[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 967,365 Views

  • 10,166 Comments

  • 29,927 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,806

    Overall
    967,365

ตอนที่ 20 : บทที่ 20 : อ้าวเฮ้ย ใครกลัวเมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 507 ครั้ง
    10 ต.ค. 59



นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

บทที่ 20 อ้าวเฮ้ย ใครกลัวเมีย



ใครกลัว ไม่มีสักหน่อย เมียเหรอ เดี๋ยวโบกโชว์!

****************************************



ธาราได้รับพื้นที่คืน...


 

                ผมกระชากถุงมือออกด้วยอารมณ์ที่ไม่คงที่เท่าไหร่นักแล้วจัดการโยนมันทิ้งลงถังขยะพร้อมเสื้อหนัง เอารถไปจอดหลังหอที่ปลอดผู้คน จริงๆผมก็มีรถ แต่ไม่อยากใช้ ขี้เกียจเติมน้ำมัน มีปัญหาปะ

                นานๆเท่านั้นแหละที่จะขับ ผมถอดหมวกกันน็อคออกจากหัวด้วยความร้อนอบอ้าว เหมือนปลาขาดน้ำไม่ปาน เม็ดเหงื่อเกาะอยู่เต็มหน้าไปหมดผมยาวๆถูกมัดรวบเป็นจุกลวกๆก็เปียกซกไปด้วยเหงื่อ

                เปิดโทรศัพท์มาดูเวลาแล้วเผลอกัดปากเข้าเมื่อทำเวลาได้ช้าเกินกำหนด อุตส่าห์หาข้ออ้างสารพัดถ่วงเวลาอีกคนแต่ก็ไม่ทันจนได้...

                ระบายลมหายใจร้อนๆออกเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงตามเดิมแล้วหิ้วหมวกกันน็อคสีดำสนิทขึ้นห้องที่ปานนี้คงมีคนนั่งหน้าบูดรออยู่ชัวร์...

                ยังไม่ทันจะได้เปิดประตู....

                ผัวะ!!

                “ ไปไหนมา! โทรไปก็ตัดสาย!

                เสียงโวยวายพร้อมสีหน้าเคร่งเครียดของมันพาให้ผมเหมือนคนจมน้ำหรือน้ำท่วมปากขึ้นมากะทันหัน เสสายตาเนือยหลบแล้วผลักอกมันให้หลบทาง

                “ เหนื่อย ”

                “ หนีเหรอ ” วินหันไปปิดประตูแล้วเดินตามผมจับไหล่แล้วดึงให้หันมามองมัน “ ไปไหนมา ”

                ผมตอบหน้าตาย “ เปล่า ”

                “ อุ่น หายไปไหนมา ” เสียงของวินกดเข้มขึ้นอีกแววตาเริ่มร้อนขึ้นนิดๆเพราะมันรู้ว่าผมกำลังโกหก แล้วไง... จะให้บอกว่าไปล่าหัวเมียน้อยมันรึไง ไม่เอาดิ ไม่สนุก

                “ ก็เปล่า ไม่ได้ไปไหน ” ผมตอบไปแล้วบิดไหล่หลบมือมัน เดินหลบไปทางห้องครัว มันก็เดินหน้างอตามมา “ แล้วไหนฟาร์มเฮ้าเว่นซอยเจ็ดของกู ”

                กวาดตามองบนเคาน์เตอร์แล้วก็ไม่เห็นว่ามีอะไรเลยจึงตวัดหางตาไปมองคนที่กล้าขัดคำสั่ง... วินสะดุ้งนิดๆแล้วยังทนตีหน้ายักษ์ใส่ผม เอาสิ จะเล่นสงครามประสาทก็เอา ผมนี่สกิลสูง รอดจากพี่น้องตัวเองมาได้แล้ว ไม่บ้าไปก่อน เป็นไง เก่งใช่มั้ย

                “ ไม่มี ” มันตอบกลับมาแล้วทำหน้ากวนตีนใส่ผม

                “ ทำไมไม่มี ” ผมขึ้นเสียงดังกว่าเดิมแล้วเดินเข้าไปหามันก้าวหนึ่ง วินผงะไปนิดก่อนจะตั้งตัวตั้งหลักใหม่แล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง

                “ ทีไปไหนมา ยังไม่บอก แล้วทำไมกูต้องบอกว่าซื้อฟาร์มเฮ้ามา ” ยักคิ้วมาเป็นสเตป

                “ อ้อ สรุป... ไม่ซื้อ? ” ผมลากเสียงยาวแววตาเริ่มขวาง ไอ้วินมันก็ยังคงปั้นสีหน้าผู้กล้าต่อไป ไอ้ท่าทางแบบนี้มันหลอกหรือมันจริงแทบแยกไม่ออกเลยให้ตายสิ

                “ เออ กูไม่ซื้อ ” มันยอมรับ “ อุ่น บอกกูมาก่อน มึงไปไหนมา ”

                “ ก็บอกว่าไม่ได้ไปไหนไง ฟังไม่รู้เรื่องเหรอวะ ” ผมเอียงคอนิดๆจ้องตามันที่มองมาอย่างเจ้าเล่ห์... รู้สึกต้นคอมันเย็นวาบๆขึ้นมาซะงั้น

                “ ก่อนจะตอบผัว เมียช่วยดูด้วยว่าในมือกำลังถือหมวกกันน็อคอยู่ หลักฐานคาตาขนาดนี้! ” มันกดสายตาไปมองของในมือผม “ ไปหากิ๊กมาใช่มั้ย!!

                “ กิ๊กบ้านมึงสิ! ” ผมสวนไป เออ แต่จะว่าไปไอ้ซีมันก็กิ๊กไอ้วินนี่หว่าเออ ก็ถูกแล้ว

                “ นี่มีคนอื่น? ” มันถามอย่างกวนตีนแต่แววตามันกำลังสนุก ถ้าดูผิวเผินเหมือนมันกำลังตัดพ้อ แต่กำลังไอ้เชี่ยตรงหน้าผมในตอนนี้เชื่ออะไรไม่ได้ทั้งนั้น “ มีคนอื่นนอกจากกูเหรอครับ ”

                มันเดินเข้ามาหาผมด้วยใบหน้ายิ้มๆ ผมมองตามรอยยิ้มมันแล้วเผลอถอยหลังไปเองตามธรรมชาติจนหลังชนกับขอบเคาน์เตอร์...

