[Fic QZGS] All叶

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,053 Views

  • 7 Comments

  • 121 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4

    Overall
    1,053

ตอนที่ 3 : The boy who cried 'Wolf' [แฝดเยี่ย] [20%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ก.ค. 60

นี่... ที่คนไม่เชื่อคำพูดของเด็กเลี้ยงแกะน่ะ
เพราะมันไม่จริง หรือเพราะไม่อยากจะเชื่อกันล่ะ

นี่คือเรื่องราวของเด็กเลี้ยงแกะผู้มีวาจาสิทธิ์ และหมาป่าผู้บันดาลให้มันเป็นจริง

THE BOY WHO CRIED WOLF

"พรุ่งนี้... ฉันจะลงมือพรุ่งนี้.." เสียงกระซิบบอกเด็กหนุ่มในคืนวันหนึ่ง

เด็กหนุ่มมองท้องฟ้าและดวงดาวอย่างเฉื่อยชา ปราศจากความคิดที่จะวิ่งไปเตือนชาวบ้านโดยสิ้นเชิง

มันคงเริ่มต้นมาตั้งแต่ตอนที่เกิด

ฝาแฝดนั้นคือสิ่งอัปมงคล คนที่นี่เชื่ออย่างนั้น

เด็กที่แข็งแรงกว่าจะถูกกล่าวหาว่าเป็นปีศาจ และถูกทิ้งให้กลายเป็นอาหารของสัตว์ป่า ส่วนเด็กอีกคนจะถูกมองเป็นพวกไร้ประโยชน์ จะเก็บไว้หรือทิ้งไปพร้อมกันเลยก็ได้

ถ้าจะให้นิยามคำว่าไม่เป็นที่ต้องการ เยี่ยซิวคิดว่าชื่อของเขาน่าจะใช้แทนคำนั้นได้

การมีอยู่ของเขาก็เหมือนกับการไม่มีอยู่ ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครพูดด้วย แสดงให้เห็นถึงความงมงายในความเชื่ออันน่าหัวเราะนั้นอย่างโง่เขลา

บางทีเยี่ยซิวก็นึกอยากให้ตัวเองโดนทิ้งไปพร้อมกับน้องชายในตอนนั้นเสียเลย

วันนี้หลังจากที่เยี่ยซิวทำงานทุกอย่างที่มีเสร็จ-- ซึ่งหมายความว่าเขาแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ในสายตาของคนอื่น โดยเฉพาะพ่อ...--เขาก็หลบออกมาข้างนอกคนเดียว มองเด็กบ้านอื่นที่ต้อนแกะออกไปเป็นฝูงเพื่อให้แกะกินหญ้า แล้วก็ทอดถอนใจ

เขาเองก็เคยมีแกะอยู่ตัวหนึ่ง เป็นแกะที่พ่อให้เขารับผิดชอบดูแล อาจจะเพื่อพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้ไร้ประโยชน์ หรืออาจจะเป็นแค่งานสำหรับคนที่พ่อไม่คิดจะไว้ใจ...
.
.
.
.
.
"คืนนี้แกะของนายจะตาย" เสียงกระซิบเริ่มพูดกับเขาเป็นครั้งแรกในวันนั้น

เขาพยายามมองหาเจ้าของเสียง แต่พยายามยังไงก็หาไม่พบ สุดท้ายเขาเลยเลิกใส่ใจ กล่อมตัวเองให้เชื่อว่าแค่หูฝาดไป

ปรากฏว่าวันรุ่งขึ้นแกะตัวนั้นกลับหายไปจริงๆ พ่อของเยี่ยซิวโกรธมาก เขาโดนตีไปหลายที สุดท้ายก็ป่วยเป็นไข้ นอนซมอยู่บนเตียง

วันต่อมาเขาถึงเจอซากแกะของตัวเอง...

