดีแล้ว สบายใจแล้วเนอะ "

" งั้นพักผ่อนนะครับ อย่ากังวลเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย "

" ครับ ฝันดีครับ "




ผมไม่ได้เป็นเกย์



แล้วที่เราจูบกันล่ะพี่ซอก..



แล้วที่เรานอนด้วยกันทุกคืนล่ะพี่ซอก...



อย่ากังวลเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย



แล้วที่พี่เคยบอกว่า บูสำคัญที่สุด ยังไงผมก็มาก่อนไม่ใช่หรอ 



ทำไมว่ะ



ทำแบบนี้กับบูทำไมพี่ซอก!




   ผมไม่รอช้า เปิดประตูเข้าไปในห้องประจันหน้ากับบุคคลที่ผมเชื่อว่ารักผมคนเดียว แต่สุดท้ายก็ทำให้ผมเสียใจ...


" อ้าวบู กลับมาแล้วหรอ เหนื่อยมั้ย? " ทันทีที่พี่ซอกเห็นผมก็รีบมากอดมาหอมเหมือนทุกที แต่ครั้งนี้ผมกลับรู้สึกขยะแขยงแทน

" ขอคุยด้วยหน่อยสิ " ผมสบตากับคนเป็นพี่ก่อนจะจัดการล็อคห้องเสร็จสรรพ แล้วเดินมานั่งที่ขอบเตียงเรา เราสองคน..

" มีไรหรอบู " พี่ซอกจากที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ก็ย้ายมานั่งขอบเตียงข้างๆผม

" เหนื่อยมั้ย " ผมเหม่อมองออกไปที่หน้าต่างข้างๆเตียง ยอมรับว่าจุกถึงกับพูดไม่ออก แต่ผมไม่ชอบค้างคา วันนี้ผมต้องเคลียร์ให้รู้เรื่องว่าพี่ซอกทำแบบนี้ทำไม

" เหนื่อยอะไรหรอบู "

" เหนื่อยที่ต้องสับราง "

" ! "

" คงเหนื่อยมากสินะ สับตั้งสามราง " 

" บูพูดเรื่องอะไร พี่ไม่รู้เรื่อง " ท่าทางไร้เดียงสาที่แกล้งทำของคนตรงหน้ามันทำให้ผมผิดหวัง และความอดทนของผมใกล้จะสิ้นสุดลง

" ใครกันหรอ ฮยอนอาน่ะ "

" ก็แค่คนที่เดทด้วยเฉยๆ ไม่มีอะไร "

" งั้นหรอ "

" จริงๆนะ พี่สาบานได้ "

" มีไนท์คิสกันด้วยน่ะหรอ? "

" บูพี่ไม่รู้เรื่องนะ บูไปได้ยินอะไรมา "

" งั้นหรอ? ไม่รู้เรื่องจริงน่ะหรอ " พอผมถามออกไปแบบนั้น คนเป็นพี่ก็รีบพยักหน้ารัวๆ

" งั้นขอถามอีกหน่อย "

" อะไรหรอ "

" จียอนคือใครหรอ "

" ใครล่ะบู พี่ไม่รู้ "

" ไม่รู้จักแต่คุยกันสนิทดีเนอะ ว่ามั้ย? "

" บูรู้ได้ยังไง "

" ผมแอบฟังพี่คุยโทรศัพท์ "

" มันจะมากไปแล้วนะบู ไม่มีมารยาท! "

" หลอกกันหน้าตาเฉย แล้วยังมาหาว่าบูไม่มีมารยาท ผมผิดหรอ? ที่แค่อยากรู้ว่าพี่คุยกับผู้หญิงที่พี่เดทด้วยยังไง แค่นั้นเอง แค่อยากรู้ว่าพี่ยังรักบูแบบที่เคยบอกไว้มั้ย ที่พี่บอกว่ารักอ่ะ นั่นคืออะไรอ่ะ หรือพี่แค่พูดเพราะสงสารผมหรอ?  "

" อย่างี่เง่าได้มั้ยบู! "

