ข้ามมิติรักอลเวง (จบแล้วจ้า แค่ Re Up ให้อ่านฟรีอีกครั้ง)

ตอนที่ 34 : ตอนที่ 31 ข้ารักเจ้าอย่างไม่มีข้อแม้ (Re Up)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    7 ก.ย. 61

ตอนที่ 31 ข้ารักเจ้าอย่างไม่มีข้อแม้



     "ข้าจะออกไปเตรียมอาหารให้ท่านทานก่อนนะเจ้าคะ เสร็จแล้วรีบๆออกมานะเจ้าคะ" ฟางเซียนเอ่ยขอตัวทันทีเมื่อหมดหน้าที่ ขืนนางอยู่ตัวได้เหนื่อยรอบสองแน่ๆ เรื่องอะไรนางจะอยู่กับเขาต่อในตอนนี้กันล่ะ

     ฟางเซียนปลีกตัวออกมาจากห้องน้ำปล่อยให้เขาจัดการตัวเองต่อ นางเดินไปที่โรงครัวเพื่อเตรียมสำรับอาหารด้วยตัวเองก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องทานข้าวของเรือนหนิงหวง

     เมื่อกลับมานางก็เจอกับเฟ่ยไป๋ปิงที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะทานข้าวแล้ว ฟางเซียนจึงเดินเข้าไปหาแล้ววางถาดสำรับลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยเสียงหวานใบพร้อมหน้าแดงระเรื่อเพราะความอายจากเหตุการณ์เมื่อครู่กับเฟ่ยไป๋ปิง

     "ท่านคงหิวแล้ว ทานข้าวกันเถอะเจ้าค่ะ"

     "อืม" เฟ่ยไป๋ปิงยิ้มเกร็งๆให้ร่างเล็กใบหน้าแดงก่ำไม่แพ้ฟางเซียน ครั้งที่สองเขาก็ยังคงอายนางเหมือนเดิม ยิ่งไปกว่านั้นอาการแทบหนักกว่าเดิม จุดๆนั้นในขณะที่กำลังทำเขาไม่อายมากเพราะอารมณ์อยู่เหนือกว่าสิ่งใดทั้งสิ้น แต่พอมองย้อนกลับไปเขาก็หน้าแดงขึ้นมาทันที นี่สินะ คือตอนทำล่ะไม่คิด มาคิดอีกทีก็ตอนผ่านมาแล้ว

     "ทานเยอะๆนะเจ้าคะ มื้อเช้าท่านยังไม่ได้ทานเลย" ฟางเซียนคีบกับข้าวให้เขาพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงใส่ใจเพราะควาเป็นห่วง

     "อืม เจ้าช่างน่ารักเหลือเกิน แบบนี้แล้ว ไม่ให้ข้าหวงเจ้าได้ยังไงกัน"

     "ก็ไม่ได้มีใครมาแย่งข้าไปจากท่านเสียหน่อยหนิเจ้าคะ" ฟางเซียนเอ่ยตอบอย่างสงสัย

     "ไม่มีที่ไหนกัน เมื่อคืนบุรุษในงานต่างมองเจ้าด้วยความเสน่ห์หาโดยเฉพาะหลี่หยางจง จนข้าแทบทนไม่ได้ อยากจะปล่อยพลังปราณไอเย็นแช่แข็งลูกกะตาพวกนั้นยิ่งนัก" เฟ่ยไป๋ปิงพูดอย่างโมโหพร้อมกับเคี้ยวข้าวที่ฟางเซียนคีบให้ตุ้ยๆ

     "ข้าหาได้สนใจพวกเขาไม่ ไยท่านจะต้องกังวลกันล่ะเจ้าคะ" ฟางเซียนพูดยิ้มๆ

     "ข้าไม่ได้กลัวเจ้าชื่นชอบพวกเขาหรอก แต่ข้าไม่อยากให้ใครมามองเจ้าที่เป็นของล้ำค่าสำหรับข้า" เฟ่ยไป๋ปิงพูดเสียงเครียด

     "เขาเหมือนท่านนะเจ้าคะ แต่อย่างไรแล้วท่านก็ดีที่สุดในใต้หล้านี้สำหรับข้าเจ้าค่ะ" ฟางเซียนออดอ้อนเสียงหวาน

