[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 970,360 Views

  • 10,190 Comments

  • 30,022 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,801

    Overall
    970,360

ตอนที่ 12 : บทที่ 12 : ทริปรวมพลคนประสาท 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 588 ครั้ง
    14 พ.ค. 59


บทที่ 12

ตอน ทริปรวมพลคนประสาท 3

 



                อึดอัด...

                ความรู้สึกมันอัดอยู่ในตัวจนไม่สามารถทนนอนต่อไปได้... เปลือกตาค่อยๆหรี่ขึ้นมองรอบตัวที่เริ่มสว่างแล้ว เช้าแล้วเหรอ ผมลองขยับคอไล่ความเมื่อยแต่กลับปวดหัวจี๊ดขึ้นมา เลยต้องหลับตาปี๊ดข่มความปวด พาราอยู่ไหนวะ

                เพราะเบียร์สองกระป๋องนั้นชัวร์ๆ แล้วกูดื่มทำไมวะ...จำไม่ได้ ส่ายหน้าเล็กน้อยกับความจำที่ค่อนข้างจะหลงๆลืมๆบ่อยๆ สงสัยตอนเด็กไม่ยอมกินปลาชัวร์ๆ กลิ้งตามองรอบๆเพื่อหาโทรศัพท์พอเจอแล้วจึงเอื้อมหยิบ... แล้วทำไมขยับตัวไม่ได้

ไหนลองอีกที... ฮึบ และก็ขยับไม่ได้ มันเหมือนมีอะไรมารั้งตัวผมอยู่ กวาดมองรอบตัวดีๆให้ชัดเต็มตาก่อนจะเห็นแขนคนร่วมเต็นท์วางพาดเอวไว้แถมยังมีอะไรๆมาแนบชิดอยู่แถวสะโพกอีก... แข็งด้วย

ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่ามันคืออะไร

                ขมวดคิ้วมุ่นอย่างหงุดหงิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ฉวยทุกโอกาสที่มีจริงๆ ตอนนี้ปวดหัวจี๊ดอยู่ ยังไม่มีอารมณ์มาอาละวาดหรือเตะถีบกระทืบมัน เลยเลือกจะระบายลมหายใจออกมาแล้วขยับตัวหนีแกะมือกาวออก แทนที่จะปล่อยแต่กลับโดนกระชากเข้าหาตัวแน่นไปอีก ผมเบิกตาโตเพราะไอ้แข็งๆร้อนๆมันกระแทกมาโดนก้นผมเต็มๆ ไอ้บ้าเอ๊ย! จงใจรึไงวะ!

                กัดฟันกรอดข่มโทสะ... พยายามงัดมือออกอีกรอบอย่างใจเย็น...

                “ อื้อ... เร็วอีกสิอุ่น ”

                ค้างมือที่กำลังแกะอือใหม่ มึงพูดว่าอะไรนะ... เอียงจะหันไปมองหน้ามันก็พบว่ายังหลับตาพริ้มฝันหวาน... ละเมอสินะ...(กัดฟัน)  

                “ อย่างนั้น ขย่มลงมาสิ เด็กดี ”

                กูว่าไม่ใช่ฝันหวานล่ะ... ฝันเปียกสิมึง!!

                แวบหนึ่งรู้สึกถึงความร้อนบนใบหน้าแต่แค่แวบเดียวเท่านั้นที่มันเสียดสีเข้ากับผมจังๆบริเวณด้านหลังด้านล่างจังๆ... สูดลมหายใจลึกๆ และตั้งสติ

                “ อย่าตอดเร็วแบบนี้สิอุ่น ”

                ไอ้กร๊วก!!

ไม่ต้องประนีประนอมมันแล้ว ลำตัวพลิกเข้าหาคนที่กำลังนอนฝันละเมออยู่ด้วยแววตากินเลือดกินเนื้อจะแดกหัว เวลาตื่นก็หื่น เวลาหลับก็หื่นแม้กระทั่งในฝัน ให้ตายสิ... ผมนอนคิดอยู่เสี้ยววินาทีว่าจะจัดการมันยังไงดี จะลงมือกระชากหัวมันเลยก็ไม่สะใจ...

สุดท้ายนึกอะไรดีๆออก... หื่นใช่มั้ยมึง ได้ ได้เ!

เดี๋ยวได้หื่นไม่ออก จี๊ดถึงใจแน่มึง!

ยกมือขึ้นมาแล้วขยับหมุนข้อมือดีๆ แล้วค่อยๆล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดนอนของมัน แกล้งลูบวนไล้หน้าท้องเบาๆในจังหวะชวนสยิว... ได้ยินเสียงลมหายใจคนกำลังแอบสะดุดเล็กน้อย... ชักสีหน้าแปลกตอนปลายเล็บแกล้งสะกิดตุ่มนูนบนอก...

ปฏิกิริยาเหมือน....คนแกล้งหลับ

“ อุ่น... อืม ดี ” เสียงต่ำลอดออกมาเบาๆ

“ หึ ”

แกล้งหลับใช่มั้ยมึง... แววตาวาวขึ้นด้วยแปลวเพลิง ลงน้ำหนักมือมากขึ้นและหนักขึ้น ทำแบบนั้นอยู่ครู่ก่อนจะแกล้งทำเสียงอ่อนผสมหอบคราง...

“ พี่วิน... พะ พี่วิน อื้อ ” สาบานนี่เสียงผม แอบกลอกตากับเสียงที่ไร้อารมณ์ของตัวเองเหมือนกัน พยายามกดเสียงให้อ่อนและแผ่วที่สุดแล้ว แต่ยังไม่สมจริงเท่าไหร่ เล่นละครนี่มันยากจริงๆ  รู้สึกจะอ้วกกับเสียงครางตุ๊ดแตกนี่เหมือนกัน... ผมแกล้งวนมือที่หน้าท้องแข็งไปเรื่อยๆหลังจากนั้นค่อยลงมากดอะไรตุงๆกลางเป้ากางเกงผ้านานสักหน่อยจนมันเริ่มแข็งนูนขึ้นสูงกว่าเดิม และก็แกล้งชักมือออก แต่ยังไม่ทันได้ชักออกก็ต้องสะดุ้งเฮือกเพราะมือของไอ้วินมันจับยึดที่ข้อมือผม

หันไปสบตาแต่ก็พบว่ามันยังคงแกล้งหลับสนิทตามเดิม... แกล้งหลับเนียนเนอะ มืออีกข้างมาลูบหน้าท้องกูเนี่ย ไอ้วินมันดึงมือผมไปวางลงที่เดิม สีหน้าเล่นๆของผมเริ่มจางลงแทนที่ด้วยความเรียบนิ่งและแสยะยิ้มเบาบาง

ยังไม่ยอมเลิกใช่มั้ย...

ผมค้างมือไว้แบบนั้นแล้วดูว่าจะเป็นยังไงต่อ... ไม่นานมือเจ้าตัวที่วางซ้อนมือผมค่อยๆบีบลงให้ผมสัมผัสบางอย่างใต้เนื้อผ้าให้หนักขึ้น... ก่อนที่ผมจะเริ่มลงน้ำหนักมือเอง เสียงครางซี้ดดังออกมาเรื่อยๆ

เงยหน้ามองคนที่แกล้งหลับไม่เลิกแล้วถามเสียงเข้ม...

“ รู้สึกดีมากมั้ยมึง ”

“ ก็ดีกว่ามือตัวเองแล้วกัน แรงอีก...! ” คนแกล้งหลับเผลอเคลิ้มลืมตัวว่าแกล้งหลับเลยสะท้านเฮือกเสียงหอบเล็กน้อยแล้วลืมตาขึ้นจ้องผมกลับในความมืด รีบทำท่าตกใจปัดมือผมออกจากเป้าตุงๆ มันปัดออกแต่ผมจับหมับตามเดิม

เสียงอึกอัก “ เอ่อ เตงทำอะไรเค้าอ่ะ จะปล้ำเค้าเหรอ อุ๊ย น่าเกลียด นี่มันเช้าแล้วนะ ” ทำหน้าทำตาเป็นสาวน้อยไร้เดียงสา

ผมกระตุกยิ้มเหี้ยมแล้ว... “ ไอ้ตอแหล!! ” และมือที่อยู่ตรงเป้ามันก็บีบกำแน่น!!! แรงอีกใช่มั้ย! แรงพอมั้ย!!

“ เชี่ยยยยย!! ปล่อยๆๆ!! ปล่อยน้องชายกู โอ๊ยย ”

ไอ้วินร้องลั่นน้ำตาซึมกระโดดลุกขึ้นนั่งปัดมือผมออกอย่างแรงพร้อมกับรีบกุมกล่องดวงใจตัวเองแน่น ส่วนอีกมือก็ชี้หน้าผมอย่างโกรธแค้น

“ มึงจะทำหมันผัวมึงรึไง!!

ทำเป็นไม่ได้ยิน เมื่อกี้ไม่ได้ทำอะไรนะ เปล่า ไม่ได้ทำ

“ เอ๋... พาราอยู่ไหนวะ ”

“ ไอ้ธารา! มึงสนใจผู้ชายของมึงเดี๋ยวนี้! ” เสียงแมวที่ไหนวะ แล้วยาพารากูอยู่กระเป๋าไหนเนี่ย เฮ้อ น้ำอีกอยู่ไหน “ น้องกูตายมั้ยเนี่ย  โอ๊ย เจ็บ ซี๊ดด ”

“ ทำไมรู้สึกเย็นๆวะ ” หัวคิ้วผมขมวดเข้าหากัน ยกฝ่ามือขึ้นแปะๆตามตัวก่อนจะชะงัก... ก้มหน้ามองตัวเอง “ เสื้อ? ”

เสื้อกูหายไปไหน... แล้วไอ้จุดแดงตรงใกล้หัวนมกับบนหน้าท้องนี่มันอะไร...

หันคอไปมองไอ้คนร่วมเต็นท์ทันที มันยังคงนั่งกุมน้องชายตัวเองอยู่ สงสัยเจ็บมาก เพราะผมไม่ได้ออมแรงเลย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นมันอยู่ที่บนตัวผมต่างหาก...

“ ไอ้เหี้ยวิน!

“ ไม่ต้องมาง้อเลยเมีย! ” สะบัดหน้าไปอีกทางพลางกัดปากข่มความเจ็บ

“ เสื้อกูอยู่ไหน!

มันหันกลับมาแล้วมองตัวผมก่อนจะทำตาโตกลืนน้ำลาย “ เดี๋ยวๆ อันนี้ฟังก่อน ”

“ แล้วรอยนี่มันมายังไง!!

หน้าซีดเผือกลืมเจ็บ “ ยุงกัดไงเมีย ”

“ กูไม่เชื่อ!!

“ เห็นกูเป็นคนยังไงวะ ”

“ คนที่จ้องจะแดกกูทุกครั้งที่มีโอกาสไง!!

เปรี้ยง!!

ว่าจบฝ่าเท้าขนาดใหญ่ถีบเข้าที่ท้องมันจังๆ จนล้มไปนอนกับพื้น ผมกระโดดขึ้นไปบีบคอมัน สีหน้าเดือดดาล เขย่าคอมันอย่างแรง

“ มึงปล้ำกูตอนเมาใช่มั้ย!! ” รู้สึกเจ็บสะโพกหน่อยๆด้วย มันทำจริงใช่มั้ย!

“ เฮ้ย ไม่ใช่เว้ย ฟังก่อน! แค่ก ” หน้าตาเลิ่กลั่กพยายามจะงัดมือผมที่กำคอมันอยู่ออก “  ทำไมกูต้องเป็นฝ่ายโดนกระทำตลอดฟะ! เจ็บเป็นนะเหี้ย!

“ มึงด่ากูเหรอ!

“ เออ!

คนใต้ร่างตะคอกกลับบ้างแล้วพลิกตัวด้วยแรงมหาศาลมาทับผมแทน ผมกัดฟันอย่างแรงตอนหลังกระแทกกับพื้นแข็ง คนน่ะเว้ย ไม่ใช่ผักใช่ปลาทุ่มลงมาได้

จ้องตาคนเหนือหัวด้วยความโมโหสุมอก จะอ้าปากด่า แต่โดนตัดหน้าพูดก่อน

“ หงุดหงิดจริงๆแล้วนะครับ ” ไอ้วินว่าเสียงขรึมพร้อมแววตานิ่งๆ มือทั้งสองกดไหล่ผมตรึงไว้กับพื้น “ เล่นกำน้องชายกูขนาดนี้ จะเอาให้เป็นหมันเลยรึไงเมีย ”

“ มึงหื่นใส่กูก่อน!

“ มึงก็ยั่วกูก่อน! ” มันเถียงกลับ

“ กูยั่วมึงตอนไหน!

“ มึงถอดเสื้อเองแล้วก็เอาตัวมากอดกูทั้งคืน หนาวๆ แล้วก็กอดกู อารมณ์กูกด็ขึ้นสิ กูไม่ได้ตายด้านแบบมึง ” เสียงทุ้มว่าด้วยเสียงจิกกัดสุดฤทธิ์ ผมฟังแล้วชะงัก “ รอยแค่นี้ น้อยไปด้วยซ้ำ ”

ทำตาลังเล “ นี่กู... ถอดเสื้อเองเหรอวะ ”

เหมือนโดนน้ำแช่เย็นสาดเข้าเต็มๆหัว ไฟในอกหายเกลี้ยง...

