คัดลอกลิงก์เเล้ว

SEVENTEEN: A long time . . . #seokboo

โดย feel_to_fic

"นานนับพันปี เจ้าอาจจะจำข้าไม่ได้ แต่เจ้ารู้มั้ยว่าข้าใช้เวลานับพันปีเพื่อรักเจ้า.."

ยอดวิวรวม

270

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


270

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ธ.ค. 59 / 21:22 น.
นิยาย SEVENTEEN: A long time . . . #seokboo SEVENTEEN: A long time . . . #seokboo | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
A Long Time . . .

{ seokboo }


ขอต้อนรับเข้าสู่ฟิคต้อนรับสู่เค้าท์ดาวน์เซเว่นทีน by feel_to_fic






เรื่องราวที่ท่านกำลังจะได้อ่าน คือจุดกำเนิดของความรักระหว่างเจ้าชายจากอดีตที่เฝ้ารอเจ้าหญิงของเขามานานนับพันปี
เรื่องราวความรักที่เหลือเชื่อจะนำไปสู่บทสรุปยังไงนั้น ลองเลื่อนอ่านดูด้านล่างได้เลยค่ะ



THEME : BERLIN
b e r l i n ?
faded red hand blue bow heart

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ธ.ค. 59 / 21:22







"เจ้าจงตายไปพร้อมกับหัวใจของเจ้าลี ซอกมิน เจ้าจะไม่มีวันได้ครอบครองห้วใจของใครได้อีก โทษครั้งนี้เจ้าผิดมหันต์ เจ้ากล้านอกใจพระชายาซึงกวานนี่ เจ้าจงกลายเป็นอสูรกายไปตลอดกาล.."

   คำประกาศิตที่เหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของเจ้าชายรูปงาม คำสาปแช่งจากพระผู้เป็นเจ้าในตอนนั้นมันดังก้องอยู่ในหัว แม้เวลาจะล่วงเลยมานานนับพันปี แต่เขาย่อมรู้ดีว่าฝันร้ายเหล่านี้จะยังตามหลอกหลอนเขาไปเรื่อยๆ ร่างอสูรกายใหญ่ยักษ์ค่อยๆขยับตัวบนที่นอนในถ้ำแคบๆ เขาเอาแต่คิดถึงพระชายาของเขาที่ไปรู้ว่าป่านนี้จะไปเกิดใหม่ที่อยู่ที่ภพใด


"ซึงกวานข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน ข้าไม่ได้ตั้งใจ.."

   ในส่วนอีกด้านนึงของเมือง ที่เมืองใกล้ๆกันนั้นเป็นเมืองแห่งแฟชั่นแห่งแฟชั่น ในย่านของร้านออกแบบเสื้อผ้าแฟชั่นมากมาย มีร้านนึงที่กำลังเป็นที่นิยมอย่างมาก ภายในร้านมีเจ้าของร้านกำลังนั่งเขียนแบบอย่างคล่องแคล่ว สายตาจดจ้องไปที่กระดาษตรงหน้า มือเล็กก็ทำหน้าที่วาดออกมาได้โดยไม่ผิดเพี้ยน เจ้าของร้านยกมือขึ้นปาดเหงื่อเป็นรอบที่ร้อย ออเดอร์ครั้งนี้คือชุดแฟนตาซี และนี่คืองานหินของเขา เพราะว่าเขาไม่ค่อยชอบอะไรที่มันเกินจริงเท่าไหร่ ทำให้กระดาษเขียนแบบถูกขยำทิ้งจนเกลื่อนพื้นเต็มไปหมด

"ซึงกวานฮยอง~" เสียงเรียกชื่อเจ้าของร้านดังลั่น ผู้มาใหม่วิ่งเข้าสวมกอดร่างเล็กที่นั่งหงุดหงิดกับแบบร่างของตัวเองบนโต๊ะ

"อะไรของนาย เห็นมั้ยว่ายุ่งอยู่เนี่ยชาน" ลี ชานน้องต่างมารดาหน้าเจื่อนลงทันทีที่ได้ยินเสียงดุของพี่ชายตัวกลม ซึงกวานเห็นดังนั้นจึงวางดินสอแล้วหันมากอดน้องกลับแทน

"โอ๋ๆ ฮยองขอโทษนะ ว่าแต่เรามีอะไรล่ะ วิ่งหน้าตื่นมาเชียว" มือเล็กลูบบนหัวน้องอย่างอ่อนโยน 

"ชานจะไปทริบแฟนตาซีกับซูนฮยองฮะ ฮยองจะให้ชานไปรึเปล่า.." ลี ชานพูดเสียงหงอยๆ เขารู้ดีว่าพี่เขาไม่ชอบเรื่องเหนือจินตนาการและเขามักจะโดนดุทุกครั้งที่ขออนุญาตไปทริปแบบนี้บ่อยครั้ง ซึ่งเขาไม่ชอบโดนดุเลยให้ตายสิ!

