คัดลอกลิงก์เเล้ว

SEVENTEEN FIC: Wait for . . . #SEOKBOO

โดย feel_to_fic

“คนบ้า” “เราก็บ้าเหมือนกันนั่นแหละ” “ผมบ้าตรงไหนกัน” “ตรงที่มารักคนบ้าอย่างพี่นี่ไง” “โอ้ยยเสี่ยวอะพี่ซอกมิน”

ยอดวิวรวม

346

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


346

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


14
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 มี.ค. 60 / 23:10 น.
นิยาย SEVENTEEN FIC: Wait for . . . #SEOKBOO SEVENTEEN FIC: Wait for . . . #SEOKBOO | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Wait For ... 

Seokmin   x   Seungkwan

[#seokboo]



(เปิดฟังเพื่ออรรถรส)





อย่าใช้เวลาเป็นเครื่องมือในการทำลายความไว้ใจอีกคน อย่าใช้เวลาในการรอใครสักคนที่เขาไม่เห็นค่า อย่าใช้เวลามาเป็นข้ออ้างของการเลิกลา อย่าปล่อยเวลาให้ไร้ค่าเพราะความเผลอเรอ

คนนึงใช้เวลาไปกับความสนุกจนลืมคนที่รอ
อีกคนนึงก็ใช้เวลาไปกับการเฝ้ารอจนลืมดูแลตัวเอง




ฟิคคั่นเวลาระหว่างรอไรต์เขียนฟิคยาวนะคะ ติชมกันได้ไม่ว่ากันน้าา


เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 มี.ค. 60 / 23:10







“…...มีหลายคนบนโลกที่มีความสุขเพราะความรัก มีหลายคนบนโลกที่ต้องเจ็บหนักเพราะความรัก แต่จะมีสักกี่คนที่ยอมทนเพราะความรัก..

ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราทุกข์ ราวกับมีดสองคม บางคนรักมากเกินจนไม่ยอมปล่อย บางคนรักน้อยเกินจนไม่สนใจ บางคนรักพอดีก็ยังเบื่อหน่าย หลายคนมักโทษความรักว่าดีบ้าง ไม่ดีบ้าง แต่รู้อะไรมั้ย ความรักไม่ได้ผิดอะไร ผิดที่เราใช้คำว่ารักนั้นไม่เป็นเองต่างหาก”




เสียงปรบมือดังไปทั่วหอประชุม หลังนักพูดตัวน้อยพูดสรุปได้อย่างสวยงาม ซึงกวานเดินลงจากเวทีด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างปกติ เขาทักทายผู้คนรอบข้างที่เดินมาหาเขาหลังจบการอภิปราย บ้างก็ขอถ่ายรูป บ้างก็ขอลายเซ็น บ้างก็เดินมาแซวเล่น แต่เขาก็ชินแล้วล่ะ


‘พบปะนักอ่าน’


ซึงกวานอ่านทวนชื่องานในใจเงียบๆก่อนจะยิ้มออกมา มันเป็นงานของเขาเอง งานที่เปิดโอกาสให้คนที่ชอบงานเขียนของเขา ได้มาฟังเขาพูดอภิปรายในด้านความรักที่ยังไม่ได้เขียนลงในหนังสือเล่มไหน  ซึงกวานเป็นทั้งนักพูดและนักเขียน เขามักจะเขียนเรื่องราวต่างๆลงไปในบทความ บางเรื่องก็แต่ง บางเรื่องก็จริง กว่าเขาจะมีวันนี้ได้มันไม่ง่าย แต่ละวันที่ผ่านมาเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เขาก็ผ่านมาได้โดยความช่วยเหลือจากคนรอบข้าง



“พี่คะ เรื่องที่พี่พูดวันนี้เป็นเรื่องจริงรึเปล่าคะ” เด็กน้อยอายุราวสิบห้าที่คุ้นหน้าค่าตากันดีเดินเข้ามาถาม เธอติดตามอ่านเรื่องราวต่างๆของซึงกวานมาตั้งแต่ยังไม่มีใครรู้จัก จนได้มีโอกาสคุยกันผ่านเมล์ เรียกได้ว่าเป็นแฟนหนังสือของเขาเลยก็ว่าได้


