[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 969,873 Views

  • 10,188 Comments

  • 30,006 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,314

    Overall
    969,873

ตอนที่ 19 : บทที่ 19 : แผนน่ารักใสใสสไตล์สามหมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 475 ครั้ง
    2 ต.ค. 59


นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ 19

ตอน แผนน่ารักใสใสสไตล์สามหมา

 


มองหน้าเหรอ อยากมีเรื่อง?

***************






                “ ปล่อยไปแบบนั้นดีเหรอ ”

                “ ... ”

                “ ขอเตะมันทีก่อนได้ปะ ”

                ไฟเอ่ยถามพี่คนโตที่ยืนจ้องเขม็งไปที่ไอ้วินตัวปัญหาใหญ่ที่พวกเขากำจัดทิ้งไม่ได้มาแปดปีเต็ม! ทั้งอึดถึกและทนเหลือเกิน มันกำลังเดินตีคู่ไปกับไข่ในหินของบ้าน สามหมาเห็นแล้วก็อยากจะวิ่งไปตะครุบหัวจริงๆ ถ้าไม่ติดว่ามีเรื่องสนุกรอให้จัดการอยู่ ไอ้วินไม่มีทางเชิดหน้าเดินคู่กับอุ่นได้หรอก

“ ไต้ฝุ่น ไปเรียนไป ” ลมยกมือขึ้นปรามน้องยังไม่ให้พูดอะไรแล้วดึงให้คนรักเดินออกมาท่ามกลางวงสารเลวครบสูตรของพวกเขา  “ อย่าพูดมาก ไปเรียน ”

ไต้ฝุ่นขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่แต่ก็พยักหน้าจำนนไม่วายเตือน “ อย่าทำเพื่อนผมแรงนักนะครับ ”

“ ช่วยไม่ได้ เพื่อนมึงดื้อด้านเองเหมือนมึงนั้นแหละ เลิกกับไอ้เหี้ยลมสักที!  ” ไฟสวนอย่างไม่สนใจ “ ไสหัวไปด้วยแล้ว กูเกลียดหน้ามึง มึงไม่เหมาะกับไอ้ลมสักนิด ”

ไต้ฝุ่นเกาหัวอย่างงง ไหงโดนเข้าตัวเอง “ ถ้าไม่มีใครเหมาะ ทำไมพวกคุณสี่คนไม่แต่งงานกันเองเลยล่ะครับ ” เอ่ยกวนประสาทไปทีก่อนจะเดินเร็วผละออกไป ไฟอ้าปากพะงาบอึ้งจะยกตีนไปประทับก็โดนลมดึงคอเสื้อไว้ได้ก่อน

น้องคนเล็กสะบัดคอเสื้อออกจากมือพี่แล้วส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอของขัดใจ มรสุมพัดผ่านไปก่อนวงสนทนาจะเริ่มเงียบอีกครั้ง...

“ อืม... ถ้าเอาไอ้วินลงโลง กูควรเอาไอ้ฝุ่นลงไปด้วย เพื่อนกันจะได้ไม่เหงา ” ดินพึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะหันไปถามความเห็นลม “ มึงว่าดีมั้ย ”

“ ไม่ดี! เลิกคิด!

“ ชิ ” ส่งเสียงเซ็งเบื่อหน่าย

“ แล้วเอาไงกับมันดี กูหมายถึงเหี้ยซี ” ลมถามเสียงเหี้ยมแววตาเล่นๆหายไปแทนที่ลูกเพลิงกองใหญ่ ประโยคยาวเหยียดคล้ายระบายความอัดอั้น “ กูซ้อมมันไปปีที่แล้วไม่คิดว่าจะยังเสนอหน้าอีก อุตส่าห์ถีบไอ้ซีไปให้เชี่ยวินได้ ก็นึกว่าจะหลุดพ้นแล้ว แต่.. ไอ้วินยังไม่เลิกชอบอุ่น ถ้าเลิกชอบไป แผนกูไม่พังแน่!!! ” มือใหญ่ยกขึ้นกุมขมับด้วยแรงกดดัน

แต่ประโยคที่ระบายออกมากลับสะกิดใจพี่น้องอีกสองคน...

“ มึงทำอะไร ” ไฟถามเสียงสูง หันไปมองหน้าดินที่เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงกดดัน “ กูไม่ได้ยุ่งตั้งแต่ขึ้นมาเรียน ไอ้ดินก็เรียนหนัก มีแต่มึงที่ว่างแล้วใง...ทำอะไร  

“ มึงทำอะไรไปโดยที่ไม่ปรึกษาพวกกูอีกแล้วสินะ ”

                ดินเอ่ยเสียงเย็นค่อยๆยกมือขึ้นถอดแว่นทรงเด็กเคร่งเรียนออกแล้วหักทิ้งใบหน้าหล่อเรียบนิ่งเดาอารมณ์ไม่ถูกแต่ก็ไม่ได้บ่งบอกว่าอยู่ในโหมดที่ดี “ ถนัดจริงนะมึงเรื่องปกปิดเนี้ย ”

                “ ก็กูไม่อยากให้มันยุ่งกับอุ่นนี่หว่า ” ลมตอบอ้อมแอ้มไม่เต็มแรงนัก “ เพื่อน้อง! เข้าใจ๋!

                “ เพื่อน้อง หรือตัวมึง? ”ดินกวาดตาจับผิดแล้วสวนนิ่มๆแต่ทุกคำแทงทะลุใจ “ ไม่ให้ห่าวินยุ่งกับอุ่นหรือมึงแค่ต้องการกันไอ้เด็กซีออกจากผัวมึงกันแน่ โยนตัวปัญหาไปเกาะไอ้วินแทน แล้วเสือกผิดแผนมันไปตามจีบอุ่นจนได้แล้วเป็นไงอีก ซีก็มารังควานอุ่นแทนมึง ”

                “ อ้าว มึงคิดว่ามันไม่คุ้มค่ารึไง มันไม่เข้าใกล้ไอ้ฝุ่น แล้วถ้าไอ้วินมันชอบซี มันก็จะได้เลิกยุ่งกับอุ่นไง!

                ไฟทำหน้างอ “ แล้วไอ้วินเลิกชอบพี่อุ่นยังล่ะ ”

                “ ยัง!! ” ตอบไปอย่างไม่เต็มใจ

                ดินสบถเสียงเหี้ยม “ แต่แม่งคนบ้าอะไรวะ รักมั่นจริงๆ แปดปีที่พวกกูขุดสารพัดวิธีมานี่ไร้ค่าไม่สะเทือนจิตใจบ้างรึไงวะ แค่เลิกชอบน้องกูนี่ยากมากรึไงวะ ”

                “ หรือมันจะชอบพี่อุ่นจริงๆวะเฮีย ” ไฟถามอย่างไม่แน่ใจ “ เราควรปล่อย... ”


                ผัวะ!


                “ อยู่กับไอ้เวียร์มากไปมั้ง สมองไปหมดแล้วโดนมันล้างมารึไง! ” ลมเอ่ยเสียงกร้าวกระชากคอเสื้อน้องเล็กที่ดูจะทำอะไรนอกลู่ไปนิด

                หนุ่มนิติกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายปัดมือพี่ออกอย่างรังเกียจ “ ถ้ากูโดนไอ้วินกระทืบกลับมา ใครจะช่วย ถามจริง ”

                “ ไม่ใช่กู ” ลม

                “ มีมือมีตีนมั้ย ช่วยตัวเองสิ ” ดิน

                ไฟแยกเขี้ยวใส่ “ รักกูทั้งนั้น ขอบคุณห่า!

                “ กูแค่ให้มึงไปวนเวียนใกล้ๆน้องมันปั่นประสาทพี่ ไม่ได้สั่งให้มึงไปข่มขืนน้องเขาเว้ย ” ลมส่ายหน้าเอือมๆ “ ไอ้วินไม่ทำอะไรหรอก มึงน้องอุ่น มันไม่ทำหรอก ”

                “ งั้นค่อย... ”

                ดินขัดหน้ายิ้มๆ “ แต่มึงอาจจะโดนอุ่นกระทืบแทน เพราะอุ่นชอบน้องไอ้วินมาก ”

                “ ขอบคุณทุกกำลังใจนะสัด!

                ไฟถึงกับกุมขมับแทบร้องไห้ นี่พี่น้องท้องเดียวกันแน่หรือ แลรักเขากันดีจริงๆ

                “ แต่จะว่าไป... กูก็คิดตื้นเอง คิดว่ามันจะเลิกชอบอุ่นแล้ว ” ลมอดไม่ได้ที่จะพูดเรื่องนี้อีกครั้ง

                ดินพยักหน้ารับนิดๆ “ ชอบถึงแปดปีขนาดนี้ ใครมันจะเชื่อได้วะ ” ท้ายประโยคเบาลง “ แต่แม่งมันก็ชอบน้องกูมาแปดปีจริงๆ ถ้าแม่รู้นะว่ามีคนหลงอุ่นมาเกือบสิบปีคงประเคนใส่พานให้แหงๆ พวกเรากลายเป็นหมาหัวเน่าแน่ๆ ”

                “ แล้วมึงจะบอกแม่ทำไมเล่า! ” ไฟแย้งเสียงดังส่ายหน้าไม่ยอม

ลมถอนหายใจเฮือกทิ้งตัวนั่งยองๆลงพื้น “ แม่รู้ก็ยังดีกว่าอุ่นรู้แล้วกัน ”

ประโยคต้องห้ามถูกเอ่ยขึ้นมาก่อนพี่คนโตจะโดนสี่มือของน้องยัดปาก

“ พูดอะไรดูบ้าง เผื่อมีคนได้ยินทำไง ควาย! ” ดินคำรามลอดไรฟันตามองรอบตัวอย่างระวัง “ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้หรอกน่า มึงจะเครียดทำไม ”

“ กูรู้ๆ มึงเผารูปวาดของพี่อุ่นไปสิบเจ็ดใบ ” ไฟยกมือขึ้นพูดหน้าตาย ก่อนจะได้ตีนคู่กลับไปเป็นรางวัล

“ โอ๊ย ทำอย่างกับพวกมึงไม่ทำ อย่ามาโบยให้กูคนเดียวสิว่ะ! ” ลมกระซิบเสียงหนักแล้วโบกมือ “ เลิกพูดเรื่องนี้ไอ้วินต่างหากเว้ย มันทำร้ายอุ่น... ”

                “ เฮียๆ มันไม่ได้ทำ มีแต่เราที่ทำ ” ไฟเอ่ยแย้งหน้านิ่ง “ ชั่วก็ยอมรับว่าชั่ว ชั่วแล้วโมเมว่าเขาชั่วนี่ดูสารเลวไปรับไม่ได้ ”

                “ มึงอยู่ฝ่ายไหนเนี่ยไอ้เหี้ย!! ” ลมตะคอกใส่จนเส้นเลือดบนหน้าปูด พวกเขาอุตส่าห์วางแผนซ้อนแผนตลบแผนมายาวนานและเนิ่นนานแต่แม่งงงงง ทำไมไม่เลิกชอบน้องของเขาสักที!

