[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 969,990 Views

  • 10,188 Comments

  • 30,008 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,431

    Overall
    969,990

ตอนที่ 24 : แฝดฟราน 3 ตอน หลอกเหยื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 412 ครั้ง
    26 ม.ค. 61

 

ตอน  หลอกเหยื่อ

 



                แปลก...

                ผมน่ะ ไม่ได้มีอะไรแปลก

                แค่รู้สึกว่าตารางชีวิตเริ่มแปลกๆไป

                หลังจากกลับจากทริปนรกตรก

                การเรียนก็ปกติ งานก็เริ่มจะหนัก เวลาพักก็เริ่มจะถดถอย กินก็อิ่ม นอนก็หลับ

                แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นมันอยู่ที่...

 

                “ น้องฟรานครับ ”

ผมหันไปตามเสียงเรียกของใครคนหนึ่งแล้วเอียงคอเล็กน้อยเป็นเชิงถามว่ามีอะไร เมื่อรอแล้วอีกฝ่ายยังไม่ได้พูดอะไรออกมา เขากำลังจะอ้าปากพูดแล้วแต่เสียงข้อความดังขึ้นขัดก่อนทำให้เขาต้องคุยตอบแทนการคุยกับผม ผมไหวไหล่เล็กน้อยแล้วหันกลับมามองดูรูปที่ตัวเองถ่ายได้

                เยี่ยม!

                อดลอบยิ้มออกมาไม่ได้เพราะเป็นจังหวะการบินของนกน้อยกำลังกางปีกเตรียมโบยบิน แถมแสงยังพอเหมาะพอดีจนหาที่ติได้ยาก หากผมถ่ายรูปเก่งแล้ว แต่ก็ยังเทียบไอ้ห่าวินไม่ได้สักที รายนั้นมันถ่ายเรื่อยเปื่อยไม่จำเป็นต้องตั้งท่าตั้งสตินานในการถ่ายภาพ รูปที่มันถ่ายก็ออกมาสวยเกือบทั้งหมด

                พอเห็นภาพถ่ายของตัวเองที่ดีขึ้นมากกำลังใจเริ่มมาเต็มเปี่ยม เตรียมยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปต่อ กลับถูกหยุดไว้ด้วยมือใหญ่ที่วางเบาๆตรงข้อมือ   

                “ พี่ชวนเรามากินข้าว ไม่ได้มาถ่ายรูปน่า ” เสียงใจดีว่าอย่างเอ็นดูพร้อมรอยยิ้มบางเบาของผู้ใหญ่ใจดี ชื่ออะไรนะ... อ่า ใช่ พี่ฟ้าคราม ญาติของธารา ว่าที่เมียไอ้วิน

                แล้วทำไมผมถึงมาอยู่กับเขาได้นะ... อ้อ  เขาโทรมาชวนกินข้าวเย็นไง ห้าโมงแล้วด้วย

                “ ก็ถ่ายรูปรอพี่ไง ” ผมแย้งตีมึนใส่แล้วขยับยิ้มกว้าง “ เมื่อกี้คุยกับสาวล่ะสิ จริงๆพี่น่าจะชวนสาวๆมามากกว่าชวนผมนะ ”

                ผมว่าไปตามความจริงพลางเดินตีคู่ไปกับพี่ฟ้าครามเขาไปในสวนอาหารชื่อดังบรรยากาศค่อนข้างรื่นรมย์ไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม เป็นร้านที่ผมเลือกเอง ตอนแรกเขาจะพาผมไปร้านตามห้างแต่ผมไม่ชอบเท่าไหร่ เขาก็ตามใจผมนะ เป็นเรื่องที่น่าแปลก...แปลกสุดๆ

                หลังจากจบทริปประสาทเสียไป ผมก็คิดว่าคงไม่ได้เจอพี่เขาแล้ว แต่ไหงกลับเจอทุกวัน แถมสลับกันมาอีก บางทีก็มาพร้อมกัน มาแบบแปลกๆ มาเลี้ยงข้าว มารับไปส่งที่หอ บางวันก็มารับที่หอตอนเช้า

                มันแปลกจริงๆนะ!

