ข้ามมิติรักอลเวง (จบแล้วจ้า แค่ Re Up ให้อ่านฟรีอีกครั้ง)

ตอนที่ 47 : ตอนที่ 44 ของฝากเพื่อไฉเอ๋อร์ (Re Up)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    13 ก.ย. 61

ตอนที่ 44 ของฝากเพื่อไฉเอ๋อร์

     "ป่ะป๊าๆ!" เสียงเล็กของเด็กน้อยไฉเอ๋อร์วัย ๔ ขวบที่ตะโกนเรียกบิดาของตนเองอย่างดีใจพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งโถมเข้าใส่บิดา เมื่อเห็นร่างสูงของบิดาเดินเข้ามาในเรือน

     "ว้าว ไฉเอ๋อร์ของป๊าไม่เจอตั้ง ๕ วันเจ้าดูโตขึ้นมากเลยนะเนี่ย" เฟ่ยไป๋ปิงเดินเข้าไปโอบกอดบุตรชายพลางกล่าวเกินจริงเล็กน้อยอย่างบิดาเห่อบุตร เพราะความจริงแล้วเฟ่ยหย่งไฉไม่ได้โตขึ้นมากนักหรอกแค่ ๕ วัน มนุษย์แม้จะครึ่งเทพก็ไม่สามารถเติบโตได้เร็วขนาดนั้น

     "อ้าว ท่านพี่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ" 

     เฟ่ยฟางเซียนเดินเข้ามาในห้องเล่นของบุตรชายหลังจากได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแว่วมา นางแค่ผละจากบุตรชายได้ไม่กี่วินาทีเพราะนางต้องรีบไปจัดการของบางอย่างในห้องนอนที่ซึ่งไม่สามารถให้ใครทำได้นอกจากนาง นางจึงให้อี้จูหลินกับเสวี่ยเหมยและเสวี่ยฮวาดูแลบุตรชายแทน

     "อืม ไม่เจอเจ้าหลายวัน ข้าคิดถึงเจ้าใจจะขาด" เฟ่ยไป๋ปิงเดินเข้าไปหาภรรยาโดยที่อ้อมแขนของเขาก็ยังอุ้มชูบุตรชายเอาไว้อยู่

     "ของฝากล่ะเจ้าคะ" เฟ่ยฟางเซียนไม่ตอบคำตอบที่สามีอยากได้ยินกลับ แต่นางดันทวงถามถึงของฝากแทน

     "เดี๋ยวข้าให้...ในห้องนอนนะ" เฟ่ยไป๋ปิงยิ้มกริ่มก้มลงกระซิบภรรยาที่ข้างหู แต่เขาก็ลืมไปเสียสนิทว่าบุตรชายของตนนั้นก็มีประสาทการได้ยินนั้นดีเลิศเป็นแท้

     "ทำไมต้องให้ในห้องนอนล่ะขอรับ ป่ะป๊า" เสียงเล็กองเด็กชายเอ่ยถามอยากใคร่รู้และสงสัยเป็นอย่างมาก ส่งผลให้มารดาของเขาตีแขนบิดาของเขาดังเพี๊ยะ

     "ป่ะป๊าต้องให้ความรักหม่าม๊าในห้องนอนเป็นพิเศษ ไฉเอ๋อร์โตแล้วจะเข้าใจเอง" เฟ่ยไป๋ปิงยิ้มขำกับท่าทางของภรรยา นางเป็นแบบนี้เสมอเมื่อเขาพูดจาเช่นนี้ต่อหน้าบุตรชาย แต่เขาก็เห็นว่ามันยังไม่ได้เกินเลยหรือเป็นการสอนบุตรให้รู้ในสิ่งที่ไม่ดีเสียหน่อย 

     "ไฉเอ๋อร์โตแล้วขอรับ หม่าม๊าบอกว่าถ้าไฉเอ๋อร์โตแล้วไฉเอ๋อร์ก็จะมีน้องๆมาให้เล่นด้วย เมื่อไหร่ไฉเอ๋อร์จะมีน้องหรือขอรับ" เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยต่างพาให้บุคคลใน้องที่อยู่ด้วยไม่ว่าจะเป็น เฟ่ยไป๋ปิง เฟ่ยฟางเซียนหรือบ่าวไพร่ต่างก็อมยิ้มเอ็นดู เนื่องจากเด็กน้อยมักจะร่าเริงเช่นนี้เสมอกับคนรอบข้าง เข้าใจพูด ฉลาดเฉลียว 