ความจริงมันเรียกว่าซากไม่ได้ด้วยซ้ำ เยี่ยซิวคิดว่าเรียกว่าเศษเนื้อจะเหมาะสมกว่า

เด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆซากแกะ เสื้อผ้าที่ใส่นั้นหรูหราเกินกว่าชาวบ้านธรรมดาจะใส่ได้ เยี่ยซิวแน่ใจว่าไม่เคยเห็นเขามาก่อน ทว่าก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ

รอจนเด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น เขาถึงรู้ว่าอีกฝ่ายหน้าเหมือนกับตัวเองเอาราวกับหลุดออกมาจากกระจก

เยี่ยซิวมองเด็กหนุ่มคนนั้นนิ่ง เริ่มแน่ใจอะไรบางอย่าง

ท่ามกลางความนิ่งสงัดของสายลม จู่ๆอีกฝ่ายก็พูดขึ้น "ฉันชื่อเยี่ยชิว"

มือและปากของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยเลือดของแกะ 

แท้จริงแล้วมันอาจจะไม่ใช่แค่ความเชื่องมงาย...

ฝาแฝดของเขาอาจจะเป็นปีศาจจริงๆก็ได้

เยี่ยชิวก้าวเท้าเข้ามาหาเขา วินาทีนั้น เยี่ยซิวกลั้นหายใจอย่างลืมตัว เผลอคิดไปวูบหนึ่งว่าอีกฝ่ายจะขย้ำเขาเหมือนกับที่หมาล่าเนื้อของพ่อขย้ำกระต่าย

แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นจริง เยี่ยซิวเพียงรับรู้สัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้ม มือที่เปื้อนเลือดของอีกฝ่ายนั้นเหนียวเหนอะ แต่เยี่ยซิวไม่ได้ขัดขืนอะไร เขาไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะต่อรองได้ ถ้าขัดขืน น้องชายคนนี้คงฆ่าเขาทิ้งโดยไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้เจรจา

"เหมือน... เหมือนมาก..." เยี่ยชิวพึมพำเบาๆ เยี่ยซิวใคร่ครวญสักพักถึงรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงหน้าตาของพวกเขาทั้งคู่

ก็พวกเราเป็นฝาแฝดกัน...

เยี่ยซิวอยากจะตอบไปแบบนั้นแต่ก็พูดไม่ออก เขาได้แต่พิจารณารูปร่างหน้าตาของน้องชายฝาแฝดเหมือนที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่ตอนนี้

จะว่าไปแล้วก็ไม่ผิด นอกจากส่วนสูงของเยี่ยชิวที่มากกว่าเยี่ยซิวเล็กน้อย และสภาพร่างกายของอีกฝ่ายที่มีกล้ามเนื้อมากกว่าเขาแล้ว พวกเขาทั้งคู่ก็เหมือนกันทั้งหมด

นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาพบกับฝาแฝดของตัวเอง และรู้ว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่

และแน่นอนว่ามันไม่ใช่เพียงครั้งเดียว
.
.
.
หลายวันต่อมา เยี่ยซิวก็ได้ยินเสียงแปลกปลอมนั้นอีกครั้ง

คราวนี้ เขาไม่กล้าไม่ใส่ใจแล้ว
เยี่ยซิวบอกพ่อและผู้ใหญ่หลายๆคน

แต่ไม่มีใครเชื่อเขา...
ชาวบ้านพวกนั้น ดูก็รู้ว่าแค่รับคำไปส่งๆ พอให้ไม่ต้องพูดกับเขาอีกก็เท่านั้น

ไม่มีใครเชื่อแล้วเขาจะทำอะไรได้?
เยี่ยซิวหัวเราะขื่นๆ ไม่พยายามจะพูดชักจูงให้คนเหล่านั้นเชื่ออีกต่อไป

คืนนั้น เขานอนไม่หลับ พลิกไปมาหลายรอบแล้ว สุดท้ายก็ตัดสินใจออกไปดูข้างนอกสักหน่อย

มองหาแกะที่น่าจะกลายเป็นซากแกะไปแล้ว

ไม่เจอ เจอแต่คน

เยี่ยซิวพบเยี่ยชิวในสภาพโชกเลือด ทว่าน้องชายของเขาไม่ได้ดูเหมือนคนที่มีบาดแผลหรือบาดเจ็บหนักหนาอะไร เยี่ยซิวค่อนข้างแน่ใจว่าเลือดที่ชโลมตัวเยี่ยชิวนั้นเป็นเลือดของแกะที่อีกฝ่ายเพิ่งจะลงมือฆ่าไป ไม่ใช่เลือดของตัวเยี่ยชิวเอง

อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นน้องชาย...

ตอนนั้นเยี่ยซิวไม่ได้คิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปถ้าเขาเชิญปีศาจหมาป่าตัวนี้เข้าบ้าน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
หากเอ่ยนามของปีศาจ ปีศาจตัวนั้นจะโผล่มา
ถ้าเชิญปีศาจเข้าบ้าน...