                “ ไปหากิ๊กมา? ” มันจ้องตาผมแบบจ้องเขม็งเลย เอาจริงๆโดนจ้องตรงๆแบบนี้มันก็แอบประหม่านิดๆ

                “ ถ้าใช่แล้วจะทำไม ” ผมตอบไปแบบไม่ได้ยี่หร่ะอะไรมากยักไหล่ “ กูจะมีใคร กี่คนมันก็ได้ มึงเสือกไร  

                “ นี่คิดจะสวมเขาผัวเหรอครับเมีย ” วินถามเสียงสูงเริ่มกักตัวผมไว้ หน้ามันยิ้มๆนี่โคตรจะสยอง

                “ ใครเมียมึง ” ผมสวนเสียงหนัก ก่อนจะประชดเสียงแผ่วเบา “ ทีมึงยังมีกิ๊กได้เลย ”

                แต่มันเสือกได้ยินไง

“ มีกิ๊กอะไร เค้ามีอุ่นคนเดียวเถอะ ” เสียงทุ้มนุ่มเปลี่ยนโทนกะทันหันทำให้ผมตะลึงไม่ใช่แค่น้ำเสียงแต่รวมถึงความหมายของประโยค

ผมพยายามจะกลั้นยิ้มแต่อีกฝ่ายก็ยังไล่ต้อนอยู่เรื่องเดิมๆ

“ อุ่นต่างหาก ที่มีคนอื่น ใช่สิ เรามันแค่ของเล่นฆ่าเวลา ใช่สิ เรามันไม่ใช่ตัวจริง ” บทโศกมันก็มา ดีแล้วมึงที่เข้าเรียนการแสดงดูจะเล่นได้หลายบทซะเหลือเกิน

“ ถ้ายังไม่เลิกเล่น กูถีบ ” ผมเอ่ยเสียงเฮี้ยบจนวินชะงัก

“ หึ เลิกเล่นก็ได้ ” มันยักไหล่สลัดคราบขี้เล่นทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมจนผมรู้สึกชาไปทั่วหน้าเพราะแววตาอ่อนโยนพลันแข็งขึ้นมานิดๆ “ งั้นบอกผัวมาสักทีสิครับ ”

“ บอกอะไร ” สาบานว่าเสียไม่ได้สั่น วินมันติดยิ้มมุมปากยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนรู้สึกร้อนๆหน้าขึ้นมาซะงั้น “ ถอยไป ”

“ อุ่นครับ ” แววตาไร้ร่องรอยการล้อเล่น “ ไปไหนมา ตอบไม่ดีมีลงโทษนะครับ ”

“ คิดว่ากลัว? ”

วินไม่ได้ฟังที่ผมพูดมันเอียงหน้าแล้วกดจมูกลงกับแก้มชื้นๆเปียกๆเพราะผมยังไม่ได้เช็ดเหงื่อแค่นั้นไม่พอมันเลียหน้าผมอีก

ขนแขนสแตนอัพหมดสินาทีนี้!!

“ ไอ้วิน! ” ผมเบิกตาโพล่งเตรียมยันตีนใส่แต่มันไวกว่ากอดรัดผมแน่นจนดิ้นไม่หลุด “ เชี่ย ปล่อย!

“ ตอบมาก่อน ”

ผมจิ๊ปากอย่างขัดใจเริ่มโมโหขึ้นมาจริงๆ “ เออๆ! กูไปแกล้งคนมา! ” แต่กูไม่บอกหรอกว่าใคร เหอะ!

“ แกล้งใคร ” มันขมวดคิ้วเริ่มคลายท่าทางจริงจัง “ นอกจากกูแล้ว มึงห้ามแกล้งใครทั้งนั้น ”

ทำหน้าเอ๋อใส่ “ ทำไม ”

                “ หวง ” สั้นๆง่ายๆได้ใจความกระแทกใจเต็มๆ แล้วมันก็หอมแก้มขวาผมอีกรอบ มัวแต่ใจเต้นอยู่ปากเลยด่าไม่ออก

                เขามีแต่หวงอย่าไปทำน่ารักใส่คนอื่น นี่อย่าไปแกล้งคนอื่น ถ้ามันรู้ว่ากูเอาประทัดปาใส่กิ๊กมันนี่ยังจะอยากโดนแทนอีกมั้ยนะ

                “ หวงบ้าหวงบออะไร ปล่อยได้แหละ เยอะแหละมึง ” ผมว่าเสียงเรียบพยายามสะบัดตัวออก “ ไอ้วิน!!

                “ เขินเหรอ เขินเหยอครับ ” แววตาขี้เล่นกลับมาอีกรอบแล้วโยกตัวผมไปมาในสภาพที่กอดกันอยู่ มันกอดผม ผมไม่ได้กอดมัน อย่าคิด! “ บอกมาก่อน ไปแกล้งใคร ”

                “ เรื่องของกู อย่าเสือก ”

                “ ผัวเมียกันเขาไม่มีความลับต่อกันนะ ” มันย่นจมูกใส่ โห น่ารักตายห่าแหละ

                ผมตีมึนเหมือนทุกครั้ง “ ผัวเมียห่าไร ละเลือนเหรอมึง ”

                “ อ้าว เมียพูดงี้ได้ไง แล้วคืนนั้นของเรา... ” ไอ้วินทำหน้าโอเว่อร์เจ็บปวด “ เมียได้ซิงผัวไปเลยนะ เมียกล้าพูดงี้เหรอ ”

                “ หน้าอย่างมึงนี่ซิง? ” ผมประชดเข้าเต็มเป้า ก่อนไอ้วินจะหน้าหงิกหน้างอบ่นอยู่ในลำคอและผมเสือกหูไม่ไวเหมือนมันไงเลยไม่ได้ยิน

                “ เสือกชอบเด็กบ้ามาตั้งแต่ว่าวไม่ได้ ไม่ซิงมั้งมึง ”

                “ มึงพูดว่าไงนะ ” ผมถามย้ำ

                “ เปล่าจ๊ะ ไม่ได้พูดอะไรเลยจ๊ะ ” วินฉีกยิ้มกลบเกลื่อนแล้วหุบยิ้ม “ สรุปคนที่ไปแกล้งนี่ผู้หญิงหรือผู้ชาย ”

                “ ไม่รู้ ”

                จะวกมาเรื่องเดิมทำซากไรวะ

                “ อุ่น!

                “ เออ กูชื่ออุ่น กูรู้ ไม่ต้องย้ำ ”

                “ อย่ามากวนตีนนะเมีย ” มันทำหน้าซีเรียสมากๆ “ หรือไปหาชู้จริงๆ ”

                “ ชู้บ้านมึงสิครับ!! ” ผมแทบจะปรี๊ดแตก ในสายตามันเห็นผมเป็นคนยังไงวะ “ ปล่อย ไม่คุยกับมึงแล้ว ”

                “ จะคุย ” มันก็ไม่ยอม “ มีคนอื่นใช่มั้ย กูคนเดียวไม่ได้เหรอวะ ” ท้ายประโยคดูอ่อนล้าเหี้ยๆ จนผมเผลอใจอ่อนและ...

                ผัวะ!

                ผลักมันกระเด็นไปชนกับกำแพงแล้วตะคอกใส่อย่างอัดอั้นมานาน...

                “ มีคนอื่น? กูมีงานเว้ย และเยอะเหี้ย! กูทำงานอยู่แต่ในห้อง เวลาจะนอนจะแดกกูยังไม่มีเลย แล้วเวลาทั้งหมดที่เหลือจากทำงานตอนนี้ก็ให้มึงคนเดียว! ยังไม่พอใจอีกเหรอวะ!!

                นิ่งเงียบ...พร้อมเสียงหอบแฮ่กเหมือนหมาของผม...แววตาของคนฟังเบิกโตราวกับฟังเรื่องประหลาดก่อนมันจะเป็นประกายระยิบระยับพร้อมกับเสียงในหัวของผม...

                เชี่ย... กูพลาดแล้วไง

กูพูดอะไรออกป๊ายยยย!!

