คัดลอกลิงก์เเล้ว

You are my Caffeine [Yaoi][END]

โดย Xiaoai

เรื่องราวของบาริสต้าหนุ่มคนคูลกับนักศึกษาแพทย์ปีสองผู้เสพติดคาเฟอีน

ยอดวิวรวม

1,991

ยอดวิวเดือนนี้

15

ยอดวิวรวม


1,991

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


91
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 พ.ย. 60 / 02:52 น.
นิยาย You are my Caffeine [Yaoi][END] You are my Caffeine [Yaoi][END] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ด้วยความโกรธแค้นของเสี่ยวอ้ายที่กินกาแฟไม่ได้ จึงบังเกิดฟิคสั้นเรื่องนี้ขึ้นมาค่ะ5555

เป็นแนวฟีลกู้ดเรื่อยเฉื่อย บ่มีอะไรมาก แค่ตะมุตะมิตามภาษา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 พ.ย. 60 / 02:52




You Are My Caffeine


'ถ้ามึงจะเปิดร้านกาแฟนะ เปิดในโรงพยาบาลดิ รับรองไม่มีเจ๊ง เพราะพวกหมออะ เสพติดกาแฟ อย่างน้อยก็กูคนนึงละ'

ก็นั่นละ… ถึงเป็นที่มาของร้านกาแฟ 'Stay all night' ร้านกาแฟในโรคพยาบาลแห่งหนึ่งที่เปิดทั้งคืนแข่งกับเซเว่น แต่จะเปิดเฉพาะคืนวันเสาร์-อาทิตย์เท่านั้น

'สนธยา' บาริสต้าเจ้าของร้านเป็นผู้ชายตัวสูงราว 180+  ย้อมผมสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นตามสมัยนิยมอย่างไม่เนี้ยบนัก เขามีผิวขาวเหลือง ตาชั้นเดียวดูไม่ยี่หระโลก ริมฝีปากบางเฉียบที่ไม่ค่อยจะยิ้มตามอาชีพ

แต่เชื่อเถอะว่ามีลูกค้ามาหาไม่เคยขาด

หืม เปล่า เขาไม่ได้จะบอกว่าตัวเองฮอตหรืออะไร

เพียงแต่ว่าฝีมือการทำกาแฟของเขามันพอทดแทนกันได้ ทั้งยังราคาย่อมเยาเอากำไรแต่น้อย ภายในร้านตกแต่งสไตล์อาร์ตแกลลอรี่มีกลิ่นหอมของกาแฟอบอวล เหมาะแก่การมานั่งทำงานหรืออ่านหนังสือ

"นุ้งต้นสนของพี่ ขอคาปูชิโน่แก้วนึงค่า"

รวมถึงมีไอ้หมอสูติเพื่อนรักที่กลัวเขาจะขาดทุน ถึงได้โผล่หน้ามาบ่อยๆ อย่างไอ้ 'ธนกร' หรือ 'ทีม'

คนเพียงคนเดียวที่ไม่กระดากปากที่จะเรียกผู้ชายสูงแทบชนประตูอย่างเขาว่านุ้งต้นสน แถมยังสะดิ้งจนเหล่าพยาบาลสาวแอบกลัว บ่นว่าเสียดายๆ ทั้งที่ความจริงมีเมียเป็นตัวเป็นตนอยู่ที่บ้านแล้ว

"คาปูชิโน่เย็นหนึ่งแก้วนะครับ"

"โห่ หน้าตาไม่รับแขกเล้ย"

ตอนนี้ก็ราวตีห้าของวันอาทิตย์ซึ่งร้านใกล้จะปิดแล้ว ลูกค้ากลับไปกันหมด สนธยาหาวหวอดขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง บ่นงึมงำแทน

"กูง่วงนี่หว่า"

"แหม สู้กูไม่ได้ กูนี่คึกสุดๆ อุตส่าห์แวะมาหาเพื่อนรักก่อนร้านปิดนะเนี่ย"

อีกฝ่ายดีดนิ้วเอาแขนเท้าเคาท์เตอร์ มิวายเปิดโทรศัพท์ขึ้นอวด "เมื่อวานกูเติมพลังกับน้องแอนมาแล้วเว้ย มึงเอ้ย มีเมียนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง"

ภาพสาวสวยคนหนึ่งถ่ายใบหน้าแบบclose up และสวมชุดนอนผ้าแพรบางเบา ถึงจะเห็นสัดส่วนไม่มากแต่แค่ใบหน้าของเธอก็ถือว่าเซ็กซี่แล้ว

สนธยาพยักหน้าเออออ "อืม สวยดี"