                ปกติคนที่เพิ่งรู้จักกันก็ไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้เนอะ หรือเพราะพวกพี่เขาอยากสนิทกับผม?

                “ สาวๆมันของไอ้ฟ้าต่างหาก ”

                ผมหลุดขำเล็กน้อยกับการตอบปฏิเสธที่แสนจะคล้ายๆกันของแฝดคู่นี้ ถ้ามากับท้องฟ้าเขาก็จะบอกสาวๆพวกนั้นของครามต่างหาก

                “ ครับๆ ” ตอบรับไปเหมือนทุกทีพร้อมรอยยิ้มสบายๆ

                รับแฟ้มเมนูมาเปิดดูแล้วสั่งไปตามที่ตัวเองชอบแล้วส่งแฟ้มคืนให้พนักงานร้านท่ามกลางแววตางุนงงของคนตรงข้ามที่นั่งเก๊กนิ่งเหมือนรออะไร...แล้วพี่เขารออะไร?

                “ พี่ไม่หิวเหรอ ” ผมถามเพราะพี่เขายังไม่ยอมเปิดดูรายการอาหารเลย

                “ รอฟรานสั่งให้ ”

                คิ้วค่อยๆเคลื่อนเข้าหากันนิดๆ “ ผมไม่รู้ว่าพี่ชอบกินอะไรนี่ครับ ”

                “ สั่งมาเถอะ พี่กินได้หมดแหละ ”

                แม้จะไม่เข้าใจเท่าไหร่แต่ก็พยายามเลือกๆดู เขาไม่น่าจะกินเผ็ดเท่าไหร่เลยสั่งเมนูกลางๆมาให้ พ้นร่างพยักงานไปบทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น...

                “ เรียนเหนื่อยมั้ย ”

                ผมพยักหน้า “ นิดหน่อยครับ ช่วงนี้ใกล้โปรเจคงานละครแล้วด้วย ” ท้ายประโยคพึมพำเบาๆเพราะหน้าที่เขียนบทละครมันเป็นของผมไง!

                มืออบอุ่นวางทับห่อหุ้มมือเล็กกว่าของผมไว้แล้วบีบเบาๆเป็นการให้กำลังใจ “ ถ้าเครียดเรื่องเรียนก็ปรึกษาพี่ได้นะครับ ไม่ต้องเก็บไว้คนเดียวหรอก ”

                “ ขอบคุณครับ ”

พูดเรื่องงานแล้ว...จริงๆผมก็เรียนสาขาเดียวกับมันนะ ไอ้วินอ่ะ แล้วจะเขียนบทละครให้มันยังไงวะ แอบไปออดอ้อนไอ้ฝุ่นมาเหมือนกันให้ช่วยเขียนให้ แต่ไม่รู้มันเขียนถึงไหนแล้ว เย็นนี้ต้องโทรไปถามสักหน่อย

                คิดเสร็จสรรพเรื่องตัวเองแล้วก็ถามพี่เขากลับบ้าง

                “ แล้วพี่ล่ะ งานโอเคมั้ย ”

                ฟ้าครามชี้เข้าตัวเองเล็กน้อยแล้วค่อยตอบ “ ก็งานมีเรื่อยๆ ตอนนี้มีลูกค้ามีติดต่อออกแบบบ้านเหมือนกัน วันนี้ไอ้ฟ้าต้องนั่งทำโมเดล ”

                จริงสิ ลืมบอกเลย...ฝาแฝดคู่นี้เขาก็เรียนสถาปัตย์เหมือนกัน แต่จบไปแล้วแถมยังมามีเล่าๆอวดๆผมด้วยว่าพวกเขาสองคนลงทุนเปิดบริษัทเองเลย

                “ แล้วพี่ไม่ต้องช่วยเหรอ ” เลิกคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ

                ฟ้าครามพยักหน้า “ ก็พาเรามากินข้าวก่อนไง แล้วค่อยกลับไปช่วยมันทำ ”