 


ต่อตรงนี้เน้อ



“ โอ๊ยยย เมียใครวะ น่ารักที่สุดดด ”


หลังจากนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ๆ ได้สติบ้างหน้าก็บานเป็นจานข้าวหมาเตรียมจะกระโจนมากอดผมอย่างแนบแน่นแต่ก็นะ...

พลั่ก!!

“ ไปไกลๆตีนเลยมึง! ” ผมกัดฟันกรอดด้วยความร้อนบนหน้าที่แม่งโคตรเสียเชิงเลยให้ตายไปบอกมันหมดแบบนี้ ก็ได้ใจไปสิ

วินล้มคว่ำไปกับพื้นตามสเตปเช่นเคยก่อนจะลุกขึ้นมาโวยวายใส่แน่นอนว่าไม่สน ผมมองมันนิ่งๆแล้วตั้งคำถามอีกครั้ง

“ ฟาร์มเฮ้าของกูอยู่ไหน ”

“ คือว่าอันนั้นมัน... ” คนหล่อชะงักปากโวยวายแล้วลดมือไปเกาต้นคอแก้เก้อ “ ไม่ได้ซื้อจ้ะ แหะๆ ”

“ แล้วงานกู ต่อให้รึยัง ”

หน้าคนฟังซีดลงไปอีกส่งยิ้มแห้งๆมาให้เป็นคำตอบ “ อันนั้นก็ยังไม่ได้ต่อเลยจ้ะ ” รู้สึกหน้ามันแทบจะลดเหลือสามมิลลิเมตร เห็นผมใจยักษ์ใจมารขนาดนั้นเลยเหรอ

ผมออกจะแสนดี...

“ ไอ้วิน... ” ผมคลี่ยิ้มหวานจนตาปิด มันมองตาค้างแล้วขานรับ

“ ว่าไง เมียจ๋า ”

ผมยิ้มหวานเป็นน้ำตาลเชื่อมยกมือขึ้นหมายจะลูบหัวคนรักด้วยความรักปานจะแดกหัว...ซะเมื่อไหร่


หมับ!!


“ โอ๊ยๆๆๆ!! อุ่นอย่าดึงงงง เดี๋ยวผมร่วง!!

“ ใช้อะไรไม่ได้สักอย่าง! ” สบถออกมาอย่างหงุดหงิด “ กูหายไปสองชั่วโมง มึงไปทำห่าอะไรอยู่ห่ะ!

“ ก็ๆ ไปเซเว่นซอยเจ็ดนี่แหละจ้ะ โอ๊ย! ” วินหลับตาแน่นเพราะหัวมันเป็นตัวประกันผมอยู่ มันเดินตามผมไม่สิตามแรงกระชากหัวที่ผมลากมายังเศษซากงานที่มันเองรับปากว่าจะแปะประกอบให้ แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

“ แล้วไหนขนมปัง?! ” กำผมในมือแน่นขึ้นเป็นการเร่งเอาคำตอบ “ ไหน!

“ ปล่อยผมเค้าก่อนนะ แล้วเค้าจะตอบตัวเอง ” ทำเสียงเล็กเสียงน้อยเหรอ คิดว่าจะหลงกลเหรอ “ โอ๊ย!! เจ็บ!

“ อย่าลีลา ตอบมา ” ผมจ้องหน้าเขม็งจนไอ้วินร้องแหะๆแล้วหลบสายตาเป็นครั้งแรก

“ พอดี๊พอดีแสนจะบังเอิญหรือฟ้าลิขิตเป็นใจมีเด็กมาขายขนมสำหรับน้องหมา แล้วเด็กก็น่าส๊งสารสงสาร เค้าก็นึกถึงอินอิน ก็ซื้อเหมามาเลยแล้วก็แวะไปบ้านเอาขนมไปให้อินอิน ลูกของเราไงจ้ะ ” วินร่ายยาวเป็นสองบรรทัดรัวยิ่งกว่าแร็ป และด้วยความที่มันสูงกว่าผมมันต้องก้มหัวไปตามมือผมเพื่อลดความเจ็บหนังหัว

“ เด็ก? ” ผมจับใจความได้แค่นี้จริงๆ

“ เอ้ย เด็กที่ไหน คนแก่ๆจ้ะ ป้าแก่ๆอายุหกสิบกว่าแล้ว ” วินทำหน้ามึนๆแล้วหัวเราะเหมือนตัวเองความจำไม่ดี ส่งสายตาปริบๆมาให้ “ เชื่อเค้าใช่มั้ย ”

“ เชื่อ ” ผมว่านิ่งๆก่อนจะปล่อยมือออกจากหัวมัน “ เชื่อก็ควายเรียกพี่แล้ว!

ผัวะ!

ตบหัวไปเต็มเหนี่ยวเลยทีเดียว....

“ เด็กนี่คงสาวนมหกสิมึง อย่าคิดว่ารู้ไม่ทัน ” ผมด่ากราดเพราะอารมณ์ยังคงเหมือนกองไฟ ยิ่งเจอคำโกหกพกลมของไอ้วินแล้วมันยิ่งเดือดดาล “ ไปหาเมียเก่าก็บอกมา ”

ไหนๆก็ขอเล่นใหญ่บ้าง...

เผื่อจะได้รู้ว่ามันแอบซุกใครไว้อีกนอกจากไอ้ประสาทเสียซี

“ เค้าเปล่ามีนะ! เค้ามีอุ่นคนเดียว เค้ากลับบ้านไปหาอินอินจริงๆนะ! ” วินเข้าเกาะเกี่ยวขาผมไว้ข้างทำตัวเหมือนจะโดนทิ้ง... จ้างมันเล่นยี่สิบคงได้ล้าน เล่นเกินค่าตัวจริงๆ “ เค้าไปหาอินอินจริงๆนะ ”

“ กูไม่เชื่อ ” ผมพ่นลมหายใจทิ้งจะสะบัดขาให้โดนหน้ามันสักทีแต่เสือกหลบได้ไง

วินนั่งจมอยู่ที่พื้นแล้วช้อนสายตาขึ้นมามองผมด้วยแววตาลูกหมาลูกแมว...

“ ใช่สิ ได้แล้วก็ทิ้งไง มีลูกแล้วก็ทิ้งไม่เคยไปหา ไม่เคยไปดูดำดูดีมันเลย เหลือแต่พ่อมันเนี่ยที่ไป ลูกกลายเป็นเด็กกำพร้าแล้วอินอิน พ่อล่ะปวดใจ พ่อพยายามแล้ว แต่แม่ของลูกมันใจร้าย ”

ผมอ้าปากเหวอ “ อ้าว ”

“ โหดเหี้ย เอ๊ย โหดเหี้ยม ”

“ ไม่เชื่อคำพูดที่แสนจริงใจของพ่อ ฮือ อินอิน ลูกจะไม่มีแม่แล้ว โฮ!!


พลั่ก!!


“ มึงคิดจะหาแม่ใหม่ให้ลูกกูเหรอ!!!

ผมคำรามอย่างฟิวส์ขาดสติหลุดลอยปลิวลงหอไปแล้วกระโจนใส่ไอ้คนที่นั่งด่าผมไม่เลิกแล้วกระชากคอเขย่าแม่งแล้วทีนี้ก็เงียบ

“ พูดมาดิ! พูดอีกดิ!

