ค้างคืน
เขียนโดย
Star* of Radiance
ก็เลยหายไปหลายวัน
ก็เลยไปหลั่นล้าอยู่กับน้องและผองเพื่อนอยู่ที่คณะ 55+
ซึ่งตามปกติเราจะแค่แว้บโผล่ไปเต้นสันฯ แล้วใช้ชีวิตอืดอู้อยู่กับเพื่อน จากนั้นก็กลับบ้าน
มีแต่วันที่ 20-21 นี่ล่ะ ที่อนาถถึงที่สุด-*-
------
วันที่ 20
เอ ผู้กำกับละคร นัดเรามา 9 โมง เพื่อไปตามหาชะลอม
ก็อุตส่าห์ติ่นมา กะว่าคงไปถึงสัก 9 โมง จะได้ใช้สกิลตาทิพย์ช่วยหาซะหน่อย
แต่ทว่า...ทว่า...ทว่า
08.40 "เราอยู่ศาลาแดงแล้ว เอื้ออยู่ไหนเหรอ"
เออะ
นัดตูมา 9 โมง ชิมิคะ?
...
แล้วมาอะไรตอนแปดโมงสี่สิบ...summon ตอนนี้เราก็หายตัวไปไม่ได้หรอกน่ะ-*-
โอยยยยยยยยยย
สรุปว่าคุณผู้กำกับก็ไปซื้อคนเดียวนั่นล่ะ แล้วก็หาไม่ได้ด้วย 55+ สุดท้ายก็มาจมปลักอยู่ที่ตึกไผ่ฯตอน 9 โมงนิดๆ ซึ่งเราก็ไปถึงคณะตอนนั้นพอดี
(ปกติมีแต่นัดแล้วมาสาย นายนี่นัดแล้วมาเช้า...มันไม่มีความพอดีในชีวิตจริงๆ)
แล้วมาถึงคณะตอน 9 โมงนิดๆ นี่...
คิดบ้างไหมว่ามันจะมีคนอยู่?
- -"
(ขอเผาต่อล่ะ! บุคคลผู้นี้มีนิสัยชอบมาเช้าเกินเหตุ อย่างตอนสอบ 8 โมงครึ่งก็มาไก่โห่...เสร็จแล้วก็โทรมาครวญครางว่าคณะว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลยสักคน คือ...จะนัดก่อนก็ไม่นัด แล้วโทรมาบอกแบบไม่มีล่วงหน้านี่ใครมันจะไปถึงได้ ฮะ...)
พอไม่มีคน ก็เลยมานั่งอู้กัน นานชาติถึงจะมีคนมา สุดท้ายก็เลยรอจนเต้นสันฯตอนเที่ยงนั่นล่ะ
(มีประโยชน์มากกก...แบบนี้เราจะถ่างตาตื่นมาตอนเช้าเพื่ออะไรกัน มาเที่ยงดีกว่าไหม-*-)
เต้นสันฯอย่างบ้า เพิ่งค้นพบว่าตัวเองเต้นแรงมาก และหลงตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ 55+ สันฯคราวนี้เสื่อมครบเซ็ต...เสื่อมจนเราอยากจะกรีดร้อง น้องๆเขาใสซื่อบริสุทธิ์ อย่ามาทำให้แปดเปื้อนด้วยอะไรแบบนี้เลยเถอะนะ เถอะนะ เถอะนะ...
แต่ก็เต้นต่อไป ไม่สนใจ เพราะเคยชิน
ตอนบ่าย...เป็นพี่ไลน์ แต่ก็ต้องมาเตรียมงานไนท์ปาร์ตี้
สุดท้าย หลังจากโดนคุณผู้กำกับตามมาไซโคเรื่อยๆ ตลอดเวลา ตั้งแต่ฝนเริ่มตก ยันไลน์น้องไปเข้าห้องวิเคราะห์จริยศาสตร์ จนน้องออกจากห้องไปอีกตึก...