                “ กูคนดีไง เลยเลวได้แปบ ไม่เหมือนมึงเลวระยะกู่ไม่กลับ ”ไฟยิ้มอารมณ์ดีกัดพี่ไปได้ ลมก็ทำท่าจะกระโจนเข้ากัดคอสักทีแต่ก็โดนไอ้ดินรั้งตัวไว้

                “ เลิกบรรยายความเลวได้แล้ว ”

ดินว่าพลางใช้เท้าเตะพี่ชายคนโตและน้องคนเล็กให้เลิกกัดกันและเดินไปทางลานจอดรถ...

                “ แค่นี้ความดีก็ก็ติดลบกันหมดแล้ว!!



-------------



                ขณะนี้สามหนุ่มสามหมาต่างนั่งสุมหัวกันอยู่ที่คอนโดไอ้ไฟมาตั้งแต่บ่ายจนเย็น เจ้าของห้องกำลังนอนอ่านหนังสือกฏหมายอย่างขตั้งอกตั้งใจบนโซฟาห้องรับแขก ส่วนสองคนที่เหลือกำลังนั่งเช็คสารพัดข่าวในห้องทำงานแล้วต้องสะดุดกับหน้าไทม์ไลน์เฟซบุ๊คที่เริ่มระอุจนแทบไหม้

                คลิปส่วนแรกถูกแผ่ออกมาคือภาพที่อุ่นกระชากคอเสื้อซีแล้วเหวี่ยงลงโต๊ะแล้วก็จบลงด้วยการที่ซีผลักอุ่นแล้ววิ่งไปมีอุ่นวิ่งตาม คลิปจบอยู่แค่นั้น...

                แต่แค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้อุ่นเป็นฝ่ายผิด...

                ดินกัดฟันกรอดกำเมาส์ในมือแทบพัง เพราะความร้อนที่สุมหัวอยู่ทำให้ไม่มีใครได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น มีแค่ไฟที่หลบมาอ่านหนังสือสอบเลยได้ยินเดินกลับมากดรับซึ่งเป็นเครื่องของไอ้ลม แต่ตอนนี้เจ้าของมันแทบจะแดกคอมเขาเข้าไปแล้วไม่ได้สนโลกเลย

                “ ฮัลโหล ใคร ”

                ( ฉันเอง ) เสียงปลายสายว่าด้วยน้ำเสียงนุ่ม

                “ ฉันเองไหน ไม่รู้จักเว้ย! ” คนยิ่งอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องอยู่ยังมากวน สุดท้ายก็โยนโทรศัพท์ให้เจ้าของตัวจริง ลมละสายตาจากคอมเม้นท์ต่างๆแล้วรับโทรศัพท์ด้วยอารมณ์บูดบึ้งแล้วตัวเองก็เดินกลับไปนอนอ่านหนังสือต่อ

                “ ถ้าบ้านยังไม่ถูกเผา ไม่ต้องโทรมา ไม่ว่าง!

                ( รับโทรศัพท์แย่จริงพี่เมีย ) น้ำเสียงกวนประสาทได้เรื่องมีแค่คนเดียว ( บ้านไม่ไฟไหม้หรอก แต่น้องพี่เนี่ย ไฟจะไหม้หัวตายแล้ว )

                “ มึงเอาเบอร์กูมาได้ไง! ” ลมเบิกตาโพล่งแล้วถามกลับ “ แล้วอุ่นเป็นอะไร!” ก่อนที่จะเปิดสปีดโฟน...

                “ ใคร อะไร อุ่นเป็นอะไร! ” เสียงเหี้ยมของน้องชายที่นั่งเช็คข่าวอยู่ถาม

                (  อุ่นหลับไปแล้ว เพลีย เหนื่อยโอเคมั้ยพี่ทั้งสอง )  วินปัดทิ้งอย่างอารมณ์ดีก่อนจะปรับเสียงให้เบาลงเหมือนกลัวว่าคนที่นอนอยู่จะตื่น ( ผมแค่จะโทรมาบอกอะไรดีๆก็แค่นั้น )

                “ ดีๆ? ” ดินทวนอย่างระแวง “ อะไร ไม่ดีจริง มีเสียบนะมึง ”

                ( ผมเห็นในเฟซแล้ว อืม ค่อนข้างเรื่องใหญ่ ) ปลายสายเงียบลงเล็กน้อย ( เป็นอย่างที่คิดจริง...ฝั่งนู้นลงคลิปอย่างที่คิดจริงๆ )

                “ ... ” ดินลมเผลอหยุดหายใจไปเล็กน้อยแววตาวูบนึงเผลอสั่นอย่างช่วยไม่ได้

                ( พี่ทำตามที่ผมบอกแล้วใช่มั้ย คลิป? )

                “ เออ กูถ่ายแล้ว ถึงมึงไม่บอกกูก็รู้ว่าต้องทำยังไง ” ดินแสยะยิ้มเหยียดคุยโวทั้งที่ในใจจริงๆเขาก็ไม่ได้คิดถึงข้อนี้สักนิด

                “ มึงมีอะไรอีกมั้ย พวกกูยุ่งอยู่ ” ลมถามเสียงเซ็งหน่าย เรื่องอะไรที่พวกเขาต้องมาเดินเกมส์ตามแผนของไอ้วิน

 เรื่องคลิปตอนแรกเขายังคิดไม่ออกด้วยซ้ำ แต่ก็ได้ไอ้ห่าวินนี่แหละกระชากสติ มันวิ่งลงมาจากตึกพร้อมกับไอ้ดินไอ้ไฟที่เพิ่งมาถึง มันสั่งให้พวกผมสองคนซุ่มถ่ายคลิปส่วนตัวมันก็หลบไปไหนไม่รู้ โผล่มาอีกทีก็พระเอกเลย...หมั่นไส้เว้ย!

                ใครว่าพวกเขาร้าย เจอไอ้วินหลอกตลบหลังทีนี่เจ็บยันทรวง เรียนนิเทศนี่ตีหน้าแสดงเก่งแบบนี้ทุกคนมั้ย

                ( เรื่องคลิปยังไม่ต้องลง ผมจะให้เพื่อนลง ) มันว่าเสียงเรียบไม่เชิงออกคำสั่งแต่มันก็ทำเอาตีนกระตุกได้ไม่ยาก

                “ ทำไมต้องให้เพื่อนมึงลง ” ถามกลับเสียงห้วน

                ( พี่คิดว่าถ้าคนลงคลิปเป็นคนฝ่ายพี่อย่างเดียวเนี้ย ใครมันจะเชื่อ จะหาว่าเรารวมหัวตัดต่อคลิปอีก ) เออว่ะ มันแม่งฉลาด ( ทางที่ดี คลิปในมือพวกพี่ก็ควรจะให้เพื่อนพี่ลง )

                “ มีอะไรอีกมั้ย จะวาง!!  ” ถามไม่เป็นมิตรเท่าไหร่เพราะเข้าใจมั้ยว่า เราคือศัตรูกัน! จะรวมแรงก็เรื่องเดียวก็เรื่องอุ่น นอกนั้นไม่เกี่ยว!

                ( อีกสามวันค่อยลงคลิปตามที่ผมบอก สามวันผมจะดูแลอุ่นเอง พวกพี่จะทำอะไรก็ทำ ) น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ถูกใช้ ( ผมส่งเรื่องดีๆเข้าเมล์ไปแล้ว เปิดดูกันเองนะครับ )

                “ เกลียดเสียงมึงชิบหาย! ” ขนลุกกับเสียงหัวเราะมันชะมัด “ มึงมันร้าย ร้ายเหี้ยๆ กูไม่ให้น้องกูคบกับคนเหี้ยๆแบบมึงแน่ๆ!

                ( ผมไม่ได้ร้าย )

                “ แล้วที่มึงทำอยู่ไม่ได้เรียกร้ายแล้วจะให้เรียกอะไร ” ดินคำรามแทบจะงับโทรศัพท์ “ ยืมมือคนอื่นเพื่อทำลาย...คนดีมากมั้งมึง ”

                ( หึ...แล้วผมจำเป็นต้องสนมั้ยครับว่าใครจะพัง )

                !!

                (ที่ผมสน คือ อุ่น ใครจะเป็นยังไงก็ช่าง )

                “ เห็นแก่ตัว... ” ลมอึ้งไปครู่ก่อนจะสบถออกมา “ กูคิดว่ามึงจะดีกว่านี้ แต่มึง... ”

                ( ผมไม่ใช่เจ้าชาย ) น้ำเสียงปลายสายเริ่มอ่อนลง... ( ไม่ใช่คนที่เพอร์เฟคดีหมดทุกอย่าง ผมเป็นคนธรรมดา มีความรู้สึกเหมือนคนทั่วไป ชอบ รัก เกลียด โกรธ เห็นแก่ตัว )

                สองพี่น้องนั่งนิ่งอึ้ง

                ( ไหนๆก็พูดขนาดนี้แล้ว ) ปลายเงียบไปก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างมั่นคง ( เลิกขัดขวางผมได้แล้ว ให้ผมจีบน้องพี่เถอะ )

                “ ไม่! /ไม่!

