(fic all anime) ก็แค่อยากไปโลกอนิเมะเท่านั้น!!

ตอนที่ 51 : ตอนที่ 48) โคลอสเซียม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    4 ก.ย. 62

ไทโตะปล่อยให้หนิงหลงหลงร้องไห้ใส่เสื้อของเขาไปไม่นานเสียงร้องไห้ของเธอก็หยุด ไทโตะเลยดันตัวเธอออกจึงทำให้เห็นว่าเธอนะหลับไปแล้ว


"หึๆ เด็กหนอเด็ก"


ไทโตะยิ้มเขาค่อยๆจัดตัวเธอให้นอนบนเตียงอย่างช้าๆพร้อมกับห่มผ้าห่มให้กับเธอด้วยกลัวจะหนาว หลังเสร็จเขาก็เดินออกมานอกห้องพร้อมกับเดินออกจากที่พักไป


"หืม??"


ไทโตะมองไปยังป่าทิศหนึ่งซึ่งทางนั้นมีคนส่งจิตสังหารมาหาเขาชั่วครู่หนึ่งและหายไป


"อ่า จริงสิเราลืมอีเว้นนี้ได้ไงนะ"


ไทโตะที่ลืมอีเว้นหนึ่งไปซึ่งถ้าตามเนื้อเรื่องถังซานกับจ้าวอู่จี่จะดวล1-1กันถังซานชนะมาได้และพ่อของถังซานจะมาหาอาจารย์จ้าวพร้อมกับกระทืบนิดหน่อย


แต่ตอนนี้มันต่างไปแล้วเขาทำการล่มอู่จี่คนเดียวแสดงว่าพ่อของถังซานมาหาเขาคนเดียวสินะ ไทโตะออกตัววิ่งไปยังทิศทางที่จับจิตสังหารได้ทันที


"ไม่คิดว่าจะมาเจอคุณที่นี้นะ"


ไทโตะพูดและมองไปยังคนตรงหน้าของเขาที่สวมชุเคลุมอยู่ เขาตามจิตสังหารมาถึงก็พบกับบุคคลที่ ปล่อยออกมา


"แล้วเจ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี้ล่ะ เด็กน้อยผู้เป็นสปิริตคิงตั้งแต่อายุ13"ถังห่าวพูดออกมาและเอาส่วนที่คลุมหัวอยู่ออกไป


"ฮ่าๆ รู้ด้วยหรอเนี้ยอุตสาห์ปิดพลังวิญญาณเนียนแล้วนะ"


ไทโตะบอกอย่างสบายๆไม่ได้กังวลอะไร ซึ่งถังห่าวก็ยิ้มและพูดขึ้นมาเช่นกัน


"ต่อให้เจ้าปิดไว้ดีแค่ไหนหากผู้ที่มีระดับถึงจ้าวแห่งภูติก็ยังตรวจจับได้ง่ายๆ แต่สำหรับเจ้าข้าว่าต่อให้จ้าวแห่งภูติมายังดูแทบไม่ออกเลยด้วยซ้ำ"ถังห่าว


"ขนาดข้ายังเกือบถูกหลอกเลย"ถังห่าว


ไทโตะมองถังห่าวด้วยสรหน้าเฉยๆไม่ยินดียินร้ายอะไร แต่อยู่ดีๆถังห่าวก็ได้เรียกวงแหวนสปิริตทั้ง9ออกมาแรงกดดันมหาศาลแผ่มาที่ไทโตะแต่เขาก็ไม่รู้สึกอะไร จะให้เขากลัวหรอตลกแหละแรงแค่นี้จะทำอะไรเขาได้


"โฮ้วว ไม่เรียกวงแหวนของเจ้าออกมาต้านงั้นหรอ"ถังห่าวถาม


ไทโตะมองหน้าถังห่าว นี้เขาคิดจะทดสอบเขาหรอ


"ทำไหมผมต้องเรียกด้วยล่ะ แรงกดดันแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก แต่ถ้าคุณอยากจะเห็นก็ได้"


พรึบ!!