     "หึ นางมารน้อย ช่างกลั่นแกล้งได้อย่างเจ็บแสบ ปั่นหัวข้าจนตามแทบไม่ทัน แต่ทุกครั้งเจ้าก็จะออดอ้อนเช่นนี้เพื่อให้ข้าหลงใหลเจ้ามากขึ้นไปอีก" เฟ่ยไป๋ปิงพูดพลางสายหน้าแล้วเอื้อมมือไปดึงแก้มนุ่ม

     "ฮี่ๆ ความรักชนะทุกสิ่งเจ้าค่ะ เพราะท่านเริ่มที่จะรักข้า ข้าทำผิดแค่ไหน ท่านก็พร้อมที่จะให้อภัย อีกอย่างหากท่านเชื่อใจข้านั่นก็ถือเป็นความรักด้วยเช่นกันเจ้าค่ะ" ฟางเซียนสอนเรื่องความรักให้กับเฟ่ยไป๋ปิง

     "อืม ข้าคงรักเจ้าแล้ว แม้จะเจอเจ้าเพียงไม่กี่วัน ข้าก็รักเจ้าอย่างไม่มีข้อแม้ ไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่สัมผัสข้าได้ แต่ข้ารู้สึกรักเจ้าเพราะเจ้าเป็นเจ้า เป็นทั้งเด็กโง่งมที่แสนจะซุ่มซ่ามและดื้อรั้นที่ทำให้ข้าเป็นห่วงทุกครั้ง เป็นทั้งนางมารน้อยที่ชอบกลั่นแกล้งและยั่วยวนให้ข้าปรารถนาทุกครา เป็นทั้งเทพีสวรรค์ที่งดงามและอ่อนโยนผู้ที่ทำให้ข้าหัวใจเต้นแรงได้ในทุกลมหายใจ"

     เฟ่ยไป๋ปิงบอกรักฟางเซียนขณะที่ทั้งคู่นั่งทานข้าวด้วยกันบนโต๊ะอาหาร ช่างไม่โรแมนติกเอาเสียเลยในความคิดของฟางเซียน แต่หนังหน้าของนางก็เห่อร้อนและเริ่มแดงระเรื่อเสียแล้ว

     "ทะ ท่าน! ไม่โรแมนติกเลย!" ฟางเซียนพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำแต่ก็ยังเสแสร้งทำเป็นโวยวาย

     "หืม โรแมนติกคือสิ่งใดรึ" เฟ่ยไป๋ปิงสงสัยถามยิ้มๆ เมื่อเห็นว่านางหน้าแดงแต่ก็ยังเสร้งทำเป็นโมโหไม่พอใจ

     "มันคือสิ่งที่อธิบายเมื่อเห็นว่าบรรยากาศรอบข้างหรือคำพูด...ชวนรู้สึกหวานแหววสำหรับคู่รักเจ้าค่ะ" ฟางเซียนอธิบายแต่นึกขึ้นได้ว่าคำพูดของเขาสินะที่โรแมนติกแต่มันขัดกับบรรยากาศนี่นา

     "อ้อ แล้วคำพูดของข้าไม่โรแมนติกหรือ" เฟ่ยไป๋ปิงถามย้อนกลับอย่างยิ้มๆ

     "น่ะ นั่นมันก็ใช่! แต่ว่าบรรยากาศตอนเราทานข้าวเช่นนี้ ไม่เห็นว่ามันจะเข้ากันเลยนี่เจ้าค่ะ" ฟางเซียนเฉไฉจนสีข้างถลอก

     "อ้อ งั้นข้าจะพยายามหาโอกาสที่เหมาะสมกับบรรยากาศแล้วพูดอีกครั้ง ดีรึไม่ พูดทุกวันที่บรรยากาศรอบข้างเป็นใจ เจ้าว่าดีรึไม่" เฟ่ยไป๋ปิงพูดต่อพร้อมกับทานข้าวไปด้วยอย่างยิ้มๆ

     "ฮืออ ข้าไม่เถียงแล้ว" ฟางเซียนยกธงขาวในรอบนี้ พูดทุกวันนางก็เขิลเขาทุกวันน่ะสิ แค่นี้ก็ปั้นหน้าไม่ถูกจะแย่อยู่แล้ว