                ลมดินยังคงค้านหัวชนฝาบ้าน... ลมตวาดกลับอย่างลนลานหาคำมาพูดแทบไม่ได้เลยแถไปลงคลอง “ มึงยังไม่รักน้องกูมากพอ!

                ( ยังไม่มากเหรอ... )

                ( หลงรักน้องพี่มาจะเกือบสิบปี... ไม่เคยมีใคร ผมยังชัดเจนไม่พออีกเหรอ )

                ( หรือผมปกป้องน้องพี่ไม่ได้? )

                ( พี่ก็น่าจะรู้ดี... คนที่ช่วยอุ่นออกมาจากบ้านร้าง คือ ผม! ไม่ใช่พวกพี่! ผมปกป้องเขาได้! พี่ได้ยินมั้ย!)

                ปลายสายกระแทกอารมณ์ใส่ลงมาจนคนฟังทนไม่ไหวถึงกับปาโทรศัพท์ทิ้งจนแตกละเอียด...

                ทำไมจะไม่รู้ ทำไมพวกเขาจะไม่รู้!

                พวกเขาแค่ไม่ยอมรับ...

                ดินมองโทรศัพท์ที่ไปเฝ้ายมบาลแล้วสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆเพื่อควบคุมอารมณ์ให้มั่นคง...

                “ จริงๆแล้ว... คนที่เห็นแก่ตัวที่สุดคงเป็นพวกเรา ”

                ประตูห้องทำงานเปิดออกช้าๆพร้อมสีหน้าเหนื่อยล้าของน้องคนเล็ก... พี่อีกสองคนได้แต่มองหน้ากันเงียบๆแล้วทิ้งตัวลงพื้นอย่างเหน็ดเหนื่อยก่อนที่ไฟจะเดินเข้ามาหามุมนอนข้างๆพี่ตัวเอง...

                “ มันอาจจะใช่ ”

 

                นอกจากร้ายสุดเลวสุดชั่วสุดแล้ว

               

               พวกเขายังเป็น...คนที่เห็นแก่ตัวที่สุดในโลกอีกด้วย


---------------------------



อีกด้านหนึ่ง


 


                ผมปิดปากหาววอดหลังจากเพิ่งตื่น... หลังจากโดนไอ้วินลากออกมาก็ตรงดิ่งมาอาบน้ำแล้วกะว่าจะนอนๆกลิ้งๆบนเตียงให้หายเหนื่อย แต่สุดท้ายก็เผลอหลับไป บังคับให้ตัวเองตื่นขึ้นมาเพราะห่วงงานล้วนๆ นั่งปิดปากหาวอีกรอบแล้วลุกขึ้นไปหาน้ำเย็นมากินแต่เท้าก็สะดุดเมื่อได้ยินเสียงดังออกมาจากห้องน้ำ...


                “ เลิกขัดขวางผมได้แล้ว ให้ผมจีบน้องพี่เถอะ ”


                ผมหูกระดิกเลยทีเดียว น้องที่มันหมายถึงใช่ผมเปล่าวะ


                ขัดขวางอะไร... หมายถึงไอ้สามตัวนั่นที่ชอบมาป่วนเหรอวะ...


                ความตั้งใจจะไปหาน้ำกินหมดลงแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น... สองเท้าพยายามเดินให้เบาที่สุดเพื่อเข้าไปใกล้ๆเสียง...


                มันคุยกับใครวะ... แต่ถ้าให้เดา มันต้องเป็นไอ้ดินไม่ก็ไอ้ลม... แต่ทำไมพวกนี้มันถึงโทรคุยกันได้วะ


                “ หลงรักน้องพี่มาจะเกือบสิบปี... ไม่เคยมีใคร ผมยังชัดเจนไม่พออีกเหรอ ”


                “ หรือผมปกป้องน้องพี่ไม่ได้? ”


                “ พี่ก็น่าจะรู้ดี... คนที่ช่วยอุ่นออกมาจากบ้านร้าง คือ ผม! ไม่ใช่พวกพี่! ผมปกป้องเขาได้! พี่ได้ยินมั้ย!


                เสียงตะคอกดังออกมาจากห้องน้ำสร้างความตื่นตะลึงให้ผมมาก... ปากอ้ากว้างตาเบิกโพล่ง... เกือบสิบปี สิบปี! เมื่อกี้มันว่าไงนะ!


                มือค่อยๆยกขึ้นสัมผัสอาการสั่นไหวกลางอกด้วยมือสั่นๆ... มัน มันไม่ได้เพิ่งชอบผมงั้นเหรอ


แวบหนึ่งความดีใจมันบังคับให้ผมค่อยๆยิ้มออกมาก่อนมันจะแทนที่ด้วยความโมโหเดือดทะลุ...


ปึก!


                เสียงทุบกำแพงไม่ดังมากแต่มันดังเข้ามาในโสตประสาทผมอย่างชัดเจน... ผมพิงกำแพงข้างห้องน้ำอย่างรู้สึกหมดแรงกับสิ่งที่ได้ยิน... มือกำแน่นก่อนจะทุบลงบนกำแพงไปแรงๆด้วยความอัดแน่นในอกที่มันปะทุไหม้...


                เกือบสิบปี... งั้นเหรอ... ไอ้ ไอ้...


                ไอ้หมาเหี้ย!!


                ปึก!


                ถ้าพ่นไฟออกจากปากได้จะทำ... จะเผาให้ราบเป็นกลองเลยจริงๆ... สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆแล้วผ่อนออกมาอยู่สองสามนาทีแต่มันก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ ผมยืนกำหมัดแน่นจนแทบจะฝังเล็บเข้าไปในเนื้อตัวเอง... ภาพเหตุการณ์มากมายที่ผมพยายามทิ้งไปค่อยๆเดินกลับเข้ามาในหัวอย่างช้า...


เสียงก๊อกน้ำเปิดอย่างแรงบ่งบอกอารมณ์ที่ไม่คงที่ของคนที่อยู่ข้างใน เสียงคำรามพร้อมตีน้ำอย่างแรงมันบีบก้อนเนื้อในอกผมแรงขึ้นจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด... ผมทุบมือลงบนกำแพงไม่แรงพยายามทำตัวเองให้ปกติที่สุด


จนประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมใบหน้ายุ่งๆที่ดูหงุดหงิดไม่น้อย วินชะงักสีหน้าโหดเมื่อเห็นว่าผมยืนอยู่ข้างๆห้องน้ำ...


                “ ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ” มันถามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ เพิ่งตื่นสินะ” ผมก็พยักหน้าไปเออออเพราะอารมณ์ตอนนี้อยู่ในขั้นไม่ดีเท่าไหร่


                “ งานกูต่อให้ยัง ”เสียงขุ่นยิ่งกว่าโคลนในทุ่งนาก็เสียงผมนี่แหละ อยากพูดดีๆด้วยอยู่หรอกแต่มันมีอารมณ์อยากฆ่าคนแล่เนื้อมาเผามากกว่า


                คนฟังส่ายหน้ารีบอ้าง “ เทปใสหมด กำลังจะออกไปซื้อ ว่าแต่ห้องมึงมี... ”


                “ ไม่มี! ” ผมสวนไปอย่างเร็ว “ ไปซื้อมาใหม่ แล้วไปซื้อฟาร์มเฮ้าท์ที่เซเว่นซอยเจ็ดให้ด้วย ”


                วินทำหน้างง เออ ผมก็งงตัวเองเหมือนกัน สถานการณ์อยากพังบ้านพังตึกขนาดนี้ผมยังจะมีกะจิตกะใจมากิน เปล่าหรอก แค่กำลังไล่ไอ้วินทางอ้อมก็แค่นั้น...


มันกะพริบตาปริบๆสองทีแล้วร้องโวย “ เซเว่นหน้าหอก็มีมั้ยวะ ทำไมมึงต้องใช้ให้กูไปไกลด้วยห่ะ ตื่นมาก็กวนประสาทเลยนะมึง ”


                “ เออ กูอารมณ์เสียอยู่ ” ผมเชิดหน้าประมาณว่า แล้วไง กูจะทำ “ ไม่ใช่เว่นซอยเจ็ด กูไม่เอา ” ย้ำ


                “ ที่ไหนก็เหมือนกันหมดปะเมีย ” มันเถียง


                “ ก็กูบอกอยู่ว่าอยากกินฟาร์มเฮ้าท์ที่เว่นซอยเจ็ด แค่สถานที่ขายก็ไม่เหมือนกันแล้ว ” ผมสวนหน้าตายพลางส่งเสียงในลำคอไปทำนอง ฮึ? จะเถียงมั้ย


                “ กูลงไปซื้อหน้าหอให้มึงก็ไม่รู้แหละว่ากูซื้อจากไหน ” มันทำหน้าเหมือนผมโง่มาก


                ผมยิ้มเหนือกว่า “ หน้าเว่นซอยเจ็ดมีหมาไทยสีขาวขี้เรื้อนมีเห็บตัวเอ้หลังหูซ้าย ถ้ามึงถ่ายมาไม่ได้แสดงว่าไม่ใช่เว่นซอยเจ็ด ”


                เอาจริง...ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามีเห็บมั้ย...


