[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 967,327 Views

  • 10,166 Comments

  • 29,927 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,768

    Overall
    967,327

ตอนที่ 2 : บทที่ 2 : เนียนกว่านี้มีอีกมั้ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 932 ครั้ง
    18 เม.ย. 59

© themy butter

 

 

 

นิเทศตัวร้ายกับสถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ธาราทวงพื้นที่

 

 

 

 

หงุดหงิด

 

 

ใช่...

 

 

                อารมณ์ ณ ตอนนี้มีแต่ความหงุดหงิดล้วนๆ 

 

 

                หงุดหงิดอะไรน่ะเหรอ... ก็ไอ้บ้าที่ยืนหน้าอึ้งหน้าเหวออยู่นี้ไง... จะว่ามันตกใจอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก ผมเป็นคนพูดเองยังตกใจเองเลย

 

 

 

            “ หล่อๆอย่างกู ต้องเป็นผัวมึงดิ! เมียห่าไรมึง ฝันปะ! 

 

 

 

                อายปากตัวเองมั้ยธารา พูดห่าอะไรไม่คิด น่าตบปากตัวเองสักร้อยรอบ แต่แม่งมันอดไม่ได้จริงๆนี่หว่า จะเอาผมเป็นเมีย! ผมเนี่ยนะ!?! ตลกไปแล้วมั้ง สายตามันผิดเพี้ยนมองไม่ออกรึไงว่าอย่างผมเนี่ยมันคงไม่เหมาะจะไปเมียให้ใครหรอกครับ เด็กสถาปัตย์สูงร้อยแปดสิบต้นๆ สูงโย่งพอๆกับไอ้คนประกาศว่าจะเป็นผัวผม แน่นอนมันคงไม่มีวันที่ผมจะไปเป็นเมียมันหรือใครแน่ๆครับ! ที่สำคัญหน้าผมก็หล่อมากถึงมากถึงขนาดคว้าตำแหน่งเดือนคณะมาแล้ว

 

                “ ผัวกู? ”

 

                ไอ้วินเงิบไปนับหนึ่งนาทีสติมันก็เริ่มกลับมาเนื้อตัวมันเริ่มสั่นราวกับเจ้าเข้า เป็นเวรอะไรของมัน อยู่กับมันมาจะครึ่งชั่วโมงแล้วปวดกะโหลกมาก ไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้วาจะคบเพื่อนแบบนี้ได้

 

                “ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ 

 

                ผมขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจเมื่อจู่ๆมันก็ระเบิดหัวเราะลั่นไม่เกรงใจชาวบ้านจนผมตกใจอยู่เหมือนกัน ไม่วายยกมือขึ้นกุมท้องน้ำตาเล็ด ทำไมห่ะ หน้ากูเหมือนหม่ำ จ๊กม๊กมากรึไง ขำเหมือนชาตินี้จะไม่ได้ขำอีกแล้ว

 

                มันยังไม่หยุดหัวเราะ “ โอ๊ยย ขำจริงๆนะเนี่ยธารา ” 

 

                “ ขำไงขำ ” ผมพยักหน้าแยกเขี้ยวใส่ ความหงุดหงิดยิ่งสูงปรี๊ด

 

                “ ตัวก็แค่เนี้ย ริจะเป็นผัวพี่ ไม่ดีครับๆ 

 

 

                “ ตัวแค่นี้ทำมึงสลบคาเตียงได้ รึจะลอง 

               

 

                คราวนี้มันเป็นฝ่ายอึ้งไปบ้างก่อนสีแดงฝาดเลือดจะแต้มบนแก้มทั้งสองข้างของมัน มือไม้ยกขึ้นปิดแก้มปิดปากแล้วพึมพำกับตัวเองไม่หยุดแล้วค่อยเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม

           

หึ คงไม่กล้าเล่นแล้วมั้งเจอแบบนี้เข้าไป...

 

 

 

           “ ไปทำที่ห้องดี หรือโรงแรมดี 

 

 

 

            ไอ้เวรรรรรรรรรรร คิดเหวอะไรวะ!

 

 

            ผมมองไอ้วินอย่างทึ่งจัด เข้าใจมั้ย กูประชดดดดด

 

 

 

           “ กูประชด 

 

           “ อ้าวเหรอ นึกว่าจริง อุตส่าห์ดีใจเนื้อเต้นริกๆ ” มันว่าอย่างเก้อเขินเกาจมูกไปมา นี่มึงคิดไปถึงไหนวะเนี่ย!

 

           “ โรคจิต 

 

ไอ้วินมองมาด้วยสายตาล้อๆกิ๊บกิ่วสยิวสยอง “ หึ ใครเป็นคนชวนกันหว่า 

 

            ผมวีนใส่ “ กูประชดไม่เข้าใจรึไงฟะ! 

 

 

 

            “ รู้ตัวปะ 

 

 

 

           “ เวลาเราวีนแม่ง... น่ารักเชี่ยๆ 

 

            ไอ้วินว่าน้ำเสียงเรียบๆไม่มีแววเจ้าเล่ห์จนผมเผลอแกว่งไปนิดนึง น่ารัก! มึงกล้าใช้คำนี้กับผู้ชายเนี่ยนะ บ้าเกินเยียวยาจริงๆ

 

            “ อย่ามาพูดเหมือนกูเป็นผู้หญิงได้มั้ย! 