“ เออ พูด... มึงมันใจร้าย มึงทิ้งลูกทิ้งผัว ” วินมันทำหน้าโหดกลับ

“ กูทิ้งตอนไหน!!

“ แล้วมึงเคยไปหาลูกบ้างมั้ย!!!

“ ... ” ความจริงที่ผมไม่สามารถเถียงได้

อีกฝ่ายแสยะยิ้มเหนือ “ เถียงไม่ออกสิ ”

“ กู กูก็วิดีโอคอลไปหาตลอดปะ!! ” ผมเริ่มหวั่นใจเพราะหาข้อเถียงไม่ได้ วินมันยิ้มเพราะรู้สึกตัวเองเป็นต่อผมแล้ว แม่งเอ๊ย!

“ ในจอ กับ ตัวจริงตรงหน้ามันไม่เหมือนกันปะเมีย ” วินพูดเสียงอ่อนก่อนจะสอดแขนคล้องไปด้านหลังผมกลายเป็นผมนั่งคร่อมตักมัน ท่าอีโรติกเนอะ แต่ไม่มีอารมณ์มาอีโรติกกับท่าว่ะ

“ เหมือน ” ตอบอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียงนัก

“ เถียงผัวเหรอครับ ยังไม่ยอมรับผิดอีกเหรอครับ ” วินเงยหน้ายักคิ้วถามด้วยความกวนเส้นประสาท

ผมก้มหน้าลงมาแล้วเบ้ปากใส่ “ ก็ กู ไม่ ผิด! ” เน้นชัดๆ ดูปากธารานะ ก็! กู! ไม่! ผิด!

“ กล้าเถียงอีก กล้าเถียงผัวเหรอ ”

“ เออ ทำไม อุ๊บ!

ผมกำลังจะทำปากดีใส่ก็โดนมือสักข้างของมันรั้งต้นคอให้โน้มลงมากระแทกปากมันที่รออยู่ มันกัดเม้มริมฝีปากผมเบาๆราวกับกำลังขอโทษ บดเบียดอยู่นานจนผมเผลอไผลไปกับสัมผัสเบาๆอุ่นละมุนของคนตรงหน้าเปิดปากให้ลิ้นร้อนเข้ามากวาดหาน้ำหวานในปาก ยิ่งหลบหนีก็ยิ่งถูกไล่ต้อน มือมันที่จับต้อคอผมอยู่ก็นวดคลึงอย่างเอาใจ ปากก็เคลื่อนไหวอย่างเร่าร้อนแต่ยังคงอ่อนโยนจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นไม่ปกติ...


“ หวาน ” อะไรใครหวาน ไม่รู้ กูหูดับ!


นานนับสองนาทีกว่ามันจะปล่อยปากผมให้เป็นอิสระ... เสียงหอบดังเรื่อยและกลิ่นอายความร้อนยังคงเจืออยู่รอบตัว... ปลายจมูกของคนข้างใต้กดลงบนแก้มผมสองข้างแล้วกัดที่ปลายจมูกผมเบาๆเหมือนหมั่นเขี้ยว พอได้สบตาแล้วต้องผงะเมื่อความร้อนแรงมันเต็มเปี่ยมกำลังจ้องมองผมแค่พริบตาเดียวมันก็อ่อนโยนเหมือนเคย...

“ ชื่นใจ ” วินว่ายิ้มๆเหมือนมันร่าเริงขึ้นเป็นกอง

“ กะ กู ไม่ได้แปรงฟันมา จูบกูลงได้ไง จะอ้วก! ” ผมว่าผมปากเจ่อปากบวมมากแน่ๆ แต่ที่แน่กว่าคือหนังหน้าที่เกิดอาการบางกะทันหัน

“ มาจูบอีกรอบมั้ย จะบริการขัดฟันด้วยลิ้นให้ ” แววตาระยิบระยับเหมือนเสือกำลังรอคอยเหยื่อ

“ ทุเรศ!

“ เอ้า มีเมียอยู่คนเดียว จะให้ไปทุเรศกับแมวที่ไหนล่ะครับ ”

“ หุบปากไปเลยมึง ”

ผมเม้มปากแน่นเพราะรู้สึกพ่ายแพ้หนักเกินไป ผลักหัวมันไปทีแล้วกระโดดตัวลุกขึ้นแล้วเงยหน้ามองเพดานฝ้าเพื่อปรับอารมณ์...

 “ กูจะไปอาบน้ำ ” ผมว่าอย่างไม่สนใจทำราวกับเมื่อครู่ไม่ได้มีเม้าท์ทูเม้าท์กัน ไม่มี๊ มีก็ตาฝาดแล้ว

“ ต้องการคนถูหลังมั้ย... ” เศษเล็กเศษน้อยมึงก็จะเอาให้ได้ใช่มั้ย!

“ ไม่ต้อง!! กูมีงานให้ทำ  ” เสียงกลืนน้ำลายดังมาถึงหูผมเลย " ค่าจูบกูเมื่อกี้ "

วินทำหน้าตื่นๆเลิ่กลั่ก “ มีค่าจูบด้วย!

“ เออ ” ผมพยักหน้าคิดขำในใจ “ กูไม่ให้ฟรีๆแน่ มันไม่มีค่า ”

“ มึงมีค่ากับกูเสมอ ” เสี่ยวมากครับพี่ วินไหวไหล่อย่างชิลๆ เออ เดี๋ยวจะร้องไม่ออก

ผมยิ้มก่อนจะตบไหล่มันเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ “ ไปซื้อบัวลอยที่ซอย22 ร้านเจ๊เปียขายถึงตีสาม และไปซาหริ่มอีกสองถุงร้านลุงติ๊กซอย59ร้านปิดตีสี่ ”

“ มึงกินร้านเดียวกันจะตายเหรอ เจ๊เปียก็มีซาหริ่ม! ” สวนขึ้นทันควัน 

“ ก็กูจะแดกซาหริ่มร้านลุงติ๊ก! มีปัญหารึไง!

หน้าคนหล่อกระตุกยิกๆ เหมือนคนกำลังโมโห...

“ ถามว่ามีปัญหารึไง!

 ยัง ยังทำเงียบ....

 " ถามว่า...มีปัญหารึไง!! "

 อวดเก่งอยู่นานก็...

“ เปล่าเลยจ้ะ ไม่มีเลย ใครจะกล้ามีเรื่องกับเมียจ๋ากันจ้ะ ” ยิ้มหวานเอาใจพร้อมถามอย่างมีมารยาท “ แล้วคุณเมียจะทานตอนไหนล่ะจ๊ะ ”

“ หลังกูอาบน้ำเสร็จ กูอาบน้ำสิบนาทีได้มั้ง ” ลอยหน้าลอยตา

ตาค้างตกใจ “ สิบห้านาที!! มึงประสาทปะ!

“ มึงพูดอีกทีสิ ” ผมตวัดตาเข้มๆมองมัน “ พูดประโยคเมื่อกี้อีกทีดิ ”

                วินถอนหายใจร้อนๆแล้วทำหน้าเข้มแต่เสียง...