ในที่สุดเราก็ต้องฝากชาวบ้านไลน์แล้วไปซ้อมละครตามประสงค์ท่านจนได้-*-
ก็อยู่แถว HELL (หมายเหตุ: ชื่อโถงตึกพรีคลินิก นามย่อจริงๆคือ HALL แต่วันสอบมิดเทอมวิชาหนึ่ง มีพิมพ์ชื่อผิดเป็น HELL เลยได้ชื่อนี้มาโดยปริยาย 55+) ไปจนบ่ายแก่ๆ แล้วค่อยไปซ้อมบายศรีบ้าน แล้วก็แยกย้ายกันพาน้องกลับมา ขนเสื้อขนกางเกงเลมาให้น้อง แล้วก็นั่งบ้า ก่อนจะกลับมาอู้ตากแอร์ใน HELL อีก
(ละเหตุการณ์ระหว่างนั้นไว้ในฐานที่อนาถ มีแต่เดินไปเดินมาหานู่นหานี่ นั่งอู้บ้างอะไรบ้าง ไร้ประโยชน์สิ้นดี 55+)
คืนงานไนท์ น้องๆก็แสดงกันดีใช้ได้ล่ะ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือวงดนตรีที่เล่น และละครค่าย!
(หมายเหตุ: โทรศัพท์แพรตัวแม่หาย...แย่มาก ใครเอาไปไม่รู้ รู้แต่ในนั้นมีแต่เพื่อนกันเอง น้องค่าย และคนงานในตึก)
ละครไม่ไหวแล้ว...ซ้อมกันจนหายฮา จนกลัวว่ามันจะแป้ก สุดท้าย พอทุกคนขึ้นไปบนเวทีแล้วสกิลคูณ 10 ออกมาฮากระจาย ฮาทุกวินาที กระทั่งความผิดพลาด ประเภทพูดผิด ไฟไม่ดับ ยังฮาได้ บร๊ะเจ้ามาก
อีแบงค์ฮาไม่ไหวแล้ว คุณผู้กำกับที่รับบทตัวประกอบสองตัวในคนเดียวนี่ก็ฮามาก...แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือมุขเปียโน คิดได้ไง โอยย คนฮากันทั้งบาง แม้เราจะชินจนเลิกฮาไปแล้วก็เหอะ
(หมายเหตุ: เราเป็นเพียงตัวประกอบธรรมดาเท่านั้นนะ ไม่ใช่ตัวแสดงนำ หุหุ)
หลังจากนั้นก็วงดนตรี กรี๊ดมากค่ะ!! เฟอร์เซ่ร้องอย่างอินอะ มีพ่อแม่มาอัดวิดีโอตัวเองไว้ท่านก็ยังอิน อยากสครีมก็สครีม อยากคำรามก็คำราม อยากเต้นก็เต้น บนเวทีนายเฟอร์เซ่ยึดครองแต่เพียงผู้เดียว!
หลังจากนั้นก็บายศรี ปลีกมากับพวกลิลลี่ อีแบงค์ และแพรศรี นั่งรอบายศรีอย่างเป็นสุข ทิ้งนายเอไว้ไลน์น้อง 555 พ่นๆๆอะไรปรัชญาตูมๆใส่น้องไปหลายคนมาก (ติดเชื้อใครมาเนี่ย โอ๊ยย) จนมาบายศรีบ้าน ก็ยังคงพ่นปรัชญาตูมๆเหมือนกัน เพียงแต่คราวนี้ระเบิดกว่า 55+
จบบายศรีก็ตีสามกว่า กว่าจะได้นอนจริงๆก็ตีสี่ ไม่ได้อาบน้ำด้วยล่ะ ตัวเหม็นมากแบบ...นอนแล้วทนกลิ่นไม่ได้ แทบจะเหม็นตาย 555
------
(เมื่อรู้ตัวว่าเป็น) วันที่ 21
ก็ลากเสื่อมากางในห้องฟิตเนส หอใหม่ สองผืน เรียงอัดกันหกคน เอ เจ็ท อีแบงค์ เรา แพร ลิลลี่ โดยสามหนุ่มรีบหลับไปก่อนแล้วคว้าผ้าห่มไป ชิ...
ตอนจะนอนก็เห็นแมลงสาบบินแว้บๆผ่านหัวไป ใครไม่รู้กรี๊ด แต่ก็ปล่อยมันไป คิดในใจว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง...
นอนไปก็สะดุ้งตื่นเป็นพักๆ เพราะหนาวมาก หนาวขั้วโลก หนาวจนถ้านอนต่อไปอาจแข็งตาย 555 พยายามคว้าผ้าในกระเป๋ามาห่มจนทุเรศทุรังแล้วก็ยังไม่หายหนาว
จนนอนไปอีกสักหน่อย ก็ได้ยินใครตะโกน "ตื่นๆ แมลงสาบๆ!"