 

            “ เปล่าสักหน่อย ” มีหน้ามาทำหน้างงๆไม่เข้าใจอีก

 

            ผมปรายตามองเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มถาโถมมาอีกระลอก พยายามจะพ่นลมหายใจออกมาเพื่อระบายความโมโหในอก

 

 

                ผมน่ะเป็นคนขี้หงุดหงิด... มากๆด้วย

 

 

         แล้วไอ้การที่ต้องมายืนทนดูคนบ้าๆที่อาสาตัวจะไปส่งที่หอมานานเกินไปจนรบกวนเวลาทำงานของตัวเองแล้วมันยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ซ้ำยังยุ่งไม่เข้าเรื่องอีก พามาร้านยาเนี่ย ใครขอกัน

 

         “ จะไปไหนก็ไป 

 

         ผมไล่หน้าตายสนิท เบื่อจะเสวนาแล้ว ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางถนนเพื่อกลับหอ แต่คิดอีกทีแล้วก็ควรจะโทรหาไอ้ลมให้มารับดีกว่า แต่ยังไม่ทันได้หยิบโทรศัพท์ คนกวนตีนแม่งก็รีบถลามาจับต้นแขนผมไว้

 

         “ เฮ้ย! เดี๋ยวดิว่ะ เดี๋ยวไปส่งครับคุณเมีย ไม่งอนเซ่ 

 

 

         กูไปเป็นเมียมึงตอนไหนครับ

 

 

         “ ตาไม่พอใช่ปะ ปากแตกอีกที่ดีมั้ยวะ 

 

          เอ่ยว่าน้ำเสียงเริ่มไม่พอใจขึ้นเรื่อยๆ แต่มันยังยิ้มหน้าระรื่นพร้อมกับเบ้าตาสีเริ่มคล้ำๆเขียวๆ นี่ผมหนักมือไปเหรอ ก็ไม่นะ ผมสะบัดแขนออกจากการจับกุมของมันถลกแขนเสื้อเตรียมรบปุ๊บมันก็โบกมือห้ามเป็นพัลวันจนเหงื่อแตกพลั่ก หึ อ่อนว่ะ เนี่ยนะ จะเป็นผัวกู ประสาท

 

          “ เฮ้ๆ ไม่ใช่กำลังสิ แค่ตาก็ช้ำไปหลายวันแล้วนะตัวเอง 

 

 

           ตัวเองพ่อง!

 

 

          ผมถลึงตาใส่มันทันที สรรพนามบ้าอะไร

 

         ไอ้วินทำหน้าหงอๆยกมือขึ้นลูบเบ้าหน้าเบ้าตาช้ำๆของมันด้วยท่าทีน่าสงสาร 

 

         “ หมดหล่อเลยง่า 

 

          ผมว่า “ เรื่องของมึงเถอะ ” ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบมันเพื่อเดินหนีไปโทรศัพท์หาไอ้พี่บ้าสักคนให้มารับ ไม่รู้ปานนี้มันจะเลิกเรียนกันรึยัง

 

          “ ก็บอกว่าจะไปส่ง ” มันตามมาคว้าข้อมือผมไว้อย่างรวดเร็ว วุ้ย ตื๊อจริง!

 

          “ ไม่จำเป็น 

 

 

          “ อย่าดื้อดิ ไม่น่ารักเลย ” 

 

 

           มันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆพร้อมรอยยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้าผม

 

          อึ้งไง... ผมตวัดตามองไอ้วินอย่างตกใจปนรู้สึกแปลกๆ ดื้อมันใช้กับเด็กเปล่าวะ แล้วกูก็ไม่ได้ดื้อเว้ยอย่างกูเรียกหัวแข็งไม่คนต่างหาก!

 

          “ เก็บปากไว้ไปพูดกับเมียมึงเถอะคำนี้น่ะ 

 

          “ ก็พูดอยู่นี้ไง 

 

           ผมทำหน้าฉงนใจกับมัน จะเล่นบ้าอะไร

 

 

 

           “ เราไงธารา เมียพี่ 

 

 

           ว่าจบรอยยิ้มหวานจ๋อยเคลือบน้ำตาลยกฉีกกว้างเป็นจานดาวเทียมถูกส่งเข้าเรตินาลูกกะตาผมจนแสบตา 

 

           “ ผิดแล้ว กูผัวมึงต่างหากครับ 

 

           ผมกระตุกยิ้มอย่างไม่ยอม ถึงมันจะสูงกว่าผมนิดหน่อย แต่ไม่เคยได้ยินเหรอส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบ ผมไม่ได้ชอบผู้ชายสบายใจเถอะ แต่ใช่ว่าจะให้ใครมาหยามหน้ากันได้ ถ้ากูจะเป็นเกย์ กูต้องรุกสิถึงจะถูก!

 

            ผมออกจะแมนเต็มร้อยตรงไหนที่ดูไม่แมนกัน

 

 

          “ งั้นเอาเป็นว่าเราสองคนตกลงเราเป็นแฟนกันแล้วเนอะ ส่วนเรื่องใครผัวใครเมียเดี๋ยวตกลงทีหลังดีมั้ย ดีเนอะ 

 

 

           ดีกับพ่อมึงสิ!

 

 

          แล้ว...แฟน!!

 

 

          มึงขอกูตอนไหนนนนนน

 

 

           มันเออออห่อหมกปลาราดพริกอยู่คนเดียวเสร็จสรรพไม่สนหน้าผมเลยว่าจะตะลึง ยัง ยังไม่สำนึกมายิ้มเป็นคนบ้าอีกผมล่ะเหลือเชื่อจริงๆกับผู้ชายคนนี้ ตื๊อ เนียน กวนตีน เอี้ย ครบสูตรคนเหี้ยจริงๆ

 

         “ ตกลงดิ ” มันเร่งยิกๆ หน้าด้านชิบหาย

 

         “ ตกลงกับผีสิว่ะ!! 

 

         สติกลับคืนมาผมออกอาการฟาดงวงฟาดงาทันที จะบ้าเหรอ แฟนเนี่ยนะ!! โดนชกเบ้าตาไปรอบหนึ่งสะเทือนจนสมองมึงเพี้ยนเลยเหรอวะ ไม่เอาเว้ย!

 

        “ ไม่ได้ตกลงกับผี ตกลงกับธาราครับ 

 

        “ ไม่ต้องมาคงมาครับ ไอ้เวรวิน มึง...! 