                “ ไอ้อุ่น มึงหาเรื่องแกล้งกูเหรอ! ” สุดท้ายคนหล่อก็ว๊ากลั่นกับอาการประสาทแดกของผมที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


                “ กูอารมณ์เสีย และกูต้องการอารมณ์ดี เพราะงั้น... ” เว้นวรรคเล็กน้อยจากนั้นใส่สายตาสั่ง “ ให้กูแกล้งเล่นเถอะ ”


                “ บ้านไหนสอนให้แกล้งคนแล้วอารมณ์ดีขึ้นวะ ” มันร้องโอดครวญแต่ก็ลุกขึ้นยืนอย่างเสียไม่ได้


                ทำตางงใส่ “ กูถามหน่อย ”


                “ ว่า? ”


                “ เวลามึงแกล้งพี่แกล้งน้องตัวเองได้ อารมณ์ดีมั้ย ”


                “ แม่งโคตรดีเลยว่ะ เวลาแกล้งไอ้เวียร์ได้ ” วินทำหน้านึกแล้วพยักหน้าเข้าใจตามน้ำผม “ แต่มันใช่เรื่องที่จะมาแกล้งกูมั้ย ”


                “ ไปได้แหละ กูกิน แล้วก็รีบไปซื้อเทปใสด้วย ไปๆ ” ผมไล่เลย


                มันทำหน้าเหมือนอยากตายด่าผมในใจเป็นไฟแล่บอยู่แน่ๆ แล้วก็สาวเท้าไปหยิบกระเป๋าตังค์เตรียมไปซื้อของที่ผมสั่งไม่วายหันมายิ้มกวนประสาท


 “ เออ อยู่คนเดียว อย่าหยิบมีดมาปาดข้อมือเล่นนะตัวเอง แค่งานพัง ผัวไม่ได้มีเมียน้อยนะครับ ไม่ต้องเสียใจ ”


“ ไปไกลๆตีนเลยมึง!


                ปาสลิปเปอร์ที่ใส่อยู่กะจะให้ลงหัวมันแต่เสือกปิดประตูห้องหนีทันเลยตกกระทบบานประตูแทนที่จะเป็นหัวทุยๆของไอ้วิน... พอพ้นร่างสูงไปสีหน้าผ่อนคลายของผมค่อยๆงอขึ้นและบึ้งตึงในที่สุด...


               ผมเดินกลับเข้ามาในส่วนของห้องนอนเเล้วมองข้าวของเกะกะตาบนโต๊ะทำงานเเล้วยิ่งโมโห กวาดทุกอย่างทิ้งเพื่อระบายความโมโหที่สุมอก... โดนหักหลัง หลอกลวงมาเกือบสิบปี ไม่เจ็บเลยมั้ง! กระดาษปลิวว่อนทั่วเเล้วตกลง เต็มพื้นไม่ได้ช่วยให้ผมอารมณ์ดีขึ้น


             ไล่ไอ้วินออกไปเพราะไม่อยากให้มันเห็นสภาพเป็นหมาบ้าของผม


             ยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองเมื่อรู้สึกความร้อนผ่าวในดวงตา... เงยหน้าขึ้นกะพริบตารัวๆเพื่อหยุดยั้งความอ่อนเเอที่จะประจานออกมา...


            เข้มเเข็งแค่ไหนก็ทนไม่ไหวหรอกกับการถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจ...


           ยืนตั้งสติอยู่นานพยายามท่องไว้ให้ใจเย็น ควรจะทำทีละเรื่อง เรื่องเเรก ผมควรทำงานก่อน...


                คิดได้ก็มองหาโทรศัพท์ตัวเองก่อนเป็นอันดับแรกแล้วต่อสายหาเพื่อนตัวเล็กที่น่าจะนั่งทำงานหัวฟูอยู่ ได้พูดคุยก็รู้ว่าสองแฝดงูของผมมันไปช่วยงานแล้ว ดีไม่ดีอาจจะออกแบบใหม่เลย ผมก็เลยเออๆไปเพราะสมองตอนนี้ไม่แล่นเท่าที่ควร จะแล่นยังไงในเมื่อมีเรื่องชวนโมโหกว่างานถูกฉีก


                จบจากสายไอ้ไผ่ ก็คิดว่าเรื่องงานไม่น่าห่วงเเล้ว เลยใช้สมาธิอยู่นานในการทำอารมณ์แล้วตัดสินใจต่อสายหาใครบางคนที่น่าจะรู้เรื่องเบื้องลึกเบื้องหลังเยอะแน่ๆ... รออยู่นานกว่าจะมีคนรับสายคุยอยู่ได้พักใหญ่ผมก็วางสายไปพร้อมสีหน้าดำมืด...


ปล่อยให้กูเป็นควายมาเกือบสิบปี...


ผมแสยะยิ้มให้กับความคิดร้อยแปดล้านเก้าที่วิ่งพล่านอยู่ในหัว


“ มึงคิดว่าพ่อแม่ให้ดีเอ็นเอความชั่วแค่พวกมึงรึไง ”


จากหมาบ้า ได้เป็นหมาวัดก็คราวนี้แหละมึง...


 

----------------------------


กลับมายังรังสามหมาบ้าสุดชั่ว



               หลังจากนอนเอาแรงพักสมองล้ากันไปอยู่นานก็พากันตื่นมานั่งช่วยกันระดมหัวคิดวางแผนเอาคืนเล็กๆก่อนจะปล่อยคลิปที่เหลือลงไป...


                “ มึงคิดว่าเราควรทำอะไรดี ” ดินถามขึ้นในขณะที่ตากำลังจ้องคอมเม้นเป็นพันๆของกลุ่มเพื่อนผู้หญิงของไอ้ซีที่ตอนนี้มีแต่คนด่าน้องน้อยของเขาอยู่


                มันน่าจับมาผ่าชันสูตรร่างให้หมดจริงๆ


                “ มันฉีกงานพี่อุ่น เราก็ไปฉีกงานมันบ้างสิ! ” ไฟเสนอก่อนจะได้รับสายตาระอาจากลม


                “ ความคิดเด็กอนุบาลสิ้นดี นี่ใช้หัวคิดแล้ว? ”


                ไฟเอียงคอแล้วใช้น้ำเสียงกวนส้นติง “ ใช้เล็บขบคิด เป็นไงเล็บขบคิดยังเท่าความคิดเด็กอนุบาล ถ้ากูใช้สมองฉลาดๆคิดนี่ ไอสไตน์ยังต้องคารวะกูชัวร์ ”


                “ งั้นกูขอลองผ่าสมองคนฉลาดดูหน่อยได้มั้ยว่ามันมีหญ้าหรือมีขี้เลื่อยอยู่ ” ดินเงยหน้าขึ้นมาเบ้ปากแล้วทำหน้าจริงจัง “ จริงจังกันหน่อยสิว่ะ เอาดีๆ ”


                ลมดีดนิ้วเมื่อนึกอะไรดีๆออก “ กูคิดออกแหละ วิธีนี้เจ๋งสุด ”


                สองน้องรักหูตาตั้งรีบโน้มเข้าหา “ วิธีไหน ”


                “ ขับรถชนแม่ง เอาให้ตายเลย! ” ทำหน้าชั่วสุดก่อนจะ...


                ผัวะ!! ผัวะ!!


                “ นี่กูมีพี่หรือกูมีควายวะ ” ไฟร้องอย่างโหยหวน “ ฆ่าคน ติดคุกมั้ยมึง ”


                “ เออว่ะ กูลืมคิด ” ลมเกาหัวอย่างเอ๋อๆ


                ดินถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับความไม่ปกติของพี่น้องสองคนนี้ รู้สึกอยากปาดคอวันละหลายๆรอบที่ต้องเกิดมาเป็นพี่เป็นน้องกับพวกมัน มันช่างเสียศักดิ์ศรีจริงๆ เขาควรจะได้เป็นพี่คนโตมากกว่าไอ้ลมด้วยซ้ำ แถมน้องเหรอ มีคนเดียวคืออุ่นก็พอ ไอ้ไฟก็คือมารหัวขนเดินได้ดีๆนี่เอง


                “ พึ่งพวกมึงไม่เคยได้เลยจริงๆให้ตายเถอะ ”


                “ งั้นมึงคิดมาดิไอ้หมอ ฉลาดนัก ” ลมแขวะถลึงตาแถมให้


                ดินยิ้มโรคจิตให้ก่อนจะพูด... “ กู... ”


                “ อ้อ กูเข้าใจล่ะ ” ไฟร้องอ้อเสียงดังทันทีที่ดินอ้าปากปล่อยเสียงมาแค่พยางค์เดียว


                เจ้าของเสียงเมื่อครู่ทำหน้าฉงน “ กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย มึงรู้แล้วเหรอ ”


                “ กูน้องมึง แค่มึงอ้าปากกูก็เห็นยันขี้ในลำไส้มึงแล้ว ” ไฟโคลงหัวอย่างถือดีแล้วมองต่ำพาชายตัวเองประมาณว่า มึงมีปัญญาคิดได้แค่นี้เหรอ “ วิธีมึงนี่ก็ปัญญาอ่อน พอกับไอ้ลมเลย ”


                “ กูดีกว่ามัน! ” มีเถียงครับงานนี้


                “ ไหนดีกว่ากูยังไง ” ลมสะบัดหน้าไปถามอย่างเหยียดหยามไม่เชื่อว่าวิธีของน้องชายจะดีกว่าตัวเอง เขาเป็นพี่ใหญ่ เกิดก่อนมันตั้งหนึ่งปี เป็นที่ไว้ใจของพ่อแม่ ยังไงวิธีขับรถชนมันให้ตายของเขานี่แหละดีที่สุด!


                “ วางยาสลบมัน แล้วเอาสปาต้าเสียบ! จากนั้นก็แยกตัวแยกหัวแยกสมองมันไปดอง แล้วเก็บไว้ให้กูศึกษาวิจัย อ้อแล้วกูก็ยังคิดได้อีกว่า ถ้าตับไตตาหัวใจมันยังดีจะเอาไปบริจาค เห็นมั้ย วิธีกูออกจะมีประโยชน์สูงสุด ”


                อธิบายอย่างละเอียดด้วยใบหน้ากระหยิ่มกระย่องถือมั่นหน้าว่าวิธีนี้แหละดีที่สุด พอหันไปสบตาพี่น้องท้องเดียวกันแล้วก็รู้สึกหน้าร้อนฉ่า...


