คัดลอกลิงก์เเล้ว

อยู่ด้วยกัน

โดย 5february

ไม่มีใครอยากอยู่คนเดียว ไม่มีใครอยากโดดเดี่ยว เราจึงจำเป็นต้องมีเพื่อน มาอยู่ด้วยกันเถอะนะ เพื่อน

ยอดวิวรวม

25

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


25

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 พ.ย. 61 / 03:12 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อยู่ด้วยกัน..."
เรื่องโดย  5February


     ป.ล. เรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากสถานที่จริง 
โดยเรื่องที่แต่งขึ้นอิงมาจากประสบการณ์จริงบางส่วน


t
b

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 23 พ.ย. 61 / 03:12

บันทึกเป็น Favorite


"อยู่ด้วยกัน..."
เรื่องโดย  5February


     ป.ล. เรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากสถานที่จริง 
โดยเรื่องที่แต่งขึ้นอิงมาจากประสบการณ์จริงบางส่วน



          ตึกร้างห้าชั้น มันเป็นตึกขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงเมื่อราว 50 ปีก่อน  ตั้งอยู่อย่างสงบบนถนนสายหลักเส้นหนึ่ง ตึกนี้แสดงถึงความเจริญของเมืองนี้เมื่อสมัยอดีต  เป็นสถานที่ส่วนบุคคล "ห้ามเข้า" แต่วันนี้ มันจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง...

          "งานศิลปะเหรอ?"  

          สียงของชายหนุ่มเอ่ยถาม แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เขาจ้องมองโปสเตอร์ที่ใช้ตัวหนังสือง่าย ๆ บวกกับสีเพียงสองสีคือ แดง และ ขาว เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นถ่ายรูปโปสเตอร์นั้นก่อนจะส่งมันไปหาเพื่อนสนิทของเธอ

          ไลน์ ไลน์ ไลน์

          "ใครส่งไรมาวะ คนกำลังยุ่ง" คนได้รับข้อความหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นดูหน้าจอ

          แต่ก ๆ ๆ ๆ

                                        "งานศิลปะเหรอ?"

                                                            "อื้อ ไปป่าว? เสาร์นี้"

                                        "เออ ๆ ไป ๆ อยากหาไรทำแก้เครียดอยู่พอดี"

                                                                                          "เค"





          [16.00] ณ ตึกร้าง

          "นัท มึงว่าตึกนี้มีผีป่ะ?"

          "ผีป๊ามึงสิ! ปากหมานะมึง"

          "ฮ่า ๆ ๆ ๆ โทษ ๆ ๆ ก็บรรยากาศมันได้นี่หว่า"

          นัทและหนุ่มเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล คนทุกคนก็คงต้องมีเพื่อน แต่ไม่ต้องมีเยอะ เราวัดกันที่คุณภาพ อย่างน้อย ๆ ก็ต้องไม่ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว ไม่ต้องอยู่คนเดียวในยามลำบาก ก็พอแล้ว เพราะในโลกนี้คงไม่มีใครหรอกที่อยากอยู่โดดเดี่ยว ใคร ๆ ก็อยากมีเพื่อนกันทั้งนั้น


          [ชั้น 1]

          "หนุ่ม ทำไมไม่ค่อยมีคนเลยวะ?"

          "งานมันวันแรกมั้งมึง กูเห็นในโปสเตอร์เขียนไว้ว่าถึงสิ้นเดือนนะ"

          ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ

          ใครบางคนเดินเข้ามาหาชายหนุ่มทั้งคู่ก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตร

          "สวัสดีครับ เชิญลงทะเบียนด้านนี้เลยนะครับ ส่วนนี่เป็นของที่ระลึกนะครับ"

          ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาหนาเตอะเดินเข้ามานำทางไปยังโต๊ะลงทะเบียน บนโต๊ะลงทะเบียนมีกระดาษเปล่าหนึ่งแผ่นวางไว้คู่กับปากกาน้ำเงิน  มีรายชื่อของผู้ที่เข้ามาก่อนราว ๆ สิบคน ข้าง ๆ กันคงเป็นของที่ระลึก งานอาร์ตก็ต้องของ  อาร์ต ๆ ล่ะเนอะ 

          "เอ่อ? นี่มันกระดานลื่นนี่ครับ?" หนุ่มถามขึ้นพลางจ้องมองโมเดลกระดานลื่นสีแดงขนาดเท่ากล่องไม้ขีดไฟ