 

          ผมชูกำปั้นเตรียมซดหน้าแต่แล้วต้องชะงักนิ่งงันแทบลืมหายใจเมื่อมันใช้มือใหญ่เท่าใบตาลของมัน(ผมว่ามือผมใหญ่แล้วนะ)รวบมือผมไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วกดน้ำหนักล็อคข้อมือไว้อย่างรุนแรงจนผมเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

 

 

          มึงจะหักข้อมือกูเลยก็ได้นะ!

 

 

         สายตาคมส่อแววสนุก “ พี่บอกแล้วไง อย่าดื้อ 

 

        “ ไม่ได้ดื้อ! กูบอก.. 

 

          แววตามันส่อถึงความไม่พอใจเล็กๆ “ ถึงพี่จะเป็นเพื่อนกับวา แต่พี่ไม่ได้อยู่ชั้นปีเดียวกัน แล้วพี่ก็อายุมากกว่าเราปีหนึ่งด้วย เราควรจะพูดเพราะๆกับพี่นะครับ 

 

          “ ไม่ 

 

         มันว่าพลางลงแรงหนักขึ้นอีก “ เรานี่น่า พูดกับพี่เพราะๆหน่อย พี่ไม่อยากรังแกเรานะ ” 

 

 

         พี่

 

 

        จะอ้วก! ใครมันจะไปพูดห่ะ

 

 

        รังแกตัวแค่นี้จะมีปัญญาสู้แรงผมเหรอ!

 

 

        แล้วปากผมเนี่ยเป็นใบ้รึไง ด่ามันสิว่ะ! แต่เพราะสายตาวาววับกับการกระทำป่าเถื่อนสวนทางกันแบบนี้ทำเอาผมไปไม่เป็นได้แต่ยืนนิ่งจ้องตามันตอบก่อนจะเลื่อนมามองปลายนิ้วชี้ยาวของมันที่มาหยุดตรงริมฝีปากของผมพอดี

 

         หึ ผมกระตุกยิ้มร้ายฉับพลัน

 

 

          งับ!!!

 

 

           “ อ๊ากกกกกกก!! ปล่อยๆๆๆ อย่ากัด! เดี๋ยวนิ้วขาด! 

 

            ปากผมยิ้มกริ่มแต่ฟันคมๆยังคงกัดนิ้วมันไม่ปล่อยและกัดไม่ธรรมดาครับ กัดแรงสุดๆกะให้มันนิ้วขาดติดปากมาเลย มันร้องโหวกเหวกพร้อมๆกับปล่อยให้มือผมเป็นอิสระ ผมเลยปล่อยนิ้วมัน อุ๊ยตาย มีน้ำลายนิดไปหน่อย อายจัง

 

            “ เมียหรือหมาว่ะ ” 

 

             ผมค้อนขวับ “ ไม่เข็ดใช่มั้ย  

 

             “ คนอย่างกรกวินต์ ไม่มีคำว่าเข็ดครับคุณเมีย 

 

             “ มึงจะเล่นแบบนี้ใช่มั้ยครับเมีย 

 

             ผมสวนกลับบ้างไม่ลืมยักคิ้วให้มัน ในเมื่อมันเล่นมาผมก็เล่นกลับว่ะ เรื่องนี้ไม่ยอมเว้ย ใครเป็นเมียใครผัวมึงคิดดีๆ!

 

             มันหัวเราะร่วน “ ไม่ๆ พี่น่ะผัวครับน้องธารา ” แต่มันก็หยุดหัวเราะแล้วทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่างแล้วยิ้มร้ายมานิดนึงก่อนจะกลับเป็นปกติ

 

             “ บอกว่า ” เตรียมตวาดใส่

 

            “ โอ๊ย เจ็บนิ้วจัง สงสัยขับรถไม่ไหวแล้วอ่า ” จู่ๆมันก็ร้องขัดพร้อมเสียงโอดครวญทำหน้าทำหน้าลูกหมาตกน้ำใส่ผมจนผมตามแม่งไม่ทัน 

 

            “ เรื่องของมึง กูกลับหอ 

 

            ผมเบื่อที่จะเถียงแล้ว จะกลับจริงๆแล้ว

 

 

            “ อยากเป็นผัวไม่ใช่เหรอ ขับรถพาเมียกลับหน่อยสิครับ 

 

 

           ผมชะงักเท้ากึกหันไปมองหน้ามันอย่างงงๆ ปนสงสัยหรี่ตามองหาพิรุธเพราะดูแล้วไอ้เวรนี่ไม่น่าจะยอมอะไรง่ายๆแบบนี้

 

 

            จะเล่นแง่อะไรอีกวะ

 

 

            มันทำหน้ากวนทีน “ เอางายยยย 

 

           “ ... ” คิดแปป

 

           “ ผัวขับเมียซ้อนไง เอาเปล่า~ ” ไอ้เวรนี่ก็ยังไม่เลิกจูงใจกูนะ

 

           “ ... ”

 

           “ จะรีบกลับไปทำงานไม่ใช่เหรอเมีย 

 

 

           เมียพ่อง!

 

 

           เลิกคิ้วหนึ่งจึก “ หรือจะให้ผัวขับครับ 

 

           ผมถอนหายใจเฮือก “ เอากุญแจมาดิ จะได้กลับสักที 

 

           ไอ้ผมก็อารมณ์ขึ้นๆลงๆ เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย ยื่นมือออกไปรับกุญแจจากมันไม่วายมือหยาบฉวยโอกาสลูบแขนผมตั้งแต่ศอกมาที่มืออีก เว้ย! ขนลุก!

 

            ผมมองหน้ามันอย่างหน่ายจิต ไปอดอยากมาจากไหน หื่นทุกวินาที

 

            มันยิ้มๆก่อนจะผายมือไปที่มอไซด์คันใหญ่

 

            ผมส่ายหน้าน้อยๆแล้วเดินอย่างระวังเพราะอาการเจ็บที่ขามันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆไปขึ้นคร่อมรถทำหน้าที่ผัว เอ๊ย คนขับแทนมัน ปัดโธ่เว้ย! กูไม่ใช่เกย์! 

 

            “ ขับดีๆนะเตงง 

 

            “ เตงพ่อง! 