                “ ฮัลโหล พิซซ่าคอมพะนีใช่มั้ยครับ ครับ ถาดใหญ่พิเศษ ไก่ด้วย โปรแถมหนึ่งยังได้ใช่มั้ย งั้นเอาเป็นหน้า... ” ลมกำลังใช้โทรศัพท์ในห้องโทรสั่งพิซซ่า


                “ ฮัลโหลว่าไงไอ้หมาเตี้ย กูโทรมาทวงหนังสือเรียน เอามาคืนได้แหละ กูไม่มีใช้อ่านสอบ ” ไฟก็หันไปคุยโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้


                “ ไอ้พวกเวร! ” คำรามด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจจัดการลุกขึ้นกระโดดถีบเรียงตัวก่อนจะเดินสะบัดเสื้อกาวน์ที่ยังไม่ได้ถอดกลับไปนั่งหน้าจอคอมท่าทางอารมณ์ติดลบสุดๆ


                วิธีแสนจะเพอร์เฟคขนาดนี้ ทำเป็นไม่ฟัง งั้นก็ไม่ต้องทำ!


                (แน่นอน มันไม่มีใครทำตามแกแน่ๆดิน)


                ใบหน้าหล่อหัวฟูฉายแววหงุดหงิดอยู่พอตัวก่อนเบนสายตาไปสนใจโปรแกรมมากมายกับภาษาคอมพิวเตอร์น่าปวดหัว มองมันนิ่งๆได้ครู่ก่อนจะตั้งสติคีย์แก้รหัสต่อไป...


                กำลังแฮกข้อมูลส่วนตัวเพิ่มเติมของไอ้ซีอยู่... รู้จักหมอดินคนนี้น้อยไปซะแล้ว เซียนคอมพิวเตอร์เก่านะรู้ยัง แฮกเงินในบริษัทพ่อแม่มาซื้อขนมกินก็เคยมาแล้ว


                “ แฮกได้บ้างยัง ” เสียงเรียบนิ่งของไอ้พี่คนโตไร้ประโยชน์เดินเข้ามาดูพลางเท้าคางบนเบาะเก้าอี้จับจ้องที่คอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่


                “ เพิ่งได้นิดหน่อย ” ตอบไปอย่างเสียมิได้ ลูกตายังคงกวาดมองอ่านภาษาประหลาดไปควบคู่กับมือที่ยังไม่หยุดรัวแป้นคีย์สักนาที “ ประวัติ รูป ครอบครัว... แถมครอบครัวยัง ฮึ่ย!


                “ ทำไม ” ลมถามอย่างไม่เข้าใจกับน้ำเสียงนั่น


                “ จำที่แม่สั่งได้ปะว่ามีบ้านหนึ่งห้ามไปยุ่งด้วย ” เคาะแป้นหนึ่งครั้งก่อนรูปครอบครัวหนึ่งจะปรากฏออกมา...


                ในรูปมีอยู่สามคนตรงกลางมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังยิ้มละไมดุจนางพญาขนาบข้างด้วยชายหนุ่มสองคนที่หน้าตาไปคนละทาง คนหนึ่งหล่อเหลาเกินมนุษย์รอยยิ้มเบาบางมีเลศนัย ส่วนอีกคนก็ไม่พ้นซีเจ้าของใบหน้าน่ารักหวานหยดกำลังยิ้มหวานเชื่อม...


                “ ทำไมวะ หรือบ้านนี้มันมีอะไร ” ลมเบิกตาโพล่งตกใจเพราะความไม่รู้


                ดินทำหน้าซีเรียสแล้วชี้ไปที่ผู้หญิงที่โคตรสวย “ มี และแม่เราโคตรไม่ชอบเลย ”


                “ แสดงว่าแม่ต้องเคยมีเรื่องกับบ้านนั้น ”


                “ เปล่า ”


                “ ... ”


                “ คุณหญิงบ้านนี้สวยกว่าแม่ แม่เลยไม่ชอบ ”


                ลมอยากเอาหัวกระแทกพื้นก็วันนี้แหละ ดินว่าเสียงเรียบชี้จิ้มๆให้ดูรูปผู้หญิงสวยสง่าตรงกลางเพื่อย้ำก่อนจะปิดรูปแล้วกดเลื่อนให้ดูรูปใหญ่ของผู้ชายที่คาดว่าน่าจะเป็นพี่ชายของซี อายุห่างเป็นสิบปีได้


ไฟเดินเข้ามาในห้องพร้อมกล่องพิซซ่าในมือ “ พิซซ่ามาแล้ว จ่ายเงินกูมาเลยพวกมึง ”


“ เป็นน้องก็หัดเลี้ยงพี่บ้างสิว่ะ ” ลมต่อปากต่อคำเหยียดตัวขึ้นเดินไปหากระเป๋าตังค์


“ ใครน้องมึง กูมีพี่คนเดียว ” ไฟแลบลิ้นใส่แล้วเบี่ยงตัวหลบมือที่จะส่งมาขย้ำคอตัวเอง แล้วเดินไปหาประธานใหญ่ที่ขโมยคอมพิวเตอร์ของเขามาทำชั่ว “ ส่วนมึง มึงรู้มั้ยว่าแฮกข้อมูลคนอื่นเนี่ยมันผิดกฎหมาย พรบ.คอมพิวเตอร์...เชี่ย!


“ เลิกพล่ามได้แล้ว รำคาญ ” ลมเอาหมอนอิงบนโซฟาฟาดหลังไปทีกระชากกล่องพิซซ่ามาไว้ที่ตัวเอง “ ดิน ว่างๆมึงเอาน้องไปเช็คประสาทหน่อยนะ ทำชั่วเป็นกิจวัตรเสือกแรดไปเรียนกฎหมาย ”


“ ไม่ต้องเช็คหรอกอย่างมัน ไปศรีธัญญาเลยดีกว่า ” ว่าที่หมอว่าตามน้ำตายังคงดูรูปที่แฮกมาได้ไม่เลิก สมองก้ประมวลผลใหม่ เป้าหมายคือพี่ชายที่โคตรหล่อจนอยากจับมาวิจัยว่าหนังหน้าทำด้วยอะไรทำไมหน้าตาดีขนาดนี้


ไม่แปลกใจเลยทำไมแม่เขาถึงไม่ชอบ บ้านนี้มันหน้าตาดีจนน่าหมั่นไส้!


“ อ้าว ไอ้หมอ ทีมึงพกมีดเป็นเงาขี่คอ ตีกับคนไปทั่ว เสือกเรียนหมอ มึงบ้าเปล่า! ” ปาหมอนอิงใส่ “ ถ้าจะไปศรีธัญญา มึงก็ต้องไปกับกู!


“ กูฉลาดไง ถึงเรียนหมอ ไม่เหมือนไอ้เหี้ยลม ติดศูนย์เลขตั้งเเต่ ม.1 ยังกระเเดะไปเข้าวิดวะ ไม่เจียม ” ปาหมอนต่อไปใส่ไอ้ลมที่ยืนแดกพิซซ่าสบายใจแถมยังหลบหมอนได้หวุดหวิด “ พวกมึงสองคนจูงมือกันไปโรงบาลบ้าเลยไป๊!


“ กูอยู่เฉยๆ ลากกูไปอีก อยากโดนรึไงวะ ” ถามเสียงเหี้ยมคำรามก้องรีบเคี้ยวพิซซ่าให้หมดแล้วถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมต่อย  


ไฟสะบัดหมอนอีกอันในมือใส่หน้าไอ้ลมแล้วถลักแขนเสื้อขึ้น “ มาเด้ คิดว่ากลัวรึไง! ตั้งเเต่บ่ายแล้วมึง ทำเป็นเท่ต่อหน้าพี่อุ่น หมั่นไส้! ”


                ลมทำหน้าปริ่มทำท่าสะดีดสะดิ้ง “ ก็จะทำไม กูเป็นที่หนึ่งของอุ่น ทำอะไรก็ดีไปหมด! ” แล้วยิ้มปลอบใจน้อง “ ไม่ต้องเสียใจนะหมาหัวเน่าเบอร์สอง มึงมีหมาหัวเน่าเบอร์หนึ่งเป็นเพื่อน ”


                ดินกระโดดถีบก้นพี่อย่างแรงจนมันล้มไปกองกับพื้น “ มึงจะบอกว่าอุ่นรักมึงมากกว่างั้นเหรอ!


“ ก็อุ่นรักกูมากกว่าจริงๆ! ” กัดฟันทนเจ็บไปต่อปากต่อคำด้วยใบหน้าไม่ยอมแพ้ เอาซี้ เขาเป็นคนดูแลประคบประหงมไข่ในหินมาตลอดสิบเก้าปีตั้งแต่อุ่นลืมตามองโลก ถึงตอนนั้นเขาจะเพิ่งสองขวบก็เถอะ แต่เลือดความเป็นพี่มันสูงมาก!


“ มั่ว! พี่อุ่นรักกูมากที่สุด! ”


“ ฝันอยู่เหรอ อุ่นรักกูมากกว่า! มากเท่ามหาสมุทรแอนแลตติกเลยสัด!


“ อุ่นรักกูเท่าโลกเลยเอ้า!


“ อุ่นรักกูเท่าระบบสุริยะเลยเว้ย!


เถียงกันยิ่งกว่าเด็กประถมเถียงกันจนสุดท้ายหัวสามหัวชนกันจ้องหน้าเหมือนศัตรูคู่อาฆาตมาตั้งแต่เกิด


“ ไอ้หมอ/ไอ้วิดวะ/ไอ้ทนาย... ”


หมับ!


ต่างคนต่างคว้าคอกัน


“ อุ่นรักกูที่สุดเว้ยยยยย!!


แยกเขี้ยวแล้ว...งับ!!


“ อ๊ากกกกก!! ไอ้ดินกัดคอกู๊! ” ไฟร้องโหยหวนผละปากตัวเองออกจากไหล่ไอ้ลมที่โดนเขากัดเข้าเต็มเขี้ยว


“ ว๊ากกก จะติดเชื้อบ้ามั้ยเนี่ยยยย แขนกู๊!” ดินลุกกระโดดวิ่งพล่าน “ แอลกอฮอล์ แอลกอฮอออออล์ ”


“ ไอ้น้องเหี้ย โอ๊ยยยย ” ลมยกเท้าถีบหัวไฟอย่างแรงพลางกุมไหล่ตัวเองที่มีรอยฟันน้องรักประทับอยู่ด้วยสีหน้าเจ็บปวดเหมือนโดนรุมทืบครั้งแรก


นอนร้องเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวกกันพักใหญ่ประตูห้องก็ถูกเคาะอย่างแรงบ่งบอกอารมณ์ขุ่นมัวของคนเคาะเป็นอย่างดี ไฟกัดฟันลุกขึ้นกุมคอตัวเองเดินออกไปเปิดประตู


ผัวะ!!