                บางทีผมก็คิดว่าพวกเขาดูใจดีดูใส่ใจผมแบบ...มากเกินไป แต่เออน่า รุ่นพี่รุ่นน้อง คิดอะไรมากวะฟราน

                ข้อมือพลิกมองดูหน้าปัดนาฬิกาดูเวลาแล้วก็ถามความเห็นอีกฝ่าย

                “ ซื้อข้าวไปฝากพี่ท้องฟ้าดีมั้ยครับ ”

                “ หือ? ” คนฟังดูประหลาดใจเล็กน้อยแล้วเงียบไปก่อนจะค่อยๆยิ้มกว้างพยักหน้า “ ไอ้ฟ้าคงดีใจน่าดู ”

                “ ... ”

                “ แต่จะดีใจกว่านี้ถ้าฟรานเป็นคนเอาไปให้มันเอง ” รู้สึกน้ำเสียงมันดูนุ่มๆแต่เจ้าเล่ห์พิกล ผมคงหูเพี้ยนมั้ง

                “ แล้วผมต้องไปให้ที่ไหนครับ ” ถามไปเพราะไหนๆก็ว่างแล้วแวะเอาข้าวไปส่งเสบียงให้พี่เขาหน่อยก็ไม่น่ามีอะไรเสียหายเพราะเมื่อวานพี่ท้องฟ้าพาผมไปซื้อเสื้อตัวใหม่มา

                “ ห้องนอน ”เสียงเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน “  ร้านของพวกพี่ไงครับ ” เมื่อกี้ต้นประโยคพี่เขาว่าอะไรนะ ผมมัวแต่สนใจยำสามกรอบที่เพิ่งมาเสิร์ฟเลยได้ยินแค่ท้ายประโยค

                “ ร้าน? ”

                ฟ้าครามพยักหน้าแล้วเริ่มลงมือกินตามผม “ อย่างที่บอกพวกพี่เปิดธุรกิจเอง มันก็เล็กๆแหละน่า ”

                “ อ่า ” ครางรับไปทั้งที่ไม่ได้เข้าใจเท่าไหร่

                “ กินเสร็จก็ไปนั่งเล่นที่ร้านพี่ต่อก็ได้ครับ ”

                ปากกำลังเคี้ยวอยู่เลยพยักหน้าหงึกๆไปเป็นการตกลง จากนั้นบทสนทนาก็จางหายเติมเต็มด้วยความเงียบ ผมก็ไม่มีเรื่องจะคุยอะไรเลยก้มหน้าก้มตากิน ที่ก้มหน้าไม่ใช่อะไรผมรู้สึกว่าสายตาของพี่ฟ้าครามที่มองมามันดูวิบวับเป็นประกายสุดๆ แล้วไอ้ที่จ้องๆอยู่ที่คอเสื้อผมคืออะไร หรือว่าผมติดกระดุมผิดเม็ด ก็ไม่นะ

                สงสัยเขามองสร้อยผมแล้วชอบมั้ง...

                แววตาเลยดูเป็นประกายซะขนาดนั้น

                ใช้เวลาไม่มากเพราะผมไม่ใช่กินเยอะจนอ้วกก็อิ่มรออาหารที่สั่งไว้สำหรับพี่ท้องฟ้าด้วย

                “ เดี๋ยวพี่แวะซื้อของสำคัญแปปนะ ”

                รถหรูจอดลงหน้าเซเว่นแล้วเดินหน้าระรื่นลงไปเอื่อยๆผิวปากอย่างอารมณ์ดี ดีจนมากผิดปกติ หรือว่าเด็กพี่แกจะทำงานอยู่เซเว่นหว่า

                ก็เป็นไปได้ รออยู่สิบนาทีได้มั้งพี่แกก็เดินกลับมาพร้อมถุงใบใหญ่สามสี่ถุง เขายิ้มไม่พูดอะไรกับผมแล้วขับรถต่อไป ไปหยุดที่ร้านขายยา... มาทำไรอีกวะ