 

            มันขึ้นคร่อมตามมา ทุกอย่างเหมือนจะดี ถ้า...

 

 

            หมับ!!

 

 

              ไอ้วินทำเอาผมตัวแข็งทื่อไปเลย เมื่อแขนแข็งแรงโอบเอวของผมแน่น ส่วนมือวางตรงหน้าขาในตำแหน่งที่น่าหวาดเสียวส่วนหน้าก็วางเกยไหล่ลาดของผม

 

 

              นี่มันกอดชัดๆ!!

 

 

            “ เค้ากลัวหล่น ขออนุญาตกอดนะ 

 

 

             ไม่ต้องขอแล้วมั้ง มึงเล่นกอดไปแล้วเนี่ย!

 

 

             ผมทำอะไรไม่ถูกเป็นครั้งแรก ไอ้พวกพี่เหี้ยมันยังไม่เคยได้กอดผมเลย แล้วมันเป็นใครวะ! จะด่าจะพูดอะไรก็พูดไม่ออกแถมไอร้อนจากตัวมันก็ทำให้รู้สึกแปลกๆขึ้นมาเสียเฉยๆก็แค่เพื่อนกอดเพื่อนจะอะไรวะธารา! ถึงจะเพื่อนกันเมื่อยี่สิบนาทีครึ่งชั่วโมงที่แล้วก็เถอะ

 

            “ ไปสิ กลับหอกัน 

 

            ไอ้วินกระซิบข้างหูผมเบาๆด้วยเสียงแหบพร่า

 

 

            หอก! มึงชวนกูกลับหอ แต่เสียงมึงเหมือนชวนกูขึ้นห้องเลยสัด!

 

 

 

             ผมพยักหน้าส่งๆ “ เออๆ ” ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไปอย่าง...รวดเร็วปานสายฟ้า หึหึหึ เผอิญกูมันตีนหนักตีนผีมือผีว่ะ

 

             มึงฉวยโอกาสกูก่อนนะ อย่าคิดว่ากูตามไม่ทัน

 

             หน้าปัดความเร็วเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆพร้อมๆกับไอ้คนข้างหลังที่เริ่มกอดรัดผมแน่นกว่าเดิม เหลือบตามองผ่านกระจกข้างเห็นใบหน้าหล่อกำลังซีดเผือดได้ที่แล้วนึกอยากแกล้งขึ้นมาเฉยๆ ผมแกล้งขับไปเรื่อยๆปาดหน้ารถชาวบ้านได้น่าหวาดเสียวสุดๆ

 

             “ ธารา ขับช้าๆหน่อย! ” สงสัยมันจะทนไม่ไหวแล้วมั้งถึงได้ตะโกนฝ่าลมแรงๆมา

 

              “ อะไรนะ! ไม่ได้ยิน! 

 

               แกล้งทำหูทวนลมแล้วบิดเร่งเครื่องให้เร็วขึ้นอีกนิด...

 

 

อีกนิดจะร้อยสี่สิบ...

 

 

“ พี่กราบแหละ ช้าลงหน่อยเว้ย! 

 

คราวนี้ไม่มาแค่เสียงแต่กำปั้นหนักซัดมากลางหลังผมดังอั๊กจนผมรู้สึกเจ็บแล้วจิ๊ปากอย่างเซ็งแซ่ห่อนจะลดความเร็วให้อยู่ในระดับปกติแล้วขี่กลับหอดังเดิม

 

มันถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่วายบ่น...

 

“ ทีหลังพี่จะไม่ให้เราขับรถอีกแล้ว 

 

ลอยหน้าลอยตา “ กูจะขับ จะทำไม 

 

 

“ ขับแบบนี้พี่เกรงว่าเราจะไม่รอดถึงงานแต่งของเรา 

 

 

                ฉ่า!

                ผมหน้าร้อนฉ่าไปแทบจะทันทีเมื่อเจอมุกนี้ ไอ้แฟนยังพอทำใจไม่รู้สึกอะไรได้แต่ไอ้พูดเหมือนขอแต่งงานเนียนๆแบบนี้ เป็นใครมันก็ต้องรู้สึกบ้างแหละ

 

                “ พูดบ้าๆ 

 

                “ ทำไม เขินเหรอ ” มันยิ้มกริ่ม

 

“ เปล่า รำคาญ 

 

ผมกลอกตามองบนอย่างเอือมๆก่อนจะจอดรถแล้วลุกพรวดลงจากรถอย่างเร็วจนลืมว่าขาเจ็บ เลยเซล้มไม่เป็นท่า ข้อเท้าก็แผลงฤทธิ์ปวดจี๊ดขึ้นมาทันที ผมกัดปากตัวเองอย่างนึกเจ็บใจ ผู้ชายห่าอะไรล้มเพราะอีแค่เจ็บขา แถมต่อหน้าไอ้บ้านี่อีก ซวยชิบ!

 

         “ ไง ดื้อ เจ็บมั้ย 

 

           มันหัวเราะคิกคักเล็กน้อยแต่ก็เข้ามาช่วยพยุงให้ผมลุกขึ้นดีๆ คราวนี้ผมไม่กล้าต่อปากต่อคำแล้ว อับอายจนอยากแทรกดินหนีแล้ว

 

           “ ปล่อย ถึงหอกูแล้ว ไสเฮดมึงกลับบ้านไป 

 

             บิดแขนออกจากมือกาวมือตุ๊กแกของมันเบาๆจากนั้นก็ชี้นิ้วไล่เลย หมดประโยชน์แล้ว ไสหัวไปไกลๆตีนได้ล่ะ

 

 

           วะ! ช่วงนี้ดวงกูตกรึยังไง

 

 

          ถึงมีมารมาวุ่นวายดีจริงๆ!

 

 

          “ รอแปปนะ 

 

          ไอ้วินมันไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มๆแล้วหมุนตัวไปเก็บรถตรงส่วนของบริเวณลานจอดรถของหอพักที่เขาจัดให้เงียบๆท่ามกลางสายตาตะลึงจากผม

 

 

          มันอยู่หอนี้!?!