“ เออ!! ” กระแทกเสียงหงุดหงิดกลับมา “ มึงเมา แล้วมึงก็บ่นร้อน แล้วก็ถอดเสื้อทิ้งไปนู้น! ” ทอดสายตาไปทางด้านหนึ่งตามมันก็พบกับเสื้อตัวเอง

พยายามนึกให้ออก นึกไปนึกมาก็พอจะจำได้ลางๆ เหมือนจะเห็นว่าตัวเองถอดเสื้อขว้างทิ้งเอง...

ผมก้มหน้าแทบชิดคาง “ กู...เข้าใจผิด ระ เหรอ ”

“ เออ! ” เสียงฟึดฟัดยังส่งมาไม่เลิก ผมเบ้ปากแล้วเสมองไปทางอื่น

“ เออๆ กูไม่โกรธมึงแล้วกัน ” พยายามจะไม่ถือสาแล้วกันนะ ไหนๆก็เข้าใจผิดแหละ หายโกรธเลยแล้วกัน “ ที่มึงหื่นใส่กู กูจะทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน ”

ส่วนไอ้คนโดนกระทำทำหน้าอึ้งแววตามันถามว่า มึงจบเรื่องง่ายไปมั้ย แล้วกระชากเสียงใส่ผมอีกรอบ

“ ง่ายไปมั้ย มึงทำกูเจ็บนะ ” โวยกลับ

ผมทำหน้าอึน “ มึงจะคิดยากทำไม  คิดซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน ”

“ มึงต้องง้อกูก่อน! ” คนบนตัวกดหน้าข่มอย่างไม่ยอม

ผมประท้วง “ เรื่องไร กูไม่ผิด มึงผิด มึงอธิบายช้า ” กลิ้งตาไปอีกทาง

พออ่อนข้อให้ก็ลามปาม น่าจะกระทืบจริงๆ อย่าให้หลุดไปได้นะมึง มึงเจ็บแน่

“ อยากเจอดีอีกรึไงเมีย ” เสียงขู่ทำเอาขนลุกขนพองสยองสยิวเลยที่เดียว หันกลับมาก็เจอหน้าเจ้าเล่ห์พาให้ใจมันสั่น...

“ มึงจะทำอะไร ”

ทำหน้ากวนตีน “ แถวนี้มันเป็นป่า ตุ๊กแกก็น่าจะพอมี... ”

“ หยุดเลยไอ้เหี้ย!! ” เบรกความร้ายกาจที่แผ่ออกมา ผมทำเสียงฮึดฮัดเล็กน้อยแล้วพูดเสียงอ้อมแอ้ม

เจ็บใจชะมัด! “ เออ กูขอโทษก็ได้ ”

“ ขอจริงใจหน่อยดิ ” เรื่องมาก!

“ ขอโทษ ”

“ ไม่รับ ”

“ เชี่ย! ” ผมสบถจ้องมันตาแทบออกนอกเบ้า รู้ทั้งรู้ว่าผมอับอายแค่ไหนที่ต้องขอโทษมันแล้วยังมาให้ผมพูดซ้ำๆ และก็ไม่รับ จะมีเรื่องใช่มั้ย!

มันยักคิ้วกลับมา “ ง้อวิธีอื่นดิ๊ เผื่อจะหายโกรธ ”

“ ไม่มีทาง! ” เน้นเสียงหนักบ่งบอกอารมณ์ที่เริ่มจะควบคุมไม่อยู่ “ ปล่อยกู สัดวิน!

“ สงสัยอยากเจอตุ๊กแกสินะ ” ยกคำขู่เดิมมาเบรกอารมณ์แทบไหม้ของผมได้ถูกจุด “ เมียก็รู้นะครับ ผัวเอาจริง ”

กูรู้แล้ว ไอ้ผัวเวรรรรรรรร!!!

กูพลาดไม่ได้เลยนะมึง

“ ง้ออะไรก็ได้ แค่คำพูดหวานๆ บอกรักซึ้งๆก็ได้นะ ” เสียงเล็กเสียงน้อยที่โคตรน่าถีบ

ผมทำหน้าไม่สบอารมณ์ “ เพ้อเหรอ ใครจะทำ ”

“ เหมือนเมื่อวานได้ยินเสียงตุ๊กแกที่.... ”

“ ทำแล้วๆๆ ” พูดระรัวรวดเร็วลิ้นแทบพันฟันแทบจะกัดลิ้น เม้มปากเป้นเส้นตรงอย่างใช้ความคิด... มองซ้ายมองขวาก่อนมองสำรวจไอ้วินเล็กน้อย

สายตาหยุดลงที่เป้ากางเกงมัน... ยังนูนแข็งเหมือนเดิม... ความคิดประหลาดแล่นเข้ามาทันควัน...

หึ... มึงรู้จักกูน้อยไปแล้ว คิดว่ากูจะยอมง่ายๆเหรอ... ไม่ มี ทาง!!

“ จะให้กูง้อไม่ใช่รึไง ลงไปดิ ” ผมว่าเสียงสบายๆ ไอ้วินลังเลเล็กน้อยแต่ก็ยอมปล่อยมือที่กดไหล่ผมออก แค่นิดเดียวที่ผ่อนแรง ผมก็รีบตวัดตัวพลิกมันลงกับพื้นแทน

มันตกใจไม่น้อยจะลุกขึ้นแต่โดนผมผลักอกให้นอนราบไปอย่างแรง ข่มใจตัวเองไม่ให้ตื่นเต้น คิดทำการใหญ่ ใจต้องนิ่ง!! วางตัวนั่งทับกลางตัวมันให้บั้นท้ายสีกับน้องชายมัน...

“ ง้อแบบนี้...ดีมั้ย ” ผมแกล้งทำเสียงไม่แน่ใจแสร้งทำสายตามึนๆ

ใบ้กินไปชั่วขณะ “ ... ” ตาคมก้มมองน้องชายตัวเองที่ถูกผมนั่งทับกลืนน้ำลายแทบไม่ทันสิมึง

“ กูก็ง้อไม่เป็นอ่า ” สาบานว่าเสียงนี้จะไม่มีทางให้มึงได้ยินอีกแน่ๆ โน้มหน้าแทบปลายจมูดชิด บั้นท้ายก็แกล้งขยับถูไถไปเรื่อย “ ถอดเสื้อหน่อยมั้ย ”

มันพยักหน้าทันที ผมลอบยิ้มในใจแล้วค่อยๆถอดเปลือกมันออกจนพ้นแขนก่อนจะรีบมัดอย่างไว ไอ้วินทำหน้าตื่น

“ ทำอะไรของมึง!

“ ก็...ง้อไง ” ทำหน้าตายและเอื้อมไปหยิบเสื้อตัวเองมามัดมือมันอีกชั้นให้แน่น “ อยากไม่ใช่รึไงมึง อารมณ์ตอนเช้า ผู้ชายก็มีทุกคน มาๆ เดี๋ยวกูทำให้ ”

ยกตัวออกจากกายหนามานั่งข้างๆ มองดูคนโดนมัดแล้วขำ... ไหนจะสีหน้าซีดๆของมันอีก เวลาหื่นมันจะไม่ระวังตัวเท่าไหร่... มึงเอากำไรไปเยอะแล้ว กูขอคืนบ้างจะได้เท่าๆกัน

“ ไอ้อุ่น มึงปล่อยเดี๋ยวนี้ กูมองตามึงก็รู้แล้วว่ามึงจะทำอะไรแผลงๆ! ” ทำหูทวนลมหันมาสนใจกลางกายมันที่ตั้งแข็งใต้กางเกงผ้าบาง

“ แผลงอะไร ดีต่างหาก ” ทำหน้าเสียใจที่ถูกว่าเสียหาย  “ กูก็จะช่วยมึงไงครับ ผัวที่รัก ”

“ นาทีนี้ไม่ต้องมาที่รงที่รักแล้ว! ” คนหล่อสติแตกเป็นครั้งแรก  กระตุกดึงมือออกจากเชือกจำเป็น ส่วนผมก็หันไปหากระเป๋าตัวเอง “ ไอ้เมียเหี้ย ปล่อย! กูยอมแล้ว กูไม่แกล้งมึงแล้ว!

“ ไม่ทันแล้วมึง มึงเล่นผิดคนแล้ว หึ ” แกล้งหยิบครีมออกมา “ ไม่มีเจลว่ะ ใช้ครีมแทนเนอะ มึงจะได้ไม่เจ็บ ”

“ เจ็บห่าอะไร มึงคิดจะทำอะไร มึงหยุดนะเว้ย!

“ ทำอะไรๆให้มันชัดไง ” พยายามกลั้นขำแล้วซ่อนไว้ด้วยใบหน้าอึนๆ

ตาคมสั่นระริก “ อะไร!

“ นั้นสิ ”

“ อย่ามากวนตีนหน้าตายนะเว้ย!

ผมไม่ฟังเสียงโวยวายจับตัวไอ้วินไว้ไม่ให้หนีแล้วพลิกให้มันนอนคว่ำ แกล้งส่งมือไปลูบก้นมันเล่นพาให้อีกฝ่ายกระตุกทั้งตัวทั้งใจที่เริ่มเสียไปแล้ว

“ นุ่มดีจัง ” แกล้งทำเสียงเจ้าเล่ห์  “ ยกตัวหน่อยดิ จะถอดกางเกง ”

“ อย่านะเว้ย! ” ไอ้วินเงยหน้าเอี้ยวคอหันหลังมาส่งเสียงห้าม “ ไอ้อุ่น กูผัวมึงนะ!

“ ตอนไหน ” ทำเสียงไม่เข้าใจพร้อมหน้างงๆ “ ได้ข่าวว่ามึงบอกเอง ใครผัวใครเมียตกลงกันที่หลัง ”

!!

“ แต่เดี๋ยวก็รู้แล้วว่า... ใครจะเป็นผัวใครจะเป็นเมีย :)



…!!

 

 

มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจกับท่าทางสั่นสะท้านของอีกฝ่ายที่โดนผมจับมัดแล้วพลิกให้อยู่ในท่าอันตราย เสียงทุ้มร้องโหวกเหวกเหมือนหมูจะโดนเชือด  มือก็แกล้งบีบก้นแน่นๆของมันเล่น

“ ไอ้อุ่น มึงหยุดเดี๋ยวนี้!!

ผมคลี่ยิ้มอารมณ์ดีเพราะมันมองไม่เห็นอยู่แล้ว “ ทำไมต้องทำตาม ”

“ กูผัวมึงไงสัด!

ทำหน้าไม่ไม่รู้ไม่ชี้แล้วแกล้งใช้นิ้วเกี่ยวขอบกางเกงขาสั้นมันลงมา แอบหลุดขำตอนเห็นผิวหนังขนอ่อนลุกชันด้วยความหวาดหวั่น

“ อ่า ออกกำลังกายตอนเช้าแบบนี้น่าจะดีต่อสุขภาพ  ” ว่าไปแล้วอีกฝ่ายยิ่งสติแตก

สวนกลับมาอย่างไว “ ไม่ดี! เพราะงั้นปล่อยกูเถอะนะเมีย ” ตบท้ายด้วยเสียงจะร้องไห้

“ ยอมแล้วกูจะได้อะไร ไหนพูดมาดิ๊ ” ถ้ามีข้อเสนอที่น่าสนใจพอ ผมจะหยุดการเล่นลง แต่ถ้าข้อเสนอไม่น่าพอใจ เราคงได้ออกกำลังกายเรียกน้ำจากร่างกายสักหน่อย

เหงื่อไงครับ คิดอะไร

“ อะไรก็ได้ ”

ผมโน้มหน้าไปหามันที่คว่ำหน้าอยู่แล้วถามหน้ามึน “ งั้นยอมเป็นเมียกู เอามั้ย ”

มันเงียบไปเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เป็นผมสิที่เริ่มปั่นป่วน หรือมันจะยอมเป็นเมียผมจริงๆ ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปนาน เสียงอู้อี้ตอบกลับมาในที่สุด

“ เออ ยอม ” ห่ะ นัยน์ตาเผลอขยายกว้างอย่างตกใจ “ เป็นผัวหรือเมีย อันไหนมึงก็เป็นของกูเหมือนกัน ”

คำตอบเกินคาดนอกสิ่งที่คิดเป็นอะไรที่ทำให้สมองผมทำงานรวน ร่างหนาที่นอนคว่ำอยู่เริ่มขยับลุกขึ้นมานั่งประจันหน้ากับผมที่กำลังนั่งขัดสมาธิมองมันอยู่

“ งั้นมามะ มาให้เมียจูบหน่อย ”

ผมตะลึงกับคำพูดมัน ตัวควายๆแถมควายกว่าผมพูดด้วยสีหน้าสบายๆแล้วจู่โจมประกบปากผมอย่างไม่ทันได้ให้ผมตั้งตัวเลยสักนิด ตัวล้มไปนอนราบกับพื้นอีกครั้งแม้มือมันจะโดนมัดก็วางเท้ากับพื้นข้างใบหน้าผมเหมือนจะกักไว้ไม่ให้หันหน้าหนี

“ อื้อ! ” ผมถลึงตาใส่ปิดปากแน่นไม่ยอมให้มันสอดลิ้นเข้ามา ไอ้วินมันเหลือบตาวาวๆขึ้นมามองผมทำให้รับรู้ถึงสายตาเจ้าเล่ห์ ปากมันยังคงวางแนบชิดก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวเบาๆนุ่มนวล

ยกมือขึ้นเตรียมผลักออกกลับโดนมือใหญ่คว้าแล้วตรึงไว้เหมือนตัดทางหนี จากตกใจอยู่แล้วตกใจกว่าเดิมเมื่อมันงัดแงะแกะมือออกมาจากการมัดปมร้อยแปดพันเก้าของผมได้ยังไง!!