"เฮ้ออ ฮยองขี้เกียจจะบ่นนายแล้วนะ ทริปแบบนั้นมีแต่จะหลอกตังค์เราเปล่าๆ ก็แค่หาคนมาแต่งชุดโชว์แค่นี้ มันน่าไปตรงไหนห้ะชาน"

"แต่รอบนี้ชานจะไปเมืองนอเตมูเน" สิ้นเสียงของน้องชาย ซึงกวานก็หันคอขวับพร้อมสายตาที่หงุดหงิดยิ่งขึ้น จากเดิมที่หงุดจากอะไรก็ไม่รู้ที่คอยกวนใจตลอดเวลาก็ยิ่งหงุดหงิดไปใหญ่เมื่อนึกถึงเรื่องงานและเรื่องที่กำลังคุยกับน้องชายตอนนี้

"เมืองนั่นมันเมืองร้างไม่ใช่หรอชาน นายจะบ้ารึไง!"

"ร้างอะไรกันล่ะ ฮยองดูนี่ก่อน" ชานรีบท้วงก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดข่าวออนไลน์ให้พี่ชายดู 



พาดหัวข้อข่าวว่า 'อสูรกายแห่งเมืองร้าง' ซึงกวานแย่งมือถือจากมือน้องไปก่อนจะเลื่อนดูเนื้อหาข่าวด้านล่าง

'พบอสูรกายยักษ์ร่างเป็นหมาป่าขนาดใหญ่ ออกหากินช่วงกลางคืน พบล่าสุดแถวชานเมืองตะวันตก คาดว่าน่าจะเป็นภัยสังคมหากปล่อยไว้ เจ้าหน้าที่เร่งตรวจสอบหาข้อเท็จจริง'



"ชานฟังฮยองนะ มันไร้สาระ นี่ก็แค่มีคนใส่ชุดหมาป่าออกมาเดินแค่นั้นเอง ช่วงนี้ก็ใกล้ฮาโลวีนไม่เห็นจะแปลกตรงไหน" ซึงกวานทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะออกแบบเหมือนเดิม ก็แค่เรื่องหลอกเด็ก อสูรกายน่ะมันมีจริงที่ไหนล่ะ..

"แล้วฮยองจะให้ชานไปมั้ย" เด็กน้อยถามอย่างหมดหวัง

"ก็ไปสิ ฮยองห้ามนายได้ที่ไหนล่ะ แล้วก็ฮยองอยากไปด้วย บอกซูนให้เตรียมที่พักเผื่อฮยองด้วยล่ะ ไปได้แล้ว" คำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยินมันหลุดออกมาจากปากพี่ชาย ทำให้อี ชานยืนช็อค โอ้ มายก็อด เกิดอะไรขึ้นกับฮยองของเขากัน หรืออาจเป็นเพราะฮยองรับออเดอร์เยอะเกินไปเลยเบลอกันนะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย

  ส่วนซึงกวานเองก็ได้แต่คิดว่าถ้านั่งอุดอู้อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมนี่ ไอเดียออกแบบของเขาก็คงไม่เกิด เขาก็เลยตัดสินใจที่จะไปเห็นด้วยตาของตัวเอง จะได้กลับมาออกแบบได้ทัน แต่ทำไมกันนะ รูปมนุษย์หมาป่าที่เขาเห็นในข่าวถึงได้ดูเศร้าสร้อยขนาดนั้น ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเหมือนเคยเจอมาก่อน แต่ก็อาจจะเคยเห็นจากนิทานตอนเด็กก็ได้ล่ะมั้ง