“ สิบห้านาทีเหรอ ไม่มีปัญหาเลยจ้ะ สิบห้านาทีเป๊ะๆ เมียได้กินขนมหวานแน่ๆจ้ะ ” คนหน้าหล่อว่าอย่างเอาอกเอาใจจนผมรู้สึกอยากถีบหน้าขึ้นมากะทันหันและตีนมันก็ไปไวเท่าสมองซะด้วย

พลั่ก!

“ รีบไปสิ! อ้อ ฟาร์มเฮ้าซอย7ด้วยอย่าลืม ” เตะข้อพับขาคนตีหลายหน้าไปทีก่อนมันจะโอดโอยตามประสาคนขี้เล่นทะเล้นเจ้าเล่ห์ไปเรื่อย

ผมเดินไปหยิบผ้าเตรียมจะไปอาบน้ำก็พบไอ้วินยังคงยืนสงบนิ่งจ้องหน้าผม... คิดจะลองดีรึไง

“ จะไม่ไป? ”

“ ไปครับ ” มันพยักหน้า

“ แล้วทำไมยังไม่ไป ”

วินมันเงยหน้ามามองผมด้วยสายตาเอือมๆแล้วพูดเสียงค่อย...

“ ผัวเหลือเงินอยู่สิบเอ็ดบาทครับ ”

“ ... ”

“ เมียครับ ขอเงินหน่อยครับ ”


อ้อ... ลืมไป กระเป๋าเงินมันอยู่ที่ผม...





***ต่อตรงนี้เน้อ***




 

กรกวินต์ได้รับพื้นที่...

 

                ถามว่าตอนนี้ผมกำลังทำอะไรอยู่เหรอ... หึ ไม่อยากจะบรรยาย แต่ก็ขอบรรยายสักหน่อยเพื่อให้ทุกท่านเห็นภาพโคตรเข้มโคตรชายแท้ของผม

                ยืนนิ่งกอดอก สายตาเฉยเมยมองตามเด็กสูงชะลูดไล่ๆกับผมหรือก็คือเมียสุดที่รักนั่นเอง เด็กมันอ่อนกว่าผมปีหนึ่งได้กำลังทำตัวเป็นเด็กดีทำตามคำสั่งผม...

                “ เร็วๆ ” ทำเสียงเข้มเร่งอีกฝ่าย ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร

                ผมก็ยังคงยืนกอดอกมองธาราหรือน้ำอุ่นหรือก็คือเมียผม(อยากอวดอ่ะครับ วินหลงรักมาจะสิบปี ขอเห่อหน่อยไม่ได้เหรอ) ก้มๆเงยๆอยู่บนโต๊ะทำงานตามคำสั่งผม

                “ วันนี้จะได้มั้ย! ” ผมตะโกนเข้าไปอย่างหงุดหงิดหน้าเริ่มงอบ้าง ในห้องเงียบไปไม่มีเสียงตอบรับกลับพาให้ใจชายอกสามศอกเริ่มสั่นระริก

                รออยู่สองนาทีได้ร่างของเมียผมก็มาพร้อมกระเป๋าเงินหนังสีดำและมันก็เป็นของผม ถามว่าไปอยู่ที่มันได้ไงเหรอ หยุดความคิดที่เมียยึดไปได้เลย มีแต่พวกกลัวเมียเท่านั้นแหละที่ให้ศรีภรรยาถือกระเป๋าเงิน

                อย่างผมมันเรียกว่า ฝากกระเป๋าเงินกับเมียต่างหาก ฝากไม่ใช่ยึด ดูปากชัดๆนะ ฝาก!!

                “ เอามาทั้งกระเป๋านั้นแหละ ” ผมว่าแล้วถอนหายใจแบมือขอทั้งกระเป๋า

                เป็นเมียต้องเชื่อฟังสิ...

                “ เอาไปร้อยเดียวพอ ” อุ่นว่าเสียงเรียบตามสไตล์มันแล้วควักแบงค์ร้อยออกมาแค่หนึ่งใบถ้วน ผมนี่ตาแทบถลน ค่าน้ำมันยังไม่ได้เลยครับเมีย

                “ ร้อยเดียว! ” อดไม่ได้ที่จะตวาด

                “ ทำไม ” เมียมันกล้าครับ “ บ้านมึงบัวลอยถุงละห้าพัน ซาหริ่มสองหมื่นรึไง ” สายตาคมกริบจิกลงมาอย่างรำคาญ ทำกันขนาดนี้ผมก็ไม่ทน!

                ยกมือเตรียม...

                “ ขอบคุณครับ ” ประนมมือไหว้อย่างงดงามและหยิบแบงค์ร้อยแสนจะมีค่ามาถือราวกับแบงค์ล้านไม่ปาน ฉีกยิ้มทรงเสน่ห์ให้เผื่อจะได้มาอีกสักหนึ่ง...

                “ ไปไกลๆสายตาได้แล้ว ”

                ไล่เหรอ ไล่ก็ไปสิ!

                หันหลังเตรียมไป...


                “ เดี๋ยว!!


                หึ มีรั้งครับ ใช่สิ ผัวออกจะหล่อขนาดนี้ ต้องมีดึงรั้งด้วยความรัก

                “ ตังค์ทอนเหลืออย่ามุบมิบนะมึง ขาดบาทหนึ่งกูเตะ ”

                ผมหันกลับไปมองหน้าสุดที่รักแล้วพยักหน้ารับอย่างรู้เรื่องตอบรับไปอย่างมั่นใจ “ จ้า เดี๋ยวจะรีบกลับมานะ ”

                “ เออ ให้ไว ”

                แล้วมันก็เดินเข้าห้องน้ำไปปล่อยให้ผมยืนยิ้มค้าง พอพ้นสายตามันเขี้ยวเขาแทบผุด จะมากไปแล้วนะ นี่ผัวนะไม่ใช่คนใช้!

คิดอย่างโมโหแล้วก็จงใจปิดประตูเสียงเบาที่สุดเพื่อเป็นการประชดบ่งบอกอารมณ์โมโหของผม (ถ้าปิดเสียงดังมันได้ออกมากระทืบผมหลังหักสิครับ) เดินลงมาหารถแสนรักต่างลูกขึ้นคร่อมอย่างเสียไม่ได้แล้วบึ่งไปร้านบัวลอยก่อน...

โชคไม่เข้าข้างคนหล่อไม่ว่าแต่อย่ามาทำร้ายกันแบบนี้!!

“ อ้าว สัดพี่วิน มาซื้อหนมหวานให้เมียเหรอวะ ”

ไหนใครบังอาจมาเหยียมศักดิ์ศรีของคนกล้า ไหน!

ผมเหล่มองคนพูดแล้วยักไหล่ ตอบไปเลย “ เมียอะไร กูแดกเองเถอะ ”

โลกมันจะกลมเกินไปแล้ว ไอ้วามันแสยะยิ้มแล้วหัวเราะ “ ป้าคร้าบ ของผมสองถุง พิเศษไข่นะครับ ”

“ แล้วมึงมาทำไร ซื้อบัวลอยให้เมีย? ” ผมย้อนถามมัน

มันพยักหน้า “ เออ เมียสั่ง ”

“ แล้วมึงก็ทำ! ” ผมทำราวกับมันเป็นตัวประหลาด “ มึงกลัวเมียเหรอวะไอ้วา ”

นัยน์ตาที่กำลังมองบัวลอยในหม้อต้มหันขวับมามองผมอย่างปลงๆ “ ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากให้มันโมโห ”

“ เมียมึงก็ตัวเท่าหมา กลัวไรวะ ” ผมยุยงอย่างกวนๆ ก่อนจะหันไปสั่งบัวลอยของผม!