     "ป๊าว่า..." เฟ่ยไป๋ปิงทำสีหน้าลำบากใจ เมื่อบุตรชายเอ่ยเล่าและทวงถามเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

     "เดี๋ยวก็มีแล้วจ่ะ ไฉเอ๋อร์จะมีน้องเร็วๆนี้แน่นอน" เฟ่ยฟางเซียนสังเกตุเห็นสีหน้าลำบากใจของสามีแล้วก้รู้สึกสงสาร นางจึงเอ่ยตอบบุตรชายแทน

     "หม่าม๊าพูดแบบนี้ทุกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นมีให้เลยนี่ขอรับ ไฉเอ่อร์อยากมีน้องจริงๆนะขอรับ" เฟ่ยหย่งไฉแสดงอาการห่อเหี่ยวลงอย่างทันทีทันใด เขาอยากมีน้องจริงๆ ซึ่งตั้งแต่เขาจำความได้นั้น เขาก็จำได้ว่าเคยเอ่ยถามเช่นนี้มานานแล้ว แต่ป่ะป๊ากับหม่าม๊าของเขาก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงและหลอกล่อสิ่งอื่นให้เขาสนใจแทน

     "ขอข้าคุยกับเขาแค่ ๒ คนก่อนนะเจ้าคะ ท่านพี่ก็คงเหนื่อยไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วรอทานข้าวเย็นกันดีเถอะเจ้าค่ะ" เฟ่ยฟางเซียนจัดการแยกสามีของบุตรชายออก หากให้มานั่งอธิบายกันในตอนนี้มีแต่จะทำให้ทั้งบุตรชายและสามีของนางรู้สึกแย่ยิ่งขึ้นไปอีก

     "อืม ก็ได้ เดี๋ยวป๊ามานะ" เฟ่ยไป๋ปิงหอมกระหม่อมของบุตรชายก่อนจะส่งร่างเล็กของเขาให้กับภรรยา

     มื้อเย็นที่สามพ่อแม่ลูกได้กลับมาทานอาหารร่วมกันอีกครั้งหลังจากที่เฟ่ยไป่ปิงต้องออกไปช่วยงานราชการของทางราชสำนักเป็นเวลา ๕ วัน ซึ่งก็เป็นเวลาที่ปกติสำหรับเฟ่ยฟางเซียนเพราะนางมีบุตรชายเป็นเพื่อน แต่สำหรับเฟ่ยไป๋ปิงแล้วเขารู้สึกว่านานอย่างกับเป็นปี

     "วันนี้ไฉเอ๋อร์อยากไปนอนเล่นกับอาเสวี่ยเจี้ยนขอรับ ป่ะป๊ากับหม่าม๊าอนุญาตให้ไฉเอ๋อร์ไปนะขอรับ" หย่งไฉเอ๋อร์พูดทันทีหลังจากที่ตนทานข้าวเสร็จ

     "หืม ทำไมล่ะ วันนี้ไฉเอ๋อร์ของป๊าไม่อยากนอนกับป๊าหรือ เราไม่ได้นอนกอดกันมาตั้ง ๕ วันแล้วนะ" เฟ่ยไป๋ปิงพูดอย่างน้อยอกน้อยใจต่อบุตรชาย ก็มันจริงนี่นา เขาไม่อยู่ตั้งหลายวันแทนที่บุตรชายของเขาจะมานอนออดอ้อนเขา แม้ว่าคืนนี้เขาอยากจะแสดงความรักต่อภรรยาแต่เขาก็อยากนอนกอดลูกไปพร้อมๆกันนี่นา

     "ไฉเอ๋อร์มีนัดกับอาเสวี่ยเจี้ยนแล้วขอรับ พรุ่งนี้ไฉเอ๋อร์จะมาเล่นกับป่ะป๊าแทนนะขอรับ"