“ก็จริงบางเรื่องเหมือนเดิมนั่นแหละ”


“ถ้าเป็นเรื่องจริงทั้งหมด มันต้องเศร้ามากแน่ๆเลย หน้าพี่ตอนพูดอย่างอินอะ ยังไงก็รออ่านนะคะ” กำลังใจเล็กๆถูกส่งผ่านโดยรอยยิ้มบนใบหน้า ซึงกวานยิ้มตอบไปก่อนจะนึกทวนคำพูดของอีกฝ่าย จะไม่ให้อินได้ยังไงล่ะ ก็มันเรื่องจริงนี่นา..








และแล้ววันที่หนังสือถูกตีพิมพ์ก็มาถึง เป็นดั่งที่หวัง หนังสือขายหมดอย่างรวดเร็วจนต้องสั่งพิมพ์เป็นรอบที่สอง และสาม



‘รอเวลา..’


บางคนรอเวลารัก..

บางคนรอเวลาเลิก..

จนกว่าจะถึงเวลานั้น ช่วยทำให้ฉันมีความสุขก่อนได้ไหม? แล้วฉันจะเป็นคนไปเอง..




เขานั่งอ่านคำโปรยของหนังสือตัวเองเล่มใหม่เงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา


“ถ้าพี่รู้ว่าทั้งหมดนี่เป็นความรู้สึกของผมจริงๆ พี่จะรู้สึกอะไรบ้างมั้ยนะ”



ยิ่งมองก็ยิ่งคิดถึง แฟนตัวดีที่หายหน้าหายตาไปเป็นอาทิตย์  ก็พอเข้าใจนะว่าเขามันน่าเบื่อ แต่การทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนแบบนี้ก็ไม่ถูก ใช่ว่าซึงกวานไม่รู้ว่าแฟนเขาหายไปไหน แต่เขาเลือกที่จะไม่ตามเองต่างหาก ก็ถ้าตามแล้วต้องเห็นภาพที่บาดตา เขาขอเลือกที่จะยอมปิดหูปิดตาแบบนี้ตลอดไปยังดีเสียกว่า



กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาแตะที่จมูกพร้อมกับสัมผัสที่แก้มนุ่มทั้งสองข้าง ซึงกวานหันหน้ามองผู้มาใหม่ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอีกฝ่ายแน่น


“พี่หายไปไหนมา รู้มั้ยว่าคิดถึง”


“ทำงานน่ะ ช่วงนี้งานเยอะมากเลย” ซอกมินทิ้งหัวลงบนตักนุ่ม ก่อนจะเอาหน้าถูไปมาบริเวณต้นขา


“งานเยอะจนไม่มีเวลาโทร.มาหาเลยหรอ”


“อื้ม พี่ขอโทษนะซึงกวาน”


“งั้นหรอ..”


“พี่ขอนอนบนตักเราสักพักนะ เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยอะ ง๊วงง่วง” ซอกมินโอบเอวเล็กไว้หลวมๆ ก่อนจะซบหน้าลงกับพุงน้อยๆ ซึงกวานปล่อยให้อีกฝ่ายนอนตามที่ขอ มือลูบบนกลุ่มผมนุ่มไปมา จนรับรู้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอของอีกฝ่าย เขาจึงละมือไปไว้บนหน้าของอีกฝ่ายแทน พร้อมกับเอนกายพิงไปด้านหลัง รู้ทั้งรู้ว่านี่คือคำโกหก แต่เขาจะทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อเขารักคนๆนี้ไปแล้ว


ดวงตาคู่สวยปิดลงอย่างเหนื่อยล้า มุมปากยกยิ้มสมเพชตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าแฟนตัวดีของเขามันเจ้าชู้ในคราบสุภาพบุรุษ แต่เขาก็ยังคงหวังว่าคนๆนี้จะหยุดอยู่ที่เขา


“ถ้าชีวิตจริงมันเขียนได้ ผมจะเขียนให้พี่รักผมคนเดียว พี่ซอกมิน”