“ ขอเตือนด้วยความหวังดีนะเฮีย ” วาควักเงินจ่ายแล้วรับถุงบัวลอยมาและลากสายตามามองผมอย่างสงสาร “ ทำตามคำสั่งเมีย มีแต่เจริญ ”

“ เจริญตรงไหนวะ ” ผมขมวดคิ้ว

“ เออน่า เรียนรู้ไป ใหม่ๆก็งี้หือกับเมีย อีกหน่อยเหรอ...เหอะ มันบอกจระเข้เป็นแมว กูก็ต้องบอกว่าแมว เหี้ยเอ๊ย ” ไอ้วาไม่พูดพร่ำไรต่อแต่มันคุยกับตัวเองแล้วเดินโบกมือลาไปหามอไซด์ตัวเองแล้วบึ่งกลัวอย่างไว

บ๊ะ! อะไรจะกลัวเมียปานนั้น

สู้ผมก็ไม่ได้

“ เจ๊ ได้ยัง นี่มันจะห้านาทีแล้ว ผมรีบ!! หันมามองป้าวัยสี่สิบที่กำลังมัดถุงบัวลวยอยู่อย่างละเอียดลออแล้วพ่ออยากจะกระชากมามัดเอง

“ ช้าๆได้พร้าเล่มงามนะพ่อหนุ่ม เคยได้ยินมั้ย ” ป้าแกว่าแล้วยื่นถุงบัวลอยให้ผม รับเงินไปแล้วรีบๆทอนสิว่ะ!! “ รอหน่อยนะพ่อหนุ่ม ป้าหาเหรียญห้าไม่เจอ ”

“ ผมให้ทิป! ” คว้าแบงค์เงินทอนจากมือเหี่ยวย่นดั่งโจรกระชากกระเป๋าแล้ววิ่งไปขึ้นรถเพื่อไปร้านลุงติ๊กต่อ

เวลาเหรอ...ผ่านไปแล้วแปดนาที

จะทันมั้ยวะ

แวบหนึ่งในใจเริ่มหดหู่ขึ้นมา แต่เรามันไม่กลัว! เมียเหรอ เดี๋ยวกลับไปเอาซาหริ่มปาหน้าให้ดู คอยดูได้เลย


“ เหลือยี่สิบสามบาท ”


ถอนหายใจกับเงินในมือแล้วมืออีกข้างก็ถือถุงเซเว่นภายในคือฟาร์มเฮ้าที่สุดที่รักอยากจะแดกนักหนาเหมือนคนท้องที่อยากกินอะไรก็จะกินให้ได้อ่ะครับ

ก้มมองนาฬิกาข้อมือบอกเวลาก็...สิบสี่นาที ช่างแม่ง!!

สิบห้านาทีทำได้กูก็ซุปเปอร์แมนแล้วครับ

คิดอย่างหงุดหงิดแล้วทรุดตัวนั่งตรงเก้าอี้หินอ่อนหน้าเซเว่น ไหนๆก็กลับไม่ทันก็ไม่ทัน ให้รอไป เป็นเมียอย่าริอาจมาสั่งผัว เข้าใจ๋? รอไปเลย สักครึ่งชั่วโมงค่อยกลับ

ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆแล้วหันไปมองด้านขข้างก็เจอหมาขี้เรื้อนมีเห็บตัวเอ้อย่างที่อุ่นว่านั่งมองของในมือผมตาละห้อย...

ไอ้ผมมันก็คนใจดีมาแต่ไหนแต่ไร...เปิดปากถุงแกะแล้วหยิบขนมปังแผ่นมาชิ้นแล้วฉีกเป็นสองส่วน ส่งให้ก่อนหนึ่งชิ้น

“ เอ้า กินดิ!

“ หงิง ” แววตามันกล้าๆกลัวๆ ยังไม่กล้ากัดขนมปังจากผม

ชักหงุดหงิด “ มองหน้าทำไม หิวไม่ใช่รึไง! กินเข้าไปสิ! แทบจะเอาขนมปังแปะหน้าอยู่แล้ว

“ หงิงๆ ” ยังคงจับจ้องมองหน้าผม ตัวเมียสิท่า หล่ออ่ะดิ มองก็รู้ว่าชม

“ ยังๆ ยังมองหน้าไม่เลิก หน้าฟาร์มเฮ้ารึไง! หิวก็กิน! กดเสียงเข้มแล้วโยนขนมปังลงพื้นแม่ง คนหล่ออุตส่าห์จะป้อนให้ก็ไม่เอา

พอขนมปังตกพื้นเท่านั้นแหละมันก็รีบก้มงับกัดกินด้วยความหิวโซทันที

ผมมองมันอยู่พักแล้วก็โยนให้ไปอีกสามสี่แผ่น... ก่อนจะมองนาฬิกาดูเวลา

ตอนนี้ตีสองสิบเจ็ด... ออกจากห้องไอ้อุ่นตอนตีหนึ่งครึ่ง...

ตายโหงแล้วมึง!!

เก้าอี้หินอ่อนเย็นๆแทบลุกเป็นไฟร้อนขึ้นมาทันควัน ผมเลิ่กลั่กคลำหากุญแจรถทั้งมือสั่นๆ สั่นทำเหี้ยไรครับ!!

จากที่ขับแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงอย่างคนมีความปลอดภัยในชีวิต นาทีนี้ต่อให้มีสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงก็ไม่พอสำหรับผม

“ แฮ่กๆๆ ”

ถึงหอพักได้ก็วิ่งขาขวิดขึ้นมาห้องสุดที่รักทันที เดี๋ยวๆ ขอพักเตรียมใจ เอ๊ย หายใจหายคอก่อนนะ

แอ๊ดดด...


“ อุ่นจ๋า บัวลอยมาแล้วจ้ะ ร้อนๆเลยจ้ะ ”


ยังไม่ทันได้ปิดประตูห้องเสียงเข้มก็ก้องไปทั้งห้อง ใจเย็นสิจ้ะแมวน้อยของพี่

“ นึกว่าตายห่าไปแล้ว!!

อือหือ คำต้อนรับช่างน่ารักที่สุด

ยืนซึ้งอยู่เงียบๆ เมียก็เดินมาหาเองโดยไม่ต้องให้ผมเดินไป... มันมองหน้าผมอย่างไร้อารมณ์เป็นที่สุด ก่อนจะอ้าปากพูด...

“ เงินทอน ” แบมือมาเร่งอีก เร่งยิกๆเลยครับ

มีแต่คนกลัวเมียเท่านั้นแหละที่จะให้!

“ นี่จ้ะ เงินทอน ”

ส่วนผมก็แค่ฝากเมียเก็บเงิน ไม่รู้อะไรซะแล้วว่าการฝากเงินไว้ที่เงินเป็นอะไรที่ประเสริฐมาก อนาคตมีเงินใช้แน่นอนเพราะเมียแม่งเก็บทุกบาทุกสตางค์ อย่างตอนนี้....