     "หึๆ เอาเป็นว่าเจ้าตกลงตามนี้นะ" เฟ่ยไป๋ปิงหัวเราะเบาๆให้กับความน่ารักของฟางเซียน แล้ววางตะเกียบลงเนื่องจากเขาอิ่มแล้ว

     "ท่านอิ่มแล้ว เช่นนั้นนั่งรอที่ห้องโถงซักครู่นะเจ้าคะ ข้ามีของจะให้" ฟางเซียนบอกให้เฟ่ยไป๋ปิงไปรอที่ห้องโถงของเรือน ก่อนที่ตัวเองจะวิ่งหายเข้าไปในห้องนอนของเขา เพื่อไปหยิบบางสิ่งมามอบให้เขา

     "หืม นั่นเจ้าไปเอาผลงานของเด็กน้อยที่ไหนมารึ ฮ่าๆ" เฟ่ยไป๋ปิงหัวเราะเมื่อเห็นฟางเซียนยื่นกระดาษที่มีภาพวาดพู่กันติดอยู่

     "ท่านขำอะไรเจ้าคะ" ฟางเซียนถามกลับอย่างไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้บอกว่าเด็กน้อยที่เขาว่านั้นก็คือนาง

     "ดูสิ เด็กคนนั้นวาดได้น่าขันนัก ฮ่าๆ เป็นภาพสองสตรีที่เป็นมารดากับบุตรและสุนัขหนึ่งตัวใช่รึไม่ ฮ่าๆ" เฟ่ยไป๋ปิงวิจารณ์ผลงานของร่างเล็กโดยไม่รู้ตัว

     "ใช่ที่ไหนกันล่ะเจ้าคะ! เอาคืนมาเลยนะ ข้าไม่ให้ท่านแล้ว" ฟางเซียนพยายามดึงแผ่นภาพกลับ แต่ก็ถูกเฟ่ยไป๋ปิงชูภาพขึ้นสุดแขน เดิมนางก็ตัวเล็กกว่าเขาอยู่แล้ว แล้วนี่เขายังชูสุดแขนอีก นางจะเอาอะไรไปสู้กันล่ะ

     "เดี๋ยวๆ เจ้าไม่พอใจอะไร ฮึ เซียนเอ๋อร์" เฟ่ยไป๋ปิงถามร่างเล็กอย่างงงๆ ภาพนี้น่าขันก็จริง แต่เขาว่ามันมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้เขามองแล้วต้องอมยิ้มตาม นางให้เขาแล้ว ทำไมเขาจะต้องคืนกันล่ะ

     "เอาคืนมานะเจ้าคะ!" ฟางเซียนกระฟัดกระเฟียดอย่างไม่พอใจที่ถูกวิจารณ์ผลงานที่นางตั้งใจวาดให้เขาโดยเฉพาะ แล้วเขายังไม่ยอมคืนให้นางแต่โดยดีอีก

     "คนดี ใจเย็นๆก่อน เจ้าบอกข้าซิ ว่าเจ้าไม่พอใจอะไร ถึงได้โมโหเช่นนี้" เฟ่ยไป๋ปิงพูดอย่างอ่อนโยน

     "..." เงียบ ฟางเซียนเงียบใส่เฟ่ยไป๋ปิง น้ำตาเอ่อคลอแล้วหันหลังให้กับร่างสูง นางน้อยใจที่เขาบอกว่าผลงานนางน่าขัน เขาบอกว่าสองคนในรูปคือสตรีที่เป็นมารดาและบุตรี ทั้งๆที่นางวาดให้เป็นเขากับนาง อีกอย่างเขามองรูปไป๋ไป๋เป็นสุนัขได้ยังไงกัน นางอุตส่าห์วาดแผงคอมันฟูๆแล้วนะ ฝีมือนางแย่ขนาดนั้นเชียวหรือ