 

 

บ้าน่า!!

 

 

 

                “ ปะ เดี๋ยวไปส่งห้อง 

 

                ไอ้วินเดินหน้าระรื่นมาพลางควักมือหย็อยๆ เห็นแล้วอยากกระโดดถีบยอดหน้า ยิ้มอะไรหนักหนา น่ารำคาญลูกตา

 

                “ ไม่ต้อง 

 

                ผมว่าเสียงเรียบกัดฟันเดินขึ้นหอ ด้วยสภาพเหงื่อแทบท่วมเพราะอาการเจ็บที่แล่นมาจนแทบทรุด มือรีบคว้าราวบันไดไว้อย่างว่องไวเมื่อรู้สึกว่าล้มอีกรอบ

 

                “ ให้ช่วยมั้ย 

 

                เสียงคุ้นๆว่าขึ้นจากทางด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร

 

 

                ขี้เสือกขี้ยุ่งก็มีแต่มัน

 

 

                รู้จักไม่ถึงชั่วโมง แต่มึงทำเหมือนสนิทกับกูเป็นชาติ หน้าด้านหน้าทนเกิน 

 

 

 

                ผมไม่ตอบ

 

                มันก็เลยเงียบ

 

 

                ผมเดินต่อไปทั้งอาการปวดร้าวแทบทรุด ก้าวได้จนถึงชั้นที่สามซึ่งเป็นชั้นของผมได้ก็เอาแทบสลบเหมือด เอี้ยวหน้าไปมองทางด้านหลังก็เห็นไอ้วินยืนนิ่งไม่ไปไหนเหมือนกับรอส่งผมจริงๆ

 

                มือผมกำถุงยาแน่นเก็บความเจ็บแล้วยืดตัวตรงทนเดินไปถึงหลังที่อยู่ริมสุดท้าย จะได้พักๆสักหน่อย คลาสพรุ่งนี้...โดดแม่ง

                อีกสองเมตรจะถึงห้องแต่ขาเจ้าสำออยเสือกร้าวจะทรุดให้ผมเซไปพิงกำแพงห้องชาวบ้านอย่างเป็นไปตามคาด...

 

                “ ไง ดื้อดีนัก 

 

                เสียงเปรต เอ๊ย เสียงไอ้วินว่ามาด้วยกระแสเอือมๆปนผู้ใหญ่ดุเด็ก ได้ข่าวมึงแก่กว่ากูปีเดียว แต่ทำเหมือนห่างกันสักเจ็ดแปดปีมันบ่นไปงั้นแล้วค่อยเดินมาพยุงตัวผมให้ยืนตรงๆ มือใหญ่สอดมาโอบเอวผมหลวมก่อนเอาแขนอีกข้างคล้องคอมันก่อนจะพาเดินช้าๆไปยังห้อง

               

เบื่อจะเถียงแล้ว อยากนอน...

 

                “ ห้องนี้? ” มันเพยิดหน้าไปทางห้องสุดท้ายที่เป็นห้องผม

 

                “ อือ 

 

                ไม่อยากตอบหรือพูดดีด้วยหรอกนะ แต่เหนื่อยว่ะ ไม่พอเท่านั้นผมล้วงกุญแจในกระเป๋ากางเกงยีนส์ส่งให้มันไม่สนใจสีหน้าอึ้งๆของมัน 

 

 จะ ทำไม กูก็เป็นเงี้ย ขึ้นๆลงๆ ไม่พอใจก็ไปไกลๆ

 

 

                ไอ้วินมันรับไปก่อนรีบไขประตูห้องแล้วพาผมเข้าไป...

 

                ผมโปรยสั้นๆ “ ห้องรก 

 

                “ ไม่เป็นไรๆ ” มันพูดอย่างกระตือรือร้นประคองผมพาเดินผ่านกองขยะท่วมห้อง

 

 

                อืม ขยะจำพวกกระดาษน่ะ

 

 

                พวกกระดาษ พวกโมเดลที่ทำแล้วไม่ผ่านน่ะ พอจะเก็บห้องงานใหม่ก็มา ไม่มีเวลากวาดเก็บเท่าไหร่ เลยปล่อยเลยตามเลย จบเทอมค่อยเก็บที

                คงเพราะมันอยู่หอนี้ด้วยเลยรู้สัดส่วนของห้องอย่างดีเลยพาผมมายังส่วนของห้องนอนถูก ผมคลายมือที่คล้องคอมันแล้วเซตัวทิ้งลงกับเตียงอย่างเหนื่อยสุดๆ ส่วนไอ้วินมันยืนยิ้มๆพลางเดินรอบๆสำรวจห้องผม ซึ่งมันแทบไม่มีอะไรสำคัญเลยจริงๆ มีแค่กระดาษ ปากกา ดินสอ แปลน โมเดล และอีกสารพัดอุปกรณ์สี

 

                ผมไม่สนใจอะไรมันทั้งนั้น เดี๋ยวเบื่อมันก็เดินออกไปเอง ส่วนผมขอนอนพักก่อนแล้วกัน

 

                “ เดี๋ยวธารา ทายาก่อนดิ ” เสียงแว่วอยู่ไกลๆพร้อมหน้าหล่อๆของมันดูเป็นห่วง “ ลุก ”

 

                “ ไม่เอา 

 

                ผมพึมพำเบาๆพลิกตัวนอนคว่ำแล้วหลับไปทันทีด้วยความเหนื่อยล้ากายสุดๆ...

 

 

 

 

 

ธาราคืนพื้นที่ขอตัวไปงีบก่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*****************************************

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กรกวินต์ขอพื้นที่สักนิด

 

 

 

 

 

 

       ผมส่ายหน้าขำๆกับร่างตรงหน้า...

