คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [ sf SEVENTEEN ] Puppy LUV #verkwan [ sf SEVENTEEN ] Puppy LUV #verkwan | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


P u p p y   L U V . . .


[ V e r n o n   X   S e u n g k w a n ]







                           เ ว อ ร์ น่ อ น  [ V E R N O N ]


                         
                       " นายเกลียดเรารึเปล่า? "





ซึ ง ก ว า น  [ S E U N G K W A N ]                             



" มันตรงกันข้ามเลยต่างหาก.. "    






  


ฝากติดตามด้วยนะคะ เวอร์กวานเรื่องแรกของเรา



เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ก.ย. 59 / 22:17





" ฮันโซล ส่งงานไปยังอะ เรายังไม่ได้ส่งเลย "

" ยังๆบูจะลอกก่อนมั้ย? "

" อื้ม ขอห้านาทีนะ " เป็นเวลานานมากแล้วที่ผมใช้วิธีนี้เพื่ออยู่ใกล้คนที่ชอบอย่างเชว ฮันโซล เวอร์น่อน หัวหน้าห้องคนเก่งของผม  


อ้อ! 

   ผมบู ซึงกวาน ตอนนี้กำลังนั่งปั่นงานให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อกี้ฟังไม่ผิดหรอกว่าคนที่ชอบของผมก็คือฮันโซล ผมแอบชอบหัวหน้าห้องคนนี้มาสี่ปีแล้วตั้งแต่ม.สาม ผมจึงมักจะใช้วิธีถ่วงเวลาส่งงานเพื่อให้ได้อยู่กับฮันโซลเสมอ แต่เวลาเพียงไม่นานหรอก เพียงแป๊ปเดียวก็เหลือเพียงผมที่นั่งอยู่คนเดียว เพราะพอผมลองเสร็จหัวหน้าลุกไปส่งงานแล้วน่ะสิ

แต่มันก็เพียงพอแล้วสำหรับผม ผมทำให้เขาลำบากรึเปล่านะ.. 

   ผมเตรียมเก็บของเข้ากระเป๋าเพราะไม่อยากอยู่นานสักเท่าไหร่ เพราะผมไม่กล้าอยู่สองต่อสองกับอีกคนมากนัก  ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดคุยกับอีกคนยังไง ผมมักจะประหม่าเวลาอยู่กับฮันโซลสองคนเสมอ ทั้งๆที่กับเพื่อนคนอื่นผมก็ปกติดีแท้ๆ เอาง่ายๆทั้งห้องผมไม่ได้ทักทายฮันโซลอยู่คนเดียว.. ก็มันเขินด้วยแหละ 

" บูเดี๋ยวก่อน " ผมชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวหันหลังกลับออกไป ก่อนจะค่อยๆหันมาเจอกับเจ้าของเสียงเรียก

" ฮันโซลมีอะไรรึเปล่า " ผมพยายามไม่ทำตัวให้ตื่นเต้นทั้งๆที่ในใจตอนนี้มันเต้นแรงและดังมาก เป็นครั้งแรกเลยตั้งแต่เริ่มรู้สึกชอบ ครั้งแรกที่ฮันโซลเรียกผม

ผมกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงใจของผม

" วันนี้นายส่งงานช้าอะ ครูหักคะแนนนายตั้งเยอะแหนะ " 

" อะ อื้ม ไม่เป็นไรหรอกเราถูกหักคะแนนบ่อยๆอยู่แล้ว " ผมตอบออกไปยิ้มๆก่อนจะเตรียมตัวก้าวหันหลังไป

" เดี๋ยวสิ! " ฮันโซลเรียกผมพร้อมกับเอื้อมมือมาจับที่ข้อมือเล็ก

" อะไรหรอ "

" ไปเอาใบรายชื่อเป็นเพื่อนหน่อยสิ "

" แต่นี่เย็นมากแล้วนะ เดี๋ยวตึกปิด "

" บูส่งงานช้าอะ เรารอตั้งนานนะ ไปเป็นเพื่อนเราหน่อยนะ แปปเดียวเอง "

" อ่า โอเค "


ตึก ตัก ตึก ตัก


เสียงใจเต้นรัวดังออกมาจากกายของผม ผมพยายามหายใจเข้าออกเพื่อคุมสติ ฟู่ววว~

" เป็นไรอะ ไม่เดินต่อหรอ? " ผมถามคนข้างหน้าที่จู่ๆก็หยุดเดินกลางทาง

" เปล่า เราขอถามอะไรหน่อยสิ "