                “ พี่มาหาเพื่อน รอแปปนะ ”

                ผมทำหน้าเอ๋อใส่แล้วพยักหน้ารับไปไม่ได้ค้านอะไร พอพี่เขาลงไปโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นทันที ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วรีบควานหาลูกรักพบว่าเป็นเบอร์เพื่อนสนิทแสนกวนตีนอย่างไอ้เชี่ยวิน

                “ ว่าไง ”

                (มึงอยู่ไหนไอ้ฟราน!) ทันทีที่กดรับเสียงแผดทุ้มก็ดังลั่นพาแก้วหูสั่นเลยต้องถือออกห่างนิดๆ

                “ ออกจากมหาลัยมาแล้ว ”

                (อยู่ห้อง?)

                “ เปล่า ” ด้วยความซนที่โคตรอยากรู้ว่าพี่ฟ้าครามซื้ออะไรมาเยอะแยะ มีขนมมั้ยวะ อยากกิน ...เอี้ยวตัวหันหลังไปมองดูแต่ละถุงพบว่าเป็นพวกเครื่องดื่มชูกำลังบ้างเกลือแร่บ้างเบียร์น้ำอัดลม แต่น่าแปลกมีถุงหนึ่งถูกผูกปากไว้ น่าสงสัย “ กูอยู่กับพี่ธารา ”

                (พี่คนไหน!!) แล้วทำไมต้องเสียงดังวะ

                ผมมุ่ยปากนิดๆ “ พี่ฟ้าครามไง ”

                (มึงไปกับพวกแฝดอีกแล้วเหรอวะ ไอ้อุ่นมันก็บอกมึงแล้วไม่ใช่รึไง! ) ปลายสายดูหงุดหงิด ให้ทายมันคงกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงหนัก

                “ แต่พวกพี่เขาก็ดูไม่มีอะไรแปลกๆแบบที่พวกมึงว่าเลยนะ ” ผมย่นคิ้วด้วยความไม่เข้าใจกับผัวเมียคู่นี้ ธาราก็เตือนผมด้วยเสียงโหดตลอดอย่าเข้าใกล้แฝด ไอ้วินก็เตือนผมอยู่ไม่น้อย

                แต่พวกพี่เขาก็ดีกับผมเหมือนน้องชายคนหนึ่ง ก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่

                ( ก็มึงมันซื่อไง!! ) ปลายสายดูจะเริ่มทนไม่ไหว ( มึงตามเขาไม่ทันหรอกไอ้ฟราน )

                ทำไมทุกคนชอบว่าผมโง่...ไม่ชอบว่ะ

                “ พี่เขาไม่มาสนใจเด็กอย่างกูหรอกน่า อย่าคิดไรมากดิว่ะ ” ว่าไปอย่างที่ใจคิด

                (มึงก็คิดน้อยเกิน!)

                “ ไม่คุยกับมึงแล้ว ” ผมเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วนะ ปกติผมก็ไม่ใช่คนที่โมโหอะไรง่ายๆหงุดหงิดอะไรเล็กๆ คือเอาจริงๆ ผมเป็นคนที่คิดอะไรน้อยมากๆ พาให้อารมณ์ผมราบเรียบไม่มีขึ้นๆลงๆเท่าไหร่

                (มึง อย่าวางนะเว้ย มึงอยู่ไหน!)

                ตัดสายแม่ง!

                เบ้ปากใส่โทรศัพท์แล้วปิดเครื่องเลย ช่วงนี้ไอ้วินก็เป็นบ้าอะไรไม่รู้ ดูจะตามติดชีวิตผมทุกก้าว พอรู้ว่าไปไหนมาไหนก็พวกแฝดก็ถลึงตาใส่จับตัวผมพลิกไปมาเหมือนหาอะไรสักอย่างซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันหาอะไร

                ถอนหายใจทิ้งระบายความหงุดหงิดเล็กๆทิ้งไปกลับมาสนใจถุงที่ผูกปากไว้... อะไรเนี่ย เหลือบมองดูที่ร้านยาก็เออ ยังไม่ออกมา ไหนขอแกะหน่อยดิ๊...