" บูงี่เง่า? พี่ก็ตอแหลเก่งนะ "

" บู ซึงกวาน! "

" เรียกทำไม! "

" มันจะมากไปแล้วนะ "

" แล้วที่พี่ทำอ่ะ มันไม่มากหรอ ไหนที่เคยบอกว่าบูสำคัญที่สุดไงว่ะ! "

" บูสำคัญสำหรับพี่เสมอ "

" งั้นก็เลิกคุยกันสิ เลิกคุยกับชะนีทุกตัวที่พี่คุยด้วย เลิกคุยซะสิ "

" อย่ามาบังคับพี่ได้มั้ย บูไม่ได้มีสิทธ์ในตัวพี่ขนาดนั้นนะ! "


กึก!


เหมือนร่างกายหยุดชะงัก ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นมาที่หัวใจ หน้าค่อยๆเริ่มชา นั่นสินะ ผมลืมไปได้ยังไงกัน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน


" ผมคงลืมตัวไปหน่อย ขอโทษที่เสียมารยาทครับ " พูดเสร็จผมก็หันหลังวิ่งหนีออกจากห้อง แต่ก็ต้องเจอกับเหล่าเทรนนี่เซเว่นทีนที่มายืนออกันอยู่หน้าห้องของผม




" ซึงกวาน ไม่เป็นไรนะ " พี่จองฮันพูดขึ้นก่อนจะลากผมไปที่ห้องนั่งเล่น ผมปล่อยโฮออกมาอย่างลืมอาย ความรู้สึกที่โกธรกับคำพูดของพี่ซอก ผมก็ทำได้แค่ทุบอกของพี่ซึงชอล พี่ใหญ่ของเรา ผมรู้ว่าไปลงที่คนอื่นมันไม่ดี แต่ผมต้องการที่จะระบายความรู้สึก พี่ซึงชอลเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้ผมทุบตีจนพอใจ แต่ผมทำไม่ลง ผมทุบลงไปแค่ทีสองทีเท่านั้น ก่อนจะปล่อยโฮออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า



   ส่วนทางด้านซอกมินเอง ก็เสียใจไม่แพ้กัน แต่ที่เขาทำไปทั้งหมดน่ะ เพราะคนตัวเล็กนั่นแท้ๆ ถ้าทางค่ายไม่สั่งให้เราตัดขาดความสัมพันธ์บ้าๆนี่ จะปลดซึงกวานออกจากการเป็นเมมเบอร์เซเว่นทีน ผมไม่อยากให้ความฝันของคนที่ผมรักต้องมาพังลง ถ้าเราทั้งคู่ยังมีความรู้สึกก้ำกึ่งแบบนี้อยู่ อนาคตไม่ผมก็ต้องเป็นซึงกวานที่จะต้องเจ็บปวด 

   ผมนั่งมองจดหมายของบริษัทที่ส่งมาให้ผมโดยตรง โดยเนื้อหาในจดหมายคงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากให้ตัดความสัมพันธ์ลงซะ ผมไม่มีทางเลือก ผมรู้ว่าผมผิด แต่นี่คือทางออกที่ดีที่สุดของผมแล้ว ผมยอมให้ซึงกวานเข้าใจผมผิดว่าผมไม่รัก ยังดีกว่าต้องให้มารับรู้เรื่องที่ต้องทำให้เขาปวดใจ ถึงแม้ว่าเรื่องที่เขารู้ตอนนี้จะปวดใจเหมือนกันก็ตาม ผมเองก็เช่นกัน ผมไม่คิดเลยว่าทางค่ายจะใจร้ายขนาดนี้ ผมไม่คิดเลยจริงๆ..