  ภายในทางเดินตึกที่เงียบสงัด มีเพียงแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ที่ช่วยเป็นแสงสว่าง และมีเพียงใจของผมที่เต้นกระส่ำกระส่ายจนเป็นบ้า ใบหน้าของหัวหน้าห้องที่ออกลูกครึ่งกระทบกับแสงสีส้มมันทำให้เขาดูดีมากๆ 

โอยย~ ตกหลุมรักคนๆนี้บ่อยเกินไปแล้วนะ

" คำถามนี้เราอยากถามนายมานานแล้ว.. " ฮันโซลอ้ำๆอึ้งๆพูดออกมา ซึ่งผมไม่เคยเห็นลุคแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง

" อะไรหรอ? "

" นายเกลียดเรารึเปล่า? " ฮันโซลสบตากับผมตรงๆ คราวนี้เป็นฝ่ายผมที่อ้ำๆอึ้งๆแทน 

" ปะ เปล่านี่ "

" งั้นทำไมนายไม่คุยกับเราเลยล่ะ " เพราะเขินน่ะสิ คนบ้า

" ก็คุยไง นี่ก็คุยกันไม่ใช่หรอ? "

" คุยแบบที่นายคุยกับเพื่อนปกติอะ เราอยู่ห้องเดียวกันมาสี่ปี เราได้คุยกับนายแค่ตอนส่งงานเองอะ ถามจริงๆนะ.. "

" .... "

" เกลียดเรารึเปล่า " 

" เปล่า.. " ความรู้สึกที่เก็บนานสี่ปี 

" แล้วทำมะ.. "

" มันตรงกันข้ามเลยต่างหาก " มันถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงออกไป

" เราชอบนายมากเลยนะฮันโซล ชอบมากกว่าเพื่อน ชอบมาตลอด " พูดจบผมก็กลับหลังหันวิ่งออกมาทางเดิม ไม่กล้าที่มองหน้าฮันโซลด้วยซ้ำ
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ผมจะกล้าเจอหน้าเขาไหม 









" ไงซึงกวาน นายหลบใครอยู่หรอ? " อี ชานเพื่อนต่างห้องที่สนิทกับซึงกวานทักขึ้น เมื่อเห็นว่าเพื่อนตนยืนลับๆล่อๆไม่ยอมเข้าห้องสักที

" เปล่า เออชาน ห้องนายวันนี้มีเรียนพละมั้ย? " ซึงกวานที่เมื่อวานมัวแต่คิดมากจนนอนไม่หลับเอ่ยถามขึ้น ก็เขามัวแต่ติดมากจนลืมซักชุดพละน่ะสิ แล้ววันนี้ก็
แต่งชุดนักเรียนคนเดียวด้วย แต่นี่ก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้ไม่ยอมเข้าห้องหรอกนะ สาเหตุก็คือเขามาโรงเรียนเช้าเกินไปเพื่อนก็ยังไม่มา เว้นแต่ว่ามีคนนึงมาแล้ว จะใครซะอีก หัวหน้าห้องคนโปรดของซึงกวานนั่นแหละ

" มีๆ วันนี้เรียนต่อจากห้องนายไง "

" อ้าวหรอ.. ไม่เป็นไรๆ "

" แล้วไม่เข้าห้องหรอ " 

" เข้าๆ ไปก่อนนะ " ซึงกวานล่ำลาเพื่อนต่างห้องก่อนจะวางรองเท้าที่ชั้นแล้วเดินเข้าห้อง ทำไมกันนะ ห้องก็ไม่ได้ร้อนแต่เหงื่อเขากลับผุดขึ้นมาไม่หยุด ทันทีที่ก้าวเข้าห้องก็เรียกความสนใจจากคนที่นั่งอยู่ก่อนได้อย่างดี ฮันโซลเงยหน้ามองหาที่มาของเสียงกรุ๊งกริ๊งที่เขาได้ยินมันมาตลอดสี่ปี มันคือเสียงจากพวงกุญแจที่เขาแจกให้เพื่อนทั้งห้องเมื่อตอนม.สาม ทำไมเขาไม่เอะใจเลยนะเกี่ยวกับเรื่องนี้ ที่มีแค่คนเดียวที่ห้อยมันมาโรงเรียนทุกวัน สายตามองตามร่างท้วมที่เดินไปยังโต๊ะของตนก่อนจะไปสะดุดที่ชุดนักเรียน ชุดนักเรียน? วันนี้เรียนพละไม่ใช่หรอ?