ซึงกวานกระพริบตาไล่ความง่วง นี่เขาเผลอหลับไปนานแค่ไหนกันนะ เขาก้มมองหาคนบนตักที่คิดว่านอนอยู่ แต่บนตักเขากลับว่างเปล่า ราวกับว่าอีกคนไม่ได้มาที่นี่ หรือเขาจะคิดไปเอง? เสียงน้ำไหลดังลอดออกมาจากห้องน้ำ ซึงกวานถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าจะเป็นอย่างครั้งก่อนๆที่ผ่านมา ที่ตื่นมาแล้วไม่เจอใครเลย เขาเดินย่องไปหน้าห้องน้ำเงียบๆ แต่ประตูห้องน้ำก็เปิดออกมาซะก่อน


“ไงเรา ตื่นแล้วหรอ”


“อื้อ พี่ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกผมอะ”


“ก็เห็นเรานอนหลับน้ำลายหยดใส่หน้าพี่เลยไม่กล้าปลุกน่ะ ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะแรกที่ไม่ได้ยินมาหลายอาทิตย์ดังขึ้น หัวใจดวงน้อยก็พองโตราวกับได้รับพลังเพิ่ม


“น้ำลายที่ไหนกันเล่า ไม่มีสักหน่อย!” ซึงกวานยู่หน้าเชิดใส่ ก่อนจะถูกดึงเข้าไปกอด


“โอ๋ๆ พี่ล้อเล่นหรอกหน่า กะว่าอาบเสร็จแล้วจะไปปลุก แต่เราตื่นพอดีไง”


“ออกไปเลยนะ ผมเปียกหมดแล้วเนี่ย” ซึงกวานดิ้นพอเป็นพิธีก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าขัดใจ


“ดิ้นแบบนี้คงหลุดหรอก ไหนๆก็เปียกแล้ว มาอาบด้วยกันเลยมา” ซอกมินยกยิ้มก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายเข้าไปข้างใน


“ห้ามทำอะไรผมนะ!”


“อื้มไม่ทำหรอก ค่อยทำคืนนี้”


“พี่ซอกมิน!!”









“มานั่งนี่มา เดี๋ยวเช็ดผมให้” ซอกมินตบมือลงที่ว่างข้างๆ



“ทำไมวันนี้ใจดีจัง” ซึงกวานถามพลางเดินมานั่งแต่โดยดี เขาปล่อยให้อีกฝ่ายเช็ดผมตามที่บอกไปเรื่อยๆ นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เขาไม่ได้รู้สึกดีแบบนี้



“ก็ไม่ได้เจอกันตั้งนาน อยากเอาใจแฟนมันผิดหรอครับ หื้มม”


ฟอด~


ซอกมินยื่นหน้าเข้าหอมแก้มขาวๆฟอดใหญ่ ก่อนจะโดนอีกฝ่ายหันมาตีไหล่เบาๆแก้เขิน


“คนบ้า”


“เราก็บ้าเหมือนกันนั่นแหละ”


“ผมบ้าตรงไหนกัน”


“ตรงที่มารักคนบ้าอย่างพี่นี่ไง”


“โอ้ยยเสี่ยวอะพี่ซอกมิน”


ทั้งคู่หยอกล้อกันไปมาตามประสาคนรักที่ไม่ค่อยได้ทำบ่อยนัก เสียงหัวเราะของทั้งคู่ที่ดังประสานกันนั้น ช่วยทำให้ความรู้สึกของซึงกวานที่แหว่งไปนั้นสมบูรณ์ แต่มันก็อยู่ได้ไม่นานอย่างที่หวัง..








แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า วันนี้ทั้งคู่ได้ใช้เวลาด้วยกันทั้งวัน จนซึงกวานนึกว่าความฝัน ความทรงจำยามเรารักกันใหม่ๆก็ผุดขึ้นมา นึกย้อนกลับไปแล้วก็มีความสุข ซึงกวานนั่งมองพ่อครัวจำเป็นตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมา


“ยิ้มอะไรน่ะเรา”


“ไม่มีอะไร แค่คิดว่าวันนี้ผมมีความสุขมากกว่าทุกวันที่ผ่านมาก็เท่านั้นเอง”


“แล้วทุกวันที่ผ่านมาไม่มีความสุขเลยหรอครับ?”