                อือหือ...

                ช็อกโกแลต สตอเบอรี่ ขรุขระ ผิวเรียบ...

                ผมเบิกตาโพล่งกับกล่องเล็กหลากสีหลายอัน... ถุงยางอนามัย

                โครงหน้าค่อยๆเอียงนิดๆตามความเคยชินเวลาใช้ความคิดและสงสัย พอคิดอะไรไม่ออกก็เก็บมันผูกถุงตามเดิม คงเอาไปใช้กับบรรดาสาวๆในสต๊อกเขาล่ะมั้ง ก็ยังดีนะที่พี่เขารู้จักป้องกัน รักสนุกแต่ก็ต้องเซฟตัวเองด้วย

                จะว่าไปน่าอิจฉาคนหน้าตาดีชะมัด มีผู้หญิงให้เลือกเยอะแยะ ผิดกับผมที่แม่ง! สาวก็ไม่มี หมาก็ยังไม่ชายตาแล! เสียใจ!

                นั่งน้อยเนื้อต่ำใจกับหน้าตาที่ไม่เคยมีใครชายตาแลเสียงเปิดประตูรถก็ดังขึ้นพร้อมเจ้าของรถที่ยิ้มตาเชื่อมให้ผมไม่เลิกสักที

                “ แวะที่ไหนอีกมั้ยครับ ”

                “ ไม่แล้ว ไปร้านเลย ” ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มรื่นหูแบบทุกครั้ง เอาจริงๆ กูแม่งอิจฉาทุกอย่าง ทั้งหน้าทั้งเสียง คนอะไรดูดีเกินไป แบ่งให้ผมบ้างมั้ย! “ หรือฟรานอยากซื้อของ? ”

                “ เปล่าครับ ”

                เขาเลื่อนมือมาโยกหัวผมเล็กน้อยๆแล้วขับรถออกไป ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีก็มาหยุดที่ตึกแถวสไตล์โมเดิร์น พี่ฟ้าครามเคลื่อนรถไปจอดในโรงรถข้างๆกับรถแบบเดียวกับพี่แกต่างกันแค่สี ซึ่งมันก็คือรถของพี่ท้องฟ้านั้นเอง

                ผมเดินลงจากรถพร้อมหอบหิ้วสารพัดอาหารลงมายืนรอให้พี่ฟ้าครามนำ เพราะเป็นครั้งแรกที่ผมมาที่นี่ ผมชะโงกชะเง้อมองดูตึกแถวสามสี่คูหาที่ดูแล้วเหมือนจะเป็นของพวกแฝดทั้งหมดอย่างสนใจ

                “ ทั้งตึกของพวกพี่เหรอ? ” ผมถามเมื่อเดินมาเห็นตึกชั้นล่างถูกใช้ต่อกันทั้งหมด

                “ ใช่แล้วครับ ” พี่ฟ้าครามตอบรับแล้วผลักประตูเข้าไป

                “ โห มีมุมร้านกาแฟด้วย ”

ผมร้องอย่างตื่นตาเมื่อเข้ามาข้างใน ร้านค่อนข้างกว้างเพราะใช้พื้นที่ตึกทั้งหมด แถมยังมีโมเดลบ้านโมเดลตึกสวยๆตั้งโชว์ไว้เยอะแยะอีก

                “ เฮ้ย! ไอ้ครามพาเด็กมาร้านเว้ย!