" ทำไมใส่ชุดนี้ล่ะ " ซึงกวานสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาเอ่ยปากุถาม ฮันโซลเองก็แปลกใจที่จู่ๆเขาก็ถามออกไป ครั้งแรกจริงๆที่คุยกับเพื่อนคนนี้

" เราลืมซักอะ " ซึงกวานตอบก่อนจะแสร้งทำเป็นบุกกวาดห้อง ให้ตายสิ เขาไม่ชอบเลยที่ต้องอยู่กับอีกคนสองคน ยิ่งเมื่อวานพูดแบบนั้นไปด้วย ใครจะกล้าม
องหน้าวะ 

" อะนี่ " ฮันโซลเดินไปที่ล็อคเกอร์หลังห้องก่อนจะหยิบชุดพละออกมายื่นให้ซึงกวาน

" มะ ไม่เป็นไร " ซึงกวานตอยตะกุกตะกักก่อนจะเลี่ยงเดินไปกวาดอีกทาง แต่ฮันโซลก็ยังตามมายื่นชุดให้เขา

" เอาไปใส่เหอะ เรามีสองชุด "

" งั้นก็ขอบใจนะ "


ตึกตักๆ


เข้าใกล้ในระยะหนึ่งศอก หัวใจซึงกวานจะระเบิดตายอยู่แล้ว ้ขาหยิบชุดพละจากอีกคนมาก่อนจะเดินออกจากห้องไปเปลี่ยนชุด

   หัวใจเต้นรัวไม่หยุด กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ได้กลิ่นมาตลอดสี่ปี วันนี้เขาได้มาดมมันใกล้ๆแล้ว เปลี่ยนชุดเสร็จก็เดินกลับมาในห้องแล้วก็แสร้งกวาดห้องต่อ ทำไงได้ล่ะ ก็ทำตัวไม่ถูกนี่นา แล้วเพื่อนนี่กะมาสายทั้งห้องเลยไหม จะเข้าแถวแล้วเนี่ย

   แต่ใครจะรู้ว่าทางของซึงกวานตอนนี้มันน่ารักมากสำหรับอีกคนที่เฝ้ามองอยู่ น่ารักจนเขาได้แต่กลับมาคิด เพื่อนร่วมห้องของเขาคนนี้น่ารักได้ถึงเพียงนี้เลยหรอ วันๆเห็นแต่กินอย่างเดียว ไม่น่าเชื่อว่าซึงกวานจะชอบเขา ตอนแรกก็นึกว่าไปแย่งข้าวจานสุดท้ายมาซะอีก

" บู "

" ห้ะ? "

" เรื่องเมื่อวานอะ.. "

" ... " ซึงกวานหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วตั้งใจฟังในสิ่งที่อีกคนพูด นายจะพูดว่าอะไรนะฮัลโซล นายจะรังเกียจเรารึเปล่า?

" เราขอบคุณนะสำหรับความรู้สึกดีๆอะ เราลองมาคิดดูแล้ว เราว่าเราสองคน.. " ฮัลโซลเว้นระยะพูดนานเกินไปจนใจซึงกวานเริ่มเสีย แต่เขาคิดมาดีแล้ว ว่าฮันโซลคงไม่ชอบเขาหรอก ไม่ว่าฮันโซลจะพูดยังไง เขาก็จะยอมรับมัน แต่ทำไมกัน? ทำไมมือถึงไร้เรี่ยวแรงแบบนี้นะ ไม้กวาดตกลงพื้นตามแรงโน้มถ่วงเช่นเดียวกับน้ำตาที่หยดแหมะลงบนพื้น อุส่าต์ทำใจไว้แล้วเชียว แต่ก็อดเสียใจไม่ได้เลยจริงๆ

" เราลองมาคุยๆกันดีมั้ย? " ฮันโซลที่เว้นระยะไว้นานก็พูดขึ้นมา ที่เขาเว้นเอาไว้เพราะเขาอยากจะดูปฏิกิริยาของอีกคน แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงกับหมดแรง ความรู้สึกดีค่อยๆก่อตัวจนเขาเผลอปากพูดออกไปจนได้

" ว่าไงนะ? "

" ลองคุยกันมั้ย? " ฮันโซลลุกจากที่นั่งแล้วก้าวตรงมาข้างหน้าของซึงกวานก่อนจะพูดซ้ำอีกครั้ง ใบหน้าขาวใสบวมๆของอีกคนเริ่มมีสีเลือดแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า ซึงกวานกำลังเขิน และดูท่าว่าจะเขินหนักมากซะด้วย