ไทโตะเรียกววงแหวนทั้ง6ออกมา มีวงแหวนสีม่วง2วง สีดำ3วงและสีแดง1วง ซึ่งนั้นก็ทำให้ถังห่าวตกใจไม่น้อยที่มีแต่วงแหวน1พันปีขึ้นไปแถมยังมีแสนปีอีกด้วย


พึบๆๆๆ  


เสียงคล้ายปีกนกกำลังบินและเสียงวิ่งดังขึ้นมาใกล้ๆเป็นอาจารย์ใหญ่เฟนเดอร์กับจ้าวอู่จี่


"คุณคือเฮเวลี่ต้าหลัว"เฟนเดอร์พูดถามออกไปและหันมามองทางไทโตะซึ่งก็ตกใจเหมือนกันที่นักเรียนของเขาที่พึ่งจะเข้ามาวันนี้อายุแค่13แต่กลับเป็นสปิริตคิงแล้ว


"งั้นเจ้าคือเฟนเดอร์สินะ"ถังห่าวถามไปและเก็บวงแหวนกลับไปเหมือนเดิม


"สปิริตนกฮูกเลเวล78ปีกแห่งสามเหลี่ยมทองคำ"เฟนเดอร์ตอบพร้อมกับทำความเคารพถังห่าวไป


ไทโตะก็เก็บวงแหวนของเขาไปแล้วเช่นกัน ถังห่าวมองมาทางพวกไทโตะและหันหลังกลับไป


"ดูแลลูกชายข้าถังซานให้ดี"ถังห่าว


"ข้าฝากพวกเจ้าด้วยนะ"ถังห่าวบอกและกระโดดออกที่แห่งนี้ไป


ไทโตะมองไปยังเฟนเดอร์และจ้าวอู่จี่


"นี้เจ้าหลอกพวกข้างั้นหรอว่าเลเวลแค่35"อู่จี่ตระโกนถาม


"แหะๆ"


ไทโตะเอามือเกาหัวตัวเองเบาๆ


"แล้วทำไหมเจ้าถึงต้องโกหกเรื่องเลเวลด้วยล่ะ ไทโตะ"เฟนเดอร์ถาม


"ก็นะ ผมไม่อยากเป็นที่เพ่งเล็งของพวกสปิริตฮอลเท่าไรเลยอาจารย์ก็น่าจะรู้ว่าพวกสปิริฮอลเป็นยังไงหนิ"


ไทโตะบอกซึ่งพวกเฟนเดอร์ก็พอเข้าใจได้


"งั้นพวกอาจารย์อย่าลืมปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับด้วยล่ะ"


ไทโตะเอามือล้วงกระเป๋าและเสกถุงเงินออกมาขนาดไม่ใหญ่มกาเท่าไรและยื่นให้เฟนเดอร์ไป


"นี้ถืว่าเป็นค่าปิดปากล่ะกันนะอาจารย์ใหญ่"


ไทโตะยื่นถุงเงินไปให้และหายตัวกลับไปยังห้องนอนของเขาทันที 


"ไปไวชมัดเลยแหะเจ้านั้น ใช่ไหมครับอาจารย์ใหญ่"อู่จี่พูดขึ้นและหันไปมองอาจารย์เฟนเดอร์ 


ซึ่งภาพที่เขาเห็นเกือบจะทำให้อู่จี่ล้มทั้งยืนเลยเพราะอาจารย์เฟนเดอร์ที่กำลังเอาถุงเหรียญทองมาถูแก้มด้วยใบหน้าระลื่น


"หุๆ เหรียญทองจ๋า เหรียญทอง ฮ่าๆ ไว้ใจข้าได้เลยไไทโตะข้าปิดเป็นความลับยิ่งชีพเลย"เฟนเดอร์พูดด้วยอารมณ์ที่กำลังดีเขาหันมามองอู่จี่และเอามืมากอดคอของอู่จี่ไว้


"เจ้าก็ด้วยนะปิดความลับเรื่องเลเวลให้เจ้าหนูไทโตะด้วยเข้าใจไหม อาจละ!!"เฟนเดอร์ตระคอกใส่อู่จี่ ซึ่งอู่จี่ก็ทำได้เพี่ยงน้อมรับอย่างเอือมระอา




ด้านไทโตะ


เขาวาปมายังหน้าประตูทางเข้าห้องนอนและเปิดประตูเข้าไปอย่างเบาๆเพื่อไม่ให้หนิงหลงหลงตื่นไทโตะเดินไปที่เตียงนอนและนอนลงไป เขาชูมือขวาขึ้นไปและแบมันออก


"เหมือนพลังของเราจะเน้นไปทางพิษแหะ"


ไทโตะลองมาคิดถึงวงแหวนของเขาที่ได้มาซึ่ง4ใน6วงแหวนนั้นเกี่ยวกับพิษหมดถึงจะมีอันที่ต้านพิษได้อยู่1วงแหวน ส่วนอีก2เป็นบัพความเร็วกับภาพมายา


"แต่ก็ชั่งเถอะยังไงอาวุธที่อันตรายที่สุดไม่ใช่ มีด ดาบ หอก ปืน ธนู หน้าไม้ แต่เป็นพิษต่างหากที่อันตรายที่สุดพิษ ไร้รูป ไร้สี ไร้รส ไร้กลิ่น"