   ตอนนี้คนที่เข้าใจผมดีที่สุดก็คงไม่พ้นคู่พี่ใหญ่ของวง พี่ซึงชอลกับพี่จองฮัน ที่โดนแบบเดียวกับผม พวกเขารู้ว่ามันทรมานมากแค่ไหน ที่ต้องตัดใจจากอีกฝ่าย แต่เพราะกระแสก่อนเดบิ้วท์ของทั้งคู่ จึงมีหลายคนที่ชิปพวกพี่เขา ทางค่ายจึงอนุโลมให้ ผิดกับคู่ผมที่ทางค่ายกีดกัน ผมก็ได้แต่ภาวนาว่าจะมีคนชิปผมกับซึงกวานบ้าง เราทั้งคู่คงจะไม่เจ็บปวดขนาดนี้ 

    ผมยืนมองเหล่าเทรนนี่ที่ยืนล้อมซึงกวานเอาไว้ ต่างคนต่างเข้าไปกอดปลอบซึงกวาน ไม่แม้แต่จะสนใจผมเลยสักนิด ยกเว้นแต่พี่ซึงชอลกับจองฮันที่คอยมองผมเป็นระยะๆ แต่เข้ามาหาไม่ได้ สายตาไม่เข้าใจจากเหล่าเทรนนี่ถูกส่งมาให้ผมไม่ขาดสาย ว่าทำแบบนี้ทำไม ทั้งๆที่รักกันขนาดนี้แท้ๆ 

    ผมไม่รู้ว่าจะปล่อยไว้ให้เป็นแบบนี้มันคือทางออกที่ดีที่สุดแน่รึเปล่า แต่ผมไม่อยากให้ความฝันของซึงกวานต้องจบลง ผมจะเป็นฝ่ายออกไปเอง...

   ผมเดินออกจากหอพักท่ามกลางสายตาไม่เข้าใจจากเทรนนี่และสายตาที่ผิดหวังของซึงกวาน ผมมุ่งไปยังที่ตั้งของค่ายเพื่อทำเรื่องลาออก


ใช่ คุณฟังไม่ผิดหรอก


ลาออก


   การที่ผมอยู่ต่อไป มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก ให้ซึงกวานจดจำผมแบบแย่ๆแล้วค่อยหายไปจะดีซะกว่า อย่างน้อยจากกันตอนเกลียดมันก็ไม่มีค่าให้จดจำนักหรอก 





" คิดดีแล้วหรอ เสียงนายดีขนาดนี้ อีกไม่นานก็ได้เดบิ้วท์แล้วแท้ๆ ลองกลับไปคิดก่อนเถอะ " ประธานค่ายพิจารณาจดหมายขอลาออกของผม ก่อนจะเงยหน้าพูดออกมา ใช่ อีกไม่นานความฝันของซึงกวานจะเป็นจริงแล้ว ความฝันของผมก็ใกล้จะจบลงเช่นกัน 

" ผมคิดดีแล้วครับ ผมจะลาออก " ถึงจะไม่อยากออกก็เถอะ แต่เพื่อซึงกวานแล้ว ผมทำได้ทุกอย่าง

" ฉันยังไม่อยากเสียคนแบบนายไป กลับไปคิดก่อนเถอะนะ " ท่านประธานมองหน้าผม ก่อนจะเลื่อนซองขาวมาไว้ที่เดิม

" แต่ว่า ท่านประธาน.. "

" ส่วนเรื่องนายกับซึงกวาน นายคงจัดการแล้วใช่มั้ย " 

" เรียบร้อยครับ "

" ดีมาก ไปได้แล้ว " เมือได้คำตอบที่พอใจ ท่านประธานก็ก้มหน้าลงไปทำงานต่อ เหมือนไล่ให้ผมรีบออกไป

" แล้วเรื่องลาออก.. "

" กลับไปคิดอีกรอบเถอะ เชิญ "  

" ขอตัวครับ "เมื่อพูดอะไรไม่ได้ ผมจึงทำได้เพียงโค้งตัวแล้วเดินออกมาจากห้องนั้น



จุดมุ่งหมายต่อไปก็คงกลับหอพักไปเจอกับความอึดอัดสินะ..


ตัวเล็กจะรู้อะไรมั้ย ว่าผมรักเขาที่สุดเลย รักมาตลอดสามปีที่รู้จักกัน 


รักมาโดยตลอด..