          "อ๋อ ครับผม ให้เข้ากับธีมของงานในวันนี้น่ะครับ ทุก ๆ วันจะมีธีมแตกต่างกันน่ะครับ"

          "วันนี้ธีมอะไรเหรอครับ?" นัทถามด้วยความงุนงง 

          "วันนี้เป็นธีม 'อยู่ด้วยกัน' น่ะครับ" 

          ชายหนุ่มทั้งสองได้ฟังคำตอบของชายในแว่นหนาเตอะ ก็ยิ่งเพิ่มความงุนงงมากขึ้นไปอีก

          "งานของเราจัดแสดงทุกชั้นนะครับ เขตที่ไม่อนุญาตให้เข้าจะมีเชือกสีแดงกั้นไว้ เชิญชมได้ตามสบายเลยครับ"  ชายวัยกลางคนเจ้าของแว่นตาหนาเตอะกล่าวขึ้นก่อนจะผายมือให้ชายหนุ่มทั้งสอง



          [ชั้น 2]

          "มึงมาดูนี่ดิ เจ๋งดีว่ะ" 

          หนุ่มชักชวนให้เพื่อนของตนเดินเข้ามาในห้องเล็ก ๆ ที่ถูกสร้างไว้เป็นห้องน้ำในตัวอาคาร ห้องน้ำที่ดูสภาพไม่ค่อยเหมือนห้องน้ำสักเท่าไหร่นัก ผนังที่เปรอะไปด้วยคราบของฝุ่นบ่งบอกว่าไม่ถูกใช้งานมาเป็นเวลานาน กระเบื้องผนังที่หลุดร่อนกองกับพื้นที่เดิมทีเป็นสีขาวตอนนี้เปลี่ยนสภาพตนเองให้กลายเป็นวัตถุโบราณ พื้นที่ประกอบไปด้วยฝุ่นที่กองพะเนิน มีเศษซากกระเบื้องที่โก่งตัวจนแตกหักวางเรียงรายเต็มไปหมด ที่ผนังแปะรูปถ่ายของคน ๆ หนึ่งที่นั่งลำพังในความมืด

          "โห สุดว่ะ" หนุ่มเอ่ยขึ้นระหว่างที่เพื่อนของตนมองไปรอบ ๆ ห้องนั้น

          "มึง ห้องแม่งน่ากลัวชิบหาย ออกไปห้องอื่นเหอะ" นัทกล่าวขึ้นก่อนจะเดินนำออกมาด้านนอก

          โถงขนาดใหญ่ เห็นได้ชัดว่ามีความรุ่งเรืองและฟู่ฟ่าของเศรษฐกิจในช่วงนั้น ภายในโถงปรากฏชั้นลอยขนาดใหญ่ที่ยื่นออกมา รอบ ๆ โถงมีรูปภาพต่าง ๆ แปะติดไว้

          แชะ แชะ

          "สวยว่ะ ห้องนี้ใหญ่มากเลยนะ แม่งสมัยก่อนต้องโคตรรุ่งเรือง เอาจริง ๆ นะ ห้องนี้แม่งใหญ่กว่าลานหน้าคณะอีกมั้ง" หนุ่มกล่าวขึ้นพลางจับโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปรอบ ๆ ห้อง

          "มึง กูไปอีกห้องนะ" นัทเอ่ยขึ้นพลางเดินออกไปทางประตู ทิ้งไว้แต่เพื่อนรักของตนที่ไม่ได้ตั้งใจฟัง และยังคงวุ่นกับการเลือกมุมในการถ่ายรูป

          "โห มุมนี้แสงเข้าสวยชิบ นัท มึงมาดูมุมนี้... เอ้า! ไปไหนวะ?"