ไทโตะพูดกับตัวเองอย่างเบาๆไม่นานเขาก็นอนหลับไป ในตอนเช้าของวันเขาตื่นขึ้นมาก่อนใคร


ไทโตะมองไปยังเตียงข้างๆของหนิงหลงหลงก็พบว่าเธอยังไม่ตื่น ไทโตะเลยเดินออกจากห้องนี้ไปอย่างเงียบๆและไปยังห้องครัวเพื่อกินเข้า


แต่ภาพตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไว้กองจานปล่าวที่ตั้งอยู่และไต่ มู่ไป่กำลังจะอัดเจ้าอ้วนหม่า หงจุ่นอยู่ ไทโตะมองอยู่ก้ได้แต่ส่ายหน้าและเดินเข้าห้องครัวไปและออกมาด้วยจานที่เต็มไปด้วยอาหาร


"ว้าวว ไทโตะนี้เจ้าทำเองหรอ"ถังซานถาม


"ใช่สิเพราะชั้นอยู่คนเดียวก็เลยต้องฝึกทักษะทำอาหารหน่อยสิ"


ไทโตะตอบถังซานไปพร้อมกับชวนพวกถังซานมากินด้วย


"โห้วว อร่อยจังเลยนะเนี้ยไทโตะ แต่ขาดแครอทไปนะสิ"เสี่ยวหวู


"ฮ่าๆ งั้นเดี่ยวรอบหน้าข้าทำเมนูที่มีแครอทให้ก็แล้วกัน"


"จริงนะไทโตะ!!"เสี่ยวหวู


"อร่อยนะเนี้ยแต่ก็ยังอร่อยเท่าที่ข้าทำไม่ได้หรอก ง่ำๆ"หม่า หงจุ่นบอกและอวยตัวเองไป


"อย่าไปใส่ใจเจ้าอ้วนเลย เจ้านั้นก็เป็นแบบนี้แหละ"มู่ไป่บอก


ซึ่งไทโตะยิ้มและหัวเราออกมาเบาๆ


"ฮ่ะๆ อย่างนี้สิถึงจะสนุกชีวิตในโรงเรียนนะ"


ไทโตะกับพวกถังซานกินอาหารอยู่สักพักจูชิงและหนิงหลงหลงก็มาซึ่งเขาก็ชวนให้ทั้งคู่กินข้าวด้วยเช่นกัน และออสการ์ก็มาเช่นกันพร้อมกับลุคใหม่ที่ตัดผมโกนหนวดจนดูเรียบร้อยแล้ว


เมื่อกินเสร็จพวกเราทั้งหมดก็ออกไปยังด้านนอกเพื่อรออาจารย์ใหญ่เรียก เมื่ออาจารย์ใหญ่มาถึงถังซานกับเสี่ยวหวูเหมือนจะรู้จัก


"ออสการ์เจ้าไปฝีกร่างกายซ่ะ อนุญาตให้ใช้สปิริตได้และต้องเสร็จก่อนเที่ยง ไม่งั้นเจ้าต้องโดนลงโทษเพิ่ม"เฟนเดอร์สั่งออสการ์


"ท่านอยากให้ข้าตายหรือไงอาจารย์ใหญ่!!"ออสการ์พูดขึ้นมา


"ข้าก็ฝึกตามความสามารถของเจ้าไงล่ะ สปิริตสายซัพพอร์ตไม่มีท่าโจมตีโดยตรง เจ้าจะเอาชีวิตรอดในการต่อสู้ยังไง"เฟนเดอร์ถาม


"ด้วยการหลบอยู่หลังคู่หูครับและใช้พื้นที่รอบๆตัวเองให้ได้เปรียบ"ออสการ์ตอบ


"ถูกต้องแต่การวิ่งหนีก็เป็นทางเลือกที่ดีเหมือนกัน"เฟนเดอร์


"สปิริตมาสเตอร์สายซัพพอร์ตที่วิ่งหนีไม่เป็นนะไม่เป็นมาสเตอร์หรอกนะ แค่ก้าวๆเดี่ยวก็ชี้ความเป็นความตายได้แล้ว"เฟนเดอร์


"หนิงหลงหลงจะไปกับเจ้าด้วย"เฟนเดอร์บอก


"ว่าไงนะครับอาจารย์!!"ออสการ์


"เธอก็เป็นสปิริตสายซัพพอร์ตเช่นเจ้า"เฟนเดอร์


ออสการ์ก็เริ่มออกตัววิ่งทันที ไทโตะได้เดินมาตบไหลหนิงหลงหลงเบาๆ


"ไปวิ่งสิ"