เมื่อมาถึงผมก็ต้องตกใจที่จู่ๆ ซึงกวานก็กระโดดกอดผมตั้งแต่หน้าประตู

" พี่ซอก ฮึก พี่ ไม่เอา ไม่ ฮืออ " ซึงกวานกอดผมร้องไห้พูดออกมาไม่เป็นภาษา ใจผมอ่อนยวบลงเมื่อเห็นหน้าคนที่รักต้องเจ็บปวด ผมเองก็เจ็บไม่ต่างกันเลย 

" มากอดพี่ทำไม " ไม่รู้หรอกว่าน้ำตาไหลมาตอนไหน รู้อีกทีเสียงที่พูดออกไปก็สั่นไปแพ้กับตัวคนที่กอดผมอยู่ตอนนี้

" บูรู้เรื่องหมดแล้ว ฮึก คนบ้า ทำไมไม่บอกกันดีๆล่ะ มาทำแบบนี้ทำไม ฮืออ " ซึงกวานทุบหลังผมไม่เป็นจังหวะ บ่งบอกให้รู้ว่าตัวเองก็โกธร ก็เจ็บไม่ต่างกัน 

   เหล่าเทรนนี่ที่คอยยืนดูพวกเราอยู่ สมาชิกหนึ่งในนั้น อี จีฮุน สมาชิกที่ผมสนิทด้วยอีกคน ชูซองสีขาวที่ผมคุ้นเคยอย่างดี ซองที่ข้างในใส่จดหมายบอกให้ตัดความสัมพันธ์ ถ้าไม่อย่างนั้นจะต้องมีคนใดคนนึงออกไปจากบริษัท ซองที่ผมนั่งทรมานกับมันมาตั้งแต่วันที่ได้รับจนถึงตอนนี้ 


ไม่มีเรื่องไหนเลยที่เหล่าสมาชิกจะไม่รู้ เพราะเราคือครอบครัวเดียวกัน เรามีกันแค่นี้จริงๆ


" พี่ซอก ฮืออออ อย่าทำแบบนี้สิ อย่า.. " ซึงกวานร้องไห้จนตัวโยน เข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้น เป็นผมที่ประคองให้คนตัวเล็กค่อยๆนั่งลง ตอนนี้ตัวซึงกวานอ่อนแอมาก แรงยืนแทบจะไม่มี ถ้าผมปล่อยให้ทรุดลงไป คงไม่ดีแน่ๆ 

" ไม่ลาออกได้มั้ย " พี่ใหญ่พูดขึ้นมาท่ามกลางความเศร้าสร้อยของเหล่าสมาชิกที่เสียใจไม่ต่างกันแต่ทำอะไรไม่ได้

" ผมคิดดีแล้วครับพี่ซึงชอล " ผมพูดออกไปยิ้มๆ ทำให้เหมือนกับว่า มันคือความคิดที่ผมมั่นใจว่ามันจะโอเค แต่เปล่าเลย ในใจผมตอนนี้มันกังวลอย่างมาก ถ้าผมไม่อยู่ ใครจะคอยดูแลตัวเล็กของผม ใครจะคอยนอนกอดปลอบตัวเล็กของผมเวลากลัวฟ้าร้อง ใครจะคอยเตรียมอาหารที่ดีต่อสุขภาพของคนตัวเล็ก ใครจะรักคนตัวเล็กมากกว่าผม คิดแล้วก็พาลให้กอดคนตัวเล็กกว่าไว้แนบแน่น นี่อาจเป็นกอดสุดท้ายของเราสองคนก็ได้

" บูรักพี่ซอกนะ พี่ซอกไม่รักบูรึไง ออกทำไม ไหนบอกจะทำความฝันของเราให้เป็นจริงไง ไหนเคยบอกว่าวันที่เราได้ทำตามความฝันสำเร็จ พี่จะยืนเคียงข้างบูไง ฮือออ " แรงกอดรัดที่แน่นขึ้นของอีกฝ่ายราวกับว่าไม่อยากให้ผมไป

" พี่รักเราเสมอแหละตัวเล็ก แต่บูเข้าใจพี่ใช่มั้ย ฮึก ครับ " ผมผละออกจากอ้อมกอดนั่น จับไหล่ทั้งสองข้างที่สั่นไหวจนน่าสงสาร ผมมองสำรวจใบหน้าของคนที่ผมรัก 