          "มุมไหนเหรอ?" เสียงของเพื่อนรักดังขึ้นทางด้านหลัง

          "ไอ้เหี้ย! ตกใจหมด มึงไปไหนมาเนี่ย?" หนุ่มสะดุ้งโหยงเมื่อหันขวับมาเจอเพื่อนของตนก็ก่นด่ายกใหญ่

          "กูอยู่อีกห้อง" นัทตอบด้วยเสียงราบเรียบ

          "ป่ะ ๆ กูเบื่อห้องนี้ละ ไปห้องอื่นต่อ"

          หนุ่มเดินนำเพื่อนรักของตนออกมาจนถึงลานกว้างในตัวอาคารที่จัดแสดงปฏิมากรรมต่าง ๆ ทุก ๆ มุม  บนพื้นมีกระดาษสีขาวที่มีข้อความต่าง ๆ แตกต่างกัน นอกจากนั้นยังปรากฏรอยเท้าที่แสดงให้เห็นว่ามันคงผ่านอะไรมาเยอะอยู่เหมือนกัน หนุ่มหยิบกระดาษเหล่านั้นขึ้นมาอ่านอย่างสนใจ

"ถ้าน้องมาอยู่กับพี่ น้องจะได้รับเงินตอบแทนที่ดี"
"บริษัทของเราสร้างกองทุนนี้ให้มีความมั่นคง คุณจะไม่ผิดหวังถ้ามาร่วมกับเรา"
"เราดูแลทุก ๆ คนเสมือนคนในครอบครัว มาอยู่กับเราสิครับท่าน"

          "อะไรวะ? เหอะ ๆ เหมือนขายตรงเลยวุ้ย?" 

          หนุ่มอ่านข้อความเหล่านั้นจบแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโปรยกระดาษนั้นทิ้งลงพื้นเช่นเดิม เขายังคงเดินหามุมถ่ายรูปเพื่อนำไปอัพลงใน Instagram เพื่อเรียกยอดไลค์จากผู้ติดตาม

          "กูเบื่อละ ขึ้นไปชั้นต่อไปกันเหอะ" หนุ่มเอ่ยขึ้น แต่สายตายังจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ไม่วางตา



          [ชั้น 3]

          "ห้องไรว่ะน่ะ เชี่ย! โคตรพีค" 

          ชายหนุ่มทั้งคู่เดินเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่ง มันถูกเซทขึ้นด้วยองค์ประกอบทางไสยศาสตร์ มุมหนึ่งของห้องปรากฏศาลพระภูมิที่ถูกนำไฟแสงสีมาพันไว้จนสว่างไปหมด  มุมหนึ่งมีตุ๊กตาผู้หญิงนั่งอยู่กับพื้นในท่าพับเพียบ มือทั้งสองถูกเชือกมัดเอาไว้  อีกมุมหนึ่งปรากฏคนครึ่งสัตว์ ศีรษะของหุ่นเป็นควายทว่าตัวเป็นคน ทั่วตัวมีน้ำสีแดงราดรดเต็มไปทั้งตัวมองดูก็คล้ายเลือดอยู่เหมือนกัน ที่น่าตื่นตาที่สุดต้องยกให้โลงศพสีขาวที่มีการจัดไว้ราวกับของจริงตรงกลางห้องพอดิบพอดี ทั่วทั้งห้องมีไฟสีม่วง เขียว เหลือง กระพริบสลับกันไปมา บนเพดานมีไซเรนสีแดง แสงของมันวูบวาบไปทั่วทั้งห้องนั้นทำเอาผู้ที่เดินเข้ามาถึงกับขนลุก

          "กูว่าห้องนี้แม่งชนะสุดในตึกแล้วล่ะนัท มึงดูนี่โคตรเหมือนจริงอ่ะ" หนุ่มเดินไปจับตุ๊กตาผู้หญิงสวมชุดไทยที่นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนพื้นแล้วเซลฟี่สองช็อตก่อนเดินกลับมาหาเพื่อนรักของตน

          "มึงทำเป็นเล่นไปหมดทุกอย่างอ่ะ เดี๋ยวมึงก็เจอจริง กูจะเป็นคนบวชให้มึงเลย" นัทกล่าวก่อนจะเดินนำออกไปทางประตูที่พึ่งเข้ามา

          "แต่ถ้าเทียบกับโถงเมื่อกี้ตรงที่กูให้มึงดูอ่ะ อันนั้นสวยจริง กูชอบอันนั้นมากกว่า ดูไม่เซทดีอ่ะ"

          "โถงไหนวะ?" นัทคิ้วขมวดจ้องคนถาม

          "เอ้า! ก็โถงเมื่อกี้อ่ะที่ถูกเรียกมึงดูอ่ะ เอ๊อ! มึงนิ่" หนุ่มส่ายหัวเดินนำทางเพื่อนไปยังห้องต่อไป