" ขี้แงจังเลยนะ นายเนี่ย " ฮันโซลค่อยๆใช้นิ้วไล่เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา

" ก็คิดว่านายจะบอกว่าให้เป็นเพื่อนกันหนิ "

" แล้วถ้าเราบอกแบบนั้นล่ะ "

" ก็ทำใจไว้แล้วอะ แต่ร้องไห้อยู่ดี "

" นายนี่น้าา " ฮันโซลดันร่างท้วมของอีกคนมาซุกใต้อ้อมกอดของเขา มือเล็กยกขึ้นกอดตอบก่อนจะเผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข


ถ้าบอกแล้วเป็นแบบนี้ บอกไปตั้งแต่ม.สามก็ดีสิ..








" ซึงกวานลูก ตื่นเร็ว "

" ห้ะ? " ซึงกวานสะดุ้งตื่นด้วยแรงเขย่าจากคนเป็นแม่

" ตื่นลูก ยังมาทำหน้างงอยู่อีก "

" ฮะๆ ตื่นแล้ว "

อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้นี้เขาฝันน่ะ...

ซึงกวานเดินมาโรงเรียนคนเดียว เหมือนภาพความฝันฉายซ้ำตอนที่เขายืนแอบอยู่หน้าห้องไม่ยอมเข้าไป เขากระโดดกอดคนตรงหน้าที่กำลังนั่งเช็คสมุดการบ้านอยู่ที่โต๊ะ

" ฮันโซลอาา~ "

" ว่าไง "

" เมื่อคืนเราฝันถึงวันนั้นด้วย "

" วันที่เราขอนายคุยในห้องน่ะหรอ "

" อื้ม ในฝันเราเขินมากเลยอะ "

" หรอ? แล้วเราคุยกันมากี่เดือนแล้วล่ะ " ฮันโซลวางสมุดการบ้านของเพื่อนลงก่อนจะคว้าตัวอีกคนมานั่งตัก

" ห้าเดือนไง นายจำไม่ได้หรอ? " ซึงกวานน้อยใจเขาอย่างเห็นได้ชัดจากน้ำเสียงที่เริ่มเปลี่ยน

" ก็วันนี้มันตรงกับห้าเดือนที่แล้วต่างหาก แล้วอีกอย่าง.. "

" อะไร " ซึงกวานค่อยๆหันหน้าตามือที่ประคองหน้าเขาให้มองตรงมา

" คบกันมั้ย? " 

" ห้ะ? " ซึงกวานตกใจกับคำถามของอีกฝ่ายจนหูตาพร่ามัวไปหมด

" ทำไมนายต้องให้เราพูดซ้ำทุกทีเลยอะ "

" เมื่อกี้นายขอเราคบใช่มั้ยฮันโซล " ซึงกวานถามอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

" อื้ม คำตอบล่ะ "

" คบดิ "

" งี้เราก็เป็นแฟนกันแล้วดิ "

" อื้อ " คนตัวท้วมกว่าตอบอย่างกลั้นยิ้มไม่อยู่อยู่บนตักของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนหมาดๆ



ใครจะรู้ล่ะว่าเขาเฝ้ารอเวลานี้มาตั้งสี่ปี สี่ปีที่นึกว่าจะเป็นแค่ฝัน แต่กลับเป็นจริง..



THE END 









ผลงานทั้งหมด ของ feel_to_fic

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 16:07
    น่าร้ากกกก ลงไปกลิ้งด้วยความเขิน????
    #7
    0
  2. วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 16:09
    เขินน >//< น่ารักมากเลยค่ะ
    #6
    0
  3. วันที่ 26 มกราคม 2560 / 03:52
    น่ารักจังเลยยัยบูของเค้าาา T
    #5
    0
  4. วันที่ 18 กันยายน 2559 / 21:06
    เขินนนนนนนนน ขอฟิคยาวด้วยค่ะ -..-
    #4
    0
  5. #3 Little diamond☆ (@mymim123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 19:06
    จบน่ารักมากกกกก ฮืออ ขอบคุณที่แต่งฟิคสั้นคู่นี้นะคะ ??
    #3
    0
  6. #2 summer_ (@minkey-hanchul) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 22:16
    ฮือ ยิ้มจนแก้มเหมือนโธมัสเลย ? ??
    #2
    0
  7. วันที่ 3 กันยายน 2559 / 21:50
    กำลังจะเขิน เจอ หน้าขาวใสบวมๆ เข้าไป ลั่นเลยฮะ555555555 // ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านน้าค้า น่ารักมากกก ><
    #1
    0