วินผละปากออกเล็กน้อยก่อนจะพูดเสียงทุ้มแหบ

“ หึ อ่อนแบบนี้ เป็นเมียเหมือนเดิมเถอะครับ ” จบแล้วก็เอียงหน้าไปจูบที่ใบหน้าผมหนักๆจนรู้สึกวูบวาบขึ้นมาดื้อๆ

“ เชี่ย มึง ” พออ้าปากจะด่าก็เป็นจังหวะที่มันดึงหน้ากลับมาประกบปากผมอีกรอบแล้วสอดลิ้นเข้ามาเกี่ยวพันลิ้นของผมด้วยสัมผัสที่ผิดกับเมื่อครู่ที่เบาบางเหมือนขนนก ตอนนี้มันแทนที่ด้วยความร้อนแรงจนแทบเผาไหม้แทนซะแล้ว ผมนิ่งไปก่อนแต่พอตั้งสติได้ก็ตอบโต้กลับไม่ยอมแพ้ ดูดดึงลิ้นมันอย่างแรงและก็ได้ยินเสียงครางฮึอย่างพอใจ มันเลยตอบสนองผมด้วยการขบกัดปากล่างผมไม่เบาแรงสักน้อย วงคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างช่วยไม่ได้ เจ็บแปลบๆนิดๆไม่ได้ช่วยให้อารมณ์หยุดลง แต่เพิ่มทวีความเร่าร้อนขึ้น เสียงหอบไม่หยุดกับการจูบยาวนานที่เผ็ดร้อน ไอ้วินถอนปากออกพอให้หายใจเข้าไปแค่เล็กน้อย แค่เล็กน้อย! แล้วปากมันก็กลับมาดูดปากผมต่อเหมือนจะกัดกลืนแดกเข้าไปให้ได้

ผมเริ่มขมวดคิ้วหนักเพราะหายใจไม่ทัน กระตุกข้อมือเหมือนจะให้มันหยุด แต่ไอ้บ้านี่มันหื่นหน้ามืดตามัวไปแล้ว มึงแปลงร่างเป็นกบหายใจทางผิวหนังรูขุมขนรึไงสัด ปากก็เริ่มเจ็บคิดว่าตอนนี้น่าจะบวมไปแล้ว จะสบตาให้มันรู้แม่งก็ต้องหลบวูบเพราะสายตาแทบจะเผาเหยื่อของมัน พอมันเห็นว่าผมพยายามมองมันด้วยสายตาอ้อนวอนกลายๆให้มึงหยุด มันก็จ้องกลับแล้วบดขยี้ปากแนบชิดกับผมมากกว่าเดิม ลิ้นยาวกวาดเก็บน้ำลายไล่ไปตามฟันกระพุ้งแก้มแล้วม้วนเข้าปากตัวเอง

เรี่ยวแรงคล้ายจะระเหยออกจากตัวความอบอุ่นแล้วก็ร้อนกำลังราดลงบนตัวช้าๆ ไม่ได้อึดอัดเหมือนที่คิด ความหวานยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น...อาการสั่นไหวในอกมันคืออะไร

เหมือนผมจะแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนมันจะอาศัยจังหวะนั้นทำอะไรน่าอับอาย

มันยอมถอนปากออก แต่ปากยังชนกันอยู่ ผมอ้าปากเล็กน้อยเหมือนจะกอบโกยอากาศ ลิ้นแดงๆเลยห่อเกร็งสอดเข้ามาในปากผมแล้วสอดเข้าออกช้าพร้อมมองตาผมอย่างสื่อๆ...

มึงจะเอาทุกเม็ดเลยใช่มั้ย

ไอ้กร๊วกกกกกกกกกกกกกกก

เหมือนความร้อนจะพุ่งขึ้นหน้าอย่างเร็วเหมือนจับไข้กับการกระทำลามก กะพริบตาเรียกสติสตังได้แล้วก็เบือนหน้าหนีด้วยสีหน้าโกรธเคืองจนแดงก่ำ (เชื่อสิ หน้าแดงเพราะโกรธ!!)

“ หึ รู้ยังว่าจูบเป็นไม่เป็น ” น้ำเสียงโคตรจะอวดภูมิตัวเอง

รู้แล้วครับพี่มึงงงงงงงงง

จูบเบาๆของกูกลายเป็นเด็กน้อยไปเลย ไอ้เหี้ย!!!

 “ เงียบเลย ” ยิ้มพอใจในสภาพอ่อนระทวยของผม

“ ... ” เงียบ กูต้องการความเงียบเพื่อสยบความเคลื่อนไหวในอก

ไอ้วินเห็นผมเงียบไป เลยยอมปล่อยตัวผมให้เป้นอิสระ พอเป็นอิสระได้ ผมก็รีบมุดเข้าที่นอนม้วนตัวไปกับผ้าห่มแล้วฝังหน้าลงกับพื้น ผมขบกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด หันหลังให้มันบ่งบอกว่าไม่อยากเสวนาด้วย มันเงียบก่อนจะก็จัดแจงทิ้งตัวลงมานอนตะแคงข้างกอดผมไว้นิ่งๆ ทีแรกก็ดิ้นหนีแต่มันเล่นเอาทั้งตัวรัดผมที่ห่ออยู่ในผ้าห่มเป็นแหนมอย่างแน่นหนา

มันเงียบ ผมเงียบ

แรงกระชับเริ่มแน่นขึ้น...

“ กู...ขอโทษ ” เสียงแผ่วกระซิบข้างหูไม่ได้ส่งเข้าสมองเท่าไหร่ “ ขอโทษที่รุนแรงไปหน่อย ”

“ ... ” มึงไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้

“ นี่โกรธจริงๆใช่มั้ย ”

มึงช่วยเงียบๆหน่อยได้มั้ย ไอ้ฟวยยยยยยย

“ ... ”

“ มึงกำลังคิดว่ากูฉวยโอกาสอยู่สินะ ”

มึงเลยคำนั้นมานานแหละ ห่าวิน กูคิดจนเลิกคิดแล้วอันนั้น

“ เป็นผู้ชายแค่นี้ อย่าโกรธดิว่ะ อย่าหวงตัวดิ ” กูก็ลูกมีพ่อมีแม่มีหมาสามตัวกับงูอีกสองตัวในปกครองน่ะเฮ้ย “ เพราะอ่อน? เลยโกรธตัวเอง? ”

สวนดิ รออะไร “ ใครอ่อน!!

มันถอนหายใจคล้ายจะโล่งอกไปเปราะหนึ่ง กระชับตัวกอดผมแน่นไปอีก “ ยังไง...ก็ขอโทษที่เอาแต่ใจไปหน่อย รอบหน้า... ”

จะไม่ทำ

“ จะอ่อนโยนกว่านี้แล้วกัน ”

ไอ้เชี่ย!!

“ จะไปตายที่ไหนก็ไปเลยมึง!!!

ตวัดผ้าห่มคลุมตัวทิ้งพร้อมสะบัดตัวมันออกอย่างแรงและเสยคางมันไปอีกหมัด เตะมันไปอีกสองทีเพื่อระบายความโมโหที่สุมอกเพราะคิดได้แล้วว่าตัวเองกำลังรู้สึกยังไงกับจูบแสนจะเร่าร้อนเมื่อครู่... จะรู้สึกอะไรเล่า

ถ้าไม่ใช่รู้สึกดี...

หลังจากเตะไอ้คนหื่นกามมันจนพอใจแล้วก็รีบคว้าโทรศัพท์ออกมานั่งข้างเต็นท์สงบสติอารมณ์ สูดลมหายใจเข้าออกเพื่อลืมสัมผัสร้อนที่ยังคงแน่นอยู่ที่ริมฝีปาก ผมยกมือแนบแก้มแล้วยิ่งร้อนผ่าว บ้าเอ๊ย!!

นั่งค้างพยายามใจเย็นสยบความรู้สึกทั้งปวงเกือบจะได้อยู่แล้วถ้า...

“ ซี๊ด อืม อุ่น เมียครับ ซี๊ดดด อ๊า ”

อดทนไว้มึง...อุ่น

“ เชี่ย!! กลิ่นยังติดผ้าห่มอยู่เลย อืมมม ซี๊ด อุ่น ”

ไม่ต้องทนแม่งแล้ว!!

“ อย่าอยู่เลยมึง!! ไอ้สัด!!!

 

อยากจะโดดน้ำตาย... นี่ผมกำลังรู้สึกดี

 

กับไอ้คนพรรค์นี้จริงๆเหรอ!

 

กูไม่ยอมรับเว้ยยยยยยยยยยยยยย

 






อีกเต็นท์หนึ่ง เต็นท์ใครหว่า

 


                เสียงตะโกนด่าเสียดหูดังขึ้นปลุกให้ตื่นจากการหลับที่แสนจะหวานล้ำ ผมยกมือขยี้หัวตัวเองที่กำลังเต้นตุบๆ เหมือนจะระเบิดให้ได้ เบียร์ห้ากระป๋องที่ซัดดวลกับไอ้น้องหมอผู้ใจโฉดเริ่มส่งผล ไอ้ดินมันไม่สมควรจะเป็นแม้กระทั่งคน คนที่แม่งแค่เห็นเส้นผมก็อยากยกตีนประเคนให้ น้องแบบนั้น ใครมันจะไปอยากได้น้องแบบนั้น ไอ้ไฟก็อีกตัว เรียนบ้าอะไรนิติ ตัวเองยังขโมยของพี่น้องใช้ทุกวัน ยังจะริไปเรียนกฎหมาย มึงทำตัวเองให้ดีก่อนมั้ย ไอ้นี่ก็มหาจะกวนบาทาเบอร์สี่สิบผมอันดับหนึ่งเลยจริงๆ

                ส่วนน้ำอุ่น... เป็นน้องน้อยที่แสนจะน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกก ทำอะไรก็น่าเอ็นดู มือนุ่มนิ่มที่ผลักหัวผมด้วยแรงรักใคร่ที่หนักหน่วงเป็นสิ่งการันตีได้อย่างดีว่ามันรักผมเว่อร์ ไม่ว่าเมื่อไหร่ อุ่นก็คือที่หนึ่งสำหรับผม และผมก็เป็นอันดับหนึ่งในใจน้องเสมอมา จนกระทั่งไอ้มารหน้าตี๋ไอ้งูพิษที่เข้ามาจ้องจะงาบน้องน้อยของผม ทำให้อุ่นผลักไสพวกผมขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้า และผมก็ได้สาบานว่าจะต้องปัดเขี่ยไอ้เวรนั่นออกจากชีวิตอุ่นให้ได้!!

                กลับมาสถานการณ์ของผมในตอนนี้ดีกว่า ปวดหัว และปวดหัว ตั้งท่าจะลุกขึ้นเพราะเสียงด่าที่ฟังดีๆแล้วมันเป็นของอุ่น!!! เฮ้ย! หรือว่าไอ้เวรตะไลห่ารากชาติสุนัขหน้าคล้ายปลาจวดนามว่าวินกำลังทำร้ายน้องน้อยของผมอยู่!!


                อุ่นรอเฮียแปบ เฮียจะไปหา!


                ผมกัดฟันฝืนดีดตัวขึ้นมานั่งก่อนเป็นอันดับแรก นั่งเรียกสมองที่ไม่ค่อยจะมีให้กลับมาด่วน นิ่งไปสามวิตั้งท่าจะลุกขึ้นแต่กลับโดนอะไรบางอย่างเกี่ยวให้ล้มตัวลงนอนแผ่ตามเดิม

                หลับตาแน่นเพราะล้มไวจนหัวเริ่มหมุนติ้วชวนให้อยากอ้วก เบิกตาขึ้นใหม่เตรียมจะหันไปด่าไอ้ดินไม่ก็ไอ้ไฟ หันอย่างช้าไปแยกเขี้ยวใส่

                “ ไอ้ดิน! มึงแกล้งกูเหรอ สัดหมา! ” สบถหยาบตามหน้าตาเถื่อนๆแต่ไม่เถื่อนเท่าไอ้ดินที่ทั้งขรึมทั้งเย็น หูนี่เจาะเป็นสิบ รอยสักก็มี มันเป็นคนที่น่าจะเรียนวิดวะแทนผมจริงๆ

                “ อืม ”

                ทำไมหัวมันสีน้ำตาลวะ “ ไอ้ดิน ตื่นดิ๊ ” มึงแอบไปทำสีผมใหม่ตอนไหน ไยมึงไม่บอกกู

                “ นอน ” เสียงทุ้มว่าเบาๆ ให้ผมงง เสียงไอ้ดินแปลกๆว่ะ หรือมันจะไม่สบาย

                ด้วยรักและห่วงใย “ เชี่ยดิน มึงตื่นมาเดี๋ยวนี้ ตื่นเว้ยยยย ”

                ผมลุกขึ้นนั่งแล้วกระชากคอเสื้อขึ้นมาด้วยแรงม้าผสมช้าง ตัวมันก็ปลิววูบขึ้นมาตามแรงผม ใบหน้ายังดูสะลึมสะลือและหงุดหงิดไม่น้อย นี่แหละ คือสิ่งที่ผมต้องการ แต่เดี๋ยว...

                ตา จมูก ปาก หู คิ้ว...แบบนี้

                ไม่ใช่ไอ้ดินนี่หว่า!!!