          ตลอดทางมีต้นไม้เล็ก ๆ และมีคราบเขียวของตะไคร่น้ำที่เกิดจากความชื้นภายในตึกเต็มไปหมดตลอดทาง เส้นเชือกสีแดงที่ถูกนำมากั้นเป็นเครื่องหมายว่าจะไม่รับผิดชอบหากเราเป็นฝ่ายรุกล้ำเข้าไป ชั้น 3 มีระเบียงกว้างขนาดใหญ่ยืนออกไปนอกตึก ลมที่พัดแรงทำให้อากาศที่ร้อนอบอ้าวจางหายไปบ้าง นัทยืนอยู่ตรงกลางระเบียงนั่นก่อนจะหันกลับมาพูดกับคนที่พึ่งตามมา

          "มึง อากาศตรงนี้ดี กูขออยู่ตรงนี้แป๊บนึง มึงขึ้นไปก่อนเลย กูร้อนมากเลยเนี่ย" นัทพูดพลางทำท่าพัด

          "เออ ๆ เดี๋ยวกูไปรอมึงดาดฟ้านะงั้น มึงนิ่ ไม่อดทนเลย" หนุ่มส่ายหัวไปมาแต่ไม่ได้หงุดหงิดนัก เขาเดินขึ้นบรรไดที่พาไปยังชั้นต่อไปเพียงลำพัง

          [ชั้น 4]

          เสียงเพลงไทยบรรเลงช้า ๆ ทำเอาคนที่พึ่งมาถึงขนลุก ด้วยความตื่นเต้น หนุ่มมองหาต้นเสียงนั้นแล้วพบว่ามันดังมาจากลำโพงที่ถูกนำมาติดไว้มุมหนึ่งของห้อง บริเวณชั้น 4 ไม่ได้เปิดให้ชมหลายส่วนนัก เนื่องจากเป็นชั้นที่สูง ด้วยรูปทรงการออกแบบของตึก ชั้นนี้มีพื้นที่น้อยเพียงครึ่งหนึ่งของชั้นล่าง ๆ อีกทั้งพื้นที่บางส่วนไม่ปลอดภัยที่จะเดินเข้าไปสำรวจนัก ชั้นนี้จึงเต็มไปด้วยเชือกสีแดงเป็นจำนวนมาก

          "ไม่ค่อยมีไรเลยแฮะ?" 

          หนุ่มหันซ้ายหันขวามองดูสิ่งต่าง ๆ รอบตัวก่อนจะเดินไปยังมุมหนึ่งของห้อง มันเป็นช่องลมขนาดใหญ่ที่มีลมพัดเข้ามาด้านในตลอดเวลา ทีมงานได้ใช้เชือกสีแดงกั้นเขตไว้เพื่อแสดงความไม่รับผิดชอบหากใครจะหล่นลงไป เสื้อผ้าของเขาปลิวตามแรงลมบนที่สูง ทิวทัศน์บนนี้สามารถมองเห็นเมืองได้ค่อนข้างชัด 

          "ไม่คิดเลยนะว่าจะได้มายืนดูวิวตรงนี้ บนตึกที่ปิดมา 50 ปี สวยจริง ๆ" หนุ่มพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะมีมือหนึ่งแตะเขาจากด้านหลัง

          "เชี่ย!!!! โอ๊ย!!! มึงนี่เอง กูก็ตกใจหมด" หนุ่มหันขวับกลับมามองคนที่พึ่งมา

          "ขวัญอ่อนจริงนะมึง ตกใจไรนักหนา ไป ๆ ไปชั้นต่อไป"

          เพื่อนรักของหนุ่มบ่นอุบอิบก่อนจะเดินนำขึ้นไปบนชั้นต่อไป ในขณะที่เพื่อนรักของตนเดินนำไปนั้น เขาสังเกตว่ามีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเพื่อนของตนนั้นเปลี่ยนไป

          "นัท หลังมึงไปโดนเหี้ยไรมาวะ เปื้อนไปหมด?" 