 

แล้วก็มันกล้าหลับไปได้ไงทั้งๆที่ผมยืนอยู่ตรงนี้ ไม่กลัวเลยเนอะว่าผมจะปล้ำ แต่ว่าใครมันจะโรคจิตปานนั้นครับ

                บทจะว่าง่ายก็ว่าง่ายจริงๆเลย วันนี้ธาราค่อนข้างจะทำให้ผมประหลาดใจในหลายๆอย่าง ที่ประหลาดใจสุดคงไม่พ้น

             

 

                จะเป็นผัวผม 

 

                มันขำจริงๆนะ โคตรแบบขำเลยว่ะ หน้าตอนพูดก็โคตรจริงจัง แต่ดูแล้วมันคงพูดเล่นๆ เพราะไม่อยากมาเป็นเมียผม

                ถามผมว่าแล้วที่ผมพูดกับมันกับมันล่ะ ล้อเล่นเหรอ

 

 

                เปล่า

 

 

                จริงจังครับ 

 

 

                คนอย่างกรกวินต์ถ้าคิดจะจีบใคร ผมจริงจังหมดแหละน่า ยืนมองเด็กดื้อรั้นอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเดินไปจัดท่านอนดีๆให้ ผมนั่งลงบนเตียงเบาๆก่อนจะยกขาขวาที่น่าจะเจ็บหนักของหมอนี่ขึ้นมาวางบนตักแล้วถอดถุงเท้าสีเข้มออกเผลอให้เห็นข้อเท้าขาวซีดบวมเป่งช้ำเขียวช้ำม่วงจนน่ากลัว

 

 

                นับถือในความอึดของมันจริงๆ เฮ้อ 

 

 

                ผมวางขามันลงแล้วลุกเดินไปหาน้ำแข็งมาประคบให้มัน ระหว่างทางเดินไปก็มองบรรดาข้าวของรกๆของเด็กมันไปด้วย ดูท่างานจะเยอะจริงสินะสถาปัตย์เนี่ย ไอ้เพื่อนผมที่อยู่อีกมอก็เคยบ่นๆมาเหมือนกันว่าเรียนแม่งไม่หนักแต่งานอย่างหนักควายล้มช้างตายเลยทีเดียว

                แต่ห้องของมันน่าสนใจกว่าเพื่อนของผมเยอะตรงที่ตามฝาผนังห้องมีแต่ภาพวาดขนาดเท่าเอสี่บ้างเท่าโปสการ์ดบ้างแปะเต็มไปหมด นัยน์ตาคมไล่มองอย่างสนใจเพราะแต่ละภาพล้วนจัดว่าสวยมากถึงมากจริงๆ

 

                ผมลพสายตาจากภาพพวกนั้นแล้วเดินออกจากห้องนอนเพื่อหาของ เดินอย่างรู้ทางเพราะผมก็อยู่หอนี้เหมือนกัน แต่อยู่ชั้นสี่นะ

 

                มาถึงโซนห้องครัวแล้วไม่อยากจะบ่น แต่ขอบ่นเถอะ ถึงว่า ทำไมมันแม่งอย่างผอม ก็ดูมันกินดิ แต่ละอย่าง มีประโยชน์เหลือเกิน

 

                “ มาม่ารสหมูมะนาว ” ผมพูดขึ้นพลางหยิบถ้วยที่ว่าขึ้นมา กินแล้วก็ไม่ทิ้งอีก ผมหาถุงดำแถวนั้นมาก่อนจะโยนซากมันลงไป

 

                “ มาม่ารสต้มยำกุ้ง ” โยน

 

                “ มาม่าแกงเขียวหวาน ” โยน

 

                “ ไวไวรส... ยำยำเต็มๆ... #@$%$#^$# ” และอีกสารพัด มือจัดการกวาดซากอาหารทุกอย่างลงถุง ไม่วาย M150 คาราบาวแดงอีกนับสิบขวด นี่โด๊ปกันขนาดนี้เลยเหรอวะ!

 

 

                มึงได้นอนบ้างมั้ยหา!!

 

 

                สีหน้าผมตึงทันควันกับการดูแลตัวเองได้ลวกเละเทะของมัน เดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำแข็งไปประคบเท้ามันเผื่ออารมณ์ผมจะเย็นขึ้นแต่ยิ่งหงุดหงิดขึ้นเมื่อในตู้เย็นมีแต่...โค้ก เบียร์ กาแฟ M150 วางเรียงเป็นชั้นอย่างงาม...

 

                “ เด็กคนนี้น่าตีจริงๆ ”           

 

                มือผมหันไปหยิบถ้วยขนาดกลางมาใส่น้ำแข็งเพราะมันไม่มีผ้าสะอาดเลย... ไม่ไหวจริงๆเด็กคนนี้

 

                ผมเดินกลับมายังห้องนอนที่เปิดแอร์ทิ้งไว้ให้แล้วก็เย็นช่ำชื่นใจสุดๆ สายตาเห็นเด็กตัวโตกำลังนอนขดตัวมุดผ้าห่มเหมือนแมวอยู่แล้วนึกขำ

 

 

                เด็กชะมัด 

 

 

                กลับมานั่งประจำที่เดิมดึงเท้ามันมาเบาๆแล้วบรรจงเอาน้ำแข็งลูบๆไปตามบริเวณที่บวมช้ำเสียงครางแผ่วจากคนหลับออกมาเบาๆเหมือนไม่สบายตัว 

 

                ตัวเหนียวขนาดนี้ยังนอนได้นี่ ทำได้ไงวะ

 

                ผมทำแบบนั้นอยู่พักใหญ่ก่อนจะเอื้อมไปหยิบถุงยาเอายานวดออกมานวดให้มัน แผลดูไม่บวมเท่าตอนแรกผมก็สบายใจไปเปราะหนึ่ง

 

                ผมพึมพำ “ ทำไงให้เราเลิกดื้อนะ 

 

                ใบหน้ายุ่งๆของธารายังคงดูเหนื่อยล้าและเพลียจัดจนผมรู้สึกสงสาร นี่ผมเข้ามาทำให้มันหนักอกหนักใจกว่าเดิมเปล่าวะ

                ผมเหยียดตัวลุกขึ้นเมื่อความคิดไม่น่าพิศมัยแล่นมา ผมเดินออกมาเพื่อไปอาบน้ำทำงานบ้าง แต่ต้องชะงักเมื่อตาดันเหลือบไปเห็นปฏิทินตั้งตัวที่ถูกวงถูกเขียนไว้มากมาย

 

                ความเสือก เอ๊ย อยากรู้เลยให้มือหยิบมันขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ...