                หันไปทางต้นเสียงแล้วพบกับผู้ชายหน้าตาหล่อร้ายสามสี่คนที่นั่งกันอยู่มุมหนึ่ง แต่เสียงที่น่าสนใจกว่าคือข้างๆผม

                “ ฉิบหายแล้ว...แม่งเอ๊ย ” น้ำเสียงดุดันกว่าทุกที 

                “ พี่ว่าไงนะ ”

                เขายิ้มให้ผม “ เปล่าครับ พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย ” สีหน้าไม่ได้ยิ้มตามเท่าไหร่ “ ขึ้นไปข้างบนก่อนเถอะ ”

                “ อ่าครับ ”

มึนงงกับสถานการณ์พอควร แต่ก็ทำตามพี่เขา ผมถูกดันหลังให้เดินไปทางด้านในร้านตรงบันได แต่มือผมกลับถูกคว้าไว้ได้ทันควัน

                “ จะรีบไปไหนกัน มาๆ คุยกันก่อนนนน ” น้ำเสียงส่อแววสนุกสนานดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มหล่อเพราะเขาค่อนข้างสูงและผมเตี้ยเลยเงยหน้าสบตาด้วยความงงๆ

                เพื่อนพี่ฟ้าครามทำไมหล่อจังวะ...

                ฟรานอิจฉาอ่ะแม่

                “ ปล่อยเลยไอ้นาย!

                คนที่กำลังจับไหล่ผมอยู่รีบปัดมือเพื่อนตัวเองออกจากผม แล้วดึงออกห่างราวกับพี่เขาเป็นตัวอันตราย...

                “ มึงจะกั๊กอะไร หรือว่ามีอะ... เฮ้ยยยยย!!! ” พี่คนที่จูงมือผมตอนแรกเขายังไม่ทันได้มองหน้าผมหรอกแต่พอหันมาก็อย่างที่เห็นทำหน้าตกใจยิ่งกว่าเห็นผี

                เพื่อนคนอื่นๆก็มองว่าเกิดอะไรขึ้นชะโงกมาดูแล้วทำหน้าไม่ต่างกัน

                “ เฮ้ยยยย นั่นมัน!! ” ชี้มาที่ผมราวกับเคยเจอ

                กูเนี่ยนะเคยพบเจอกับเทพบุตรพวกนี้ ไม่มีทาง เหอะๆ

                “ หุบปาก! ใครก็อย่าสะเออะพูด!

เสียงเหี้ยมเข้มที่ทำให้ผมตกใจพอควรเพราะไม่เคยได้ยินมาก่อน เผลอถอยเท้าห่างพี่ฟ้าครามเล็กน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ น้องจำพี่ได้รึเปล่าครับ ” พี่เขาฟังมากเลย ตรงดิ่งหางกระดิกยิ้มร่ามาจับมือผม

“ หน้าแบบมึงเขาไม่จำหรอก หน้าอย่างกูต่างหาก! ” คนแรกคว้ามือไปได้ไม่ถึงสองวิดี อีกคนก็แย่งไปแล้วยิ้มเจิดจรัสให้ผม “ ใช่ไหมคนสวย ”

คนสวย!?!

เดี๋ยว... นี่มันอะไรกัน

“ เอ่อ ผมว่าพวกพี่จำผิดแล้วครับ ผมไม่เคยเจอพวกพี่นะ ”

“ จะไม่ใช่ได้ยังไง โถ่ววว หายก็อาย คิกๆ  น่ารัก ” คนหนึ่งพูดอะไรที่ผมไม่เข้าใจแถมยังบีบแก้มผมเล่นอีก จนพี่ฟ้าครามไม่ไหวปัดมือทิ้งแล้วกันผมออกห่าง

                “ เหี้ยพาสเหี้ยเติ้ลอยากแดกตีนไหมครับ ” พี่ฟ้าครามดูไม่สบอารมณ์หนักขึ้น “ น้องเขาบอกไม่รู้จัก ชัดไหม จะจีบเด็กอย่าเอามุกสมัยพระเจ้าเหา โบราณ!

                “ กูไม่ได้สมองเสื่อมนะ นั่นมันน้องแมวยั่วสวาทของกูชัดๆ ”

                “ เออ ถึงผับจะมืด กูก็ยังมองเห็นหน้านะเว้ย!