          หนุ่มเดินมาปัดคราบสีขาวบนเสื้อของนัท  มันเป็นรอยคล้ายฝ่ามือที่เปื้อนฝุ่น แต่ไม่ได้มีเพียงฝ่ามือเดียว

          "เดี๋ยวค่อยซัก ไม่เป็นไรหรอก คงไปพิงอะไรเข้าแหละ"



          [ชั้น 5]

          ดาดฟ้าของตึกนี้มีการจัดแสดงผลงานศิลปะหนึ่งชิ้น เป็นชิ้นที่ดูแปลกตา และน่าแปลกใจว่าเขาเอามันขึ้นมาไว้บนนี้ได้อย่างไร 

          "เอาเลยมึง ขึ้นไปเลย ทะยานสู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น!" หนุ่มแซวขึ้น มันเป็นประโยคจำจากการ์ตูนโปรดของเพื่อนรักของตน ก่อนจะขำคิกคัก

          "คิดถึงตอนเด็กเลยเนี่ย ไม่ได้เล่นมานานละกระดานลื่นเนี่ย"

          มันคือกระดานลื่นเหล็กสีแดงที่ถูกจัดแสดงไว้สุดขอบของดาดฟ้า บันไดทางขึ้นถูกหันเข้ามาทางผู้ที่ขึ้นมาถึง ส่วนปลายกระดานนั้นหันออกไปนอนตึก 

          หนุ่มยกกล้องโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปไปรอบ ๆ แล้วเช็ครูปวนไปอย่างนั้นอยู่สักพัก ก่อนที่จะยกกล้องขึ้นมาอีกครั้งแล้วหันไปทางกระดานลื่นเหล็กสีแดงดังกล่าว 

          "เชี่ย!!!!"

          หนุ่มสบถลั่นเมื่อภาพที่ปรากฏในจอเป็นภาพของเพื่อนรักของตนกำลังปีนขึ้นไปบนกระดานลื่นเหล็กสีแดงนั้น หนุ่มรีบพุ่งตัวเข้าไปหาเพื่อนรักของตนแต่ทว่าเพื่อนได้ขึ้นไปยืนอยู่กระานลื่นเหล็กสีแดงเพื่อเตรียมปล่อยตัวลงไปแล้ว

          "เห้ย!!! มึงลงมา!!!! มึงจะบ้าเหรอ เล่นเหี้ยไร!!!!" หนุ่มจับบันไดทางขึ้นแน่น ก่อนจะยื่นมือขึ้นไปเพื่อหวังให้เพื่อนรักของตนจับและกลับลงมา

          "กูกลัว มึงขึ้นมารับกูได้มั้ย?" เสียงนัทราบเรียบอย่างที่หนุ่มไม่เคยได้ยินมาก่อน

          "มึงรอตรงนั้น มึงนิ่ง ๆ นะเว้ยเพื่อน!"

          หนุ่มค่อย ๆ ปีนขึ้นไปบนกระดานลื่นเหล็กสีแดงนั้นจนถึงตัวเพื่อนก่อนจะจับมือเพื่อนแน่นที่สุดในชีวิต ในจังหวะนั้นเอง!!!! พรืดดดดด!!!! หนุ่มเสียหลักด้วยแรงผลักของคนที่เขาเรียกว่าเพื่อนรัก ตัวเขาถลาไปด้านนอกของตึก ตัวของเขาแปะอยู่กับส่วนปลายของกระดานลื่นเหล็กสีแดงนั้น มือข้างหนึ่งจับกระดานลื่นนั้น และมืออีกข้างจับมือเพื่อนรักของตนไว้แน่น

          "เห้ย!!!! เชี่ย!!!!" จู่ ๆ คนข้างบนก็ก้มลงมองคนข้างล่างด้วยรอยยิ้ม หนุ่มหันขึ้นไปมอง ปรากฏภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสีดำมอมแมมไปทั้งตัว แล้วพลันมีเสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วดาดฟ้า!!!!

          "ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ วะฮ่า ๆ ๆ!!!!!" 

          "เหี้ยยยยยย!!!! อะไรเนี่ยยยยยย ช่วยด้วยยยยย ใครก็ได้ช่วยกูด้วยยยยย!!!!!" หนุ่มตะโกนสุดเสียงแต่ทว่ามือที่เปื้อนเหงื่อด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าวนั้นทำให้มือที่ยึดกระดานลื่นนั้นเลื่อนหลุดลงไปเรื่อย ๆ 

          "ฮือ ๆ ๆ ๆ ช่วยด้วย ใครก็ได้ ใครก็ได้ ฮือ ๆ ๆ ๆ ไอ้นัท ช่วยกูด้วย!!!!"