 

 

 

                วันที่ 26 ส่งโมเดล ชิ้น 

 

                วันที่ 27 ส่งแบบ

 

                วันที่ 28 เริ่มทำโปรเจค

 

                วันที่ 29 ส่งแบบที่แก้รอบ 2

 

                วันที่ 30 สอบเทสต์ย่อย

                .

                .

                .

 

 

 

                “ คงเหนื่อยมากสินะ ” 

 

                ผมพึมพำเบาๆเหลือบมองกลับไปทางห้องนอนแล้วมองไปรอบๆห้องนี้อีกครั้งด้วยความรู้สึกแปลกๆ

 

 

 

                เฮ้อ งานหนักแบบนี้

 

 

            สงสัยต้องมีคนดูแลแล้วล่ะมั้ง

            นายกรกวินต์ขอเสนอตัวเองแล้วกันนะครับJ

 

 

 

 

 

กรกวินต์ขอคืนพื้นที่ บาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*****************************************

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ธาราขอพื้นที่

 

 

 

 

 

            ผมลืมตาโพล่งขึ้นท่ามกลางห้องมืดๆ...

 

 

                เป็นแบบนี้เสมอแหละผมนอนนานๆไม่ได้ คงเพราะกินพวกกาแฟคาเฟอีนเอ็มร้อยเยอะ มันเลยทำให้ผมหลับๆตื่นๆ นอนนานสุดก็ ชั่วโมงได้ตั้งแต่เข้าคณะมา

 

                เป็นงงเล็กน้อยเมื่ออาการปวดขาเริ่มบรรเทาแถมยังรู้สึกเย็นๆสบายๆอีก...

 

 

                ใครนวดยาให้วะ 

 

 

                ผมขมวดคิ้วอย่างงงๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก หันไปมองนาฬิกาบอกเวลาว่าตอนนี้หกโมงแล้ว อืม... เดี๋ยวคงต้องทำโมเดลต่อ แต่ง่วงชะมัดเลยว่ะ

 

                ลงจากเตียงได้ก็เดินสะลึมสะลือขากะเผลกไปทางห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้ตื่นเต็มตา ไหนจะเหนียวตัวสุดๆจากกีฬา ไม่น่าหลับเลยจริงๆ ล้าไปหมด

 

                ยังไม่ทันจะได้อาบน้ำก็ชะงักหรี่ตามองเศษกระดาษบนกระจกตรงอ่างล่างหน้า...

 

 

 

         ‘ ตื่นมาคงอาบน้ำเลยสินะ ดีๆ จะได้สบายตัว แต่เดินระวังด้วยล่ะ เดี๋ยวล้ม 

 

-ผัวที่น่ารักของน้องธารา- 

 

 

 

                “ ใครเมียมึงหา ไอ้เวร!! 

 

                ผมคำรามลั่นกระชากโพสอิทเวรๆนั้นทิ้งแล้วรีบรุดเข้าไปอาบน้ำไล่ความรู้สึกโมโหในใจ ตั้งแต่เจอมันรู้สึกต่อมโมโหผมจะทำงานหนักสองเท่าเลย ให้ตาย!

 

                หลังจากอาบน้ำอยู่นานพอให้ได้สงบสติได้ ผมก็เดินร่อนทั่วห้องในสภาพผ้าขนหนูพันรอบเอว ผ้าอีกผืนก็อยู่บนหัวเปียกๆ เผ้าผมยาวๆเลยบ่านิดหน่อยทำให้รู้สึกดี ไม่รู้สิ ไว้ผมยาวแล้วมันอาร์ตดี ผมชอบ

 

                กะจะเดินเข้ามาหาอะไรกินเล่นสักหน่อยแต่ก็ต้องเบิกตาโพล่งเมื่อห้องครัวรกๆกลับ...

 

 

                สะอาดเอี่ยม

 

 

                นี่ฝีมือไอ้เวรวินอีกแล้วใช่มั้ย คงไม่ใช่ไอ้พวกพี่ชัวร์ เพราะผมไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายในห้องถ้าไม่จำเป็น แต่ทำไมผมกลับให้ไอ้เวรวินมันเข้ามาง่ายๆ แถมยังกล้าหลับไปอีกตอนที่มันยังอยู่ในห้อง แต่แม่ง...มันก็

 

 

                ยุ่งจริงๆ!!

 

 

                ปากก็สบถด่าไปเรื่อยก่อนจะเห็นกระดาษโพสอิทแบบเดิมแปะอยู่หน้าตู้เย็นไม่รอคิดอะไรต่อกระชากมาอ่านทันที...

 

 

 

                ‘ ฮั่นแน่ แอบด่าพี่ยุ่งอยู่อ่าดิ ...แต่เราน่ะ ควรกินของที่มีประโยชน์บ้างรู้เปล่า แล้วอยากกินไรปะ เดี๋ยวค่ำๆจะซื้อไปให้ 

 

 

 

 

                “ ...ทำแบบนี้ทำไม ” ผมอ่านยังไม่ทันจบก็เผลอบ่นออกมาอย่างไม่เข้าใจก่อนจะก้มลงอ่านต่อ

 

 

 

                ‘ ต้องทำงานดึกไม่ใช่เหรอวันนี้น่ะ เดี๋ยวซื้อของกินให้ อ้อ แล้วเดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อนด้วย โอเคปะ 

 

 

 

                “ ใครจะไปโอเคกับมึงห่ะ 

 

                ผมว่าไปแต่ก็อดยิ้มไม่ได้... เฮ้ย! แล้วจะยิ้มทำแมวอะไรเนี่ย

 

 

                ‘ ปล. อยากกินอะไรแปะกระดาษหน้าห้อง 403 นะครับ - ผัวน่ารักที่สุดในหล้า -  

 

 

                ผัวพ่องมึงเดดดด!