“จะมีความสุขได้ยังไงล่ะ ในเมื่อพี่ไม่อยู่ พี่น่ะ คือความสุขของผมเลยนะพี่ซอกมิน” และพี่ก็เป็นความทุกข์ของผมเช่นกัน แน่นอนว่าประโยคหลังซึงกวานได้แต่พูดไว้ในใจ



ซอกมินวางมือจากหม้อตรงหน้า ก่อนจะเดินตรงมาหาเขาที่นั่งอยู่ มือหนายกขึ้นวางบนหัวเล็กก่อนจะยีไปมา


“ต่อไปพี่จะหาเวลามาอยู่กับเราบ่อยๆเลยดีมั้ยครับ?”


“อย่าเลย เสียเวลางานของพี่เปล่าๆ ผมไม่อยากสร้างปัญหาให้พี่หรอกนะ” ซึงกวานเงยหน้าสบตาก่อนจะยิ้มส่งให้บางๆ


“เสียเวลาที่ไหนกันล่ะ สำหรับนายน่ะ พี่เสียได้ทุกอย่าง ยกเว้นนาย”


“งั้นผมถามอะไรหน่อยได้มั้ย”


“อื้มได้สิ จะถามอะไรล่ะ”


“ยุนจองฮัน ฮงจีซู ลีจีฮุน ควอนซูนยอง จอนวอนอู ซอมยองโฮ คนพวกนี้เขาคือใคร ทำไมพี่ต้องไปนอนกับคนพวกนี้ด้วย” ซึงกวานกลั้นใจถามออกไปในที่สุด ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าคนพวกนี้คือบรรดาคู่นอนที่ซอกมินแอบไปนอนด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อยากได้ยินจากปากของอีกฝ่ายว่าเขาเข้าใจไม่ผิด


“ซึงกวาน เราไปเอาชื่อพวกนี้มาจากไหนน่ะ”


“ผมไม่ได้โง่นะ พี่ตอบผมมาสิว่าพี่ไปนอนกับพวกเขาทำไม” ซึงกวานเขย่าแขนอีกฝ่ายไปมาทั้งน้ำตา


“พี่ขอโทษ” ลูกผู้ชายทำผิดก็ต้องยอมรับผิด ซอกมินคุกเข่าลงก้มหน้าสำนึกผิด ถึงจะไม่อยากทำให้อีกฝ่ายเสียใจ แต่ก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซึงกวานมาถามเขาแบบนี้ ที่ผ่านมาคนตรงหน้ารู้ว่าเขาโกหกมาตลอด แต่ก็ยังจำใจเชื่อคำพูดโกหกของเขา ความผิดชอบชั่วดีไหลมากองรวมกันที่อก ยิ่งเสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้น หัวใจก็เหมือนถูกบีบให้แหลกกลางทะเลน้ำตา


“ผมโกธรพี่ไม่ลงหรอก”


“....”


“งั้นผมขอถามอีกสองสามอย่างนะ”

ซอกมินพยักหน้าให้เป็นคำตอบก่อนจะอ้าแขนรับร่างบางที่เข้ามากอด


“พี่ยังรักผมอยู่รึเปล่า?” ใบหน้าสวยซบลงบนไหล่กว้าง แรงกอดรัดจากอีกฝ่ายเริ่มแน่นขึ้นจนอึดอัด


“รักสิ”


“แล้วพี่ทำแบบนี้ทำไม?”

ไม่มีคำตอบจากคนที่ถูกถาม  มีแต่เสียงร้องไห้พร่ำขอโทษเขาจากอีกฝ่ายดังเป็นระยะ บอกว่าไม่รักเขายังจะเจ็บน้อยกว่าเสียอีก


“เลิกกันมั้ย?” คำบอกเลิกที่ถูกพ่นออกมาจากหัวใจที่ชินชา จริงอยู่ที่ซึงกวานรักคนตรงหน้ามาก แต่เพราะคนตรงหน้าก็ทำให้เขาเจ็บมากเช่นกัน


“เราคงรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยสินะ แต่เราก็ยังเชื่อคำโกหกของพี่อีก พี่ขอโทษ”


“พี่ตอบผมให้ตรงคำถามสิ ว่าเราจะเลิกกันมั้ย”


“พี่ไม่อยากเสียเราไป พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง”