     "โอ๋ๆ เจ้าเป็นอะไรไป ไม่พอใจอะไรข้ากัน หรือเจ้าอยากได้ภาพนี้คืนจึงไม่พอใจข้า" เฟ่ยไป๋ปิงตกใจที่จู่ๆคนตัวเล็กก็มีน้ำตาคลอเบ้า เขาจึงหันรีหันขวางเข้าโอบกอดนางแนบอก ปกตินางมักจะร้องไห้ก็ต่อเมื่อคิดถึงมารดานี่นา

     "ท่านบอกว่าภาพนี้มันน่าขัน ข้าอุตส่าห์วาดเพื่อตอบแทนท่านที่ดูแลข้าเมื่อคืน" ฟางเซียนพูดเสียงสั่นเครือ พยายามฝืนไม่ให้น้ำตาไหลออกมา นางไม่ได้อ่อนแอ แต่นางแค่เสียความรู้สึกที่นางตั้งใจทำให้เขา

     "เจ้าวาดมันหรือ ข้าชอบมันมากเลยนะ มันทำให้ข้ายิ้มได้ ยามที่ข้ามองภาพนี้" เฟ่ยไป๋ปิงแทบพูดต่อไม่ถูกเมื่อเจ้าของภาพเฉลยตัวตน

     "ท่านบอกว่ามันน่าขำอะ" ฟางเซียนโวยวายหน้าบึ้ง ดวงตามีน้ำตาเอ่อคลอเหมือนเด็กน้อยงอแงไม่พอใจ

     "มันน่ารักจนน่าขำต่างหาก อย่าน้อยใจข้าเลย ข้าผิดเองที่มีตาหามีแววไม่" เฟ่ยไป่ปิงเอ่ยง้อร่างเล็ก

     "มันคือภาพท่านกับข้าแล้วก็ไป๋ไป๋เชียวนะเจ้าคะ" ฟางเซียนยังคงพูดอย่างแง่งอน

     "โอ้ เช่นนั้นข้าจะใส่กรอบรูปติดเรือนเลย ดีรึไม่ หืม" ได้ผล! ฟางเซียนพยักหน้าหงึกๆยอมหายงอน เฟ่ยไป๋ปิงอดไม่ได้กับความน่ารักของร่างเล็กที่ประเดี๋ยวก็งอนไม่พอใจโวยวายใส่เขา พอง้อถูกจุดแล้วก็ยอมให้อย่างง่ายดาย เขาจึงก้มลงจูบนางดูดดื่มแล้วผละออกมา

     "ติดในห้องนอนของท่านนะเจ้าคะ" ฟางเซียนพูดอย่างได้ที

     "ฮ่าๆ แน่นอน เด็กน้อยหนอเด็กน้อย" เฟ่ยไป๋ปิงหัวเราะให้กับความเอาแต่ใจของนาง น่ารักน่าหยิกจริงๆ พอไม่พอใจก็ร้องไห้งอแง พอเขายอมทำตามก็ขอเพิ่มมากไปอีก

     "ข้าไม่ใช่เด็กซักหน่อยเจ้าค่ะ" ฟางเซียนบ่นแก้มป่องอีกครั้ง

     "ไม่หรือ เจ้าไม่เด็กก็จริง แต่เจ้าเหมือนเด็กที่ร่างกายดูโตเกินวัยนะ เซียนเอ๋อร์ แล้วข้าก็ชอบกินเด็กเสียด้วยสิ" เฟ่ยไป๋ปิงยิ้มกรุ้มกริ่มมองต่ำลงไปที่ซาลาเปาก่อนจะมองหน้านวลที่กำลังแสดงออกว่าไม่พอใจ

     "ตาเฒ่าหื่น!" ฟางเซียนโวยวายยกมือขึ้นตีหัวไหล่ของร่างสูงหนึ่งที นางไม่ได้ตีแรงหรอก ก็แค่ตีแก้เขิล ดังนั้นแรงเท่านี้ไม่สะทกสะท้านร่างสูงสักนิด หรือต่อให้นางทุ่มสุดแรงเขาก็ไม่รู้สึก

     "ฮ่าๆ กับเจ้าคนเดียว เซียนเอ๋อร์" เฟ่ยไป๋ปิงไม่หยุดหยอดคารมหวาน

     "ขอให้จริงเถอะเจ้าค่ะ ไม่งั้นมังกรท่านไม่เหลือแน่ ข้าเคยพูดไว้แล้วนะเจ้าคะ" ฟางเซียนขู่เสียงดัง แล้วเลื่อนมือไปสัมผัสมังกรของร่างสูง จากนั้นก็บีบเบาๆ