 

 

                ไม่เลิกเล่นจริงๆสินะ

 

 

                เออ อยากเป็นผัวนักใช่มั้ย ได้ ได้ งั้นเลี้ยงเมียหน่อยแล้วกัน ข้าวมื้อนี้น่ะ

 

 

                ผมวางโพสอิทไว้ที่เดิมหมุนตัวไปทางห้องนอนไปแต่งตัวเรียบๆง่ายๆเกงขาสั้นเสื้อยืดสักตัว แต่ทำไมเสื้อวันนี้มันตัวใหญ่ขึ้นว่ะ หรือกูผอม ช่างเถอะ

 

                ผมเขียนรายการอาหารที่อยากกินใส่กระดาษเอสี่ ย้ำ เอสี่ แล้วค่อยๆเดินขึ้นไปชั้นสี่หน้าห้อง 403 ตามที่มันเขียนบอก ผมจัดการฟาดแปะลงไปยังประตูเอาเทปหนาที่ติดมือมาแปะทับลงไปแล้วตบๆที่กระดาษจนเกิดเสียงดังลั่น ไม่นานเกินรอผมก็ได้ยินเสียงด่ากลับมาเบาๆ

 

                ยืนหัวเราะคิกคักเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินกลับลงห้องตัวเองเพื่อทำงาน ใครจะโง่ยืนรอให้มันมาด่ากันเล่า!

 

 

        เล่นกับใครใม่เล่น มาเล่นกับกู

 

คิดจะเลี้ยงกู กูเลี้ยงให้ไหวแล้วกัน  คุณผัวที่น่ารัก หึ!

 

 

 

 

 

ธาราคืนพื้นที่ไปทำงานต่อล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

ฮึบบบ มาอีกตอนนน


พิมรีไรท์ใหม่นะคะ

 

ถ้าชอบกัน ช่วยเม้นท์เป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ

ชอบไม่ชอบ เล่าให้ฟังกันหน่อยน่า 

กดโหวตให้เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

รักพี่วินเเอดเฟบไว้น่าา

เราจะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

 

แวะมาพูดคุยกันที่เพจได้น่า 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 932 ครั้ง

98 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:50
    วินเหมือนพี่ปาย+นับสอง ล่ะ อุ่นติสท์มากกก อยากดูแลน้อง
    #10142
    0
  2. #10133 วิหคทมิฬ (@kqre) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 14:01
    มีความยอม
    #10133
    0
  3. วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 10:46
    ❤❤❤❤❤❤❤
    #10082
    0
  4. #10069 CarrotSirirvarin (@CarrotSirirvarin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:12
    น้องมีความร้ายเบาๆ
    #10069
    0
  5. #10056 sharkwowll (@phuensongkram) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 12:41
    โอ้ยยย ถ้าโดนจีบแบบนี้จะร้องไห้ให้ดู แต่ชอบความดูแลนร้ เป็นป๋อจ๋ายอบอุ่นดีชอบบ
    #10056
    0
  6. #10051 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:53
    จีบกันฮาร์ดคอมากจ้าพี่วิน
    #10051
    0
  7. #10037 anukool__ple (@anukool__ple) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:57
    อยากมีผัวแบบนี้!!!!!
    #10037
    0
  8. #9956 Xakas (@nattarikaair9) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 19:38
    น่ารักอ่ะ55555
    #9956
    0
  9. #9933 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 11:58
    สั่งเลยจร้า พี่วินจัดไห้ ผัวทาสในอนาคต5555
    #9933
    0
  10. #9912 Rew_David (@Dahae_Rew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 15:24
    ให้พี่วินเป็นผัวนะถูกแล้วธารา
    #9912
    0
  11. #9887 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 20:38
    มีความมโนเป็นผัวมาก 555
    #9887
    0
  12. #9791 K-kwangWannapron (@K-kwangWannapron) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 12:38
    ชอบอะ น่ารักมากๆๆ สนุกๆๆๆ love you
    #9791
    0
  13. #9779 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 15:10

    สนุกคะ ขออ่านก่อนน่ะ
    #9779
    0
  14. #9765 motanoy-naruk (@motanoy-naruk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 19:56
    สนุกๆ น่ารักมากๆ
    #9765
    0
  15. #9762 ปันปัน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 15:47

    มัยไม่ให้เบอร์...

    #9762
    0
  16. #9757 SAVITRI_Tu (@SAVITRI_Tu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 09:23
    น่ารักอ่ะ
    #9757
    0
  17. #9718 Gamairu (@Gamairu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 10:11
    น่ารักกกกกกก น้องธาราน่ารักมากกกกก
    #9718
    0
  18. #9679 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 05:11
    เห็นอนาคตทาสเมียเลยจ้าาาา5555
    #9679
    0
  19. #9673 aommy2611 (@aommy2611) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 23:15
    น่ารักๆๆๆๆทันกันดีคับ
    #9673
    0
  20. #9648 KungKing_Mini (@KungKing_Mini) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 19:59
    วินๆๆๆๆ วินจะดูแลดีขนาดนี้ ยื่นใบสมัครเป็นเมีย 55
    #9648
    0
  21. #9645 Annnnja (@akanasan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 18:34
    55555หน้ามึนมากพระเอก
    #9645
    0
  22. #9588 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 23:56
    น่ารักกกก5555555555
    #9588
    0
  23. #9548 In.orn (@ThaeGuitar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 19:35
    น่ารักจัง
    #9548
    0
  24. #9539 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 06:37
    เรียกผัวเรียกเมียแล้วววววว
    #9539
    0
  25. #9430 yuta_ (@yuta_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 16:01
    โอ้ยแม่ หนูเขินอ่าาาาา หื้ออ-//-
    #9430
    0