“ เคาะขนาดนี้! แมวที่บ้านเป็นลูคีเมียรึไง! ” ไฟถามพลางมองหน้าคนเคาะประตู เมื่อเห็นว่าเป็นใคร อารมณ์หงุดหงิดปลิวสะบัดตกคอนโดทันที


“ พูดจากับอาแบบนี้จะดีเหรอ ” น้ำเสียงนิ่งเดาอารมณ์ไม่ได้บวกสายตาเย็นเยียบบุคลิกที่มาพร้อมบรรยากาศเย็นๆเป็นสิ่งที่ไฟเกลียดสุดๆ


เจ้าของห้องเผลอตาเหลือกกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว...


“ ไม่คิดจะเชิญอาเข้าไปรึไง ” น้ำเสียงแฝงไปด้วยอำนาจเอ่ยถาม ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่สนใจหน้าเหวอๆของเจ้าของห้องสักนิด “ อยู่กันครบเลยนี่ตัวแสบ ”


“ อาชิน อามาได้ยังไง ” ดินอ้าปากค้างสำลีในมือร่วงหล่นอย่างช่วยไม่ได้


เตชินต์ น้องชายคนเดียวของแม่เขา... เป็นญาติที่พวกเขาโคตรจะขยาดเพราะรังสีความหนาวเย็น... เพราะอาแกไม่มีลูกเลยมาวุ่นวายเจ้ากี้เจ้าการพวกเขาในชีวิตเรียนเป็นซะส่วนใหญ่ รวมถึงช่วยออกหน้าสารพัดด้วย นอกจากจะทำงานหนักในบริษัทแล้วยังต้องมานั่งดูหลานประสาทแดกอีกเจ็ดคน หลานชายหก โชคดีที่หลานสาวคนโตแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาไปแล้ว แต่สมัยวัยรุ่น หลานสาวนี่ก็ซ่าส์ไม่แพ้หลานชายเหมือนกัน


เขาที่ไม่มีลูกไม่ได้แต่งงานก็ต้องตามดูเด็กพวกนี้ตลอด ไม่คิดเลยจริงๆว่างานดูแลเด็กมันจะเหนื่อยกว่านั่งเซ็นต์เอกสารในห้องแอร์ 


“ มาจัดการเรื่องน่าปวดหัวของพวกแกสี่คนนี่ไง ” ถอนหายใจเฮือกอย่างเหนื่อยกับงาน มือหยาบใหญ่ทำงานมานานชูคลิปวิดีโอในมือให้ดู “ ดิน อาว่าเราน่าจะมีหัวคิดที่สุดนะ แล้วทำไมยังปล่อยให้เจ้าอุ่นฟิวส์ขาดขนาดนี้ ”


“ เอ่อ คือ ” โดนด่าไปอีกคน


“ รู้มั้ยว่ามันไม่มีผลดีสักนิด ” คนเป็นอาว่าพลางมองคนที่กำลังยืนหน้าซีดอยู่มุมห้อง “ เจ้าลม คราวก่อนที่แกไปซ้อมเด็กจนเกือบโดนเชิญออก ยังไม่สำนึกใช่มั้ย ”


“ ผม เอ่อ ” ลมถึงกับพูดไม่ออกกับเรื่องคราวนู้นที่ตัวเองเคยกระทืบซีไป คิดว่าลับตาคนแล้ว แต่อีกวันโดนเรียกไปคุยกับรองอธิการบดีเลย ถ้าไม่ได้อาชินไปช่วยเกลี่ยไกล่เจรจาล่ะก็...ไอ้ลมตายสนิท


“ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน แกจะได้เดินอยู่ในมหาลัยมั้ย ” อาของพวกเขาว่าไม่ได้ใช้น้ำเสียงต่อว่า แต่มันก็ทำให้พวกเขาหนาวเย็นได้ไม่ยาก


“ แต่เรื่องนี้ อุ่นไม่ผิดนะอา ” ลมพยายามอธิบาย “ แถมคนที่มีเรื่องด้วยคราวนี้ก็เด็กคนเดิมที่ผมกระทืบนั่นแหละ ”


ผู้ใหญ่หนึ่งเดียวขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เชื่อหู


“ แกกำลังหมายถึงเด็กหน้าอ่อนคนนั้นน่ะหรือ คนเดียวกัน? ”


“ คนเดียว คนเดิมครับอา มันหาเรื่องผมไม่ได้ มันก็ไปหาเรื่องอุ่นแทน ” งานใส่ไฟเติมสีใส่ไข่ขอให้บอก ลมจัดให้


คนฟังส่ายหน้าช้าๆ “ จะเป็นไปได้ยังไง ”


“ ทำไมอาทำหน้าแบบนั้น ” ไฟถามอย่างระแวง...


“ มันจะเป็นเด็กคนเดิมได้ยังไง ”


“ ... ”


“ พี่ชายเขาทำเรื่องลาออกไปหลังมีเรื่องกับแก ”


!!


“ เขาพ้นสภาพนักศึกษาไปนานแล้ว ”


 


พ้นสภาพนักศึกษาไปนานแล้ว...


แล้วที่มันยังใส่ชุดนักศึกษาเดินเข้าเรียนเดินร่อนในมหาลัยอยู่นี่...คืออะไรวะ!

               


 


********ต่อตรงนี้นะ*******



               ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบมากกว่าสามนาที นิ่งอึ้งเงียบกับสิ่งที่ได้ฟัง คนได้สติก่อนก็คือคุณหมอที่แสนดีรีบสไลด์ไอโฟนกดยิกๆไม่สนใจใคร สามนาทีต่อมานไฟเริ่มรู้สึกตัวก็กุมหัวอย่างปวดๆ เดินไปหาพาราเซตามอลกันเลย ส่วนพี่ใหญ่ที่น่าจะคุมสติได้ดีสุดก็...

                “ ไม่! ผมไม่เชื่อ!! อาหลอกผม!!


                สติแตกไง...


                “มันยังเสนอมาเรียนอยู่นะอา! จะลาออกได้ไง!

ลมว่าอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงด้วยอารมณ์คุกรุ่นและคิดว่าน่าจะไม่มีทางดีขึ้นง่ายๆแน่ๆ

                คนเป็นอาทำตาหรี่เป็นเชิงปรามมารยาททรามๆเถื่อนๆของหลานชาย หลังจากนั้นจึงตอบไปตามความจริงที่ตัวเองสัมผัสมา “ ก็พี่ชายเขาบอกกับอาด้วยตัวเอง ”

                “ แล้วอาก็เชื่อ? ” เสียงไฟดังขึ้นหลังจากซัดยาเข้าไปสี่ห้าเม็ดเอ่ยถามเสียงสูแล้วงมองหน้าญาติสนิทราวกับตัวประหลาดแกมดูหมิ่น

                สายตาเย็นยะเยือกแทบจะทันที “ เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะพูดเล่นไปทำไม ไม่ใช่เด็กๆ ”

                “ แล้วที่ไหนเขามีกฎว่าผู้ใหญ่จะพูดความจริงเสมอไป ” ลมย้อนอย่างเจ็บแสบ ยังไม่ทันที่คนโดนถอนหงอกจะดุกล่าว

                “ มันมีประวัติว่าลาออกจริงๆ ” ดินว่าขึ้นขัดด้วยเสียงเครียดแข็งกระด้างหลังจากที่งมอยู่ห้านาทีกับไอโฟนคู่ใจ

 “ แต่มันซิ่วไปเรียนปีหนึ่งใหม่คณะเดิมเอกใหม่น่ะสิ ” ว่าที่หมอกัดฟันกรอดๆแล้วค่อยยื่นไอโฟนของตัวเองให้คนอายุมากกว่าดูแล้วส่งต่อๆให้คนที่เหลือ


                มันเป็นรายชื่อของนักศึกษาในปีนี้...


                และมีชื่อของ(ไอ้)ซีอยู่ด้วย


                แสดงว่ามันยังเป็นนักศึกษาอยู่


                สรุปก็คือ...มันเรียน และมันลาออกแล้ว หลังจากนั้นก็ซิ่วมาเรียนปีหนึ่งใหม่


ง่ายๆนะ...พวกกูโดนต้มจนเปื่อยครับ กระดงกระดูกนี่ผุกร่อนเป็นผงไม่เหลือเลยครับคุณ


ถ้าจะซ่อนเงื่อนซ่อนงำขนาดนี้!

            

           “ งั้นเหรอ อาโดนหลอกงั้นเหรอ ” แววตาเข้มมองจ้องชื่อนามสกุลอย่างชัดๆแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไหวไหล่กระชับเสื้อสูทแล้วลุกขึ้นหมุนตัวเตรียมกลับ ท่าทางที่เดาอารมณ์ไม่ได้พาให้ขวัญของสามหนุ่มฝ่อไปหมดหดหู่สุดๆ “ พวกแกอยากทำอะไรก็ทำไป”

“ อาจะไม่ฟ้อง... ”ลมอ้าปากจะถามอีกฝ่ายกลับสวนขึ้นมาก่อน

“ เรื่องของเด็กก็จัดการไป ...ส่วนเรื่องของผู้ใหญ่ก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่คุยกัน ” รอยยิ้มเย็นของอาพาให้ใจดวงน้อยๆของสามหมาสั่นสะเทือนไปตามๆกัน ตัวก็ร้อนๆหนาวๆคล้ายจะจับไข้ขึ้นมากะทันหัน


                เสือยิ้มยากถึงกับยิ้มออกมา มันชักจะเป็นลางไม่ดีแล้วซี้


อาเดินไปหยุดหน้าประตูที่มีหลานชายคนเล็กเปิดรออยู่ เกือบจะหายใจทั่วท้องแล้วแต่ก็ยังต้องกลั้นหายใจอยู่เพราะยังมีคำพูดส่งท้าย...