แน่นอนว่าคุณจะต้องถูกมันกิน

THE BOY WHO CRIED WOLF 2/?

เยี่ยซิวกำลังรู้สึกอึดอัด

พอเยี่ยชิวอาบน้ำเสร็จ หมอนั่นก็เอาแต่นั่งจ้องหน้าเขา เบี่ยงเบนความสนใจก็ทำแล้ว พยายามไม่สนใจก็ทำแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังยืนยันที่จะจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น

สุดท้ายเยี่ยซิวก็ยอมแพ้ "นายไม่กลับไปเหรอ?"

"กลับไปที่ไหนล่ะ?" เยี่ยชิวสบตาของเขา ถามกลับเรียบๆ แต่ความเรียบง่ายของคำถามนี้กลับทำให้เยี่ยซิวพูดอะไรไม่ออก

กลับไปไหน?

ถึงคราวแรกที่เจอกัน เยี่ยชิวจะใส่เสื้อผ้าหรูหรา แต่เอาจริงๆ อีกฝ่ายอาจจะแค่ไปฆ่าใครแล้วขโมยมาก็ได้

พอคิดเรื่องนี้ได้ เยี่ยซิวแอบจิตตกเล็กน้อย

เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลย ต่อให้เยี่ยชิวฆ่าคนมาจริงๆ เยี่ยซิวก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมีสิทธิ์ตัดสินการกระทำของอีกฝ่าย เยี่ยซิวไม่รู้ว่าที่ผ่านมาฝาแฝดของตัวเองใช้ชีวิตมาแบบไหน แต่เขาไม่คิดว่าการใช้ชีวิตในป่าคนเดียวให้รอดชีวิตจะง่าย ที่เยี่ยชิวมายืนอยู่ตรงหน้าเขาได้นี้ก็น่าประหลาดใจมากพอแล้ว

ปล่อยให้ความเงียบครอบงำไปครู่หนึ่ง เยี่ยซิวก็เริ่มบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง "นายใช้ชีวิตมายังไงกันแน่? คงไม่ได้เอาตัวรอดเองได้ตั้งแต่ที่โดนทิ้งไว้ในป่าใช่ไหม?"

เยี่ยชิวยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มแสยะ ไม่ได้แฝงความเย็นชา แต่เยี่ยซิวรู้สึกว่าขนลุกซู่ไปทั้งตัวทันทีที่มองรอยยิ้มนั้น

พอเห็นว่าเยี่ยชิวไม่ต้องการที่จะตอบ เยี่ยซิวจึงเลิกที่จะซักไซ้ เขาหันหลังให้น้องชายฝาแฝด ใช้ผ้าห่มคลุมตัวแล้วบังคับให้ตัวเองนอนหลับไป
.
.
.
.
.
"อืมม...ม..." เยี่ยซิวรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังจมน้ำ เขาพยายามเบือนหน้าหนีอะไรบางอย่างที่รุกล้ำเข้ามาในปาก ทำให้เขาหายใจไม่ออก

"อืม...หยุด..." เยี่ยซิวใช้มือดันร่างนั้นออกไป แต่เพราะไม่มีแรง การกระทำนั้นจึงเหมือนกับแค่วางมือลงบนลาดไหล่ของอีกฝ่ายเท่านั้น

เยี่ยซิวกลับมาหายใจได้อีกครั้ง พร้อมกับที่เสียงหัวเราะของใครบางคนดังขึ้นมาแว่วๆราวกับความฝันที่ห่างไกล

เยี่ยซิวขมวดคิ้ว พลิกตัวหนีสัมผัสรุ่มร่ามที่เคลื่อนไปทั่วร่างกายของตัวเอง

พอขัดขืน ร่างกายก็ถูกพลิกให้คว่ำหน้าลง เยี่ยซิวรับรู้ถึงสัมผัสชื้นแฉะที่ไล่ไปตามลำคอและแผ่นหลังเปลือยเปล่า มือของใครคนนั้นจับเข้าที่ต้นขาด้านในของเขา ส่วนอีกข้างก็จับสะโพกของเขาเอาไว้ เยี่ยซิวไม่แน่ใจว่าชุดนอนของเขาหลุดออกไปตั้งแต่ตอนไหน หรือหลุดออกไปได้ยังไง สมองของเยี่ยซิวทำงานอย่างหนักขณะที่เขาพยายามลืมตามอง