   ขาเล็กๆสองข้างก้าวไปตามทางเดินเรื่อยๆ ใครจะรู้ว่าต้องเดินเท้าเช้าป่ามาไกลขนาดนี้ ก็นึกว่าจะมีปราสาทแล้วมีมนุษย์หมาป่าโผล่มาซะอีก คิดถูกหรือคิดผิดนะ ที่ออกมาหาไอเดียออกแบบแบบนี้ ทำไมถึงไม่นอนดูหนังแฟนตาซีอยู่ที่บ้าน แต่คิดได้ตอนนี้ก็สายไป ผู้นำทริปอย่างซูนยองก็หันมาบอกด้วยหน้าตาแจ่มใสว่าที่นี่แหละ คือที่ที่เจอมนุษย์หมาป่าที่เป็นข่าว เหล่าผู้ร่วมทริปต่างคนต่างตื่นเต้นเว้นแต่ซึงกวานที่ยืนหาวหวอดๆ ก็เขาไม่ชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้วนี่นา ก็แค่มาเพื่อดูชุดที่เอามาใส่หลอกเด็กแค่นั้นแหละ

"เอาล่ะทุกคน ไปพักผ่อนกันก่อนในข่าวบอกมาว่ามันหากินกลางคืนเพราะฉะนั้นหกโมงเย็นมาเจอกันที่นี่นะ อย่าลืมว่าเราต้องปกป้องสัตว์จากเทพนิยายจากมือพวกตำรวจนะ ไปๆ แยกย้าย" สิ้นเสียงของผู้นำทริป กลุ่มคนนับสิบก็แตกตัวแยกไปคนละทิศละทาง จากบริเวณที่มีคนแน่น ตอนนี้กลับเหลือเพียงสองคนพี่น้องและผู้นำทริปอย่างซูนยองสามคน...

"กูไม่คิดว่ามึงจะสนใจเรื่องแบบนี้เลยนะซึงกวาน" ซูนยองเอ่ยทักอย่างเป็นกันเอง ก็แน่ล่ะ เป็นเพื่อนรักต่างขั้วนี่นะ

"กูแค่มาหาไอเดียออกแบบ มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบอะไรที่มันเกินจริงปะวะ แล้วนี่ไหนล่ะ สถานที่ที่เตรียมไว้อะ"
"มีที่ไหนล่ะ ก็พอเข้าใจนะว่าไม่อิน แต่ครั้งนี้กูบอกเลยว่าไม่ได้เตี๊ยมอะไรทั้งนั้น นี่ทริปกระทันหันสุดๆ" น้ำเสียงตื่นเต้นของเพื่อนทำให้ซึงกวานไม่กล้าที่จะพูดขัดเท่าไหร่ ได้แต่พยักหน้าเออออตามไปแค่นั้น ก่อนจะปล่อยให้น้องชายได้อยู่กับซูนยองตามลำพัง







มือเล็กยกมือขึ้นมองนาฬิกาที่ข้อมือ เข็มยาวเดินบอกเวลาหกโมงตรง เขาลุกจากก้อนหินเพื่อจะตรงไปยังจุดนัดหมาย 

กรอบแกรบ

เสียงฝีเท้าใครบางคนเหยียบลงบนใบไม้แห้งเสียงดังลั่น คนตัวเล็กก้มมองที่ใต้เท้าตัวเองแต่ไม่พบกองใบไม้แต่อย่างใด 

กรอบแกรบ

   เสียงใบไม้แห้งดังใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้ากลมซีดขาวด้วยความกลัว เงาทะมึนสีดำใหญ่ยักษ์ทับลงบนเงาของตัวเขามิด เงาด้านหลังมีหูยาวสีขาว และกลิ่นสาปเหมือนสัตว์ป่า เสียงหอบหายใจถี่รัวดังขึ้นใกล้ๆที่ด้านหลังของเขา ทำให้ซึงกวานมั่นใจไม่น้อยว่านี่ไม่ใช่คน ขาเล็กพยายามจะขยับก้าวหนี แต่ขากลับหนักอึ้งขยับไม่ได้ หางตาเหลือบมองด้านหลังให้แน่ใจว่าตัวด้านหลังนั่นเป็นชุดที่ใส่มาหลอกหรือว่าของจริงตามที่มีข่าวออกมา

"เจ้ายืนอยู่ตรงนั้น ไม่ไกลจากข้าสักเท่าไหร่ แต่ใจกลับไกลเหมือนเรามิเคยได้เคียงใกล้กัน" ซอกมินก็ได้แต่ยืนจ้องร่างเล็กจากด้านหลัง หวังว่าให้เจ้าของร่างหันกลับมายิ้มให้เขาอย่างสดใสเหมือนก่อน แต่เพราะท่าทีห่างเหินราวกับไม่คุ้นเคยกันทำให้เขาต้องพูดประโยคแสนเศร้านี่ออกมา 