"หึหึ" คนโอ่เมียยิ้มกว้าง ตอนรับกาแฟยื่นแขนมาคว้าคอเขาด้วย "สวยเด็ด น่ารัก เอาใจเก่ง ถึงทะเลาะกันบ้างแต่ชีวิตก็มีสีสัน… ทำให้กูอยากทำงานเพื่อเค้า เฮ้อ ว่าแต่มึงเหอะ อายุก็เลขสามละ ถึงมึงจะหน้าเด็กแต่ใจคอจะอยู่แค่กับเครื่องทำกาแฟรึไง"

"กูไม่รีบ เรื่องแบบนี้ถ้าใช่เดี๋ยวก็มีเอง"

หมอสูตินารีหัวเราะ ก่อนจะหันไปมองรอบๆ แล้วกระซิบ "เออ ไอ้คนเลือกได้ จริงสิ แล้ววันนี้น้องหมอปีสองคนนั้นมารึเปล่าวะ..."

สนธยาไม่ต้องเสียเวลานึกคำว่าน้องคนนั้นคือใคร

"วันนี้ไม่เห็น..."

กริ๊ง

เสียงกริ่งของประตูดังขึ้น มีผู้ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ มือถือกระเป๋าเป้และหนังสือพะรุงพะรัง หน้าตาเหลอหลาเล็กน้อยเมื่อมองธนกรและสนธยา 

"อ่า... ร้านยังไม่ปิดใช่ไหมครับ"

"ยังครับๆ เชิญเลย" คนไม่ใช่เจ้าของร้านกลับว่าเสียงใสเบี่ยงตัวหลบให้

คนรีบร้อนถอนใจโล่งอก ผงกหัวแล้วเดินเข้ามาจะสั่ง แต่สภาพหอบหายใจและเหงื่อแตกซ่กทำให้สนธยาอดยิ้มนิดๆ ไม่ได้

"เอสเพรสโซ่ มัคคิอาโตเย็นใช่ไหมครับ"

"อ่า... อ้อ ใช่ครับใช่"

"นี่กำลังพูดถึงน้องเลย"

ธนกรเริ่มชวนคุย นักศึกษาแพทย์คนนั้นมีท่าทางว่าเป็นคนขี้อาย จึงเหมือนตื่นคนหน่อยๆ ที่ได้คุยกับรุ่นพี่แพทย์

"ผมเหรอครับ"

"เรามาร้านทุกวันนี่ ตั้งแต่วันแรกๆ ที่เปิดเลยใช่ไหมต้นสน"

"อืม เห็นบ่อยๆ แล้วก็สั่งแต่เอสเพรสโซ มัคคิอาโต วันนี้นึกว่าจะไม่มาแล้ว"

"พี่จำผมได้ด้วย..."

"โหย ใครจะจำไม่ได้ พ่อคนหล่อประจำคณะ" ธนกรตบไหล่อีกฝ่ายอย่างคนที่สนิทกับคนอื่นง่าย "ความจริงที่คนเข้าร้านเยอะทั้งๆ ที่คนทำกาแฟหน้าบูดเป็นตูดหมาพี่ว่าก็เพราะน้องแหละ เห็นสาวๆ มานั่งส่องกันเพียบ"

"เปล่าหรอกพี่ ที่เขามากันเพราะกาแฟอร่อยมากกว่า"

อันที่จริงสนธยาก็พอรู้มาว่า นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ร้านเขามักอัดแน่นไปด้วยลูกค้าสาวๆ เพราะมีคนเอาไปแชร์ต่อว่ามีพิกัดคนหล่ออยู่ที่นี่นั่นเอง ส่วนรสชาติกาแฟและบรรยากาศคล้ายจะเป็นผลพลอยได้เสียมากกว่า

"บ๊ะ หล่อแล้วยังถ่อมตนอีก" ธนกรดูชอบใจ หันมาหยอกเขาต่อ "มอบกิฟวอยเชอร์ลูกค้ากิตติมศักดิ์ให้น้องด้วยนะมึง"

"กูก็ว่าอยู่ เอาเป็นส่วนลดพิเศษดีไหม"

"ไม่เป็นไรครับ เอ่อ พี่...ต้นสน?"

ธนกรหัวเราะก๊าก สนธยาเกาหัวแกรกขณะส่งกาแฟให้ หนุ่มนักศึกษาแพทย์เหมือนหน้าเหวอไป

"อ้าว ขอโทษครับ เห็นพี่หมอเขาเรียก..."