“แล้วพี่ทำแบบนี้ทำไม พี่ทำแบบนี้ทำไม!” มือเล็กจับบ่าสองข้างของอีกฝ่ายเขย่าไปมา


“ผมรักพี่มากนะ ถึงได้ยอมทนให้พี่ทำร้ายจิตใจกันแบบนี้ แต่ผมทนพี่มานานหลายครั้ง พี่ก็ยังทำอยู่ พี่เห็นผมเป็นอะไรอะ พี่ทำกับคนที่พี่บอกว่ารักแบบนี้น่ะหรอ อี ซอกมิน!” ความเหนื่อยล้าของหัวใจที่สะสมมานานเริ่มแสดงผล มือสองข้างทิ้งลงข้างลำตัว ก่อนที่ตัวจะย้ายลงไปนั่งบนพื้น น้ำตาหยดแหมะลงเต็มหน้าตักจนชุ่ม น้ำตาที่ต่างพากันไหลออกมาไม่มีแววว่าจะหยุดปากที่พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ก็สั่นจนคุมไม่ได้


“คำว่ารักของเราคงแปลไม่ตรงกัน รักของพี่คือการทำร้าย แต่รักของผมคือการเชื่อใจ ผมเหนื่อย ผมไม่อยากรับรู้อะไรแบบนี้อีกแล้ว”





ซอกมินที่น้ำตาเริ่มเหือดหายก็กำลังมองคนตรงหน้าร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง ครั้งนี้คงเกินทนสำหรับแฟนตัวเล็กของเขาจริงๆนั่นแหละ เขามันเลวเองที่ทำกับคนที่เชื่อใจเขาแบบนี้


“เลือกเอาว่าพี่จะให้ผมทุกข์เพราะพี่จากไป หรือให้ผมทุกข์เพราะพี่ไปนอนกับคนอื่น”




กลิ่นควันไหม้ลอยแตะเข้าที่จมูก หม้อที่ตั้งอยู่บนเตาเต็มไปด้วยรอยไหม้สีดำ ไฟกำลังลามลุกหม้อใบนั้นอย่างเกรี้ยวกราด ทั้งคู่หันมองหน้ากันก่อนจะรีบช่วยกันจัดการก่อนที่ไฟจะลามไปถึงเตาแก๊ส


“ให้เรื่องของเรามันจบลงแบบหม้อใบนี้เถอะ” หม้อที่ไหม้ถูกโยนทิ้งลงถุงขยะใบใหญ่ ซอกมินมองตามหม้อปริบๆก่อนจะพยักหน้าเข้าใจอีกฝ่าย


“พี่เข้าใจแล้ว ขอโทษที่พี่ทำให้เราต้องมาทนกับคนอย่างพี่นะซึงกวาน”


“ไม่ต้องขอโทษหรอก ผมเลือกที่จะยอมทนเอง ขอบคุณนะครับที่วันนี้พี่อยู่กับผมทั้งวัน ผมมีความสุขมากเลยล่ะ แต่วันหน้าคงจะไม่มีอีกแล้ว” ซึงกวานฝืนยกยิ้มบางๆส่งให้คนตรงหน้า จนถึงตอนนี้เขาก็ยังรักคนๆนี้อยู่ แต่คงถึงเวลาที่เขาจะหยุดทำร้ายตัวเองสักที..





“ขอพี่อยู่แบบนี้สักพักนะ”


ซึงกวานถูกดึงตัวเข้าไปสวมกอด เขาเองก็กอดตอบอีกฝ่ายแน่น นี่คงเป็นกอดสุดท้ายระหว่างเรา..