     "ป๊าว่า / ไปเถอะจ่ะ หม่าม๊าอนุญาต หย่งฝูช่วยไปส่งไฉเอ๋อร์ทีนะ" เฟ่ยไป๋ปิงยังไม่ทันได้เอ่ยคัดค้าน เสียงหวานใสของภรรยาก็เอื้อนเอ่ยขัดใจเขาเสียแล้ว แถมนางยังให้องครักษ์ไปส่งลูกแทนที่จะเป็นเขากับนางเดินไปส่งลูกด้วยกัน

     "ขอบคุณขอรับหม่าม๊าป่ะป๊า ไปกันเถอะอาหย่งฝู" สิ้นเสียงของเด็กชายไฉเอ๋อร์ ร่างน้อยก็หายวับไปกับสายลมเนื่องจากเขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วจนองครักษ์หนุ่มตั้งตัวแทบไม่ทัน

     "ทำไมเราถึงไม่ไปส่งลูกด้วยกันล่ะ" เฟ่ยไป๋ปิงเอ่ยถามภรรยาอย่างไม่เข้าใจและติดจะน้อยใจที่นางปล่อยลูกให้ห่างออกจากอกของบิดาอย่างเขา

     "รายนั้นใจร้อนแค่ไหนท่านก็รู้ดี" เฟ่ยฟางเซียนตอบยิ้มๆ ไม่ใช่ว่านางไม่เข้าใจหัวอกของสามี แต่นางก็เข้าใจบุตรชายด้วยเช่นกันอีกอย่างแผนที่นางวางไว้วันนี้จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด

     "ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เฮ้อ พี่คงต้องสอนเขาให้ใจเย็นลงมากกว่านี้เสียแล้ว" เฟ่ยไป๋ปิงพูดพลางส่ายศีรษะอย่างหนักใจ ก็เขาเป็นห่วงและติดบุตรชายเอามากๆ ไม่ต่างกับภรรยาของเขาเลย เพราะทั้งสองคนต่างเป็นคนสำคัญและมีค่าที่สุดในชีวิตของเขาแล้ว

     "เข้าห้องไปพักผ่อนกันเถอะเจ้าค่ะ" เฟ่ยฟางเซียนเอ่ยชวนสามีเสียงหวาน

     "อืม" เฟ่ยไป๋ปิงลุกขึ้นยืนตามภรรยาก่อนจะจับจูงมือกันเดินเข้าห้องนอน

     "ท่านพี่นอนก่อนก็ได้นะเจ้าคะ ข้าจะไปอาบน้ำก่อนพอดีว่าตอนหัวค่ำข้ายังไม่ได้อาบเลยเจ้าค่ะ" 

     "ไม่ต้องอาบก็ได้ ตัวเจ้าหอมแล้วก็สะอาดอยู่แล้ว" เฟ่ยไป๋ปิงคว้าข้อมือของภรรยาก่อนจะกดจูบหนักๆไปที่ท่อนแขนของนาง

     "บ้า ไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ เดี๋ยวได้นอนคันยุกยิกๆกันพอดี" เฟ่ยฟางเซียนหัวเราะอย่างขำขัน ก่อนจะพยายามดึงมือของนางออก

     "ก็ได้ๆ พี่จะรอนะ พี่ยังไม่ได้ให้ของฝากเจ้าเลย" เฟ่ยไป๋ปิงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับภรรยา

     "เจ้าค่ะ" เฟ่ยฟางเซียนแสร้งทำเป็นส่งค้อนให้ทั้งๆที่ในใจของนางกำลังลิงโลดที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนของนาง

     ใช้เวลาไม่นานเฟ่ยฟางเซียนก็ย่างกรายออกมาจากห้องอาบน้ำ ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆเตียงที่มีร่างหนาของสามีนอนตะแครงอ่านตำราอยู่ สายตาของเฟ่ยไป๋ปิงกำลังจับจ้องไปที่ตัวหนังสือโดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ล่อตาล่อใจของเขากำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ๆเข้าแล้ว