                ผับ... น้องแมว อะไรวะ งงครับ

                ส่วนผมที่งงว่าตัวเองมายืนเอ๋ออะไรอยู่ที่นี่ก็โดนเรียกความสนใจจากผู้ชายที่คว้าข้อมือผมในตอนแรก

                มาแบบไม่ธรรมดาซะด้วย ยื่นหน้ามาแทบชิด “ ชื่ออะไรครับน้อง ”

                “ ฟรานครับ ” ถามมาก็ตอบ

                “ จำพวกพี่ไม่ได้เหรอ ” รอยยิ้มหวานส่งมาไม่หยุดไหนจะตาวาวๆอีก

                ส่ายหน้าเป็นคำตอบแล้วถอยห่าง “ ผม...ไม่เคยเจอพวกพี่ ผมว่าคงเป็นคนหน้าเหมือนผมมากกว่านะครับ ”

“ คนสวยจำพี่ไม่ได้จริงๆ... ” ผู้ชายหน้าหล่อเหี้ยๆพยายามจะเข้ามาหาผมแต่ก็โดนพี่ฟ้าครามผลักออกไป

“ น้องเขาบอกไม่รู้จักพวกมึง ก็จบไหม ” ดูเขาหงุดหงิดนะ

“ แล้วทำไมมึงถึงรู้จักน้องคนสวย มึงจะกั๊กเหรอ ”

                ผมแทรกตอบไปตามความจริง “ ผมเป็นเพื่อนแฟนของน้องชายพี่ฟ้าครามครับ ไม่มีอะไรนอกจากนี้ ”

                พี่ฟ้าครามรีบยืนยัน “ ใช่ นี่เพื่อนแฟนน้องกูเอง รู้จักกันตอนไปทริปอาทิตย์ก่อนนู้น ”

                คนที่น่าจะชื่อเติ้ลทำหน้าเซ็ง “ ไม่ใช่น้องคนสวยจริงดิ ”

                “ เออ ” ดีมากครับ ช่วยกันผมออกจากเพื่อนๆที่แสนน่ากลัวที “ พวกมึงเลิกเพี้ยนได้ล่ะ ฟรานสุภาพชน ไม่เหมือนคนนั้นสักหน่อย ”
                คนนั้นนี่คนไหนวะ

“ ก็จริง ดูน้องเขาไม่เหมือนคืนนั้นเลย ” คนที่หน้าตาฉลาดที่สุดว่าอย่างเบื่อหน่ายคล้ายจะเซ็งตามเพื่อนก่อนจะยิ้มพราย “ แต่แบบซื่อๆก็น่ารักดี ชื่อฟรานสินะ พี่ชื่อพระนายนะครับ ”

“ พี่ชื่อไตเติ้ลนะคร้าบ ”

“ ส่วนพี่พาสเวิร์ด ถ้าชื่อยาวไปก็เรื่องแฟนก็ได้นะ ” มีมาขยิบตาให้อีก

ผมควรทำไงกับสถานการณ์ตรงหน้าที่ถูกรุมล้อมด้วยผู้ชายดี เกิดมายังไม่เคยถูกล้อม ใจมันเต้นอะแม่

“ ผ่านตีนกูไปก่อนเถอะพวกมึง ” พี่ฟ้าครามว่าแล้วลากผมออกจากวงล้อมด้วยการเกี่ยวเอวผม “ กูเจอก่อน ของกูครับ ”

หา... หันคอแทบหัก อไรนะ

“ ไรวะ มึงแม่ง... โห ” พี่ไตเติ้ลทำหน้าบูดแล้วหันมาจ้องผม “ ไว้เบื่อไอ้ครามเมื่อไรมาหาพี่นะครับ บ้านรถคอนโด พี่สายเปย์ครับแค่ชุดนักศึกษามาก็พอ ”

ยิ้มหวานพร้อมเขี่ยคอปกเสื้อผมแบบอ่อยๆ

“ เยอะไปแหละๆ ไปไกลๆก่อนกูจะเตะมึงครับ ” วันนี้ดูพี่ฟ้าครามจะหงุดหงิดมากกว่าปกตินะ

                พี่พระนายว่าขึ้น “ ไม่อยากให้เด็กโดนแทะพรุนก็เรียกไอ้ฟ้าลงมารับสิ นู้น ลูกค้ามึงมา  ”