"จริงๆ แม่งก็ชื่อต้นสนน่ะแหละแต่ดูหน้ามันดิใครจะกล้าเรียก เพิ่งมีน้องนี่แหละเห็นความแบ้วที่อยู่ภายใน"

"ไอ้ทีม มึงก็ล้อกูจัง งานการมีไม่ไปทำ"

้"จ้าจ้าไปแล้วจ้า อย่ากัดหัวน้องนะมึง"

หลังจากไล่ผู้ใหญ่ทำตัวเด็กไปได้ ลูกค้าของเขาก็ทำท่าจะจ่ายเงิน แต่สนธยาส่ายหน้า

"เอาเป็นว่าฟรีแล้วกัน"

"เห้ยพี่ ไม่ได้ครับ"

"เอาน่า อย่างที่เพื่อนพี่มันว่า น้องมาบ่อย แถมช่วยดึงลูกค้าสาวๆ มาให้อีก แล้วก็เป็นลูกค้าคนสุดท้ายของวันด้วย"

อีกฝ่ายพยายามจะจ่ายเงิน แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้เมื่อบาริสต้าเจ้าของร้านทำท่าเก็บของจะปิดร้านเสียดื้อๆ

"พี่ต้นสน ให้ผมช่วยเก็บร้านเหอะ"

"ฮื่อ แล้วไม่มีเรียนเช้าหรือไง อีกอย่างใครจะให้ลูกค้าช่วยเก็บร้าน" 

"แทนค่ากาแฟไงครับ ไม่งั้นผมไม่มีสมาธิเรียนแน่ๆ"

เจ้าตัวเหมือนหมาตามเจ้าของ ถึงจะหล่อและดูตัวโตยังไงก็คล้ายกับไซบีเรียนที่ดูดีแต่ไฮเปอร์และติงต๊องหน่อยๆ ทำให้อดรู้สึกเอ็นดูไม่ได้

ครั้งแรกที่เห็นก็นึกว่าขรึมๆ ขี้เก๊กตามประสาคนมีหน้าตาเป็นทรัพย์ ความจริงกลับผิดคาด

"นะครับ"

อื้อหือ ยิ้มทีโลกสดใส อะไรจะน่าเอ็นดูขนาดนี้

"อืม ตามใจ เอาเท่าที่ไหวแล้วกัน"

อีกฝ่ายยิ้มตาหยีขึ้นมาแล้วรีบเข้ามาช่วย สนธยาอดคิดไม่ได้ว่า เด็กสมัยนี้มันหน้าตาดีจริงๆ ถึงมองใกล้ๆ แล้วจะเห็นร่องรอยความโทรมของผิวพรรณอยู่ใต้ตานิดหน่อย แต่เครื่องหน้าก็จัดว่าลงตัวครบองค์ประกอบไม่ว่าจะหันมุมไหน

"ผมชื่อธีร์ครับ กาแฟฝีมือพี่รสชาติดีมากๆ ผมเลยต้องมากินทุกวัน วันไหนขาดนี่แย่เลย"

ชมไปก็ไม่สบตา แถมหูยังขึ้นสีชมพูเรื่อๆ สนธยาโคลงหัว ยิ้มน้อยๆ

"เสพติดคาเฟอีนเหรอเรา"

"จะว่างั้นก็ได้ครับ ร้านก็น่านั่ง บรรยากาศดีขนาดนี้"

"ชมงี้หวังฟรีอีกหลายๆ แก้วรึเปล่า" สนธยาว่ากึ่งแซว ธีร์ยิ้ม "ได้ก็ดีครับ เอ๊ย ไม่ใช่"

สนธยาเป็นคนคุยกับคนอื่นไม่เก่งเท่าไหร่ แต่กับลูกค้าประจำที่คุ้นหน้ากัน การทำความสนิทสนมดูจะง่ายขึ้นมาก ทั้งธีร์ยังมีบรรยากาศสบายๆ ที่อบอุ่นเป็นมิตรอยู่รอบตัว ถึงแม้จะเงียบกันทั้งคู่ก็ไม่คล้ายจะเกิด dead air

พอเก็บร้านเรียบร้อย สนธยาก็ถามว่าอีกฝ่ายจะกลับยังไง ธีร์ตอบว่าจะขับรถกลับไปที่พักใกล้ๆ เอง 

"พรุ่งนี้เจอกันครับพี่"

"อืม ขับรถกลับดีๆ"

แต่ธีร์กลับหยุดยืนนิ่ง ทำสีหน้าลุกลน หูขึ้นสีเรื่อๆ กระทั่งลามบนแก้มอีกครั้งบนผิวใสๆ

"เอ่อ"

"?"

"…"

"มีอะไรรึเปล่า"

"ขอบคุณที่ทำให้ผมได้คะแนนดีนะครับ!"

