ALIVE

ก็แค่เศร้า ก็แค่ผิดหวัง ก็แค่เสียใจ ก็แค่รู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว
ไม่รู้มันเริ่มขึ้นตอนไหน และไม่รู้เหมือนกันว่ามันจบลงตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจบลงจริงรึเปล่า...เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายมามากพอแล้ว เป็นแบบนี้มาหลายครั้ง แต่พอจะตัดให้ออกไปจริงๆมันก็ทำไม่ได้

อะไรกันวะ

อยากจะร้องไห้ กรีดเสียง ทำตัวมืดมน ซุกตัวอยู่ในความเดียวดายหนาวเหน็บ ตกต่ำทีเดียวแล้วพอเสียที...แต่มันก็ทำไม่ได้ เพราะพอเริ่มออกอาการก็จะถูกดึงให้ออกจากโลกนั้นตลอดเวลา สักพักก็กลับมาเป็นแบบเดิมอีก วนเวียนอยู่อย่างนี้ไม่ไปไหน

มันค้างคา...ไม่พ้นจากสภาวะอย่างนี้เสียที จะก้าวไปทางไหนก็ไม่ได้ จะเลือกก็ไม่ได้ เพราะดูจะไม่มีหนทางที่ถูกต้องอยู่เลย ซ้ำร้ายพอลองเลือกไป ก็จะต้องถูกดึงกลับมาอยู่ตรงกลางเสียทุกที

เหมือนอยู่ระหว่างความจริงกับความฝัน และอยากจะเลือกความจริง
แต่ก็ไม่รู้ว่าอะไรกันแน่ที่เป็นความฝัน

แต่ก็
...ช่างมันเถอะ
เพราะคิดไปยังไง สุดท้ายก็ไม่พ้นจากที่เป็นอยู่นี่อยู่ดี