     "โอ๊ะ! เซียนเอ๋อร์ ครั้งนี้ ข้ายังไม่พร้อมนะ วันหลังนะเซียนเอ๋อร์" เฟ่ยไป๋ปิงทำสีหน้าหวาดหวั่นและทรมาน

     "คิกๆ ข้าก็ไม่ได้จะทำซักกะหน่อย ท่านน่ะคิดไปเองนะเจ้าคะ นี่น่ะ แค่ขู่ท่านก็เท่านั้น ถ้าหากท่านนอกใจข้า มังกรที่ข้าจับเมื่อครู่ไม่เหลือแน่ๆเจ้าค่ะ"

     "จ่ะๆ ข้าไม่ทำแน่นอน ข้ารักและต้องการเจ้าแค่คนเดียวจริงๆ"


     "งั้นก็ดีเจ้าค่ะ ส่วนรางวัลที่ท่านจะให้ข้าเมื่อคืน ข้าขอ..." ฟางเซียนเงยหน้าพูดค้างไว้เพื่อสังเกตุสีหน้าของเฟ่ยไป๋ปิงอีกครั้ง



Talk : เม้าๆ

     น้องเซียนงอนเลย ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า และเอาแต่ใจหนักมาก 5555 แล้วน้องจะขอรางวัลอะไร ใครเดาได้บ้าง กิ้วๆ ความจริงน้องเซียนไม่ได้นิสัยเสียนะ รีดอย่าเกลียดน้องเลย ต้องเข้าใจว่า น้องตั้งใจวาดมาให้เฮียโดยเฉพาะ แล้วก็อยากเห็นผลงานของตัวเองเด่นหลาอยู่ในห้องนอนของคนที่เราตั้งใจจะให้ พอเขาหัวเราะใส่ นางเลยงอนเลย แต่พอเขาง้อ นางก็ขอสิ่งที่ตัวเองอยากจะได้ทันที นั่นแหละค่ะ มารยาของน้อง มีแบบไม่รู้ว่าตัวเองมี 55

    


ด้วยรักและใส่ใจ

เฟิงมี่ปิ่ง  




















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

836 ความคิดเห็น

  1. #599 j่um (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 11:54
    น่ารักชอบมากจ่า
    #599
    0
  2. #423 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 14:58
    ติดเรื่องนี้หนักมาก.
    #423
    0
  3. #422 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 14:58
    ติดเรื่องนี้ซะแล้วววว.
    #422
    0
  4. #378 chefzapvp1234567 (@chefzapvp1234567) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 15:17
    จะลงแดงตายละครับบบ
    #378
    0
  5. #374 Pandanus2323 (@Pandanus2323) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:15
    รอค่าาาาา
    #374
    0
  6. #373 Pandanus2323 (@Pandanus2323) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:15
    เดี๋ยวต่อไปก็จะได้เป็นพ่อบ้านใจกล้า5555
    #373
    0
  7. #372 Sureepond9585 (@Sureepond9585) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:08
    น่ารักกกกก มีแอบหื่น อยากกินซาลาเปา 555555
    #372
    0
  8. #371 risuki666 (@risuki666) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:59
    สมาคมพ่อบ้านเปิดประตูรอละค่ะ 555
    #371
    0
  9. #370 JPMayple (@warapornhansa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 20:32
    เขิล..อยากอ่านตอนแต่งงานไวๆ อิอิ มีความฟินบังเกิด. ..
    #370
    0
  10. #368 Protonnaja (@Best2559) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 19:02
    เขินๆๆๆๆ
    #368
    0
  11. #367 ตู้กับข้าว (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:33
    กริ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เฮียปิงน่ารักที่สุดอะ
    #367
    0
  12. #366 เซฟีเลีย (@rakusa-anime) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:26
    ถือว่าเป็นคู่ที่ตะมุคะมิมากคะ รอติดตามต่อนะคะ
    #366
    0
  13. #365 phantomhive001 (@phantomhive001) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:25
    แสบดีแท้
    #365
    0