                ผมผงะแล้วเปิดตาแหกตาให้กว้างมองดูคนที่นั่งหน้ามึนให้ดีๆ กะพริบตาถี่ๆเพื่อปรับความชัด จ้องและจ้องหน้าคนตรงข้ามให้ดี และเป็นจังหวะเดียวกันที่มันหันมาทำตาปรือเนือยใส่

                “ มึง!!! ” ชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง “ มึงมานอนกับกูได้ไง!!

                “ เดินเข้ามา ” ตอบเสียงเรียบทำท่าจะล้มตัวนอนต่อ แต่ผมไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น กระชากตัวมาคุย “ จะอะไรนักหนาพี่ ผมง่วง ”

                “ ไปนอนเต็นท์มึง! นี่เต็นท์กู!!

                มันทำหน้าเอือม “ นี่เต็นท์ผมครับ แล้วคนที่เดินเข้ามา มันก็พี่ ”

                “ ไม่จริง!! ” ผมเถียง ความเมาหายปลิวไปเลย “ มึงลากกูมา!! เมื่อคืน เมื่อคืน กูจะไปหาอุ่น แล้วมึง!!

                “ เออ ก็จำได้นี่ ” มันส่ายหน้าแล้วล้มตัวนอนอย่างไม่สนใจผม

                ผมกัดฟันกรอดเมื่อจำได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน ผมที่กำลังเมาเละได้ที่กับไอ้ดินที่จะตรงไปอาละวาดไอ้ห่าวินที่มันมอมเหล้าน้องผม (ถึงจะเมาแต่เลือดความเป็นพี่นั่นสูง) แต่โดนไอ้เจ้าของเต็นท์นี่กับไอ้คนแต่งตัวแหวกๆกักตัวไว้ และมันคงจบลงที่ไอ้เหี้ยนี่มันลากผมมานอนด้วยเพราะกลัวเกรงจะไปกระทืบเพื่อนมัน

                ไหนๆก็สร่างเมาแล้ว ขอกูชกสักทีเถอะ เดือนมหาลัยใช่มั้ยมึง กูขอทีเถอะ

                หมับ!!

                กำปั้นหนักๆที่กำลังจะซัดเข้าหน้าหล่อๆของคนที่คิดว่าหลับกลับถูกหยุดไว้ด้วยมือที่ขนาดเท่ากันแต่นุ่มกว่าผมที่สากยิ่งกว่ายางมะตอยถนน คนที่นอนอยู่ลืมตาขึ้นแล้วมองมาที่ผมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

                ผมจ้องกลับนิ่งๆ แล้วยกมืออีกข้างที่ว่างชกเข้าเบ้าตามันอย่างแรงให้สมกับความหงุดหงิดที่สะสมว่าตั้งแต่เมื่อวาน คนโดนชกก็ยอมให้ทำตามใจชอบ ผมยิ่งเกิดอาการหมั่นไส้ ชกลงที่หน้าอกแข็งๆของมันไปอีกหลายหมัด มันเกร็งรับเลยไม่เจ็บเท่าไหร่

                ต่อยไปเกือบสิบหมัดก็หยุดเพราะเจ็บมือ ทรุดลงนั่งเหยียดตั้งขายาวตั้งเข่าขึ้นเล็กน้อยแล้วจ้องหน้ามันเงียบๆ ผ่านไปหลายสิบวิ ไอ้คนที่โดนชกลุกขึ้นนั่งมองตาผมแล้วเอื้อมมาจับมือซ้ายผมที่แดงก่ำจากการออกหมัดขึ้นมาระดับปาก ก่อนจะกดปากนิ่มลงเบาๆตามรอยแดงที่มือผมช้าๆอย่างทะนุถนอม

                ผมปล่อยให้มันทำไปจนมันพอใจแล้วจึงผละออก เออดี มือกูมีแต่น้ำลายมึง สกปรกสิ้นดี

                ถอนหายใจแล้วนั่งเงียบ แต่พออยู่เงียบๆแล้วก็เกิดอยากชกหน้ามันอีก จำต้องหันไปอีกทางเพื่อสงบความหงุดหงิด

                “ หันมามองหน้าผม ” เสียงทุ้มว่าเบาๆติดจะสั่งอยู่หน่อยๆ

                “ ... ”

                “ หันมาคุยกันก่อน ” มันถอนหายใจแล้วเรียกอีกครั้ง “ เมีย ”

                ผมหันมาคอแทบหักไม่พอกระโดดใส่ตัวมันแล้วเอามืออุดปากมัน ด้วยน้ำหนักตัวที่เยอะบรรลัยจากกล้ามเนื้อหนักๆที่ลงทุนไปเล่นมาเพื่อแดกสาวทำให้ไอ้เหี้ยคนปากพล่อยล้มไปนอนกับพื้นโดยมีผมที่ทับตัวมัน มือยังคงปิดปากมันแน่น

                สายตาในแววฉายนั้นฉายถึงความกังวลหันซ้ายขวากวาดมองหาเงาคนเผื่อมีคนมาอยู่ใกล้ๆ เช็คดีแล้วว่าไม่มีใคร ผมก็ค่อยเบาใจ

                “ อื้อ ” เสียงประท้วงใต้มือผมร้องให้ผมกลับมาสนใจ ถลึงตาใส่มันอย่างคาดโทษ

                กดเสียงต่ำลงจนแบไม่ได้ยิน “ พูดห่าอะไรของมึง ” หยุดแล้วมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง “ เดี๋ยวคนมาได้ยินทำไง!

                มันกลอกตามองบนเหมือนจะไม่แคร์อะไร

                “ ไอ้เด็กเปรต มึงอย่ามากวนตีน ” ผมตีสีหน้าเหี้ยม “ กูมีสปาต้าน่ะเว้ย เดี๋ยวเสียบ ”

                คนใต้ร่างแกะมือผมออกจากปากแล้วพูดเสียงหน่าย “ กล้าฆ่าผัวตัวเองก็ลองครับ ”

                “ ไอ้ฝุ่น! ผมกระชากเสียงโหด ปิดปากมันอีกรอบ ส่งสายตาเป็นเชิงด่า ที่แม่งเล่นไม่ดูสถานที่ เกิดพี่น้องกูได้ยินเข้าจะทำไง!

                มันก็งัดมือผมออกอีกรอบ “ นึกว่าจะลืมชื่อผัวไปแล้ว ”

                “ มึงลืมกู! ” จ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง ไอ้ฝุ่นทำหน้างงเป็นหมาเมายากลับมา

                มันไม่รู้จะตอบยังไงเลยยกมือขึ้นมาลูบแก้มสากของผมแทน “ ลืมตอนไหน? ”

                “ เมื่อวานอย่าคิดว่ากูไม่เห็น!

                ไต้ฝุ่นนิ่งไปเพราะกำลังใช้ความคิดก่อนจะร้องอ้อ “ กับฟรานอะนะ? ”

                “ เออ!

                “ เพื่อนปะพี่ ” มุมปากเด็กมันยกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่มันจะค่อยๆชันตัวลุขึ้นนั่ง พาให้มเกือบหงายหลังเพราะนั่งทับมันอยู่ มันก็แรงดีจับผมแล้วยกๆวางๆ สุดท้ายก็นั่งคุกเข่าคร่อมตักมันอย่างที่มันชอบ เอามือคล้องเอวผมเหมือนทุกครั้งที่ทะเลาะกันด้วยเรื่องงี่เง่า

                “ แล้วทำไมต้องป้อนวะ ”

                เดินกลับมาจากอาบน้ำก็เห็นฉากเด็ดที่ไอ้คนตรงหน้าป้อนบาร์บีคิวให้ไอ้เด็กหน้าเอ๋อๆเพื่อนไอ้เหี้ยวินพอดิบพอดี คิดแล้วก็ขอชกอีกรอบ

                ปั้ก!!

                “ ก็แค่เพื่อน ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว ” มันอธิบายง่ายๆเหมือนทุกครั้ง

                ปั้ก!!

                ชกลงที่ไหล่ด้วยความหมั่นไส้

                “ ทีพี่ยังไปกอดคอเฮฮากับพวกพี่กล ผมยังไม่ว่าอะไรเลย ”

                ชะงักหมัด  “ ก็เพื่อนปะวะ ”

                “ ก็เหมือนกับผมมั้ยละครับ ” จบด้วยการดึงแก้มผมแรงๆ

                ผมฮึดฮัดเพราะเถียงไม่ออก สุดท้ายก็หยุดอาการโมโหไม่ทราบสาเหตุลง... เบือนหน้าไปอีกทางแล้วปรับอารมณ์เข้าสู่ปกติ

                ต้องรีบไป ก่อนที่จะมีคนสงสัย...

ลุกขึ้นจากตัวมันแล้วเดินออกจากเต็นท์แล้วก็ทิ้งท้ายไว้ด้วยเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวใครจะได้ยิน...


                “ จบทริปนี้ กูจะกลับไปคิดบัญชีที่ คอนโด


                “ ครับเมีย :)  


                ผมไม่ได้หันไปมองก่อนจะปิดเต็นท์ลง และ...


                “ เฮ้ย!!! ไอ้ห่าวิน มึงทำอะไรน้องน้อยกู!! มึงปล่อยยยยยยยย!!!

 

                กลับเข้าสู่โหมดพี่ลมวิดวะคนโหดโคตรหวงน้องตามเดิม

                 

 







เดินทางไปที่เต็นท์ต่อไป... และใครบางคนได้รับพื้นที่ด้วยควาสะลึมสะลือ...



 

                รู้สึกเย็นวาบที่หน้าขาต้นขาพิกล...

                ผมส่งเสียงร้องครางออกมาเบาๆพร้อมความปวดหัวจี๊ดเหมือนเข็มฉีดยานับล้านกำลังปักๆๆๆลงบนหัว ทิ่มแทงผ่านผิวหนังชั้นนอกเข้ามายังเนื้อมายังเซลล์เส้นประสาทประมวลผลถึงความเจ็บแสบและพิษของแอลกอฮอล์ได้อย่างดี เมื่อคืนนั่งซัดเบียร์กับไอ้ลม แม่งโคตรอ่อนเลยไอ้เหี้ย วิดวะจริงเหรอมึง ไม่กี่กระป๋องก็ร่วง ผมนี่...ร่วงตั้งแต่สองอึกแรก ไม่อยากจะคุย แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอห้อยคอจำต้องยอมซัดไปพอๆกับมันกว่าห้ากระป๋อง

                ผมเป็นนักศึกษาแพทย์นะคุณ ต้องรู้ผลเสียของเหล้าเบียร์เป็นอย่างดี ผมมักห้ามอุ่นกินเพราะมันไม่ดีต่อสุขภาพ แล้วคุณคิดว่าห้ามได้มั้ยล่ะ แน่นอนว่า น้องมันไม่เปิดโอกาสให้ผมพูดสักครั้งเลย ถีบหัวส่งออกมาตลอด พูดแล้วโคตรชีช้ำ ส่วนไอ้ลมกับไอ้ชั่วไฟ ปล่อยให้มันแดกๆเข้าไปจะได้ตายไวๆแล้วอุ่นจะได้เป็นของผมคนเดียว จะว่าไปเมื่อคืนน่าจะมอมไอ้เห้วินจริงๆ แล้วฆ่าหมกป่า ก็ไม่น่าจะมีใครรู้

                ภาพสุดท้ายที่เห็นเมื่อคืนคือไอ้วินหิ้วปีกน้องผมไปทางเต็นท์ ถึงจะเมาเหมือนหมาแล้ว ความเป็นพี่ของผมมันสูงมาก จะพุ่งตัวไปหาแล้วแต่เงาดำๆกับหัวแดงๆของใครก็ไม่รู้เข้ามาชาร์ตตัวผมไว้ยุดยื้ออยู่ครู่ก่อนที่ผมจะโลกดับโลกมืดถามหา...เมาเละล้มพับคลานกลับที่นอนไม่ได้ อนาถสุด

                “ ปวดหัวชิบหาย ” ยกมือขึ้นตบแปะๆที่หน้าผาก ฝืนลืมตาขึ้นสู้แสงอ่อนๆที่ทะลุสาดเข้ามา ผมขยับหมุนคอเล็กน้อยไล่ความเมื่อยก่อนจะชันตัวลุกขึ้น แต่ว่ามันลุกไม่ขึ้นนี่สิ

                ผมมองแขนขาที่พันตัวผมแน่นโดยมีผ้าห่มห่อตัวผมไว้ ถอนหายใจเฮือกแล้วพูดเสียงหงุดหงิด

                “ เชี่ยไฟ มึงลุกออกไปเดี๋ยว หนัก!

                “ ง่วงงงงง ” เสียงอ่อนเสียงอ่อยพาให้หยุดความหงุดหงิดลง ไอ้ไฟมันทำเสียงแบบนี้เป็นด้วยเหรอวะ

                แรงรัดตัวผมยิ่งมากขึ้นไปอีกเริ่มจะอึดอัดแล้วไง “ ไอ้ไฟ มึงอย่ามาบ้า กูไม่ใช่เมียมึงสัด! ตื่น!

                “ งื้อ ” เสียงครางส่งมาด้วยความไม่พอใจที่รบกวนการนอน มันปล่อยแล้วทะลึ่งตัวขึ้นมานั่งปั่นขยี้ตาเหมือนเด็ก แล้วพูดใส่หน้าผมเสียงดัง “ เมียอะไร มึงเป็นเมียใครห่ะ มึงต้องเป็นผัวกูคนเดียว!!