"แต่ว่า!!"หนิงหลงหลง


"เธออยากเปลี่ยนตัวเองไม่ใช่หรอนี้แหละโอกาสอาจารย์เขาคงรู้ดีแหละว่าต้องทำยังไง เอาสิเธอทำได้เชื่อชั้น"


ไทโตะพูดด้วยรอยยิ้มและชูกำปั้นขึ้นมา


"อืม ข้าจะทำตามที่อาจารย์ใหญ่บอก"หนิงหลงหลงบอกและเริ่มออกตัววิ่งไป


ซึ่งไทโตะก็มองตามหลังเธอด้วยรอยยิ้ม แต่ว่าอยู่ดีๆก็มีมือมาจับไหล่ของเขาข้างหนึ่ง ซึ่งไทโตะหันไปมองเป็นมู่ไป่ที่กำลังจับไหล่เขาอยู่


"หึๆ เจ้าดูเป็นห่วงหนิงหลงหลงแถมหนิงหลงหลงยังเชื่ในคำพูดของเจ้าด้วย อํนแน่~~~~เจ้ากับหนิงหลงหลงไม่ใช้ว่าอย่างนั้นหรอกนะ"ไต่ มู่ไป่พูดแซวไทโตะเล็กน้อย


ซึ่งไทโตะก็ยิ้มออกมาและหันไปมองยังทิศทางที่หนิงหลงหลงวิ่งไป


"ก็ไม่รู้สินะ"


"พวกเจ้าตามข้ามา"เฟนเดอร์บอกซึ่งพวกไทโตะก็เดินตามไป


เฟนเดอร์พาพวกไทโตะมายังเมืองซัวตั๋ว


"ห้องเรียนของพวกเจ้าวันนี้เป้นสถานที่รวมตัวของเหล่าสปิริตมาสเตอร์สายต่อสู้"เฟนเดอร์พูดขึ้น


"สถานที่ๆโด่งดังที่สุดในซัวตั๋ว ซัวตั๋วโคลอสเซียม!!"เฟนเดอร์ จากนั้นเฟนเดอร์ก็บอกให้พวกเราไปสู้กันในนี้และต้องขึ้นเป็นเข็มกลัดระดับเงินให้ได้


ไทโตะเดินไปลงทะเบียนสมัครลงแข่งทันที


"ข้าลงแบบ1-1 สปริสายเครื่องมือไทโตะ"


ไทโตะบอกและจ่ายเงินไปให้13ทองซึ่งพนักงานก็จดชื่อและยื่นเข็มกลัดมาให้


ซึ่งเขาก็ที่ได้เข็มกลัดแล้วก็เดินจากไปเพื่อไปนั่งรอคู่ต่อสู้


แมทซ์ต่อแบบ1ต่อ1 สปริตเครื่งมือไทโตะพบกับขวานจอมสับกัง จิงจัง


"ตาเจ้าแล้วไทโตะเอาชนะให้ได้ล่ะ"ไต่ มู่ไป่ตระโกนเชียร์


ไทโตะเดินไปยังสนามประลองก็ยกมือขวาขึ้นโบกมือให้


"ไม่ต้องห่วงข้าชนะอยู่แล้ว"







@คู่ต่อสู้คนแรกของไทโตะจะศพสวยไหมนะ ฮ่าๆ ส่วนนางเอกในโลกนี้คงจะรู้แล้วสินะว่าเป็นหนิงหลงหลง เอาจริงๆผมชอบนางนะถึงตอนแรกนางจะดูหน้าหมั่นไส้ แต่พอนางเปลี่ยนนสัยได้เนี้ยน่ารักขึ้นเยอะเลยล่ะนะ ฮ๋าๆ ผมเลยชอบนางไงล่ะ!!

@อย่าลืมเม้นกันด้วยนะ ถ้าไม่เม้นล่ะก็


โดเนทให้กำลังใจไรท์ได้ที่ 

true wallet  

098-864-8782

และก็ถ้าเจอคำผิดเม้นบอกด้วยนะ

จะได้แก้ให้

บัย~~~ XD













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

179 ความคิดเห็น

  1. #122 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 17:30

    เป็นพระเอกไม่ชนะได้ไง... แต่ถ้าแพ้ก็เสียชื่อพระเอกหมดสิ555555+
    #122
    1
    • #122-1 S WEEDJA (@Fakza) (จากตอนที่ 51)
      4 กันยายน 2562 / 18:30
      55 นั้นสิ
      #122-1