" ขี้แงจังเลยนะ เด็กน้อยของพี่ซอกมินเนี่ย " ผมพูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มมาเป็นระลอก ตาที่ดูบวมผิดปกติ ดูท่าว่าคงจะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก 

" พี่มันใช้ไม่ได้เนอะ ทำคนที่รักต้องร้องไห้ ทั้งๆที่สัญญาไว้แล้วแท้ๆว่าจะไม่ทำให้เสียใจ "

" ฮือออ พี่ซอกมิน พี่ไม่ผิดหรอกนะ ฮึก อย่าลาออกเลยนะ " ซึงกวานโผลเข้ามากอดผมเต็มแรง ร่างที่สั่นเทาจนน่าสงสารของเราทั้งสองคนต่างกำลังกอดกันร้องไห้ 

" พี่ไม่อยากให้ความฝันของตัวเล็กต้องพังลงนะ "

" แล้วความฝันของพี่ล่ะ อย่ามาทำอะไรโดยไม่คิดดิว่ะ ฮือออ "

" สำหรับพี่ความฝันมันสำคัญก็จริง แต่ความฝันของคนที่พี่รักมันสำคัญกว่า "

" ไม่เอา ฮืออ บูรักพี่ บูไม่ให้ไป "

" อย่างอแงสิครับตัวเล็ก ตัวเล็กต้อง ฮึก ดูแลตัวเองดีๆนะ "

" ไม่เอาพี่ซอก ไม่พี่ ไม่ ฮือออ " แรงกอดรัดที่บ่งบอกว่าซึงกวานไม่อยากเสียสิ่งสำคัญไป ต่อให้รั้งจนตายซึงกวานก็จะรั้งเอาไว้



" มันไม่มีทางอื่นเลยหรอครับ ท่านประธาน " จองฮันที่พูดขึ้นมา ทำให้ผมและคนในอ้อมกอดหันไปมอง ก็พบกับท่านประธานที่ยืนมองดูพวกเราสองคนกอดกันอยู่ข้างหลัง

" คุณไม่เห็นหรอครับ ว่ามันทำให้น้องทั้งสองของพวกเราต้องเจ็บปวด รวมถึงพี่ใหญ่ทั้งสองของพวกเราอีกด้วยน่ะ " จีฮุนพูดขึ้นมาเป็นคนที่สองหลังจากเห็นประธายค่ายปิดปากเงียบไม่ยอมพูดจา ไม่แม้แต่มองหน้าพวกเรา

   ผมพยายามผละคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด ก่อนที่เราจะโดนกีดกันมากไปกว่านี้ แต่คนตัวเล็กไม่ยอม กลับเพิ่มแรงกอดรัดให้แน่นขึ้นไปอีก ในเมื่อผมผละออกไปไม่ได้ ผมก็ขอกอดหน่อยแล้วกัน เราทั้งคู่ต่างกอดกันแน่น ราวกับว่าชาตินี้เราต้องไม่แยกจากกัน ผมก้มลงไปสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของคนตัวเล็ก ก่อนที่จะไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้ว

" พี่ซอก ผมรักพี่นะ " คำพูดมักมาพร้อมการกระทำ พอซึงกวานพูดออกมาแบบนั้น ผมก็ได้รับแรงกอดรัดที่แน่นขึ้นไปอีก

" พี่ก็รักนายนะ ซึงกวาน " ดันร่างเล็กให้ห่างตัวเล็กน้อยก่อนจะกดจูปลงไปบนริมฝีปากของคนตัวเล็ก แรกๆทำทีเป็นไม่ยอมเพราะอยู่ต่อหน้าประธานค่าย แต่ก็ยอมจูบกับผมโดยดี มันเป็นจูบที่ไม่หวาน มีแต่รสขมเจ็บแปลบ เป็นจูบที่ไม่มีการรุกล้ำใดๆทั้งสิ้น แต่กลับส่งออกผ่านความรู้สึกได้ดีมาก ความรู้สึกที่เจ็บปวดของเราสองคนกำลังถ่ายทอดออกมาทางรสจูบ และน้ำตาที่ไม่ทีท่าว่าจะหมดไปสักนิด