"ห้ะ"

เด็กประหลาดพูดเสียงสั่นจนแทบจะตะโกนใส่หน้าเขาพร้อมยกมือไหว้ทูนหัว ก่อนที่จะวิ่งสุดฝีเท้าหนีไปชนิดสนธยาที่เพิ่งตั้งสติได้ร้องเรียกไม่ทัน

"เฮ้ย! เดี๋ยวน้อง เดี๋ยว"

สนธยากำลังจะบอกว่าเจ้าเด็กคนนี้ทำสมุดเล่มหนึ่งปลิวตกมาจากกระเป๋า แต่เจ้าตัวกลับหลับหูหลับตาวิ่งหนีไปแล้ว

"อะไรวะ" บาริสต้าหนุ่มหยิบสมุดขึ้นมาแล้วอดเกาศีรษะแกรกไม่ได้ สมุดเล่มบางเป็นสมุดที่ดูรู้ว่าแฮนด์เมดอย่างประณีตด้วยการวาดรูปแก้วกาแฟที่หน้าปก

จากคำพูดงงๆ เมื่อกี้สนธยาถึงหยุดตัวเองไม่ได้ด้วยความงงงวยปนสอดรู้สอดเห็น จึงถือวิสาสะเปิดสมุดดู


ชายหนุ่มเดินออกไปไม่กี่ก้าว ทำท่าจะพลิกผ่านๆ สักนิด แต่เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านในกลับต้องเบิกกว้าง แล้วแทบจะกระโจนไปนั่งอ่านบนเก้าอี้ข้างทาง

สายตาไล่เรียงอย่างละเอียดว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไป...

ชายหนุ่มเสียเวลานั่งอยู่ตรงนั้นเกือบครึ่งชั่วโมง

"คุณสน!"

เสียงรปภ.เรียกจนสนธยาสะดุ้งเฮือก

"ยังไม่กลับเหรอครับ แล้วหน้าแดงเชียวไม่สบายหรือเปล่า"

"อ่า คือผมสบายดี ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ"

สนธยารีบลุกขึ้นแล้วเดินออกมา

อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดใบหน้า

'ขอบคุณที่ทำให้ผมคะแนนดีขึ้นนะครับ!'

หัวใจเต้นแรงด้วยความประหม่าตื่นเต้น

เมื่อคำตอบที่ได้รับกลับอยู่ในมือโดยไม่ต้องถามจากปากเจ้าตัว

ภายในสมุด เป็นภาพวาดรูปตัวเขาในท่าทางต่างๆ ด้วยลายเส้น สีไม้ สีน้ำ พร้อมlabelส่วนอวัยวะและกล้ามเนื้อต่างๆ โดยแต่ละภาพวาดอย่างตั้งใจและมีประโยคสั้นๆ กำกับไว้หน้าสุดท้าย

'พี่แม่งโคตรเท่ ผมไม่ได้ติดคาเฟอีน แต่ติดพี่ต่างหาก'

"เด็กสมัยนี้แม่ง..."

ทำให้ตาลุงคนหนึ่งความดันขึ้นนะรู้ตัวบ้างไหม








------



เสี่ยวอ้ายก็ความดันขึ้น โดนเพิ่มdoseยาด้วย/สลบ
ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แค่ตอนเดียวก็พอ5555

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Xiaoai จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 12:32

    น่ารักอะ

    #13
    0
  2. วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 01:35

    โอยยยย ขอเขินด้วยคน~
    #12
    0
  3. #11 TAT47 (@TAT47) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 15:14
    โอ้ยยย คนอ่านจะตายเอา ฮือออออ
    #11
    0
  4. #10 Meen2495 (@ding2017) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 01:32
    ดูสบาย ๆ พล็อตง่าย ๆ
    แต่ในฐานะคนที่หลงรักกาแฟเข้าเส้นเลือด
    เรื่องนี้น่ารักค่ะ

    ป.ล. ตามมาจากเย่วถิงนะคะ
    #10
    0
  5. #9 wiwitchayada2 (@wiwitchayada2) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 13:48
    น่าร้าก อยากให้มีตอนต่อจัง
    #9
    0
  6. วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 20:26
    หูย อยากให้มีต่อเลย น่ารักมากค่า
    #8
    0
  7. #7 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 21:00
    น่าเอ็นดูน้องธีร์ อยู่กันไปยาวๆจนน้อยเป็นอาจารย์หมอเลยนะคะพี่ต้นสน
    #7
    0
  8. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:19
    ฮือ น่ารัก บรรยากาศละมุนมาก☺️☺️
    #6
    0
  9. วันที่ 30 มกราคม 2561 / 08:00
    อ่านไม่ได้ค่ะ. ลบออกละเหรอคะ
    #5
    0
  10. #4 luvkittiiz (@luvkittiiz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:18
    ตอนเดียวก็ฟินนนนนนน😊😊😊
    #4
    0
  11. #3 BrownEye (@monsicha51241) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 22:13
    อยากให้มีต่อ แงงงงง
    น่ารักกกก
    #3
    0
  12. วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 16:14
    ขอบคุณที่ทำให้อมยิ้มน้อยๆที่มุมปากนะคะ น้องธีร์น่ารักกกกก
    #2
    0
  13. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 19:10
    อ่านแล้วฟินมากกกก ทำเป็นเรื่องยาวเถอะครับ
    #1
    0