ซอกมินซบหน้าลงบนหัวเล็กอย่างเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน เขาอยากจะเก็บความรู้สึกนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จำทได้ ในใจนึกโทษตัวเองไม่หยุด เขาเพิ่มแรงกอดแน่นขึ้นก่อนจะผละตัวออกมา มือหนาค่อยๆช้อนมือเล็กขึ้นมากุมไว้ก่อนจะสบตาอีกฝ่าย




“พี่ซอกมินครับ ผมอยากให้พี่อ่านมันนะ” ซึงกวานแกะมือข้างนึงเอื้อมไปหยิบหนังสือของตัวเองที่วางอยู่ใกล้ๆมาส่งให้ซอกมิน เขารับมันมาแล้วพลิกปกดูไปมา ภาพปกเป็นภาพของนาฬิกาหรึ่งเรือนที่ฝั่งนึงมีสภาพใหม่ แต่อีกฝั่งกลับมีสภาพแตกหัก ชื่อหนังสือ ‘รอเวลา’ ถูกใส่ไว้แทนที่เข็มนาฬิทั้งสอง เขาไล่มองรายละเอียดรูปเล่มภายนอกอย่างละเอียดไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร ก่อนจะมาสะดุดลงกับปกหลังที่มีคำโปรยเขียนเอาไว้




‘รอเวลา..’

บางคนรอเวลารัก..

บางคนรอเวลาเลิก..

จนกว่าจะถึงเวลานั้น ช่วยทำให้ฉันมีความสุขก่อนได้ไหม? แล้วฉันจะเป็นคนไปเอง...




นายคงรอเวลานี้มานานแล้วสินะ ซึงกวาน



ตอนนี้เขาเข้าใจในความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อแล้ว เขาส่งยิ้มฝืนๆให้คนตรงหน้าแล้วส่งมือไปลูบหัวคนตัวเล็กกว่าก่อนจะพูดกับอีกฝ่ายเป็นประโยคสุดท้าย



ซึงกวานเองก็ฝืนไม่ต่างกัน หลังจากที่ซอกมินพูดกับเขาแล้วหันหลังเดินออกไป ความเข้มแข็งที่เคยฝืนยื้อไว้ก็พังลง ร่างเล็กทรุดนั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง





“พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ขอให้เราเจอคนที่ดีกว่าพี่นะซึงกวาน”




THE END?








ผลงานทั้งหมด ของ feel_to_fic

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 070402 (@Rinkafu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 18:59
    เสียใจแทนบูจังอะ (T_T)
    #5
    0
  2. #4 BamBoo_MN (@manowsnwig7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 01:44
    ฮื้ออออ ทำไมจบหน่วงแบบนี้ล้าาา;-; อีซอกมินคะ นอนกับคนอื่นเยอะขนาดนี้นี่จะเก็บแต้มแลกอะไรหรอคะคุณ ฮือออ หน่องบูวว หนูคงทนเจ็บมานานสินะ เข้มแข็งเหลือเกินหมูน้อยของพี่;;-;;
    #4
    0
  3. #3 rminkk (@4monkey) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 13:41
    กรี๊ดดดด จะจบแบบนี้จริงเหรอคะ ฮือออ เศร้าอ่ะะ สงสารน้องแต่พี่เขาทำตัวเองอ่ะ
    #3
    0
  4. #2 realpp (@pcy-pp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 02:30
    โห้ใจบางมากกกก ฮือออออ ทำไมมันหน่วงเบอร์นี้คะะะั ฮือออออออออ คุณซอกมินนี่จีงๆเลยนะ แต่ก็ดีที่ยอมรับออกมานะ งั้นมาหาหนูเถอะ เอ้ยยย 55555555555555555555
    #2
    0
  5. #1 ❥Khunseua (@WICHIKULAB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 23:58
    โอ้โหหหหหหหหหหหห ฟหกดากวหหวสกาพสพนนำบำบหส!!!! เกือบแล้ว..เกือบจะดีแล้ว ซอกมินกลับมาหาซึงกวาน มาอาบน้ำ ทำกับข้าว นึกว่าจะได้ดีแล้วซะอีก แต่ไหงกลับเลิกกันง่ายๆงี้อ่า ฮืออออ ;_;

    ซึงกวานนี่สุดยอดอะ ทนมาได้ขนาดนี้แถมยังจำชื่อทุกคนที่เคยนอนกับซอกมินได้อีก โคตรเก็บรายละเอียดอะ แต่ก็ดีแล้วที่ซอกมินยอมเลิก ถ้ายังใช้คำว่ารักไม่เป็นคนอื่นก็ต้องเจ็บอยู่แบบนี้แหละ เห้อออ เสร้าแลง.. (นอยด์) ฮรึกกก
    #1
    0