เครียด!

แต่ทำไงได้ล่ะ

อ๊ากซซซ!

...ช่วงนี้แย่มาก จิตตกเนื่องจากทนไม่ได้กับสมองว่างเปล่าไร้ความรู้ของตัวเอง ร้องไห้แทบทุกวันว่าทำไมมันง่วงตั้งแต่ทุ่มกว่า(ฟะ) แถมง่วงทีปวดหัวร้าวพาดตาม coronal plane ตึ้บขึ้นมาถึงเบ้าตา ผลสุดท้าย ไม่ว่าจะมุ่งมั่นแค่ไหน ถ้าไม่หลับคาโต๊ะก็คือกางหนังสือไว้แล้วล้มตัวนอน ต่อให้ตั้งนาฬิกาปลุกหวังจะตื่นมาอ่านต่อก็ไร้ผล สรุปคือตื่นมาอีกทีเช้า แทบไม่ได้อ่านอะไรเลย-*-

ดีว่าตอนนี้โยนงานส่วนรวม (Ethics นั่นแหละ) ให้เพื่อนไปทำต่อแล้ว อีกสักเดือนนึงกว่าจะถึงคราวเรารับผิดชอบอีกรอบ สภาพน่าจะดีขึ้นอีกโข
ตอนนี้กำลังคิดอยู่เรื่องเอาโครงการ (งานส่วนรวมนั่นแหละ) เข้าสโมสรนิสิตคณะดีไหม คือคิดว่ามันดูยิ่งใหญ่ไป เพราะนี่มันแค่โครงการของกลุ่มในวิชา Ethics เอง
แต่คงไม่เสียหายมั้ง...เพราะยังไงๆก็ต้องทำอยู่แล้ว แค่เพิ่มเข้าไปว่ามันเป็นโครงฯอันมีนามยิ่งใหญ่ไม่น่ากระเทือนเท่าไหร่หรอก

สภาพที่แย่มากช่วงนี้คือพล็อต หมอxนักโทษ(หา?) มันกำลังกระจุยกระจายในหัว นั่งเรียนไปพอจิตว่างปึ๊บต้องพลิกสมุดเขียนทันที ได้มานิดหน่อยละ (แต่รู้สึกว่ามันโรคจิตชะมัด=*= คงเอาไปใช้การอะไรไม่ได้ ตอนเขียนนี่ยังกลัวคนแอบอ่านขั้น max คุณเพื่อนข้างๆเหลือบมาอ่านออกเสียงประโยคนึงนี่แทบมุดรูหนี นับประสาอะไรกับการเผยแพร่ 555)

กำลังคิดอยู่ว่าจะใส่แนวประหลาดเต็มสตรีม ทดลองเอาสรรพนามบุรุษที่ 2 ดำเนินเรื่อง (เคยเห็นคนลองแล้วไม่รอด แต่ฉันมั่นใจว่าฉันรอดได้ว่ะ ฮ่าๆๆๆ) ใส่ surreal สุดขั้วลงไปในพล็อตโคตร realism (อันนี้ความจริงถนัดมาก ชอบมาก แต่เขียนแล้วสูบพลังชีวิตสุดๆ) และอะไรต่อมิอะไร รวมไปถึงสิ่งที่เรียนแล้วชอบมากที่สุดที่สุดที่สุดด้วย >w<

...
บ่นมามากพอละ- -"

ช่วยรบกวนกระดิกไปอ่านหนังสือเรียนต่อทีเหอะนะ อ่านยังไม่ถึงครึ่งเล่ม (ตอนนี้เรียนจบไปแล้วเล่มครึ่ง ฮวากกก) จะรอดไปได้ไง

เพื่อความสมจริงของคุณอาเดล! เพื่อความสมจริงของนายวิชญ์! (นามสมมุติทั้งคู่ มีตัวตนจริงแต่ในโลกแห่งจินตนาการสีม่วงๆหมองๆหม่นๆ ฮาฮา)

สู้แค่นี้ไม่ได้เรอะ?
(ไม่ได้!!! TTwTT)

...

(เฮ่อ)

เอาเหอะ ไม่ F ก็พอละ

ป.ล. ใครหลงมาอ่านแล้วเชื่อว่ามันจะปลงได้จริงกรุณาเลื่อนไปอ่านด้านบนๆอีกครั้งว่ามันเครียดเพราะอะไร 555

แนวคิดของเราคือ "เรียนทั้งทีต้องมีความรู้" แต่สภาพมันไม่พร้อมจะรับ ก็เลยไม่มีความรู้ ก็เลยเครียด สภาพเลยยิ่งย่ำแย่ สุดท้ายก็ไม่มีความรู้เหมือนเดิม...

ช่วงนี้ขนาดนอนแล้วยังรู้สึกผิด จริงจัง กายป่วยแต่จิตป่วยกว่า ไม่รู้จะทำไงละ

คงต้องนอนแม่มสักสองวันแล้วปล่อยไปตายเอาดาบหน้าสักครั้งล่ะ

เฮ่ออออ

เครียด!

ความคิดเห็น