                ตะคอกเสร็จก็หน้ามุ่ยล้มตัวนอนต่อปล่อยให้ผมมองตื่นๆ ทะลึ่งตัวลุกขึ้นนั่งชี้หน้าคนที่จะเข้านิทราอีกรอบ

                “ ไอ้พี่ปาย!!!

                มันหลับตาแล้วพยักหน้ารับ “ อื้อ ปายคนน่าลั๊คเฟ่อร์เองค่ะ อรุณสวัสดิ์นะคะ แต่ปายคนน่าเลิฟขอนอนก่อนนะ จุ๊บๆ ม๊วบๆ ”

“ น่าถีบสิว่ะ!! ” ผมคว้าคอเสื้อมันติดมือมาแล้วเขย่าแหลก “ มึงมานอนเต็นท์กูได้ไง!!

“ อย่ากระชากเสื้อ เดี๋ยวพัง ” คนตรงหน้าเปิดเปลือกตาขึ้นแค่ครึ่งเดียวมันดูหน้าง่วงสุดเหมือนไม่ได้นอน “ นอนก่อนได้มั้ยดินดิน เค้าง่วง ”

“ ไม่ต้องนอน! ” อยู่กับไอ้บ้านี่มันต้องไม่อยู่เฉยแน่ๆ จ้องจะจับผมเป็นผัวมันให้ได้ 

“ กูเพลียนะเว้ย ” เสียงอ้อน แต่กูไม่เห็นใจ! สาบานว่านี่เป็นว่าที่หมอ มีน้ำใจเหลือเกิน ผมเขย่าตัวไอ้พี่ปายที่อยู่ในชุดเหวอะไรอีกก็ไม่รู้ รู้ว่ามันไม่เป็นผู้เป็นคนก็พอ

หัวคนโดนเขย่าสั่นไปตามแรงเขย่าจนสุดท้ายมันคงสุดจะทนกับอาการบ้าของผมเลยว๊ากใส่ “ ไอ้ผัวเวร!! มึงทรมานกูทั้งคืน ขอกูนอนสิบนาทีนี่มันจะตายรึไง!!

ว๊ากไม่พอแรงส่งจากฝ่ามือเล็กฟาดเปรี้ยงเข้ากลางกะโหลกหนาๆของผม

“ ห่ะ ทรมาน ทรมานไร ” เป็นเอ๋อสิครับ ตอนแรกจะโวยที่โดนกระทำแต่ประโยคชวนน่าคิดทำให้ลืมเจ็บ

ไอ้พี่ปายหัวแดงนั่งปิดปากหาว “ ดูสารรูปตัวเองหน่อย ”

ก็ปกติ...ดี... ซะที่ไหนกันเล่า!!

“ เสื้อผ้ากูไปไหน!! ” หน้าซีดยิ่งกว่าโดนอุ่นด่าว่าเกลียด ทำไมตัวกูถึงเหลือแค่กางเกงใน ทำมายยยยยยยยย ตวัดตามองดูคนที่น่าจะรู้เรื่อง มันก็งัวเงียทิ้งตัวนอนด้วยความเหนื่อยไป “ ไอ้พี่! มึงทำอะไรกู!!

“ ก็...งื้อ ” มันมุดหน้าเข้ากับผ้าห่ม “ เค้าง่วงอ่ะดิน ขอนอนก่อนได้มั้ย  เดี๋ยวตื่นมาตอบ ”

“ ไม่ได้!! มึงอย่าเพิ่งมาเล่นตัว!

ไอ้พี่ปายมันยกหัวที่แทบจะทิ่มพื้นขึ้นมาแล้วจ้องหน้าผมแบบแมวกำลังอ้อนเจ้าของ “ อย่าใจร้ายกับเค้าได้มั้ยคะ เมื่อคืนเหนื๊อยเหนื่อย กว่าจะแบกมึงมาถึง กว่าจะจับมึงถอดเสื้อ แล้วก็...หาว ” ยังไม่ทันจบก็หาวแล้วก็ขยี้ตาเหมือนเด็ก

มึงคิดว่าน่ารักมากมั้ยที่ทำเนี้ย

ถ้าเป็นคนอื่นผมจะบอกว่าน่ารัก แต่เพราะเป็นมัน! ไอ้ตัววุ่นวายไอ้ตัวปัญหา มีแต่ความน่าเตะ

“ เลิกปัญญาอ่อนสักครู่ ก่อนที่มึงจะเป็นอาจารย์ใหญ่ ” ว่าเสียงเหี้ยม หันตัวไปคุ้ยกระเป๋าตัวเองหาเสื้อผ้าใส่ด่วน อยู่สภาพนี้แล้วมันเย็นๆหวิวๆ “ พี่ทำอะไรผม!

“ แหม ดินดินก็ แค่นี้จำไม่ได้ ” เสียงเล็กเสียงน้อยกวนประสาท ดูมันจะสร่างง่วงไปถึงครึ่งแล้วถึงได้มาทำเสียงน่ากระทืบพลางยิ้มกวนอารมณ์(โมโห) “ ก็ ก็แบบ ผัวเมา เมียจะทำอะไรได้ละคะ ก็... ”

“ มึงปล้ำกูใช่มั้ย!!

ไม่ปล่อยให้ไอ้พี่มันได้พูดอะไรต่อ ผมกระโจนใส่ไอ้พี่ปายแล้วบีบคอมันแน่น

“ เฮ้ยๆ แค่ก! จะฆ่าเมียตัวเองรึไงวะ! ” สีหน้าตื่นตระหนก มือตบจิกข่วนมือผมที่กำคอมันแน่น “ ฟะ ฟังกูก๊อนน ”

หน้ามืดแล้วนาทีนี้ “ มึงทำอะไรกู!!

“ อย่าทับท้อง แค่ก! เดี๋ยวลูกตาย!

ผมทำหน้าละเหี่ยใจทันที นาทีจะตายมันยังบ้าไม่เลิก กูล่ะปวดเศียร ไอ้ผมก็ไม่ทับท้องมันต่อ บ้าจี้ตามมันอีก

“ มึงก็บอกกูมาสิว่ะ! มึงถอดเสื้อผ้ากูทำไม! ” อย่าบอกนะว่ามันจับลูบคลำตัวผมไปเรียบร้อยแล้ว

“ โอ๊ย ปล่อยคอกูก่อนสิว่ะ!! หะ หายใจไม่ออก!

“ ไม่ปล่อย!!

“ ได้!! ” ไอ้พี่ปายตะคอกกลับแล้วใช้เข่ากระแทกเต็มๆ....

“ อ๊ากกกกกกกกกกกก!!

น้องชายหมอดิน...เต็มๆ

ตาเหลือกกับความจุกและเจ็บที่อัดแน่นใส่น้องชายกล่องดวงใจที่รัก ทำให้ผมต้องปล่อยมือจากไอ้คนหัวสีเพลิงแล้วมานั่งกุมน้องรักไว้มั่น... โอ๊ย เจ็บ เจ็บชิบหาย

“ ไม่ต้องมาโมโหเลยผัว ดูดิ๊ คอกูเป็นรอยหมด ” ไอ้คนสันดานเสียนั่งลูบคอตัวเองด้วยสีหน้าเซ็งสุดๆ ก่อนจะเทสายตาลงต่ำมองกลางกายผม “ น้องชายสบายดีนะ หึ ”

“ ถ้ากูลุกไปได้ อึก กูจะกระทืบมึง! ” กัดฟันฝืนความเจ็บจนน้ำตาเล็ดขู่มัน ถ้ามันไม่อยู่ผมจะถอดกางเกงเช็คสภาพน้องชายตัวเองเดี๋ยวนี้แหละ

ลอยหน้าลอยตาเสี่ยงมือเสี่ยงสปาต้า “ เอะอะก็จะกระทืบจะต่อย นี่เมียนะไม่ใช่กระสอบทราย ”

“ กูไม่มีเมีย...อึก ”

ทำหน้าเจ้าเล่ห์อีกแล้วพาให้ขนแขนสแตนอัพมาก “ แหมๆ ปากแข็งจริงๆนะ ทีเมื่อคืน อ๊า ปาย อืม ปาย ดี ดี ”

“ กูไม่เชื่อ มึงอย่ามโนสร้างเรื่อง!!

อยู่กับไอ้พี่มันมาหลายวันรู้ซึ้งถึงความมโนเกินเพศจริงๆ ผมว่าไอ้เพื่อนนักศึกษาแพทย์หญิงชั้นปีผมยังไม่มโนเพ้อเก่งเท่ามันเลย พอผมรู้ทัน มันก็เบ้ปากเจ็บใจทันทีแล้วคลี่ยิ้มใหม่

“ โห สมแล้วที่เป็นผัวกู รู้ทันกูด้วย ” ทำหน้าซื่อตบมือแปะๆ

“ มึงหยุดเล่นแล้วมาคุยกันดีๆ ” สูดหายใจลึกๆ ใจเย็นไอ้ดิน “ พี่ทำอะไรผม ”

“ คุยกันดีๆแต่แรกกูก็ยอมบอกแล้ว ” สีหน้าคนตรงข้ามดูพอใจอยู่ไม่น้อย “ พูดกับกูดีๆ กูก็ตอบดีๆ อย่ามาใช้กำลัง กูไม่ชอบ อย่าตะคอก ไม่ชอบ ”

“ เออๆ ” วินาทีนี้มึงเป็นต่อน่ะไอ้สัด

“ เมื่อคืนมึงเมา แล้วก็อ้วก ” ไอ้พี่ปายว่างั้นแล้วก็ขยับมาใกล้ผม มึงจะขยับมาทำไม!! “ กูก็เลยเช็ดตัวให้แล้วก็จะเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่พอใส่ให้ มึงก็ถอด ”

อารมณ์พายุร้ายหยุดลงกะทันหัน

“ จริงเหรอ...ครับ ”  สุภาพขึ้นทันทีผมเป็นอีกคนที่อารมณ์แปรเปลี่ยนไวพอๆกับอุ่น ผมเป็นประเภทที่ใจอ่อนง่ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แล้วพอรู้ว่าไอ้พี่บ้าๆนี่มันดูแลผมก็ เออ แอบรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ไปทำร้ายมัน คือจะมันใจร้ายมันก็ปล่อยให้ผมนอนจมอ้วกตัวเองไป

“ จะหลอกทำไมเล่า ” มันยิ้มกว้างสดใส “ ถึงกูจะบ้าๆบอๆ แต่ก็ดูแลมึงได้นะดิน ”

“ อย่ามาพูดอะไรเลี่ยนๆได้มั้ยครับ ” รู้สึกจักจี้ในอก “ ถอยไปหน่อย ”

ไอ้พี่มันหัวเราะอย่างชอบใจอะไรสักอย่างเลื่อนมือมาบีบแก้มผม “ เพราะมึงเป็นแบบนี้ไง กูถึงชอบ ” ฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม “ เหมาะจะเป็นพ่อของลูกกูจริงๆ สุภาพและแสนดี ”

แอบชะงักกับคำว่าแสนดี ไอ้คนที่ผมอยากจะให้รู้อย่างอุ่นว่าผมเป็นพี่ชายที่แสนดีแค่ไหนกลับไม่สน แต่กับไอ้คนที่รู้จักกันมา...อาทิตย์กว่าๆกลับพูดคำนี้ออกมาอย่างง่ายดาย

ผมถอนหายใจปัดความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลทิ้งแล้วจะขยับตัวออกห่างจากอีกคน แต่ไอ้คนตรงหน้ามันหน้าด้านสุดรั้งแขนผมไว้แล้วยื่นหน้ามาแทบจะชนหน้าผม

“ทำไม กลากเกลื้อนขึ้นหน้าเหรอครับ ”

“ ดินอ่า! ” มันจิ๊ปากเหมือนโดนขัดใจ “ รางวัลอ่ะ รางวัล!

“ ไม่มีครับ และกรุณาถอยไปครับ ” กูจะไปเช็คสภาพการทำงานของน้องชายกูครับ มือยังคงกุมเป้าเตรียมจะออกจากเต็นท์ และผมก็ประเมินไอ้พี่ปายต่ำจริงๆว่ามันจะปล่อยไปง่ายๆ

“ จะไปไหน ”

“ พี่ทำอะไรกับน้องชายผมไว้ล่ะ ” พูดไปมันจะได้ปล่อยให้ผมไปตรวจอาการน้องรัก

“ โอ๊ะ จริงสิ ” มันเหมือนเพิ่งนึกได้รีบพุ่งมาจับขาผมแล้วแยกออกก้มหน้ามาจ้องกลางเป้าผม เหวอสิครับพี่น้อง ผมทำอะไรไม่ถูกแอบรู้สึกถึงความรร้อนที่ทาไปทั่วหน้า “ เจ็บมากเปล่าอ่ะดินดิน ”

กระแอมไอเรียกสติกับท่าทางอันตรายและหวาดเสียว “ ลองมาเป็นผมมั้ยล่ะ แล้วพี่ก็เอาหน้าออกไปได้แล้ว!

หดขาเตรียมจะหนีแต่หัดมาอีกทีก็แทบกรี๊ดเพราะมือขาวเริ่มจะซุกซนอยู่แถวขอบกางเกงและไหนจะรอยยิ้มหื่นๆอีก...

“ มึงจะทำอะไร!!! ” ความสุภาพไป ความเถื่อนก็มา

“ ตกใจอะไร ”

“ ตกใจมึงไง!!

มันไม่ฟัง “ เป็นผัวเมียกันเรื่องแบบนี้ไม่ต้องอายหรอก ”

“ ไอ้พี่ปาย มึงหยุด!