   เสียงแหบแต่เป็นเอกลักษณ์ดังอยู่ด้านหลัง ซึงกวานนิ่งงันราวกับถูกสะกด เขาเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน ครั้งนึงในความฝัน เขาเคยฝันถึงพิธีอภิเษกกับเจ้าชายรูปงาม เขาคิดมาตลอดว่าเพราะฟังชานเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟังเยอะเกินไปเลยเกิดเรื่องเหนือจินตนาการแบบนี้ในความฝัน แต่ทำไมเสียงของเจ้าชายในฝันถึงคล้ายกับเสียงของเจ้าของเงาดำนี่กันล่ะ 

   ร่างเล็กถูกจับให้หมุนช้าๆ ใบหน้าเล็กปะทะเข้ากับจมูกยาวแหลม ซึงกวานแทบลืมหยุดหายใจ ถ้านี้คือชุดแฟนซี มันคือชุดแฟนซีที่เหมือนมากๆชุดนึงเลยทีเดียว มือเล็กค่อยๆยกลูบที่จมูกยาวนั่น มือบางสัมผัสเบาๆลงบนกลุ่มขนปุกปุยนุ่มๆ ในใจได้แต่นึกคิดว่าทำยังไงถึงเหมือนจริงขนาดนี้ จนสายตาคู่เล็กสองข้างเลื่อนมองขึ้นสบกับคนข้างหน้า ทุกอย่างถูกหยุดชะงัก ตอนแรกที่คิดว่าน่าจะบังเอิญแต่ตอนนี้กลับผิดคาด แม้โครงหน้าของหมาป่าตัวนี้จะดูน่าเกลียดแต่ถ้าลองมองดีๆแล้วนั้น เหมือนโครงหน้าของผู้ชายคนนึงที่เขาเคยรู้จัก

   ความรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในหัวกะทันหัน ซึงกวานล้มลงโดยไม่ทันตั้งตัว ภายในหัวพร่าเบลอ ความรู้สึกคุ้นเคยแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งนึกก็ยิ่งปวด ซอกมินที่ตกใจกับอาการคนตรงหน้าก็รีบช้อนคนตัวเล็กเอาไว้ แล้วพาเข้าไปที่พักของเขาในป่า ไม่ผิดแน่ นี่แหละพระชายาของเขา คนที่เขาใช้เวลานับพันปีเพื่อพิสูจน์ความซื่อสัตย์ คนที่เขาเฝ้าคิดถึงมานานแสนนาน...

"ซึงกวานๆ ซึงกวานนี่" อสูรกายร้องเรียกชื่อของคนในอ้อมกอดไปมา ร่างเล็กที่สลบนอนหลับตาพริ้มบนที่นอนใบไม้เก่าๆ

"นานนับพันปี เจ้าอาจจะจำข้าไม่ได้ แต่เจ้ารู้มั้ยว่าข้าใช้เวลานับพันปีเพื่อรักเจ้า" เสียงแหบพร่ำบอกประโยครักหวานหูที่เมื่อก่อนพระชายาของเขาเคยชอบที่จะฟังมัน


   ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาบางค่อยๆเปิดออก ตาเล็กกระพริบตาปรับแสงให้คุ้นชินก่อนจะมองสำรวจรอบๆตัว จนมาหยุดที่มนุษย์หมาป่าที่เขาเพิ่งเจอมา

"ทำไมนายยังไม่เลิกใส่ชุดนี้อีกล่ะ มันมืดมากแล้วนะไม่ต้องแกล้งหลอกฉันหรอกหน่า" ซึงกวานพูดด้วยความประหม่า เพราะคนตรงหน้านี่มันเหมือนจริงเกินไป ไม่อยากจะคิดให้มันเหลือเชื่อ แต่ว่าเหมือนมากจริงๆ เหมือนกับในความฝันของเขา

"เจ้าพูดเรื่องอะไรรึ ข้าไม่เข้าใจ" หมาป่าทำหน้าฉงน อุ้งมือใหญ่พยายามจะยกปัดผมที่ปรกหน้าเล็กให้ แต่กลับโดนเจ้าตัวปัดมือออกอย่างไม่ใยดี