“ หายไปห้าบาท ” มันด้วยนับเว้ยเฮ้ย “ มึงกล้าเหรอ ”

ทำไมกูจะไม่กล้า ห้าบาทเหรอ โธ่ ก็แค่ซื้อมาม่าได้ซองเอง จะเอาไปทำไม... ตอบไปเลย!

“ พอดีผัวสะดุดขาตัวเองล้ม เหรียญห้ามันเลยกลิ้งตกท่อน้ำไปแล้วจ้ะ ”

ทำหน้าจริงจังและเสียดายประหนึ่งเหรียญห้าคือทองคำแท่ง อุ่นมองหน้าผมเล็กน้อยและพยักหน้ารับ ดี! เป็นเมียทำตัวเงียบๆสงบปากสงบคำฟังผัวก็พอ!

“ เอาบัวลวยไปใส่ชาม ” มันสั่งแล้วหมุนตัวไปทางโต๊ะญี่ปุ่นเตี้ย

ผมเหรอ ก็ได้แต่ “ ครับ ”

เดินคอตกเข้าครัวไปหยิบชามกระเบื้องมาแล้วเอาบัวลอยร้อยๆเทลงไป เอาน้ำมันพรายเทใส่จังหวะนี้เลยดีมั้ยวะ ผมยิ้มขำๆกับความคิดตัวเองแล้วเอาซาหริ่มสองถุงแช่ตู้เย็นไว้ก่อนแล้วค่อยยกชามบัวลอยมาให้มัน

“ เอาฟาร์มเฮ้ามาด้วย ” ยังไม่ทันได้เดินมันก็ส่งเสียงสั่งต่อ มึงนี่เป็นอะไรกับฟาร์มเฮ้าวะ เอะอะก็ฟาร์มเฮ้า

ผมกลอกตาเบื่อหน่ายแล้วเอื้อมไปหยิบถุงขนมปัง...

“ ให้วางตรงไหน ” ผมถามเสียงเรียบมองคนผมยาวกำลังเพ่งความสนใจอยู่ที่ซากกระดาษงานตัวเอง ตาแทบจะไม่เหลือบมามองผมสักนิด มือก็หยิบชิ้นนั้นมาต่อชิ้นนี้มาประกอบ

“ มึงแดกไป กูไม่หิว ” อุ่นว่าโดยที่ตายังไม่ละจากกระดาษในมือ

“ หา? ” ขอเวลางง

“ กูซื้อให้มึงแดก ” เมียรักว่างั้น ไอ้จะดีใจมันก็จะดีใจอยู่หรอกแต่...

ได้ข่าวว่า... เงินกู กูไปซื้อ แล้วมันบอกว่า...มันซื้อ?

โอ้โห งานนี้ถึงกับขึ้นสิครับ

“ โอ๊ยยย ขอบคุณครับอุ่น ดีใจสุดๆที่คิดถึงเค้า รู้ได้ไงเค้าชอบบัวลอยยย ” น้ำตาลขึ้นเลยครับ ผมยิ้มกว้างจากใจจริงเพราะผมเห็นมันแอบยิ้มนิดๆที่มุมปากเหมือนกัน

“ แดกเงียบๆไป กูจะต่องาน ” เสียงเฮี้ยบกลบเกลื่อน

“ เอี๋ยวอ่วย ” ผมว่าไปพลางเคี้ยวบัวลอยเต็มปาก ทำไมมันหวานอร่อยกว่าทุกครั้งที่กินวะ หรือเพราะเมียซื้อให้ อาจจะใช่

                “ ไม่ต้อง แดกเงียบๆแล้วไปนอน ” อุ่นไม่ได้สนใจผมสักนิดเอาแต่แปะงานที่ถูกถูก ผมนั่งขัดสมาธิมองมันเงียบๆแล้วก็กินบัวลอยไปด้วย

                จนสักพักมันถึงยอมละสายตามาสบตา...

                “ ทำไมไม่ไปนอน ” คนพูดดูจะง่วงกว่าผมด้วยซ้ำ “ ไปนอน แล้วหกโมงไปส่งกูที่คณะ ”

                “ จะเฝ้า ” ผมเท้าคางมองคนฝืนร่างกาย

                อุ่นถอนหายใจเฮือกใหญ่ติดจะรำคาญ “ พรุ่งนี้มึงมีเรียนแปดโมง ไปนอน ”

                “ มึงรู้ได้ไง ใครบอกมึง ” ผมตาโตเล็กน้อยด้วยความตกใจ

                “ เรื่องของกู ” ถอนสายตากลับไปสนงานขาดๆต่อ เอาเทปใสที่เอามาจากไหนไม่รู้แปะๆ จนมันเลยเห็นเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว

                “ นอนพร้อมกันก็ได้ ” ผมว่าแต่ก็เผลอหาวออกไป แต่อุ่นนี่ไม่มีหาวสักแอะ

                “ กูไม่นอนแล้ว มึงไปนอนเถอะ ”

                อุ่นว่าแล้วหันมาส่งสายตาให้ผมด้วยประกายรัก...เหรอ อ่านออกแค่ว่า... จะไปไม่ไป ไม่ไปกูเตะ

                แหม... ถ้าจะรักกันขนาดนี้ กูไปนอนก็ได้ครับ!

                ผมลุกขึ้นอย่างว่าง่ายแล้วเดินไปล้างชามบัวลอยก่อน หลังจากนั้นค่อยไปทิ้งตัวนอนลงเตียงไอ้อุ่น ทันทีที่หัวถึงหมอน ความล้าที่สะสมมาทั้งวันมันถล่มทับจนผมคิดวนอยู่ในหัว...

                แล้วอุ่นล่ะ... แล้วคนที่กำลังนั่งทำงานจะล้ากว่าผมแค่ไหน...

               แถมผมยังช่วยอะไรไม่ได้นอกจากมอง...เเย่ว่ะ

                แต่ถึงยังไงผมลากให้มานอนมันก็คงไม่ยอมอยู่ดี ผมปรือตามองมันอีกรอบก่อนจะหลับจริงๆก็เห็นมันเดินไปห้องครัวหยิบเอ็มร้อยขึ้นมากระดกก่อนจะเดินกลับมามองดูงานแล้วหันมาทางเตียง

                ผมก็รีบทำเนียนเป็นเจ้าชายนิทราสิครับ สงสัยเดี๋ยวมันก็คงขึ้นเตียงมานอนล่ะมั้ง เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆก่อนจะเงียบไป...

                “ ขอโทษนะ ”

               เสียงกระซิบเบาๆข้างหูเกือบทำให้ผมสะดุ้งตื่นลืมตามาหาน้ำมนตืไล่สาด ผีตัวไหนเข้าสิงมันวะ! ขนแขนแสตนอัพหมด!

                ใครเข้าสิงเมียกู๊!!