" ท่านประธานฮะ เลิกกีดกันเราสักทีเถอะฮะ " เมื่อเราสองคนผละจูบออกมา ซึงกวานก็หันหน้าไปหาท่านประธานแล้วก็เอ่ยปากพูดที่ทำให้ผมตกใจ เพราะสำหรับซึงกวานแล้วนั้น ท่านประธานคือผู้มีพระคุณกับเขามาก นี่แหละคือสาเหตุที่ทำให้ผมตกใจ เพราะไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะกล้าพูดมันออกมา 

" ใช่ครับ เลิกเถอะครับ " พี่ซึงชอลก็พูดขึ้นมาอีกคน ทำให้ท่านประธานดูอึดอัดไม่น้อย

" ที่ฉันทำไป ก็เพราะว่ามันจะเป็นผลไม่ดีกับตัวพวกนายเองนะ ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้ คนจะมองพวกนายยังไง ถ้าเรื่องแบบนี้หลุดออกไปในช่วงนี้ ช่วงที่นายใกล้เดบิ้วท์ด้วย มันจะเป็นยังไง ฉันทำเพราะไม่อยากให้นายเจ็บปวด "

" ฉันจะไม่กีดกันก็ได้ ฉันก็ไม่อยากจะขัดคนรักกันนักหรอก แต่พวกนายต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ เพราะถ้าหลุด ฉันจะกีดกันให้ถึงที่สุด ขอโทษนะเด็กๆ " ท่านประธานพูดแค่นั้นก็เดินจากไป ไม่แม้แต่มองหน้าพวกเรา ทิ้งไว้เพียงความงุนงงของผมกับเหล่าสมาชิก เดี๋ยวนะ แบบนี้ก็แปลว่า..



" พี่ซอก เรารักกันได้แล้ว พี่ซอก ฮืออ " ซึงกวานพูดขึ้นก่อนจะเข้ากอดผมราวกับเด็กน้อยได้ของขวัญ ของขวัญที่ได้มาแบบงงๆ ของขวัญที่พิเศษพอๆกับคนตรงหน้าที่โคตรจะพิเศษ

" ไม่ร้องแล้วเนอะ ไม่ร้องๆ " ผมพูดพร้อมกับกอดตอบ เหล่าสมาชิกต่างก็ดีใจที่เรื่องมันจบโดยดี แต่คนที่ดีใจสุดคงจะเป็นคู่พี่ใหญ่ล่ะมั้ง ก็..

" จองฮันอาา เราไปรักกันเถอะนะ "

" จะบ้าหรอช่อน อายน้องมั่งดิ "

" ที่ท่านประธานพูดแบบนี้ก็แปลว่าเรารักกันได้ใช่มั้ย เขาจะไม่กีดกันใช่มั้ย "

" คงงั้น เราดีใจว่ะช่อน "

" นี่ไง ดีใจก็ต้องจูบฉลองกันหน่อย "

" เฮ้ย ไม่เอาอายน้อง อื้ออ "



นั่นแหละ คู่พี่ใหญ่ หื่นเรียกพี่เลย ส่วนคู่ของผมก็ยังคงนั่งกอดกันอยู่หน้าประตูที่เดิม



เรากอดกันนานมาก จนคนตัวเล็กผลอยหลับไปในอ้อมกอดของผม คงเพลียมากสินะ ร้องไห้มาหนักขนาดนี้ ยังต้องมาปวดใจกับเรื่องที่ผมทำอีก

" ซึงกวาน ซึงกวานอา ตื่นก่อนสิ ไปนอนในห้องนะ " ผมปลุกคนในอ้อมกอดทีซุกหน้าเข้าหาอย่างที่ทำทุกวัน