                “ส่วนเรื่องอุ่น... จะถือว่าตอนนี้ฉันลาพักร้อนการเป็นพี่เลี้ยงหลานอยู่แล้วกัน หึ ”

                พอร่างสุขุมเดินพ้นห้องไปสามหมาก็พากันกรูไปเกาะขอบประตูชะโงกคอยืดมองร่างของพ่อคนที่สอง(พ่อบังเกิดเกล้ายังไม่เคยจะตีสักแอะ)ให้แน่ใจว่าจะไม่ย้อนกลับมาอีก

                เมื่อเช็กจนแน่ใจว่าอาจะไม่กลับขึ้นมาเทศนาพวกเขาแล้วก็ช่วยกันปิดประตูอย่างเบามือ พิงหลังเข้ากับประตูแล้วรูดลงมานั่งกองอย่างหมดสภาพหมดมาดกันเลยทีเดียว


                “ เฮ้ยๆ หายใจได้แล้ว ”

               

                ดินผู้นั่งอยู่ตรงกลางยกมือล้าๆตบเข่าพี่และน้องตัวเองให้ได้สติ เลิกกลั้นหายใจได้แล้ว

                ไฟนิ่งไปครู่ก่อนจะเริ่มกะพริบตาและหายใจเข้าท้องอย่างรวดเร็วเหมือนขาดออกซินเจนมาสามปี ลมก็ไม่ต่างกันนั่งปาดนั่งซับเหงื่อบนขมับ


                ใครบอกว่าพวกเขาสามคนกลัว

                เปล๊าเล๊ย แค่เคารพเฉยๆเถอะ!


                “ แล้ว... ” ดินลากเสียงยาวทั้งที่ยังหอบหายใจอยู่ “ เอาไงต่อ ”

                “ กูรู้ว่ามึงคิดอะไรอยู่ ไอ้น้องรัก ” ลมทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่คุณหมอแสนมีใจเมตตา มือยังไม่เคยแม้จะตบยุง เพราะใช้ไม้ตียุงแทน ก็หยวนๆไปว่าไม่ผิดนะ

                “ แหมๆ ของแบบนี้ เขารู้ๆกัน ” มองตาพี่ใหญ่แล้วกันไปหาน้องชายที่เริ่มเอายาดมมาดมแล้ว “ ใช่มั้ยไอ้ไฟ เรามันสามชั่วที่โคตรมองตาก็รู้ใจกันแล้ว ”

                ไฟเงยหน้ามึนๆมาจากยาดมแล้วตอบไปทางเดียวกันสมเป็นพี่น้องที่เข้าใจกันเป็นอย่างดี!

                “ ใครชั่ว กูคนดี ”

                ผัวะ! ผัวะ!

                และก็ได้รับฝ่ามืออรหันต์จากพี่ๆอย่างรักใคร่ ใคร่จะถีบน่ะสิ

                “ เว้ย! แค่ล้อเล่นไม่เห็นต้องตบเลยนี่ว่า มันผิดกฎหมายข้อที่... ” ไฟหุบปากฉับแล้วยิ้มๆเป็นเชิงไม่เล่นแล้วก็ได้ ” เออรู้แล้ว ไม่ต้องมองตาก็รู้พวกมึงคิดอะไร ”

มองหน้ามองตากันอีกครั้งแล้วคลี่ยิ้มหวานเชื่อมที่ไม่ได้ออกมานาน แต่ถ้าออกมาแล้วมันไม่ดีๆแน่ๆ

                “ จะเอาคืนให้เจ็บเลยมึง / จะเอาคืนให้เจ็บเลยมึง/ จะเอาคืนให้เจ็บเลยมึง”

                รอยยิ้มหวานอ่อนโยนเหลือเกินแต่โคตรจะสวนทางกับคำพูดโห


คนบ้านนี้ไม่ว่าจะใคร

รอยยิ้มก็...ไม่น่าชื่นชมพอกัน!!

 






อีกด้านหนึ่ง...

 


                แสงไฟรอบตัวสว่างไสวไปทั่วบริเวณไล่ความมืดมิดให้จางหายแต่กลับไล่ความดำมืดในความรู้สึกของใครสักคนไม่ได้ เท้าเล็กเดินทอดน่องไปตามถนนมืดๆอย่างเหม่อลอยมีบ้างที่หลุดยิ้มมีบ้างที่หัวเราะและมีบ้างที่ร้องไห้สลับไปมาอย่างน่าเวทนา...

                “ พี่ฝุ่นรักผม รักผม ” เสียงแผ่วว่าพลางยิ้มให้กับประโยคพร่ำเพ้อ ก่อนจะเบะปาก “ ดูเเลเ รักเเล้วสุดท้ายก็รักคนอื่น ”

                “ น้อง! น้อง! น้อง!! อะไรก็น้อง!

               ปากเล็กตะโกนออกมาอย่างอึดอัดทั้งน้ำตาที่ไหลทะลัก “ เมื่อไหร่จะรักสักที เมื่อไหร่!

                ร้องไห้ไปแล้วก็ฉีกยิ้ม “ อย่างน้อยก็ทำไอ้ลมขาหักได้ ฮ่าๆๆ ” นึกย้อนถึงวันเก่าๆ ภาพที่เขากำลังทำร้ายผู้ชายตัวโตที่มาแย่งคนรักของเขาไปอย่างหน้าตาเฉย ยิ่งคิดแล้วยิ่งแค้น ไฟในอกครั้นจะพุ่งสูง

                “ พี่วิน... ใช่ ตอนนี้รัก รักพี่วิน รักคนเดียวเลย ” ซีเอ่ยออกมายิ้มๆ เมื่อนึกถึงหน้าคนที่คำนึงถึง “ ใจดี ใจดีมาตลอดเลย... ช่วยชีวิตซีด้วย ซีรัก รักที่สุด ”

                 ก่อนจะหุบยิ้มเเล้วร้องไห้อีกครั้ง...

                “ แต่ก็มีคนมาแย่งอีกแล้ว ” ยกมือสั่นๆขึ้นปาดน้ำตา “ แปดปีบ้าอะไร ห้าปีบ้าอะไร แล้วไง! ต่อให้สิบยี่สิบปีกูก็ไม่สน!

                “ ทำไมเจ็บจัง...ฮึก ” พึมพำเบาพลางกุมอกไว้ " ทำไมเจ็บกว่าทุกๆครั้งนะ... ใช่ ใช่ เพราะรักมากไง เรารักพี่วินมากไง "

                ยิ้มเยาะเย้ยกับสิ่งที่ตัวเองเจอ....

                “ แล้วสุดท้ายเป็นไง กูเจ็บไง! เจ็บอยนู่คนเดียว! มีใครเคยรักกูตอบบ้าง ทั้งๆที่กูทุ่มเทให้ตลอด ” เสียงแหบแห้งต่อว่าตัดพ้อราวจะขาดใจแต่หากแววตากลับเหม่อลอยไปแล้ว " ทั้งที่รักมากขนาดนี้...ทำไมถึงมองไม่เห็น ฮึก "

                เสียงลากขายังคงมีอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางเสียงร้องไห้สลับหัวเราะก็มีสายโทรศัพท์ดังขึ้น... มือเล็กคลำหาตามกางเกงแล้วกดรับโดยไม่มองชื่อเเถมดวงตากลมยังไร้จุดโฟกัส

                ( ซี อยู่ไหนครับ ) เสียงทุ้มแสนอ่อนโยนดังขึ้น เสียงที่เขาเกลียด!! ( เมื่อไหร่จะกลับบ้านเราครับ คุณแม่เป็นห่วงแล้วนะครับ )

                " อย่ามาพูดดี อย่ามาหลอกกัน " รูปปากบิดเบี้ยวขึ้นมาทันทีคล้ายจะเยาะเย้ย “ อย่ามาโกหก!! แม่ไม่เคยรักผม!

                ( อย่าพูดแบบนี้ซี แม่รักซีมากนะ )

                “ ไม่จริง!! ไม่จริง! ” สะบัดหัวไปมาจนแทบหลุดมือกำเข้าหากันแน่น “ ไม่มีใครรักผม...ตอนนี้ไม่มีเลย ผมไร้ค่ามากเลยพี่โซ่ ” เสียงอ่อยๆคล้ายคนกำลังขาดอากาศหายใจ

                ( ไม่ได้กินยาตามที่พี่บอกเหรอซี! ตอนนี้อยู่ที่ไหน! ) เสียงร้อนรนทำให้ความรู้สึกในอกพลันจะเกลียดชังมากขึ้น

                “ ... ”

                ( ซี!!! )

                กดตัดสายไปแล้วเดินยิ้มเลื่อนลอยกับความสนุกที่ทำให้พี่ชายตัวเองเป็นบ้าเป็นหลังได้ โกหกทั้งเพ มาทำดีกับเขา เป็นพี่ชายที่ดีงั้นเหรอ เฮอะ แค่นี้แม่ก็รักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วยังจะมาทำดงทำดีกับเขาอีก แม่หรือ ปานนี้นอนหลับสบายมีความสุขเพราะลูกชายคนโตเพิ่งจะเรียนจบได้ปริญญาอีกใบจากกี่ใบก็ไม่รู้เเถมยังคว้าเกียรนิยมอันดับหนึ่งมาได้อีก


 หึ แล้วตัวเขาล่ะมีอะไรบ้างให้ชื่นชม... ก็แค่เด็กที่ไม่มีใครต้องการคนหนึ่ง...


                เมื่อไม่เป็นที่ต้องการ ก็ต้องแย่งมาให้หมด...


                ไม่จำเป็นต้องห่วงความรู้สึกใคร


พลันความคิดทุกอย่างหยุดลง...


“ โอ๊ย!!!


ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าก็ล้มไปกองกับพื้นอย่างจังเพราะแรงกระแทกฟาดเข้าช่วงกลางลำตัว เสียงร้องโอดโอยครางเครือดังมาพร้อมเสียงท่อรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ๋ซึ่งคนขับก็อยู่ในชุดมิดชิดใส่หมวกกันน็อคปิดบังใบหน้า เจ้าของรถหยุดรถเว้นระยะสามเมตรแล้วหันกลับมามองเด็กที่นั่งกุมแถวเอวด้วยสายตานิ่งๆ โชคเข้าข้างที่แสงจากเสาไฟข้างทางสาดส่องให้เห็นบาดแผลถลอกเลือดไหลที่น่าพอใจ...

                ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรีบพาสายตาไปยังคู่กรณีก่อนจะเบิกตาโตเมื่อสิ่งหนึ่งถูกโยนมาตรงหน้าพอดิบพอดี...


                ปังๆๆๆๆ!!


                “ อ๊ากกกกก!! ” เด็กหนุ่มหลับตาแน่นมือยกขึ้นปิดหูแทบไม่ทันนั่งคุดคู้อย่างน่าสงสาร เสียงประทัดยังคงดังต่อเนื่องเพราะเล่นจัดชุดใหญ่ให้เลย

                คนทำยืมคร่อมรถมองอย่างเพลินเพลิดจนเสียงประทัดเงียบลง รถสวยก็ทะยานออกไปอย่างรวดเร็วดั่งสายไฟ ปล่อยให้เหยื่อตัวน้อยที่ถูกเฉี่ยวนั่งน้ำหูน้ำตาไหลหายใจหอบแฮ่กๆ ไว้ท่ามกลางทางแสนเปล่าเปลี่ยว...

                เงยหน้าขึ้นมาได้เผลอตกใจกับสายตาเหี้ยมๆกำลังแววระยิบระยับ... จุดยิ้มอย่างพอใจแล้วเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความสนุกจนเนื้อตัวเขาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นไม่ได้สนใจแข้งขาที่อาบเลือดเลยสักนิด...


                “ แบบนี้สิ... แบบนี้แหละสนุก!! ฮ่าๆๆ ”


                ก่อนจะยันพื้นลุกขึ้นอย่างช้าๆ พยายามลากสังขารที่เจ็บร้าวกลับบ้าน...บ้านที่เป็นของเขาคนเดียว... เดินไปก็คิดไปเรื่อยจะทำยังไงกับชีวิตต่อไปดี จะแก้แค้น จะทำร้ายหรือทรมานดี

 

               อา... ถ้าได้เห็นไอ้ลมกำลังกระอักเลือดตาย มันคงดีไม่น้อย


                หรือให้คนหยิ่งยโสอย่างธาราก้มกราบเท้าคงดีไม่น้อย


                ทำไมมีแต่เรื่องสนุกให้ทำเยอะขนาดนี้... เยอะมากจนเลือกไม่ถูก


                ว่าแล้ว...จะจัดการใครก่อนดีนะ : )

 




*****************100%*******************




คะ ครบเเล้ว อะ อัพ อัพเเล้วววววววว

กรี๊ดดดดดดดดดดด เหมือนถูกหวย!(แดก) กรี๊ดดดดดดดดดด

อัพเเล้วค่าาาา หลังจากหายไปเนิ่นนาน คิดถึงกันมั้ยยยยย

ขอบคุณที่ยังรอกันนะคะ กลับมาเเย้วววว

หายไปจนยักไยเกาะนิยายเรื่องนี้ไปแล้ว

ต้องปัดๆฝุ่นสักหน่อย ใครบอกว่าทิ้งเรื่องยนี้ ไม่มี! ใครจะกล้าทิ้งวินอุ่น ใครจะกล้าทิ้งพี่ปาย

 ใครจะกล้าทิ้งหมาบ้ากันค่ะ  ตอนนี้ก็กำลังเข้มข้นเลย เข้มข้นจนนี่นิยายอะไรวะ เดาทางไม่ถูกเลย!

#โดนปารองเท้าใส่ ข้อหาปมยุ่งเหยิงไปหมด

จัดการใครก่อนเหรอ จัดการซีก่อนค่ะ! เรียก รพ.ให้ทีค่ะ!

เอ๊ะ เเล้วใครขับเฉี่ยวซีอ่ะ ใครอ่ะ!?!

เดาๆกันดูนะคะ... ทุกตัวละครมีเหตุผลของมันอยู่กัน

(นี่นิยายรักหรือนิยายสืบสวนหว่า) ตอนนี้ก็ไม่เเน่ใจค่ะ เเต่ก็ไม่ได้เครียดเนอะ เอ๊ะ หรือเครียดหว่า ดราม่าเหรอก็ไม่นะ ตลกอยู่นะ เข้มข้นเนาะ เเกะปมไม่ได้ไปอีก (อ้าวเฮ้ยยยย ) เพลงต้องมา เล่นไปอีก


เอาเป็นว่าพิมขอบคุณมากๆนะคะ ที่ยังรักยังรอวินอุ่น คู่นี้เขาอีกยาวไกล

พี่วินจะถ่ายรูปกับหมาหน้าเซเว่นซอยเจ็ดได้ยังก็ไม่รู้5555555555

เม้นต์ติชมเป็นกำลังใจกันหน่อยน่าาา

ปล.ไม่หายไปนานเเล้วจ้าาาา รักเเละขอบคุณ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 475 ครั้ง

303 ความคิดเห็น

  1. #10123 malin964 (@malin964) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 14:03
    ซีผู้ป่วยทางจิต + ควรแดกยาที่หมอให้ด้วยนะค่ะ (รู้สึกสส. ยุนิสสๆ)
    #10123
    0
  2. #10113 Piawriku_MN (@Piawriku_MN) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:19
    อ๋อซีชอบเลือดนี่เอง...มาม้ะมาให้ฉันตี!!!//ถือไม้หน้าสาม
    #10113
    0
  3. #10055 MindTharanisorn (@MindTharanisorn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:45
    คือ​ อ่านแล้ว​เกลียด​ซีไม่ลงอะ​ คือนางแค่ต้องการความรัก​ แต่นางแค่ใช้วิธีที่ผิด​
    #10055
    0
  4. #10040 anukool__ple (@anukool__ple) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:06
    บ้านนี้เป็นไรกันอะ มีคนแบบนี้จริงๆหรอ?
    #10040
    0
  5. #9818 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 21:11
    วิน ไป 7 ได้ของอุ่นมั้ย หาหมาหน้า7เจอยัง จะรู้เรื่องที่อุ่นบอกมั้ยน่ะ เฮ้อ
    #9818
    0
  6. #9751 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 18:07
    อห. ไปหาหมอแล้วก็กินยาตามที่หมอสั่งสิวะ
    #9751
    0
  7. #9737 34257766 (@34257766) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 00:16
    ขอยืมหมาไปกฃนอนกอดซักคืนนะ ฝุ่น ปาย ไวท์ งื้ออออ
    #9737
    0
  8. #9693 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 05:48
    ทำไมอ่านแล้วสงสารซีอ่ะ เอาจริงๆซีคือเด็กขาดความอบอุ่นคนหนึ่งเท่าที่อ่านมา เหมือนคนโหยหาความรักมากๆ อยากให้มีใครสักคนมาช่วยซีนะ
    #9693
    1
    • #9693-1 Naey_Sy (@Naey_Sy) (จากตอนที่ 19)
      18 ตุลาคม 2561 / 11:37
      นั้นดิ
      #9693-1
  9. #9672 ladyyyblueee (@ladyyyblueee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:37
    ไรท์ดูเป็นโรคจิตขึ้นมาเลยอ่ะ
    #9672
    0
  10. #9661 passapron1312 (@passapron1312) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:44
    ซีนี่นางเป็นโรคจิต อห.!!
    #9661
    0
  11. #9652 wanwisa2004 (@wanwisa2004) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 21:19
    ซีน่าสงสารอะ
    #9652
    0
  12. #9634 jingjunt (@jingjunt) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 19:31
    โถ่วววว. กูแม่งสงสารซีว่ะ
    (คิดดูน่ะ)
    #9634
    0
  13. #9602 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 12:24
    โหหหหหหหห
    #9602
    0
  14. #9520 Sadoria Dorn (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 18:29
    น้องแม่ก็ต้องเป็น น้า สิ ไม่ใช่ อา
    #9520
    0
  15. #9509 Sasithorn Sadsang (@sasithorn_bb) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:09
    ทำไมเรามองซีน่าสงสาร น่าสงสารจริงๆ
    #9509
    0
  16. #9493 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 20:35
    แก๊งสามหมาทำอะไรไว้ในอดีต โดนอุ่นอัดเละแน่ ส่วนซีเป็นเด็กขี้อิจฉาจนเริ่มจะกลายเป็นโรคจิตไปแล้ว
    #9493
    0
  17. #9465 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 08:38
    เป็นปมยิ่งกว่าหูฟังกูอี้กกกก555555
    #9465
    0
  18. #9449 9SRAM (@gsraomam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 06:52
    เข้าขั้นโรคจิตระยะสุดท้ายละซี
    #9449
    0
  19. #9409 milkysmile (@milkysmile) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 00:25
    ซี-เป็นโรคประสาทหรอ ศรีธัญญาก็เอา-ไม่อยู่หรอก
    #9409
    0
  20. #9377 ChompunutEksuk (@ChompunutEksuk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 22:49
    ตอนนี้สอนให้รู้ว่าไม่ควรตัดสินเนื้อเรื่องจากชื่อตอน
    #9377
    0
  21. #9292 MapleMable (@MapleMable) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:51
    อิซี -มันจิตไม่ปกติ วิปลาส!!!
    #9292
    0
  22. #9263 Bbicdrjm (@Bbicdrjm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 19:36
    โอ้ยยยยน่ากลัวเว่ออิ
    #9263
    0
  23. #9159 k0987507848 (@k0987507848) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:17
    บอกแล้วมันบ้าาา!!!
    #9159
    1
  24. #9095 Sssaiparnnn (@Saipannewgens) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 23:14
    บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าทำอะไรประเจิดประเจ้อ ในค่ายลูกเสือห้องน้ำมันไม่มิดนะคุณ55555555555
    #9095
    0
  25. #9002 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 06:39
    ซีเป็นเอามากนะเฮ้อ
    #9002
    0