                “ เด็กสถาปัตย์มันไม่มีเวลาให้หรอกนะ ” มันว่าเบาๆ

                “ ... ” เออ อันนั้นกูรู้ เวลาที่มึงให้กูก็น้อยนิดเท่าเล็บขบแมว

                ก่อนที่สัมผัสอุ่นร้อนจะประทับลงบนหน้าผากเนียนของผมเบาๆกับคำหวานที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินถ้าตื่นอยู่คงไม่มีวันได้ยินแน่ๆ

                “ แต่ถ้ามันรักใครแล้ว เวลาที่เหลือจากงานทั้งหมดมันก็ทุ่มให้คนรักหมดหน้าตัก ”

                “ ... ”

                “ รู้ตัวได้ยังว่าเวลาทั้งหมดกูให้มึง ”

                “ ... ”

                “ ผัวโง่เอ๊ย ”



-------100.001%-------



********************


อัพเเล้ววววว สกิลเลขยังคงงดงามสวยเสมอ (อย่าเถียง)

มาบ่อยๆนี่ เบื่อกันมั้ย เดี๋ยวจะหายไปเเล้วค่อยกลับมา 555555

ล้อเล่น!! มาบ่อยๆ จะพยายามมาทุกวัน (ถ้าขยัน) อ่านTalkให้ครบเน้ออ ยาวนิสส


-สมกับชื่อตอนสุดๆ พี่วินคนกล้าค่ะ!! ขอพื้นที่ให้คนไม่กลัวเมียหน่อยนะคะ 55555555

เรื่องนี้ก็หวานๆขมๆเเบบนี้เเหละค่ะ เพราะน้องอุ่นเขาเเมนๆเตะบอลอ่ะครับ เเข้งเตะทีมีหัวหลุดอ่ะ

จะให้เขามานั่งวินจ๊ะวินค่ะวินครับเเบบซีก็ไม่ช่ายยย ไม่สมกับเป็นอุ่นเนอะ


อุ่นภาคมหาลัยนี่ดีกว่าภาคมัธยมเยอะ อันนั้นอย่างโหด (อุ๊ย เราหลุดอะไรออกป๊ายยยย)

#สาบานว่าไม่ได้ตั้งใจ


ปล.เรื่องนี้ไม่มีอะไรเเน่นอนหรือคงเส้นคงวา ถ้าจะให้คงที่คงเป็นความกวนบาทาของคนเขียน (อย่าปารองเท้าค่ะ! )

อย่างที่รู้ๆกันเราเป็นนิยายหักมุมตลบพลิกหลอกตาได้ตลอด อย่าไปเชื่อวิน มันร้าย! เราเป็นนิยายตลกคลายเครียดค่ะไม่เครียดกันเนอะ (เครียดกะปมอ่ะค่ะ!)


 ***  อ่านขำๆหัวเราะกันเเล้วอย่าลืมเม้นให้เค้าด้วยนะ T^T จะได้มีกำลังใจปั่นต่อทุกวัน มาทุกวัน(เม้นหน่อยนะ สักนิดให้รู้ว่าชอบไม่ชอบกันจะได้ปรับปรุงนะคะ ไม่ฮาจะได้เเก้ไขค่ะ อยากให้ทุกคนยิ้มได้ T0T)

*** ถ้ารักถ้าชอบกันอย่าลืมกดเฟบไว้นะคะ


ขอบคุณทุกคอมเม้นอีกเช่นเคย อ่านของทุกคนเน้อออ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจสักนิดน่าจะได้มีเเรงปั่นต่อ ขอบคุณมากๆค่ะที่ยังรอกัน

ติดตามพูดคุยกันได้ที่เพจ เดือนพราย

ติดเเท็กนิยายพูดคุยในทวิตเตอร์ #พี่เทศน้องปัตย์ หรือ #นิเทศตัวร้ายกับสถาปัตย์อาร์ตัวพ่อ ได้สองเเท็กเลยยยย


ติดต่อจิกหัวคนเขียนโดยตรง : TW : @Phraipimmy_  https://twitter.com/PhraiPimmy_

มาพูดคุยกันได้เน้อออ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 507 ครั้ง

257 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 เมษายน 2562 / 13:37
    วินเคารพอุ่นจะเจริญนะ
    #10159
    0
  2. #10127 Amporn-Melon (@Amporn-Melon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 08:33
    วินมันร้ายยยยนะอุ่น
    #10127
    0
  3. #10114 Piawriku_MN (@Piawriku_MN) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:58
    วินคนจริง!! ไม่กลัวเมียเล๊ยยยย
    #10114
    0
  4. #10102 KronkanokKeanak (@KronkanokKeanak) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 12:34
    เป็นกูจะชนให้ตายเลยอุ่น หมั่นไส้
    #10102
    0
  5. วันที่ 4 มกราคม 2562 / 18:00
    ฮือออ น่ารักกกกก
    #9977
    0
  6. #9961 Xakas (@nattarikaair9) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 00:49
    น่ารักมาก
    #9961
    0
  7. #9911 WaraphornSenagan (@WaraphornSenagan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 15:57

    คนปากแข็งก็งี้แหละ

    #9911
    0
  8. #9819 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 21:45

    มุมหวานๆๆ อุ่นก้อมีให้พี่วินน่ะ
    #9819
    0
  9. #9773 motanoy-naruk (@motanoy-naruk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 17:18
    ฮิ้ววววววว
    #9773
    0
  10. #9752 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 18:27
    ใจบางเพราะน้ำอุ่นไปหมดแล้วววววววววว
    #9752
    0
  11. #9703 Jen1998 (@Jen1998) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 13:20

    บ้าจริง หยุดยิ้มไม่ได้
    #9703
    0
  12. #9694 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 07:24

    น้องอุ่นน่ารักกกกกกก
    #9694
    0
  13. #9635 jingjunt (@jingjunt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 19:44
    อร้ายยยยยยย!!!!!! คีบับบบบบบโอ้ยยยยย!!
    #9635
    0
  14. #9612 Kamobee (@BeeSangprow) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 12:53
    ใจพี่บางงงงงหมดแล้ววว
    อุ่นอ่ะ งือออออ ฟินนน
    #9612
    0
  15. #9603 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 12:38
    โอ้ยน่ารักกกกกกกอะอุ่น
    #9603
    0
  16. #9556 In.orn (@ThaeGuitar) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 10:07
    น่าร้ากกกกก
    #9556
    0
  17. #9552 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 21:11
    พี่อุ่นก็ร้ายยยยยย
    #9552
    0
  18. #9494 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 07:42
    เวลาที่มีทั้งหมดน้องอุ่นก็ให้พี่วินคนเดียสแหงะผัวโง่เอ้ย พี่วินไม่ได้กลัวเมัยนะแค่ไม่อยากให้เมียโกรธเฉยๆ สั่งปุ๊บทำปั๊บ
    #9494
    0
  19. #9376 milking7727 (@milking7727) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 17:10
    น่ารักกกกกอ้ะ
    #9376
    0
  20. #9309 cncdwr (@cncdwr) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 23:59
    น่ารักกกก
    #9309
    0
  21. #9293 MapleMable (@MapleMable) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 20:14
    ฟินนนนน
    #9293
    0
  22. #9264 Bbicdrjm (@Bbicdrjm) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 20:43
    โหหหหหหหหวานเว่อออออ
    #9264
    0
  23. #9258 ZicoXo (@ZicoXo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 22:36
    อุ่นนนน โซแดมฮอสสสส
    #9258
    0
  24. #9003 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 07:16
    น้ำอุ่นนของแม่ตะรั้กกก><
    #9003
    0
  25. #8770 Ingzyy (@kattzx) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 01:26
    เขินนนนนนน อุ่นน่ารักอ่ะ ><!
    #8770
    0