"อย่ามาโกหกฉันนะ นายน่ะก็เป็นพวกคลั่งแฟนตาซีล่ะสิ ว่าแต่ชุดพวกนี้นายซื้อมาจากไหนล่ะ ทำได้เหมือนดีนะ" ซึงกวานดึงขนตรงแขนใหญ่เล่น แต่เจ้าของร่างกลับสะดุ้งสุดตัวเพราะความเจ็บ เผลอคำรามออกมาดังสนั่นลั่นป่า ฝูงนกที่ออกหากินตอนกลางคืนพากันแตกครือบินหลงฝูง สัตว์ที่ออกมาหาอาหารยามวิกาลก็วิ่งจนหลงทิศเข้าไปในป่าลึก


คนตัวเล็กนั่งอึ้ง ปากเล็กพะงาบๆขึ้นลงเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่พูดไม่ออก แล้วเปลี่ยนมาสั่นด้วยความกลัวแทน

"นายเป็นหมาป่าจริงๆหรอ ฮึก.. อย่าเข้ามานะ อย่า.." ซึงกวานพูดเสร็จก็กอดเข่าทั้งสองข้างเอาไว้ กระเถิบหัวให้ห่างไกลจากหมาป่าตรงหน้า น้ำตาไหลลงแหมะลงบนใบไม้ ซอกมินที่เห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอกเงียบๆพร้อมกับความเจ็บปวดในใจ ต่อให้เป็นพระชายาก็ยังรังเกียจเขาถึงเพียงนี้ ยังกลัวเขาถึงขนาดนี้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วสินะ แล้วเขารอมาเพื่ออะไรกัน

   ซึงกวานที่แปลกใจกับท่าทีของหมาป่า ก็ทำใจดีสู้เสื้อเดินตามซอกมินออกมา แผ่นหลังกว้างสั่นไหวราวกับมนุษย์กำลังร้องไห้ เสียงอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าที่ออกมาจากปากสัตว์ป่า ทำให้อาการปวดหัวของซึงกวานเริ่มกลับมาอีกครั้ง

"อย่าให้ข้าทรมานอย่างนี้เลย ข้ารอวันที่ได้พบพระชายา แต่วันนี้ที่ข้าได้พบ ข้ากลับรู้สึกแย่กว่าเดิมหลายเท่า โปรดพระเจ้าปล่อยให้ข้าไปตายไปจากโลกนี้เถิด ข้าไม่สามารถอยู่ได้อีกแล้ว"

   เสียงอ้อนวอนต่อพระเจ้าที่ดังขึ้นพร้อมๆกันภาพในสมองไหลวนภายในหัว ภาพที่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตอนไหนรู้แค่ว่าเหมือนมาจากนิทานปรัมปราเล่นเก่าที่เคยอ่าน 

   ภาพที่เขาขึ้นพิธีอภิเษกกับเจ้าชายไหลเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับเหตุการณ์สะเทือนใจที่ในความฝันเห็นคนรักถูกสาปให้กลายเป็นสัตว์ป่า พลันดวงตาเล็กก็เบิกออกกว้าง จ้องมองคนตรงหน้า คนในความฝันกับตัวที่ร้องไห้อยู่ตรงหน้าคือคนเดียวกัน ความทรงจำที่ถูกผูกมัดตั้งแต่อดีตค่อยๆฉายชัดขึ้น ภาพของคนสองคนบอกรักกันลอยเข้ามาในหัวช้าๆ คำประกาศิตจากพระเจ้าในวันนั้นดังก้องในหัวเล็ก น้ำตาเริ่มไหลนองหน้าอีกครั้ง ขาเล็กค่อยๆเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของอสูรกาย แล้วพูดประโยคที่ทำให้คนที่เขารอนับพันปีมีความหวังขึ้นมา

"เจ้าชาย.."



"ซึงกวาน.." ซอกมินเงยหน้ามองด้วยความเหลือเชื่อ เดิมทีคนตรงหน้ามีท่าทีหวาดกลัวเขา ตอนนี้กลับยืนตัวร้องไห้อยู่ข้างหน้า

"เราขอโทษนะที่ปล่อยให้นายทรมานนะ" ความรู้สึกผิดจากอดีตและความคิดถึงเมื่อวันวานลอยคละคลุ้งไปทั่วความคิดของซึงกวาน ตอนนี้เขารู้แน่ชัดแล้ว ว่ามันไม่ใช่นิทาน มันคือความจริงที่น่าเหลือเชื่อ และมันน่าเหลือเชื่อกว่าคือเขารู้สึกได้ถึงความรักที่คนตรงหน้ามีให้เขา และเขาเองก็รู้สึกรักคนตรงหน้าเช่นกัน