“ ไหนๆ มาให้ตรวจหน่อยสิ ดินดินน้อยยังใช้การได้รึเปล่า J


...!!!

 






มาเต็นท์ต่อไปกันดีกว่า...

 



                นุ่มนิ่ม...

                ความรู้สึกตลอดทั้งคืน ไหนจะกลิ่นอ่อนของแป้งเด็กที่ผมไม่คุ้นเคยเท่าไหร่แต่มันก็ดีกว่ากลิ่นฟุ้งๆของน้ำหอมฉุนๆแล้วกัน ทุกส่วนที่แตะโดนเหมือนจะนุ่มนิ่มไปทั้งหมด นี่ผมกลับมานอนเตียงที่บ้านกำลังนอนกอดหมอนข้างอยู่งั้นเหรอ แต่จากสัมผัสแล้วน่าจะเป็นคนมากกว่า...

                รู้สึกถึงแรงดิ้นเล็กน้อยเหมือนจะขยับออกห่างแต่ผมไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นดึงรั้งร่างหอมๆและนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขน หรือจะเป็นคนคนนั้น ที่แค่มองก็ให้ความรู้สึกนุ่มนิ่มไปทั้งหัวใจ ถ้านี่เป็นฝัน ไหนๆก็ขอละเมอเพ้อถึงคนคนนั้นหน่อยแล้วกัน...

                สูดดมกลิ่นหอมเข้าปอดให้มากที่สุดแล้วคลี่ยิ้มราวกับคนบ้า แต่นี่มันในความฝันของผม ผมจะทำอะไรก็ได้!

                มือลูบไปเรื่อยเพื่อหาใบหน้าแล้วก็เจอ ผมยิ้มก่อนจะโน้มหน้าไปจูบแก้มนิ่มเบาๆ แล้วไล่พรมมาหยุดที่ปาก อีกนิดเดียวก็จะได้จูบกับคนในฝันแล้วแท้ๆ...

                เปรี้ยง!!

                ดาวหลายดวงกระแทกเข้าเต็มเบ้าตา ทีนี้ละตื่นเต็มตาเลยครับคุณ สะบัดหัวไปมาให้หายมึนก่อนจะถลึงตามองคนที่บังอาจปลุกจากฝันหวานๆ

                “ ห่าลม มึงต่อยกูเหรอ!! ” กุมเบ้าตาแล้วด่าพี่คนโตของบ้านที่แม่งผมโคตรเกลียดเพราะอะไรๆมันก็เอาหน้ากับพี่อุ่นตลอด ไหนจะไอ้เชี่ยดินอีกตัวที่โคตรจะประคบประหงมกันท่าผมไม่ให้เข้าใกล้พี่อุ่นตลอด พวกมันรู้ไงว่าพี่อุ่นรักผมมากกว่า มันเลยอิจฉา!!

                เสียงว๊ากกลับมาช่างไม่เหมือนไอ้ลม “ หน้ากูเหมือนพี่มึงเหรอ ไอ้บ้า!

                ไหนขอมองชัดๆอีกทียังไม่สร้างง่วงดี “ ไอ้หมาเตี้ย!!

                น้องไอ้เห้ไอ้เวรไอ้ตะไลไอดุ๊กดุ๋ยไอ้วินนี่เอง!!

“ ใครเตี้ย!! ” เตี้ยแล้วยังไม่เจียมอีก

“ ช่างหัวเตี้ยไปก่อน ” ปัดประเด็นไม่สำคัญทิ้งไป “ มึงต่อยกู! กูจะฟ้อง!!

“ เอาซี้ กูก็จะฟ้อง! มึงทำอนาจารกู!!

“ มึงกล้าใช้กฎหมายใส่กูเหรอ!

“ เออ!!

ผมขบฟันแน่นพยายามจะไม่ถือสาอะไรเพราะเริ่มจะไม่แน่ใจกับตัวเองว่าไม่ได้ทำอะไรมัน ทำอนาจาร หรือกูไปทำจริงวะ แต่เมื่อกี้มันเป็นฝันไม่ใช่เหรอ

“ แล้วมึงมานอนข้างกูได้ไงเตี้ย หรือมึงพิศวาสกู ” เลี่ยงประเด็นใหม่เอาให้มันงง

ความมั่นใจนี่พกมาจากบ้านเต็มๆไม่มีขาดแต่มีเกิน ยักคิ้วไปสามจึกให้ไปหมาเตี้ยที่นั่งหน้าถมึนเหมือนโลกจะถล่มตรงหน้า

“ พิศวาสมึง กูยอมไปผสมพันธุ์กับลาดีกว่า ” อีกฝ่ายมองจิกเหยียดแล้วแสยะยิ้ม “ ใครกันแน่พิศวาส มึงสิ มึงหอมแก้มกู!!

ผมผงะ ...ไอ้ที่ทำในฝันคือความจริงเหรอ ไม่จริง! “ มึงเมาเบียร์ค้างเหรอ หน้าอย่างมึงใครจะไปจูบลง!

“ อ้อ หน้ามึงดีมากสินะ ” ประชดกัดเข้าให้ ผมยักไหล่ให้เป็นคำตอบ มันถอนหายใจ “ แต่กูจะไม่ถือสา และถือว่าทำบุญให้เหี้ย! ไปแล้วกัน ”

ไอ้หมาเตี้ย(ผมจำชื่อมันไม่ได้)มีสีหน้าขยะแขยงยกมือถูแก้มตัวเองอย่างแรงจนหนังแทบเปิด พอมันเห็นว่าผมมองอยู่มันก็เหลือบหางตามาเบ้ปาก

“ เกิดพิศวาสกูขึ้นมารึไง ” หลงตัวเองไปนะมึง “ โนๆ กูไม่ชอบ ให้ฟรีก็ไม่เอา ”

ผมนี่ขึ้นเลย อารมณ์ครับ “ หลงตัวเองไปเปล่า กูกำลังมองต่างหากว่ามึงจะออกไปจากเต็นท์กูได้ยัง ” ทำหน้ากวนตีนใส่

หมาเตี้ยเลิกคิ้วสูง “ มึงประสาทกลับเหรอ นี่เต็นท์กูครับ ”

“ เต็นท์กู มึงมองดูดีๆ เต็นท์กู!! ” ผมชี้ให้มันดูรอบๆ

“ งั้นชี้มา ว่ากระเป๋าไหนของมึง ” มันทำหน้าเหมือนถือไพ่เหนือกว่า ได้ เดี๋ยวมึงได้รู้เรื่อง ผมหันไปทางซ้ายที่จำได้ว่าผมเอากระเป๋าไปตรงนั้นซึ่งเป็นใบสีน้ำตาล...

แต่ไหงตอนนี้มันเป็นสีเขียวหว่า...

“ ไงครับ สรุปเต็นท์ใคร ” ขอเตะคนเตี้ยนี่ผิดกฎหมายข้อไหน คงไม่ใช่กฎหมายคนแต่เป็นกฏหมายคุ้มครองสัตว์สินะ

แต่เราเป็นชายชาติทหารเราต้องยอมรับ

“ เออ กูนอนผิดเต็นท์พอใจยัง ” น่าอับอายที่สุด

มันพยักหน้าอย่างพอใจแล้วไล่ตะเพิดผมทันที “ งั้นก็เชิญ! เดี๋ยวมึงเกิดบ้ากามขึ้นมาอีก อี๋ ” มันทำตัวสั่นแหยะปากมองผมด้วยความหยะแหยง นี่คนนะเว้ยไม่ใช่แมว ไม่ต้องมาเกลียดขนาดนั้น

“ กูก็เลือกนะ ไม่นิยมหมาเตี้ย ” ส่ายหน้ามองมันตั้งแต่หัวจรดเล็บขบ อี๋

“ กูเลือกเช่นกัน ไม่นิยมหมาไทย ” ทำหน้าทำตาน่าตบไม่พอซ้ำยังโบกมือไล่

“ มึงว่ากูเหรอ!! / มึงว่ากูเหรอ!!

“ เออไง โง่หรือควาย ด่าอยู่!! / เออไง โง่หรือควาย ด่าอยู่!!

ผมกับไอ้หมาเตี้ยชะงักแล้วถลึงตามองกัน

“ มึงจะพูดตามกูทำซากไร! / มึงจะพูดตามกูทำซากไร!

“ กูพูดก่อน! / กูพูดก่อน!

“ ไอ้สัด! / ไอ้สัด!

ผมกับไอ้เตี้ยยังคงจ้องหน้าจ้องตาราวกับว่าแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้วก็พูดขึ้นพร้อมกัน...

“ ต่อให้ทั้งโลกเหลือมึงคนเดียว / ต่อให้ทั้งโลกเหลือมึงคนเดียว ”

เงียบและจ้องหน้ากันใกล้ขึ้นจนหัวชนกัน...


“ กูก็ไม่เอา!! / กูก็ไม่เอา!!

 





 

ธาราส่งคำร้องยึดพื้นที่คืน

 

                “ อ้าว เฮีย หน้าไปโดนอะไรมาเหรอครับ ”

                ผมถอนสายตาจากโซเซี่ยลในมือไปสนใจต้นเสียง หัวเราะหึอย่างสะใจกับข้อความในประโยค เวียร์ทำหน้าสงสัยถามไปพลางโยนข้าวของใส่บนรถเตรียมจะปั่นจักรยานกันต่อ

                ไอ้วินหันมาแยกเขี้ยวใส่ผมเพราะได้ยินเสียงผมหัวเราะ...

                “ โดนเมียตบมาเหรอ ” ช่างเป้นน้องที่โคตรกลั่นแกล้งพี่ชายเลยจริงๆ

                คนโดนถามบ่นพึมพำ “ ถ้าแผลบนหน้าได้มาเพราะมือไอ้อุ่นก็คงดี ”

                “ ว่าไงนะ ”

                “ ด่ามึงไงไอ้น้องขี้เสือก!! ” เตะไปทางจักรยานของน้องมัน “ ไปเช็ครถไป๊!!

                ไล่น้องไปด้วยสภาพอารมณ์ยังฮึดฮัดไม่เลิก ผมผิวปากอย่างอารมณ์ดีเหลือเกิน คิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาแล้วขำขันจริงๆ รู้สึกดีเวลาเห็นไอ้วินมันเจ็บตัวจริงๆ นี่กูมีความผิดปกติทางสมองใช่มั้ย

                “ มึงก็เลิกขำได้แหละเมีย ”

                “ คนเขาอารมณ์ดี ก็ต้องหัวเราะปะวะ ” พาลกูอีก ไอ้ห่า กูทำอะไรผิด ยืนเฉยๆด้วยซ้ำ

                มันหน้าตึง “ ไม่ต้องมาล้อกูเลยนะมึง ”

                “ มึงโง่เอง วิ่งชนต้นไม้เองปะ ” ยักไหล่แล้วหลุดขำพรืด ตอนที่ผมวิ่งจะไล่เตะไอ้วินเวอร์ชั่นหื่นหน้ามืด มันก็วิ่งหนีแล้วเสือกหันมาเยาะเย้ยว่าวิ่งไล่ไม่ทัน หันกลับไปก็ปัง ชนต้นไม้นอนสลบเหมือดเลยทีนี้

                “ มึงอย่าพลาดบ้างแล้วกัน ” คาดโทษไว้อย่างเคืองๆแล้วก้มหน้าก้มตาเช็คสภาพล้อรถเผื่อมีมือดีๆมาแอบเล่นตุกติกกับรถ มือดีก็ไม่พ้นมือหมาแถวนี้หรอก “ เดี๋ยวปั๊ดเอาไอ้ลูกหมาไปคืนเลย ”

                “ มึงว่าไงนะ ”

                “ บอกว่า จู่ๆวันนี้ท้องฟ้าก็ดูครึ้มๆเหมือนแดดจะไม่แรงเท่าไหร่ เมียน่าจะปั่นสบายไม่เหนื่อยมากอ่ะจ๊ะ ”

                รางวัลตอแหลอยู่ไหน เอามาฟาดหัวมันดิ๊...

                ส่ายหน้าอย่างขี้เกียจจะทะเลาะตบตีฝีปากด้วย ปากผมยังเจ็บอยู่...เจ็บเพราะไอ้เหี้ยแถวนี้มันกัดเคี้ยวจะแดกปากผมเข้าไปไงเมื่อเช้า คิดถึงมันแล้วยังรู้สึกถึงสัมผัสที่ติดอยู่ไม่สร่าง... เม้มปากแล้วเมินความร้อนจุดเล็กๆในอกมาสนใจรอบตัว ตอนนี้พวกผมกำลังเช็คสภาพรถจักรยานให้เรียบร้อยพร้อมปั่นเพราะเริ่มสายแล้วเดี๋ยวจะปั่นกันไม่ถึงไหน ไอ้ผมก็อยากจะถึงเพชรบูรณ์ไวๆคันไม้คันมืออยากจะไปวาดภาพจะแย่แล้ว...

                มองหาคนที่พึ่งพาได้ให้นำทาง...

                “ ดินดินนน โกรธอะไรเค้าอ่า คุยกับเค้าหน่อยยยย ”

                ไอ้พี่ปายนี่ตัดทิ้ง!!

                “ โอ๊ย สัญญาณโทรศัพท์อยู่ไหนนนน เมียกูจะเผาลูกกูทิ้งหมดแล้วววว ”

                ไอ้พี่ไทม์...มึงหลงตั้งแต่ในกรุงเทพ มึงไม่ต้องนำแล้ว!