" งื้ออออ " เสียงครางดังขึ้นอย่างงัวเงียก่อนที่ตาของซึงกวานจะเปิดออกมา เผยให้เห็นแพรขนตาที่เปียกไปด้วยน้ำตาก่อนหน้านี้ จนแห้งกรัง

" ไปล้างหน้าก่อนเนอะ แล้วเดี๋ยวเราไปนอนกัน "

" อื้ม " ผมยื่นมือให้ซึงกวานจับก่อนที่จะลุกขึ้น เดินพาซึงกวานมาที่ห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา รวมถึงอาบน้ำ รู้นะคิดอะไรกันอยู่น่ะ

   หลังจากอาบน้ำด้วยกันร่วมเป็นชั่วโมงก็ถึงเวลาต้องออกจากห้องน้ำ เพราะทนเสียงของสมาชิกที่บ่นกันเซ็งแซ่ไม่ได้ 

   เราเข้ามาในห้องนอน ซึ่งแน่นอนว่านอมรวมกัน แต่เตียงของผมกับซึงกวานจะถูกแยกออกมาหน่อยนึงให้มีมุมพิเศษ สำหรับเรา 




" นอนกันเถอะตัวเล็ก " ผมตบลงไปบนฟูกพร้อมกับกางแขนออกรอรับร่างท้วมที่กำลังนอนลงเต็มแรง

" รักจังเลย " ซึงกวานเข้ามากอดด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง ผมเองก็กอดตอบแน่นไปเช่นกัน

" รักเหมือนกัน " ผมบอกออกไปก่อนจะลูบหัวคนตัวเล็กที่นอนหนุนแขนผมอยู่

"..."

" ซึงกวาน " 

" ห้ะ "

" เรามาคบกันมั้ย "

" จะดีหรอพี่ซอก "

" ไหนๆค่ายก็ไม่กีดกันแล้ว เรามาคบกันมั้ย "

" คบสิ "

" เราเป็นแฟนกันแล้วนะ "

" ครับ พี่ซอกแฟนของน้องบู " พูดจบตัวเล็กก็ซุกหน้าเข้ามาหาความอบอุ่นในตัวผม




THE END


-------------------------------------------------------------------------------------------------------






ผลงานทั้งหมด ของ feel_to_fic

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 Porpcd (@porpypcd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 20:59
    โอ้โหยยย มันบีบหัวจรัยย
    #6
    0
  2. วันที่ 2 กันยายน 2559 / 12:07
    ร้องไห้ตามเลย ฮื่ออออออ
    #5
    0
  3. #4 Prow 'BnlluCr' (@ProwbanaSone) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 11:04
    อ่านแล้วน้ำตาไหลเลย แต่งได้ดีมากๆ นี่ใส่แว่นอ่านยังต้องถอดเลย งื้อ ~
    #4
    0
  4. #3 ttoeyapinya (@ttoeyapinya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 00:36
    เป็นเรื่องแรกที่น้ำตาไหล ฮูยย ไรต์เก่งที่สูดดดดด มันเรียล มันน่ารัก มันงุงิ แล้วรูปตอนสุดท้ายคือคิดว่าเป็นตามเรื่องอ่ะ น่าร้ากกกกก
    #3
    0
  5. วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 19:50
    อ่านไปแรกๆนี่เศร้าแรงมาก แอบด่าประธานกับพี่ซอกไป พออ่านต่ออีกเริ่มรู้สึกผิดที่ด่าพี่ซอกมาก555 แต่จบแฮปปี้ ชอบบบบ
    #2
    0
  6. #1 minichany (@chonnipa2543) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 19:46
    เง้ออ ตอนอ่านช่วงแรกๆนึกว่าจะจบแบบแซดเอนดิ้งซะแล้ว ไอเรากำลังจะเตรียมกระดาษทิชชู่เลยค่ะ แต่สุดท้ายก็จบแบบแฮปปี้ เย้ พออ่านจบเลื่อนลงมาดูรูปคือฟินนน
    ปล.เวลาซอกมินเรียกน้องบูว่าตัวเล็กนี่เขินจังเลย ไบแนนพยพยพ พ
    ปล.2 สู้ๆนะคะไรท์?????
    #1
    0