        

          [ชั้น 3]

          ทันใดนั้นเอง นัทที่ยืนอยู่บริเวณระเบียงชั้น 3 ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงใครบางคนร้องเรียก เขาหันขวับกลับไปมองไม่เจอใคร ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในตึกเพื่อตามหาเพื่อนของตน นัทเดินวนไปมาอยู่พักใหญ่ สักพัก ทีมงานชายวัยกลางคนก็ปรากฏตัวขึ้น 

          "พี่ครับ ๆ เห็นเพื่อนที่มากับผมไหมครับ ผมพยายามหามันแล้วก็ไม่เจอ"

          "อ๋อ... หึหึ กำลังลงไปชั้น 1 ครับ น้องลงไปรอด้านล่างเถอะ อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวก็ลงไปแล้วครับ..." ชายในแว่นหนาเตอะกล่าวขึ้นอย่างราบเรียบ ทำเอาคนถามรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

         
          [ชั้น 1]

          นัทเดินบ่นอุบอิบตลอดทางลง เมื่อถึงชั้น 1 เขาตาลุกวาว โล่งใจที่เจอเพื่อนรักของตนเสียที

          "ไอ้เชี่ยหนุ่ม!!!!! กูก็ตกใจ หามึงตั้งนาน ไปไหนมาวะ?" เขาพุ่งเข้าไปหาเพื่อนอย่างรวดเร็ว

          "แถว ๆ นี้แหละ มึงคงสวนทางกับกู กูก็หามึงเหมือนกัน หามานานแล้วด้วย..." หนุ่มพูดด้วยเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันไปมองชายแว่นหนาเตอะที่พึ่งตามลงมาแล้วพยักหน้าให้เขาเบา ๆ หนึ่งที

          "กลับกันเถอะ" หนุ่มหันกลับมาพูดกับเพื่อนรักด้วยเสียงเรียบเฉย ก่อนจะใช้มือแตะไปที่หลังของเพื่อนเพื่อดันหลังให้เดินออกไปจากตึกนี้ด้วยความเร่งรีบ

          นัทจากตึกนี้ไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด ก่อนจะหันกลับมามองตึกนั้นอีกครั้งด้วยความรู้สึกเหมือนคนที่ลืมของสำคัญบางอย่างเอาไว้ 

          "อ้าว! พี่นัท กลับแล้วเหรอ" หญิงสาวกลุ่มหนึ่งเดินสวนเข้ามา ได้กล่าวทักทายด้วยความคุ้นเคย

          "อื้อ ไอ้หนุ่มมันรีบกลับน่ะ" นัทพูดขึ้นก่อนจะเดินกลับออกไปอย่างเร่งรีบราวกับมีคนดันหลัง

          "พี่หนุ่มมาด้วยเหรอวะ?" หญิงสาวหันซ้ายทีขวาทีก่อนจะพยักไหล่หนึ่งทีด้วยความงุนงง ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าโต๊ะลงทะเบียน

          ทันใดนั้นเองมีเสียงของวัตถุอะไรบางอย่างตกลงมาจากที่สูงดังสนั่น

          ตุบบบบบบ!!!!!!!! โผละ!!!!!!!!!!!!!

          หญิงสาวกับเพื่อน ๆ ของเธอหันขวับไปตามเสียงนั้น ทำท่าจะออกไปดูแต่ต้องหยุดชะงักด้วยคำอธิบายถึงต้นตอของเสียงจากทีมงาน

          "คงเป็นทีมงานทำความสะอาดแล้วทำของตกน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก เชิญลงทะเบียนก่อนครับ!  นี่เป็นของระลึกของงานนะครับ วันนี้เรามีธีมงานว่า 'ในห้อง' ครับ " 

          หญิงสาวรับของมาเพ่งพินิจ

          "ตุ๊กตาผู้หญิงหรอคะ ใส่ชุดไทยด้วย"

          รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของชายวัยกลางคนที่สวมแว่นหนาเตอะอีกครั้ง...



- จบ -





          สวัสดีท่านผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านะคะ เรื่องสั้นเรื่อง "อยู่ด้วยกัน" เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกของไรต์ค่ะ หากใครชอบก็แจกหัวใจไรต์ได้นะคะ ตอนนี้มีเรื่องนี้กับอีกเรื่องที่กำลังเขียนเป็นนิยายรักแฟนตาซี ถ้าชอบอ่านแนวนี้ก็ติดตามด้วยน้าาา แล้วจะมาอัพบ่อย ๆ และจะพัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อย ๆ ค่ะ ขอบคุณมากค่าาาาา 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 5february จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น