     "หืม วันนี้เจ้า..." เฟ่ยไป๋ปิงได้กลิ่นหอมแปลกๆที่ดึงดูดอารมณ์สีเน่หาและความปรารถนา กลิ่นนั้นโรยมาติดจมูกของเขา จรุงฟุ้งไปทั่วบริเวณส่งผลให้เขาที่กำลังสนใจตำราต้องเงยหน้าขึ้นมาเพื่อเอ่ยถามภรรยาก่อนที่เขาจะตาค้างอึ้งกิมกี่กับสิ่งที่งดงามยั่วเย้าตรงหน้าเขาเช่นนี้

     "จุ๊บ...ท่านหิวข้าจนน้ำลายหกเลยหรือเจ้าคะ คิกๆ" เฟ่ยฟางเซียนก้มลงจูบริมฝีปากของสามี เอ่ยหยอกเขาอย่างสนุกสนานด้วยมารยาหญิง

     "เอ๊ะ!" เฟ่ยไป๋ปิงรีบยกมือขึ้นจับริมฝีปากของตนก่อนจะพบว่ามันเปียกชื้นนิดๆ

     "ไหนล่ะเจ้าคะ ของฝากของข้า" เฟ่ยฟางเซียนเอ่ยถาม ขณะยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับสามีระยะห่างแค่หนึ่งฝ่ามือกั้น ส่งผลให้เฟ่ยไป๋ปิงกลืนน้ำลายดังอึกแล้วคว้าตัวนางลงมานอนบนเตียงทันทีทันใด

     "เจ้าทำแบบนี้ พี่จะฝากไม่อั้นเลยคอยดู" เฟ่ยไป๋ปิงพูดจบก็โน้มตัวลงไปดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากบางทันที

     "ข้าก็จะรับท่านอย่างเต็มใจ หากท่านพี่มีแรงฝากไหว คิกๆ" เฟ่ยฟางเซียนหัวเราะเบาๆก่อนจะช่วยเขาถอดชุดที่นางสวมใส่

     "เจ้าใส่ชุดนอนแบบนี้ พี่มีแรงยิ่งกว่าได้กินน้ำทิพย์หรือโอสถเวทย์เสียอีก"

     เฟ่ยไป๋ปิงตาพร่าอีกครั้งเมื่อมองพิจารณาชุดที่นางสวมใส่ ชุดนอนสีชมพูบางเบาที่แทบจะปิดอะไรไม่อยู่ น้อยชิ้นจนเนื้อนวลของนางล่อตาล่อใจของเขาอย่างเหลือแสน แล้วไหนจะก้อนเนื้อซาลาเปาน่ากินนี่อีก ตั้งแต่นางหย่านมไฉเอ๋อร์มันก็ยังคงเต่งตึงไม่หย่อนคล้อย ยังคงงดงามเช่นเดิม แต่ถึงร่างกายของนางจะเปลี่ยน เขาก็ยังคงอยากกินนางอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ

     "งั้นใส่ทุกวัน ดีรึไม่เจ้าคะ" เฟ่ยฟางเซียนกระซิบถามอย่างยั่วเย้า

     "ดีสิ ดีมากๆเลยด้วย อืม แต่ไฉเอ๋อร์เห็นคงไม่ดี" เฟ่ยไป๋ปิงตาลุกวาว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นนึกขึ้นได้ว่าบุตรชายของเขาไม่ควรเห็นมารดาแต่งตัวเช่นนี้ แบบนั้นไม่ดีแน่ๆ

     "ฮ่าๆ เอาไว้ตอนเย็นที่เราอาบน้ำด้วยกัน ข้าจะให้ท่านพี่ดูนะเจ้าคะ" เฟ่ยฟางเซียนหัวเราะออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นอาการของสามี นางรู้ดีว่าไม่ควรให้บุตรชายเห็น แต่ถ้าเขาอยากมีน้องก็ต้องยอมให้มารดาใส่ชุดนี้แล้วยวนหยางอี้กับบิดาของเขาในตอนเย็นแทน ซึ่งนางก็ได้คุยและตกลงวางแผนร่วมกันกับบุตรชายไว้แล้ว

     "จริงหรือ แต่ตอนเย็นเจ้าต้องอาบให้ลูกไม่ใช่หรือ" เฟ่ยไป่ปิงเอ่ยถามทั้งๆที่ดีใจแต่ก็ยังนึกถึงบุตรชายอีกครั้ง