   ขาเล็กก้าวมาหยุดยืนใกล้ๆร่างยักษ์ก่อนจะสวมกอดเบาๆ กล้ามเนื้อของคนรักที่ถูกแทนด้วยขนปุยนุ่ม จมูกที่เคยเป็นสันสวยถูกแทนด้วยจมูกยาวน่าเกลียด แววตาที่อ่อนโยนของเจ้าชายแต่ตอนนี้กลายเป็นแววตาดุดันของหมาป่า รอยยิ้มที่อบอุ่มกลับกลายเป็นรอยยิ้มหวาดผวา แต่สิ่งที่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปและซึงกวานสัมผัสได้ก็คือความรู้สึกของคนๆนี้ที่มอบให้เขาตลอดมา

"เจ้าจำข้าได้แล้วใช่หรือไม่"

"ฉันจำได้แล้ว จำได้แล้วทุกอย่างฝ่าบาท เจ้าชายของฉัน ฮึก.." หัวเล็กจมหายเข้าไปในอกกว้าง หยดน้ำตาไหลเปียกกลุ่มขนบริเวณอกขวา อุ้งมือใหญ่ยกขึ้นลูบหัวเล็กไปมาอย่างทะนุถนอม


   ร่างเล็กผละตัวออกมาช้าๆ ความรู้สึกคิดถึงใครสักคนที่คอยกวนใจเขาตั้งแต่เกิดตอนนี้ถูกกำจัดไปแล้ว เพราะคนที่เขาคิดถึงมาตลอดนั้นก็คือคนๆนี้ ใบหน้าน่าเกลียดค่อยๆโน้มหน้าลงช้าๆ ปลายจมูกสัมผัสเบาๆที่บริเวณลำคอขาว ก่อนที่มุมปากจะแตะโดนริมฝีปากเล็ก ซึงกวานหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่คุ้นเคย ก่อนที่ร่างอสูรกายจะค่อยๆกลายเป็นผงสีทองลอยขึ้นบนอากาศแล้วกลับมาก่อตัวบนพื้นดินอีกครั้ง

   ร่างของเจ้าชายรูปงามที่อดีตเคยปกครองดินแดนแห่งนี้ ได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ลมป่าพัดหวนสวนทิศทางราวกับเป็นการฉลองครั้งยิ่งใหญ่ ป่าที่ต้นไม้แห้งเหี่ยวค่อยๆกลายเป็นสีเขียวชอุ่ม 

"พระชายาของข้า ชาตินี้เจ้าจักเป็นชายาของข้าได้อีกรึไม่ ซึงกวาน" อุ้งมือที่กลายเป็นมือเรียวสวยยกขึ้นทัดปอยผมให้คนตัวเล็ก

"ฉันว่าฉันคงเป็นไม่ได้ ต่อให้ความจำของฉันจะกลับมา แต่ตอนนี้ฉันมีงานต้องทำ ถ้านายไม่รังเกียจไปอยู่กับฉันมั้ย"


ซอกมินที่ไม่ค่อยรู้ความเป็นไปของโลกมนุษย์ในปัจจุบันสักเท่าไหร่ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะจับมือเล็กยกขึ้นจุมพิตเบาๆ

"คำขอของพระชายามีหรือที่คนอย่างข้าจักกล้าขัด"

"แล้วก็เวลามันเปลี่ยนไปแล้ว หยุดพูดอะไรที่มันดูแปลกๆได้รึเปล่าล่ะ"

"งั้นข้าคงต้องเรียนรู้จากเจ้าแล้วล่ะ"





และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของความรักระหว่างเจ้าชายจากอดีตที่เฝ้ารอเจ้าหญิงของเขามานานนับพันปีที่กล่าวถึงข้างต้น {อ่านต่อชาติหน้า ชาติที่ไรท์คิดพล๊อตแต่งต่อออก}


THE END.

ผลงานทั้งหมด ของ feel_to_fic

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 rminkk (@4monkey) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 17:39
    ฮือออออ น่ารักดีค่ะ เราชอบบบบ ตอนซอกมินไปขอพระเจ้าหลังจากซึงกวานกลัวนี่ทำเราน้ำตาไหลเลย ฮือ ดูซึ้งแล้วก็ละมุนไปอีก ต่อไปเจ้าชายก็จะได้อยู่กับคนรักสักทีแล้วนะ;-;
    #2
    0
  2. #1 ❥เสือฮาชิ (@WICHIKULAB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 00:09
    โฉมงามกับเจ้าชายอสูร ~
    #1
    0