...หือ?... ไอ้อู้นึกอย่างง่วงๆมึนๆ
"แมลงสาบๆ!" ใครคนหนึ่งวิ่งตึกๆๆๆๆ มาใกล้ๆ - ใกล้เข้ามาทุกที!
เอสะดุ้ง! เจ็ทสะดุ้ง อีแบงค์สะดุ้ง ตูสะดุ้ง แพรสะดุ้ง...สะดุ้งเป็นเวฟ 555
เหลือบมองด้านหลัง - ใครสักคนกำลังไล่ตีแมลงสาบ
...
...
ทำไมห้องฟิตเนส(ซึ่งไม่มีเครื่องฟิตเนส)ถึงมีแมลงสาบได้ 555
ท่าทางมันจะทนเหม็นพวกเราไม่ไหว เลยวิ่งพล่านอยากออกจากห้องแน่เลย โอยยย
ลงท้าย อีแบงค์เลยนอนต่อไม่ลง เราเลยไปซุกผ้าห่มเสื่อบุรุษเคียงข้างเจ็ท ทุเรศตัวเองมาก แต่ยอมทน เพราะมันอุ่นกว่า 555 ต่อมาเจ็ทก็ลุกออกไป เลยลากลิลลี่มานอนในผ้าห่มด้วย ส่วนเราก็ขยับไปนอนซุกเอ...สุดท้ายเอก็ต้องลุก ทนนอนต่อไม่ได้ เราเลยได้ยึดครองผ้าห่มโดยดุษณี ก๊ากก
นอนไปได้อีกสักพักก็ตื่นมาเล่นไพ่ เล่นเสร็จก็ไปอาบน้ำ แล้วไปปลุกน้อง ปลุกพี่ที่นอนอยู่กับน้องแล้วร้องครวญครางไม่ยอมตื่น แล้วจึงไลน์น้องไปกินข้าว และไปพิธีปิดที่ อปร.
พิธีปิด "หนาวมาก!" หนาวยิ่งกว่าห้องฟิตเนสอีก หนาวจนเราป่วยไปเลย-*-
ออกมาก็พาน้องไปเปลี่ยนชุด แล้วยกโขยงกันไปกินเลี้ยงร้าน kin ramen ที่สยาม
กินแบบ...กินล้างกินผลาญ ครึ่งชั่วโมงนี่เริ่มอิ่ม ของกองเต็มโต๊ะครั้งแล้วครั้งเล่า แซลมอนดิบเป็นสิบจานเลยมั้งโต๊ะนี้ แถมยังมีช่วงว่างเว้นไม่มีอะไรกินบนโต๊ะเลยอีกหลายหน (เพราะมันงาบเร็วจัด อย่างกับแร้งทึ้ง ของเต็มๆแป๊บเดียวหมด ขนาดเขาทำเตรียมไว้แล้วยังเอามาให้ไม่ทัน) และแล้วก็เริ่มอิ่ม เลยมาเล่นต่อคำ แล้วก็กลับคณะ
กลับมาก็...นอน นอนจนลืมโลก เพื่อนกลับไปแล้วก็ยังนอนอยู่ 555
พอกลับถึงบ้าน หกโมงเย็น
ก็...เดินทั่กๆๆ ของกองทางนึง แล้วเราก็กระโดดลงเตียง กะว่าสักสองทุ่มจะตื่นมาอาบน้ำ
...
...
แล้วก็ตื่นมาอีกที วันนี้ ตอน เจ็ดโมงครึ่ง!
-*-
โอ๊ยยยยยยยยยย
นอนเหม็นตาย จริงๆ 55555
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
22 ต.ค. 52
238
3
ความคิดเห็น
เฟิร์นว่าเฟิร์นเดาได้ว่าพี่เอติดนิสัยปรัชญามากจากใคร
ตูก็เป็นเรื่องชอบไปเช้าเว่อร์(ซึ่งสำเร็จมั่งไม่มั่งตามแต่พระบิดาจะไปส่ง - -") แต่ตูมักจะเอาอะไรไปทำแก้เบื่อ ในกรณีที่ต้องไปนั่งรออีกสองชั่วโมง
(เมื่อวานก็เป็น - -")
ป.ล. พ่อเฟียตหน้าตาเป็นไงวะ 555+
อยากเห็นเอื้อเต้นสันฯ
อ่านแล้วเข้าใจอารมณ์ความเป็นยอดมนุษย์ของแพทย์เลย