     "ไฉเอ๋อร์อาบน้ำเองได้แล้วเจ้าค่ะ ทุกครั้งข้าแค่ไปยืนเฝ้าเพื่อช่วยเขาเท่านั้น อีกอย่างลูกก็โตพอที่จะเริ่มอายแล้วล่ะเจ้าค่ะ" เฟ่ยฟางเซียนอธิบายยิ้มๆ

     "ไฉเอ๋อร์ของข้าเป็นหนุ่มเร็วจัง" เฟ่ยไป๋ปิงพึมพำเบาๆ บุตรชายของอายุได้แค่ ๔ ปี แต่ฉลาดเฉลียวสามารถช่วยเหลือตัวเองและฉายแววความเป็นผู้นำตั้งแต่อายุยังน้อย อาหมอบอกว่าไฉเอ๋อร์นั้นอนนี้เรียนรู้ได้เท่ากับเด็ก ๘-๙ ปี ซึ่งก็คือ สองเท่าของอายุจริง และอีกไม่นานเขาก็จะเรียนรู้ได้เร็วมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

     "อืม นั่นสิเจ้าคะ แล้วเมื่อไหร่ท่านจะให้ของฝากข้าเสียทีล่ะ..." เฟ่ยฟางเซียนพูดพลางยกมือยึ้นลูบกล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องของสามีอย่างยั่วยวน

     "หืม วันนี้ฮูหยินของพี่เร่าร้อนเป็นพิเศษนะ หึๆ" เฟ่ยไป๋ปิงรู้สึกเอะใจในความผิดปกติของภรรยา

     "ใช่เจ้าค่ะ ข้าคิดถึงท่านแล้วก็อยากได้ของฝากด้วย" เฟ่ยฟางเซียนเอ่ยตอบอย่างเคอะเขินแล้วแสร้งหลบสายตาของสามี

     "นับวันเจ้ายิ่งยั่วพี่เก่งขึ้นนะ" เฟ่ยไป๋ปิงพูดพร้อมกับถอดชุดของตนและภรรยาออก

     "ก็เดี๋ยวท่านพี่เบื่อข้า ข้าก็เลยต้องทำตัวให้น่ากินอยู่ตลอดเวลา" เฟ่ยฟางเซียนยังคงแสร้งเขิลอายทั้งๆที่มันก็เขิลอายจริงๆนั่นแหละ แม้จะแต่งงานใช้ชีวิตร่วมกันจนมีไฉเอ๋อร์เป็นพยานรักมาแล้ว ๔ ปีจนเกือบจะเข้าปีที่ ๕ นางก็ยังคงเขิลอายเสมอหากให้พูดเช่นนี้ แต่เพื่อน้องๆของลูกชายนางจะพยายาม!

     "ไม่เลย พี่รักเจ้ามากขึ้นทุกวัน ปรารถนาในตัวเจ้าอย่างไม่เสื่อมคลาย เจ้าอย่ากังวลไปเลย" เฟ่ยไป๋ปิงพูดพร้อมกับมอบจุมพิตอันดูดดื่มให้กับเฟ่ยฟางเซียน

_______Cut NC_______




ด้วยรักและใส่ใจ

เฟิงมี่ปิ่ง  


    







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

836 ความคิดเห็น

  1. #807 Nunticha2540 (@Nunticha2540) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 09:13
    มาไม่ทันเลยอ่าTT
    #807
    0
  2. #798 Hi Good (@yingza_1234) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 10:34
    ไม่ทันอ่า เมื่อวานไม่ได้เข้ามาอ่าน เสียดายจุง????????
    #798
    0
  3. #797 Pandanus2323 (@Pandanus2323) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 08:03
    ว้าาา พลาดแล้ว
    #797
    0
  4. #790 sujitrapiapon37 (@sujitrapiapon37) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 22:05
    อ่านไม่ท่านอ่ะไรท์ ทำไงดี T_TT_T
    #790
    0
  5. #769 MinikoSong (@MinikoSong) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 13:28
    ขอบคุณค่าาไรท์
    #769
    0