                ความหวังคงเป็น...

                ผมผละออกจากจักรยานตัวเองแล้วเดินไปหาคนที่ยืนเป็นเอกเทศโดดเดี่ยวถือโทรศัพท์พิงต้นไม้เป็นพระเอกมิวสิควิดีโอที่โคตรหล่อ อันนี้ยอมรับจริงๆ ว่ามันหล่อ และหล่อมาก ไอ้วินไอ้ดินนี่แพ้หลุดลุ่ย ไม่แปลกใจว่าทำไมมันถึงได้ตำแหน่งเดือนมหาลัยมาครอง ใครได้เป็นแฟนน่าจะฟินตลอดชาติ น่าอิจฉาจริงๆ

                “ ไต้ฝุ่น ” จริงๆก็อยากเรียกมันพี่แต่มันชินกับเรียกวินไปแล้วเลยเพลินที่จะเรียกเพื่อนๆมันห้วนๆไปด้วย ช่างเถอะ มารยาทกูสะกดไม่เป็น

                มันเงยหน้าขึ้นมาเลิกคิ้วใส่งงๆ ก่อนมันจะหันไปอีกทาง ซึ่งผมก็หันไปตามพบกับไอ้ลมที่จ้องเขม็งมา เสมองไปไกลอีกหน่อยก็เห็นไอ้ไฟยืนบิดไข่ขยำขวดน้ำจ้องมา ไต้ฝุ่นมองแล้วแสยะยิ้มนิดๆก่อนจะหันมายิ้มให้ผม

                “ พี่น้องนายนี่ ขี้หวงเนอะ ”

                “ ไม่รู้ว่ามีอะไรให้หวง ” ครางรับไปอย่างช่วยไม่ได้แล้วลากกลับมาประเด็นเดิม “ นำทางได้มั้ย อยากถึงเพชรบูรณ์ไวๆ ”

                “ อืม ถ้าจะให้ถึงวันนี้คงต้องปั่นยันมืด แล้วนั่งรถต่ออีกหน่อยก็น่าจะถึง ” เป็นคนที่พึ่งพาได้จริงๆ ไต้ฝุ่นขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วจ้องหน้าผม

                มือใหญ่ยื่นมายังแก้มผมเบาๆ ผมตาโตผงะหลบมือทันที...

                “ แมลง ” เจ้าตัวว่าเบาๆ ยิ้มๆ ส่วนผมก็ข่มตาหลับกดความอายที่เผลอคิดไปนู่นว่ามันจะทำอะไร แต่คิดอีกที หล่อๆแบบนี้คงไม่สนใจผู้ชายแมนๆหรอก น่าจะเหมาะกับผู้หญิงหวานๆมากกว่า ผมไม่ทันได้พูดอะไร องครักษ์ก็เสด็จมาทันที

                “ มึงทำอะไรน้องกู!!

                เสียงประสานของไอ้ลมกับดินดังพร้อมกัน ไอ้ลมที่มาถึงตัวผมก่อนก็เข้ามากันผมออกให้ห่างแล้วกระชากคอเสื้อไต้ฝุ่นแทบปลิว ส่วนไอ้ดินมันมาแค่เสียง แต่ตัวยังคงติดแหง็กอยู่กับพี่ปาย

                “ อย่าเข้าใกล้น้องกู ถ้ายังไม่อยากโดนมีดเสียบ เข้าใจมั้ย ไอ้หน้าอ่อน! ” มาพร้อมรังสีดำมืดปกคลุม

                “ หวงเหรอ ” สายตาดูสนุกเหมือนจะยั่วโมโหคน

                “ หวงมาก!! ” ไอ้ลมตะโกนใส่เสียงเหี้ยมผลักอีกคนไปไกลแล้วเข้ามาโอ๋ผมต่อ “ อุ่นมันทำอะไรเรา บอกเฮียมา เจ้บตรงไหน มันทำอะไร บอกมา ”

                “ อย่าเว่อร์ลม ” ผมปัดๆมือไอ้พี่คนโตออก แล้วหันไปหาไต้ฝุ่น “ เดี๋ยวนำทางด้วยแล้วกัน ”

                “ ทำไมให้มันนำ! เฮียก็นำได้นะ อุ่นนนน อุ่นฟังเฮียก่อนนนน ” รอพญานาคเสด็จเหรอคุณ เดินหนีสิ

                “ น้องไม่คุยด้วย งั้นผมจะคุยเป็นเพื่อนก็ได้ ”

                “ คุยกับมึง กูไปคุยกับแมลงวันดีกว่า!

                ผมส่ายหน้าเอือมๆกับไอ้ลม ปากงี้นิสัยงี้ถึงได้โสดสนิทไม่มีใครแดกและมันก็ไม่ได้แดกใครเช่นกัน เลิกสนใจแล้วเดินกลับไปมายังจักรยานตัวเอง นั่งรอกันอีกไม่ถึงห้านาที ทุกคนก็พร้อมจะปั่น ยกเว้นไอ้ลูกกวางหน้าเอ๋อที่โดนลากไปขึ้นรถหนึ่งในแฝดงูไปแล้ว โง่จนไม่น่าให้อภัยจริงๆ ไอ้ผมก็ไม่ได้ใจบุญมาจากไหน แต่ไม่อยากมีปัญหากับไอ้วินทีหลัง

                เกิดมันนึกงอนเป็นตุ๊ดไม่อยู่ให้ผมจิกหัวใช้ แล้วจะทำไง

                “ ไอ้ฝุ่นมันทำอะไร ”

                ไอ้มันจะย้ายตำแหน่งจากผัวมาเป็นพี่อีกคนแล้วรึไงเนี่ย หน้าตาขึงขัง ถ้าจะทำให้โหดมึงช่วยละสายตาจากกล้องแล้วมองหน้ากูครับ

                บ้าจี้รายงานอีก “ ปัดแมลง ”

                สีหน้าขึงขังคลายลงแล้วสนใจกล้องต่อและเก็บไปสะพานหลังดีๆ... ผมส่ายหน้าแล้วรอให้ไต้ฝุ่นมันเป็นคนนำ แล้วก็เริ่มตาม แต่ปั่นตามได้สักพักไอ้ลมเริ่มแผลงฤทธิ์ขับมากันผมให้ห่างจากไต้ฝุ่น

                ให้เหตุผลว่า...เข้าใกล้มากแล้วจะติดเชื้อโรค เฮียห่วง

                ซ้ำยังหันมาด่าไอ้วินเป็นระยะอีกไม่ขาด... ถ้านับเป็นนาที คือ ด่าทุกยี่สิบวิได้ โคตรมีความสม่ำเสมอจริงๆ

                ขาสองปั่นไปเรื่อยๆจนเริ่มใกล้เวลาเที่ยงที่ต้องหาพลังงานมาเติม และด้วยโชคดีที่เลือกคนนำทางถูกพาให้ออกจากนครนายกได้สักที แล้วเข้ามายังสระบุรี เหลืออีกจังหวัดเดียวก็ถึงเพชรบูรณ์

                วันนี้อากาศไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่ ไม่คาดคิดว่าไอ้คำตอแหลแถสีข้างถลอกของไอ้วินจะได้ผล ไหนจะขาที่น่าจะล้ากลับเบาหวิว ทำให้นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนมีคนนวดขาให้... แถมเมื่อคืนยังพูดจาเลอะเทอะอีก ให้ตายสิว่ะ ทำไมต้องนึกถึงอีก!

                “ พูดกับกุมารเหรอเมีย ”

                “ เสือก ”

                “ แล้วด่าใครอ่ะ ”

                “ เสือก ”

                “ ด่าให้เค้าฟังได้นะ ”

                “ สาระแน ”

                “ เค้ายินดีเป็นผู้ฟังที่ดีเลยนะ!

                “ สาระแน ”

                วินแยกเยี้ยวคำรามเสียงโหด “ สองเสือกสองสาระแน กูควรพูดว่าไงเมีย ”

                ผมทำหน้าคิดๆแล้วหันไปยิ้ม “ ขอบคุณ ”

                “ ตลกล่ะ ”

                “ ขำดิ ”

                ดูเหมือนมันจะยอมแพ้เลิกต่อปากต่อคำกับผมในที่สุด หันกลับไปสนใจวิวข้างทางบ้านคนสามแยกสี่แยกหมาเดินผ่านยังมอง ผมหันไปหาคนนำทางแล้วปั่นขึ้นไปตีตื้นบอกมันว่าควรจะพักแล้วหาร้านกินข้าว

                ได้คำตอบมาเป็นอีกไม่กี่กิโลจะมีตลาดน้ำ ไปแวะพักหาอะไรกินที่นั่นก็ได้ ได้คุยแปป ไอ้ลมตัวเสือกก็มาแยกเขี้ยวเป็นหมาด่าไต้ฝุ่นกราด

                ไอ้ลมนี่มันหวงผมจนเป็นบ้าขนาดนี้เลยเหรอ...

                ไต้ฝุ่นก็ดูจะสนุกเหลือเกินกับการยั่วโมโหคนหวงน้องเนี่ย

                ผมไม่สนใจอยู่แล้วลดความเร็วในการปั่นลงให้ไปคู่กับไอ้วินตามเดิม หันไปขอน้ำจากมัน ขอดีๆแม่งไม่เคยได้ มุกสองสลึงก็มา

                “ น้ำใจ เราให้ เธอเอาไปแค่น้ำ แต่ต้องเอาใจเธอมาแลกนะ ”

                “ มีแต่ตีน เอามั้ย ”

                  มันก็รู้ว่าจะได้รับของสูงกลับไปก็ขยันจะเล่นจริงๆ หัวเราะสนุกแล้วโยนน้ำมาให้ สุดท้ายยึดมากินจนหมดขวดเรียกมุกสามสลึงมาได้อีก

                “ น้ำหมด แต่ใจอ่ะ ห้ามหมดนะ ”

                “ รถคันนั่นสวยดีนะ มึงอยากไปทัยทายมั้ย ”

                “ เฮ้ย นกอะไรวะ สวยจังเว้ย ”

                ...นั่นมัน แมวไอ้กรวด! ขอความเนียนหน่อย

                เอือมระอาใจกับมันจริงๆ ผมตั้งหน้าตั้งตาปั่นไปเรื่อยๆจนถึงตลาดน้ำ จักรยานเกินสิบถูกโยนทิ้งแทบจะทันที แต่ละคนวิ่งไปคนละทิศเพื่อหาของที่อยากกิน ดูท่าผมจะเป็นคนที่ช้าสุด จอดจักรยานตัวเองดีๆแล้วลงไปหาอะไรกิน มาถึงตลาดน้ำไม่ถึงนาทีไอ้ไผ่ไปนั่งจ้วงขนมจีนน้ำยาแกงป่าแล้ว หันไปอีกทางไอ้ไฟก็กำลังจ่ายเงินค่าข้าวที่พูนทะลักล้น ไอ้ลมกำลังยืนกินลูกชิ้นแต่สายตาหันซ้ายขวาหาของกินต่อ... มองหาคู่ประสาทเสียก็พบว่าไปอยู่คนละทิศ สงสัยจะหิวท้องไส้แห้งกันจริงๆ หมดแรงจะต่อล้อต่อเถียง

                หัวเราะเบาๆกับสภาพชายหล่อตัวท็อปของมหาลัย สาวที่ไหนเห็นคงส่ายหน้าไปตามๆกัน เดินไปตามทางมองหาขนมหนักๆกิน เพราะผมไม่ชอบกินข้าว อันนี้เป็นมาตั้งแต่ช่วงมัธยมปลายที่บ้าบออ่านหนังสือ วาดภาพ ติวเรียนติวสอบ กินข้าวไม่ตรงเวลาจนเผลอๆคือลืมกิน

                หยุดซื้อกุยช่ายสารพัดไส้เยอะแยะละลานตามาเหมือนจะแดกสิบคน หันไปซื้อลูกชิ้นไส้กรอกขนมอีกนิดหน่อยหลังจากนั้นค่อยตรงไปทางริมน้ำที่มันศาลาให้นั่ง ไม่ลืมคือซื้อน้ำติดมือมาด้วย...

                นั่งกินขนมชมบรรยากาศเงียบๆไปแล้วค่อนข้างจะรู้สึกดีสุดๆที่ไม่มีใครมากวน อารมณ์ศิลปินเริ่มมาเข้าสิง ควักโทรศัพท์มาถ่ายวิวดีๆสวยๆจะได้กลับไปวาด

                ถ่ายเสร็จจะเอาโทรศัพท์เก็บแต่ไหนๆแล้วก็ขอเช็คเรตติ้งสักหน่อย เปิดเน็ตความเร็วหอยทากเป็นลูคีเมียรอห้านาทีได้กว่าแจ้งเตือนที่ดังจะหยุดลง ผมว่าสองสามวันที่ผ่านมาก็ไม่ได้อัพอะไร แต่ทำไมมีไลค์มีคอมเม้นต์มีโพสหน้าวอลบานขนาดนี้ กดเข้าโปรไฟล์เพื่อดูรูป รูปล่าสุดเป็นรูปแอบถ่ายตอนผมกำลังปิ้งบาร์บีคิว

 

                Kornkavin : น้อง! ขอบาร์บีคิวไม้นึง ไม่มีเงินจ่าย ขอเอาหัวใจมัดจำไว้ก่อนได้มั้ย มัดจำแล้วเดี๋ยวจ่ายเต็มด้วยร่างกาย >O<

                7,589 likes amd 1,257 comments

               

                วินอุ่นFC : ขนาดนี้ ได้กันแล้วค่า!