"หลับตาซะ อย่ามอง" น้ำเสียงนั้นคือการออกคำสั่งอย่างชัดเจน เยี่ยซิวรู้สึกว่าตัวเองควรจะเชื่อเสียงนั้น ทว่าความอยากรู้อยากเห็นของเขามีมากกว่า

"อึก!" ขณะที่เยี่ยซิวกำลังลังเลว่าควรทำยังไง ฟันคมก็กัดลงบนไหล่ของเขาอย่างแรง

"อย่าลืมตา พี่ชาย" อีกฝ่ายกล่าวเตือนซ้ำ ประโยคนี้ทำให้เยี่ยซิวนึกเรื่องราวทุกอย่างออก

เมื่อคืน--เยี่ยชิว--

"นายกำลังทำอะไร?!" เยี่ยซิวถาม น้ำเสียงแทบจะเรียกได้ว่าตวาด แต่เขาก็ยังทำตามคำสั่งของน้องชายที่ยังไม่ให้ลืมตา

"ทำรอย?" เยี่ยชิวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงคล้ายกำลังถาม

...ไม่ใช่คำตอบแบบนั้นสิ

เยี่ยซิวลองใช้มือสัมผัสร่างกายของตัวเองดู มันเต็มไปด้วยของเหลวที่เหนียวเหนอะ

คงไม่ใช่...

ทันทีที่คิดหาคำตอบ กลิ่นสนิมเหล็กก็โชยเข้าจมูก

เลือด...

เยี่ยซิวไม่รู้ว่าควรจะโล่งใจหรือกลุ้มใจมากกว่ากันดี

โล่งใจที่อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่น้ำ...ของเขาหรือเยี่ยชิว
กลุ้มใจที่มีเลือดเปื้อนเต็มไปหมด

คิดมาถึงตรงนี้แล้ว เยี่ยซิวก็ขมวดคิ้ว

...ของใคร?

เยี่ยซิวลืมตาขึ้นมองหาที่มาของมัน คำสั่งของเยี่ยชิวหลุดออกจากสมองไปในพริบตา

"ลืมตามองเพราะสงสัยเหรอ? พี่คงไม่เคยได้ยินสินะ ว่าความอยากรู้อยากเห็นน่ะ..." อีกฝ่ายเว้นวรรค ก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเขา "ฆ่าแมวตาย"

"อืมม... แต่พี่เป็นกระต่ายคงไม่เป็นไร?" เยี่ยชิวหัวเราะ ขบกัดและไล้เลียใบหูของเขาอย่างหยอกเย้า

"อึก..." เยี่ยซิวต้องกัดปากตัวเองไม่ให้เสียงครางหลุดรอดออกไป

"กัดทำไม?" ถ้าฟังไม่ผิด เหมือนเสียงนั้นจะเจือความไม่พอใจอยู่หน่อยๆ

เยี่ยซิวไม่ได้ตอบอะไร
เยี่ยชิวก็ไม่ได้ต้องการคำตอบจริงๆเช่นกัน เขาเพียงแค่พูดคนเดียวต่อไป

"ถ้ากลัวพ่อจะมาเห็นก็ไม่ต้องกลัวนะ" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรักใคร่ แต่ก็ปกปิดความบ้าคลั่งเอาไว้ไม่มิด "พ่อของพวกเราไม่สามารถมองเห็นได้อีกแล้วล่ะ"

ความหนาวเยือกแล่นไปทั่วร่างเมื่อได้ยินแบบนั้น เยี่ยซิวหลุบตาลงมองบนพื้นข้างๆเตียง

แสงจันทร์จากหน้าต่างทำให้เขามองเห็นของเหลวเป็นสีแดงได้อย่างชัดเจน รวมไปถึงมองเห็นร่างของใครบางคนที่เขาคุ้นเคยดี

"พ่อ..." เยี่ยซิวหลุดปากเรียกออกมา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:08
    อยากอ่านต่อค่าาา
    #6
    0
  2. #5 yumehitotsu (@yumehitotsu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 17:23
    รอค่ะ! มีความยัน
    #5
    0
  3. #3 hoshinoai (@hoshinoai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 16:01
    รอต่อนะคะ!
    #3
    0