                ตะหมูอ้วนกลม : โอ๊ยยยยย ทำไมธาราน่ารักแบบนี้!!

                กูหล่อครับ!!

                สาวิตีตะตี๊ตี่ตี๋ : พี่ธาราตอนมัดจุกน่าร้ากกกกกกก

                Honey G : พี่วินออกตัวแรงเว่อร์!

Jody Deer : พี่ซีไม่ต้องสนใจนะคะ ยังไงพี่ซีก็น่ารักกว่า! @ZEEzee V

QueenKim : เอิ่ม มารยาทน่ะมีมั้ย @Jody Deer

                Rika RIN : วินซีสิจริง!

PissyCo : วินอุ่นสิค่ะรออะไร อร๊ายยยยย

 

ผมชะงักการเคี้ยวขนมเปียกปูนแล้วมองชื่อที่ปรากฏขึ้นในคอมเม้นท์ ผมเหลือบตาขึ้นบนแล้วพบว่าไม่มีใครจึงกดปลายนิ้วลงไปที่เฟสคนคนหนึ่ง แค่โพสแรกกูก็อยากจะปาโทรศัพท์ลงแม่น้ำแล้ว

 

ZEEzee V : บางเรื่องรู้แค่ตัวเราก็พอ ไม่ต้องป่าวประกาศให้ใครรู้ แค่เรารู้ก็พอ *แนบรูปเผลอของเจ้าตัวที่กำลังมองไปที่ใครอีกคนแต่ถูกเบลอไว้*

6,249 likes and 859 comments

 

 

Jody Deer : ใช่มั้ยยย ตัวจริงอยู่เฉยๆ ก็คือตัวจริง! @kornkavin พี่วินนน อย่าทำน้องเสียใจสิค่ะ!

Rika RIN : นั่นมันรูปพี่วินใช่ปะ! เห็นรูปที่เบลอสะพายกล้อง!

 เเซนดี้ มีเเฟนเป็นเเซนต้า : วินซีค่า!

 

โอ้โห ยิ่งกว่าโคนันอีกมึง เบลอจนมองไม่ออกแล้ว คุณเธอมองออกได้ไงวะ

 

หมีพูอยากกินน้ำผึ้ง : เป็นกำลังใจให้นะคะ เจอพี่ซีที่พารากอนเมื่อวาน ดูไม่สดใสเลย

ZEEzee V : @หมีพูอยากกินน้ำผึ้ง เดินคนเดียวมันเหงานี่ครับ T^T

 

กลอกตามองบนจนตาดำจะเหลือกไปเหลือแต่ตาขาว อยากจะปาโทรศัพท์ลงน้ำจริงๆ แต่เสียดายซื้อมาแพง กูดูร้ายไปเลยสินะ... แล้วป่าวประกาศนี่ กูเหรอ?

กูลงเหรอ!

คิดแล้วโมโห โมโหแล้วต้องแดก...

ไล่บล็อกเฟสไปเกือบๆยี่สิบคนเพราะรำคาญ คอมเม้นต์แสนจะสร้างสรรค์เก็บไว้ทำไม ไว้ประดับบ้านประมูลมาเซราติรึไง เห็นแล้วรำคาญก็ลบๆไปก็จบ พอเสร็จแล้วจึงเก็บไปเดี๋ยวเผลอโยนทิ้ง ก้มหน้ากินแต่ละจังหวะการเคี้ยวกัดช่างดุเดือดเลือดพล่าน

ไม่น่าไปอ่านเลยจริงๆ เสียสุขภาพจิต

แชะ!

เสียงกล้องดังขึ้นเรียกสายตากรุ่นเคืองอยู่หันไปมอง พอเห็นดูว่าเป็นใครก็ยิ่งกระพือความโมโห ไอ้วินผู้มาไม่ถูกเวล่ำเวลาเป็นงงทันทีหลังจากลดกล้องมือถือลงแล้วเจอแววตาเหี้ยมของผม

“ เป็นอะไรครับเมีย โดนเด็กแถวนี้แย่งขนมเหรอ ”

กูสิบเก้า ไม่ใช่เก้าขวบ ห่า!

“ ไม่ตอบ เป็นอะไรเนี่ย ” มันขมวดคิ้วเข้าหากันเริ่มมีสีหน้าคิดวิเคราะห์ “ ปวดขา? ปวดท้อง? ”

มันเลิกท่าทางทะเล้นเดินเข้ามานั่งตรงข้ามเพื่อจะได้สังเกตท่าทางผมให้ชัดขึ้น ผมก็ยังคงเงียบและแดกต่อไป

“ กูทำอะไรผิดรึเปล่า ”

เสียงทุ้มถามด้วยความไม่แน่ใจสีหน้าเริ่มเครียดเหมือนกำลังคิดทบทวนหนัก เรื่องตอนเช้าตรู่นั้นก็เคลียร์เรียบร้อย มันก็รู้ว่าผมไม่ได้โกรธอะไร มันเลยต้องหาประเด็นใหม่มา แน่นอนให้สมองกลวงๆมันคิดชาตินี้ก็ไม่รู้

ผมเงียบไปอีกอึดใจก่อนจะตัดสินใจพูด

“ กูแค่...ร้อน ไม่ได้เป็นอะไร ”  

ยังไงมันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดอยู่แล้ว ผมไม่ควรไร้เหตุผลให้มันมาก จริงมั้ย?

“ แน่ใจ? ”

“ แดกเข้าไป พูดมาก รำคาญ ” โยนถุงลูกชิ้นเนื้อให้มัน แล้วตัวเองก็หาอย่างอื่นกิน ไอ้วินคลี่ยิ้มลึกลับเดาความรู้สึกไม่ได้ รับถุงลูกชิ้นไปแล้วก็กินไปยิ้มไปจนน่าโมโห

ผมปล่อยให้บรรยากาศเงียบคลุมเราสองคนไว้ ไม่ได้พูดอะไรแต่ก็ไม่ได้อึดอัด... เหมือนจะดี


Rrrrrrrrrrrr


โครงหน้าได้รูปเงยขึ้นไปหาต้นเสียงพบว่าเป็นของไอ้คนตรงข้าม มันที่กำลังเพลินกับธรรมชาติก็สะดุ้งหน่อยๆวางถุงลูกชิ้นของผมที่ตกเป็นของมันเป็นที่เรียบร้อยแล้วลงบนโต๊ะก่อนจะคลำหาโทรศัพท์มากดรับ

“ ฮัลโหล ” เงียบไปแปปก่อนจะร้องอ้อ “ ซีเหรอ ”


แกร๊บ


เสียงเหมือนไม้หัก... ก้มมองมือตัวเองพบว่าไม้ลูกชิ้นหักงอ ถอนหายใจแล้วโยนมันใส่ถุงหาไม้ใหม่มาใช้แทน

“ เมื่อไหร่กลับเหรอ อืม ไม่รู้เหมือนกัน ” ไอ้วินพูดไปพลางจะแดกลูกชิ้นผมต่อ... ตวัดตาเห็นพอดีเลยคว้าถุงกลับคืน ไม่ต้องแดก!

                ทำหน้าเป็นควายงงแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร สนใจคนในสายต่อ

                “ คิดถึงอะไร แหนะ จะขอของฝากอ่ะดี๊ ” กลั้วหัวเราะด้วยน้ำเสียงเอ็นดู “ เดี๋ยวกลับไปจะเอาขนมไปฝากแล้วกัน ”

                และก็กดวางไป เงยหน้ามาหาผมแล้วผงะตกใจ...ทำไม มีปัญหาอะไรกับหน้ากู

                “ เอามากินหน่อย ” เสียงอ้อนมาแต่ไกล ยื่นมือจะคว้าขนมผมไปกิน แต่ผมไวกว่ารวบทุกถุงไว้ในมือเดียวแล้วลุกขึ้นสร้างความงงมึนให้กับควายตัวหนึ่งได้เป็นอย่างดี

                “ ไม่ต้องแดก ”

                “ อะไรวะ ”

                “ คืนนี้กูจะนอนคนเดียว มึงไปตายไหนก็ไป ”

                “ เฮ้ย!

                “ ไม่ต้องมายุ่ง ไปไกลๆ!

                “ กูทำอะไรผิดวะ!

ไอ้วินทำหน้าเลิ่กลั่กหันซ้ายหันขวาพึมพำคุยคนเดียวด้วยความเกร็งเครียด

      


                ตอนแรกมึงก็ไม่ผิดหรอก  แต่ตอนนี้มึง....ผิด!!!

 

                 

 








*********************************

มาแล้วววววว

ไหนไหน ใครคู่ไหน

#ทีมวินอุ่น #ทีมดินปาย #ทีมฝุ่นลม #ทีมไฟเวียร์ #ทีมเเฝดงูกับลูกกวาง

เล่นกันในทวิตเตอร์ตามสบายนะคะ


เชื่อว่ามีคนเงิบกับพี่ลม!! ใครเงิบหงาย โชว์เเฮนด์ พลีสสสสสส

โชว์เเฮนด์เยอะ จะพิจารณาดำเนินการให้ไวขึ้น #จากสปีดทากจะมาเป็นสปีดเต่า


ตอนนี้มีคนบอกว่ายาวมาก! ปวดตามาก! (จริงเปล่า)


ยังไงก็ชอบไม่ชอบคอมเม้นติชมด้วยน่า จะได้เป็นกำลังใจ รีบมาไวๆ เย้!

1 คอมเม้นต์ = 1 กำลังใจดีๆ

อย่าลืมเฟบนิยายเรื่องนี้ไว้ด้วยน่าาาา

โหวตด้วย โหวต เเฮ่

ไปพูดคุย จิกหัวคนเขียนได้ที่...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 588 ครั้ง

215 ความคิดเห็น

  1. #10184 raknok (@raknok) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 04:19
    น้องขึ้หึงมากลุก
    #10184
    0
  2. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 21:28
    อุ่นหึงอ่ะดิ
    #10151
    0
  3. #10121 0966973565 (@0966973565) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 10:45

    &#128537;&#128513;&#128513;&#128513;&#128513;
    #10121
    0
  4. #10109 Piawriku_MN (@Piawriku_MN) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 21:01
    "หึง" พูดงี้จ่ะยัยอุ่น
    #10109
    0
  5. #10000 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 01:46
    #ไต้ฝุ่นลม
    #10000
    0
  6. #9976 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 15:39
    งื้อออยากอ่านเวียร์ไฟอ่ะ
    #9976
    0
  7. #9920 Rew_David (@Dahae_Rew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 17:11
    รู้สึกนิสัยอุ่นน่ารำคาญยังไม่รู้เหวี่ยงตลอดเวลางึด
    #9920
    0
  8. #9897 0915405263 (@0915405263) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:26
    อุ้ย..อุ่นหึงพี่วินอะ
    #9897
    0
  9. #9896 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 21:17
    เมียงอนแล้วง้อเลย
    #9896
    0
  10. #9882 Ann_fang (@Ann_fang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 11:50
    น้องอุ่นหึงแรงงงง
    #9882
    0
  11. #9867 ployly16 (@ployly16) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 13:23
    น้องอุ่น มีความหึงมากกกก
    #9867
    0
  12. #9859 893901PK (@893901PK) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 11:12
    เหมือนคนบ้า...หัวเราะคนเดียว5555555 อินจัดเหมือนไปปั่นจักยานด้วย
    #9859
    0
  13. #9855 BrotherMu (@BrotherMu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:22
    นุ้งอุ่นค่าาอาการแบบนี้เค้าเรียกว่างอลค่าา
    #9855
    0
  14. #9807 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 15:30
    ขอฝุ่นลม อีกโมเมนน่ะ น่ารัก
    #9807
    0
  15. #9794 AdiOzTHELF (@AdiOzTHELF) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 12:04
    ฝุ่นลมเค้ามาเงียบๆ แต่แซงทุกคู่ไปแล้วนะจ๊ะ
    #9794
    0
  16. #9763 Kanitta2003 (@Kanitta2003) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 15:47
    ฟรานกับแฝดรอลุ้นนน ไม่ชอบซี ลำไยย
    #9763
    0
  17. #9745 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 15:42
    ห.-บ สระอึ ง.งู = หึง สะกดแบบนี้นะจ๊ะน้องอุ่น
    #9745
    0
  18. #9721 joker555666 (@joker555666) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:01
    หึงจ๊าดดดด
    #9721
    0
  19. #9707 veesudakao (@veesudakao) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 23:01
    ตอนนี้คือฝุ่นลมเค้าเป็นผัวเมียกันแล้วใช่ปร่ะเขินนนนน
    อุ่นมีความหึงอร๊ากกกก ฟินค่ะ!!
    #9707
    0
  20. #9686 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 14:48
    มีคนหึงอ่ะแก!!!!
    #9686
    0
  21. #9656 passapron1312 (@passapron1312) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 20:49
    อุ้ยยย มีความหึงโหด หึงแล้วพาลน่ะค่ะคุณอุ่นน
    #9656
    0
  22. #9649 NatpreeyaPp (@NatpreeyaPp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 22:26
    เฮ้ยยย ฝุ่นรุกomg
    #9649
    0
  23. #9644 iPrsc_9889 (@iPrsc_9889) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 21:41
    อุ่นหึงแล้วววว 5555
    #9644
    0
  24. #9596 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 22:22
    แน๊ๆๆๆๆหึงๆ
    #9596
    0
  25. #9544 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:42
    คู่ฝุ่นลม เนียนเก่งงงงงงงงงง
    #9544
    0