                ชั่งใจก่อนแล้วมองหน้าเพื่อน “ อย่าให้ไอ้สองตัวนี้แทะก็พอ รวมถึงมึงด้วย ” แล้วก็ผละไปหาลูกค้าอย่างเสียไม่ได้

                “ หึ ” เอ่อ พี่อย่าปล่อยผมไว้แบบนี้สิ! พี่พระนายยกยิ้มแล้วมองผม “ นี่... เป็นเพื่อนแฟนน้องมันคนไหนเหรอ ดิน? ลม? ไฟ? อุ่น? ”

                “ เพื่อนของแฟนอุ่นครับ ” ถามกลับไปหน้าซื่อ

                แล้วมายังจะถามต่อทำไม “ แล้วทำไมมากับไอ้แฝดนี่ได้ล่ะ ”

                “ เขาชวนผมไปกินข้าว ” ยิ้มแล้วชูถุงในมือ “ แล้วก็... เอาเสบียงมาส่งให้พี่ท้องฟ้า”

                พวกเขาสามคนฟังแล้วมองหน้ากันเหมือนมีอะไรผิดแปลกประหลาด “ ปกติมันไม่พาเด็กมาบ้าน”

                “ หรือคนนี้จริงจัง ”

                “ ไม่มีทาง ”

                “ เออ เมื่อคืนมันยังคั่วยัยนิด ”

                “ เออ สองวันก่อนก็ไอ้จินคนดังผับซอยแปด ”

                “ แล้วทำไมคนนี้พามาถึงบ้านเลยวะ แปลก ”

                คือ... ผมยังอยู่ตรงนี้ครับ จะพูดก็รอหลังผมไปก่อนดีไหม? ผมควรเดินขึ้นไปเลยไหม แต่ก็เสียมารยาท เอาเป็นว่าสะกิดพี่แกสักคนแล้วกัน

                “ คือ... ผมจะไปหาพี่ท้องฟ้าครับ ”

                เหมือนเพิ่งได้สติกันหยุดนินทาระยะเผาขนสักทีแล้วพี่พระนายก็หันไปตะโกนเรียกคนข้างบน

                “ ไอ้ฟ้า!! ลงมาดิ!!

                เงียบไม่มีการตอบกลับ

                “ ส้นตีนฟ้า มึงลงมา มีคนมาหา ”

                ยังคงเงียบ...

                สงสัยหลับหรือไม่ก็ทำงานจนไม่ได้ยินเสียง

                “ เหี้ยฟ้า! เด็กมึงมาเว้ย!

พี่พระนายตะโกนขึ้นไปแบบนั้นทำให้ผมงุนงงหนัก เด็ก? ผมเหรอ? อาจจะใช่มั้ง ผมเด็กกว่าพี่เขานี่เนอะ

                “ พวกกูไม่เคยพาเข้าร้านไอ้ห่า! ” เสียงทุ้มตอบมาแทบจะทันทีก่อนใบหน้าใจดีของพี่นายจะเริ่มกระตุกยิ้มแปลกๆ “ เรียกซะลั่นบ้าน มีอะไรวะ ”

                “ เด็กน้อยเขาเอาของมาให้มึงด้วยนะ ลงมาสิเว้ย ตะโกนมันเจ็บคอนะ!!

                “ ก็ไล่กลับไปสิ!

                ผมเบิกตาโพล่งด้วยความรู้สึกประหลาดในอก จริงๆมันก็รู้สึกหน้าชานิดๆแหละมาแล้วโดนไล่แบบนี้ แต่ช่างเถอะ พี่เขาคงเครียดเรื่องงานลูกค้า

                พี่นายเหยียดยิ้มสนุกไม่เลิกแล้วหันมาพูดกับผมเล็กน้อย “ ปกติแล้วไอ้แฝดมันไม่เคยพาเด็กมาร้าน มันไม่ชอบให้เด็กมาก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัว ”

                “ อ้อ ” พยักหน้าเข้าใจ หล่อสั่งได้จริงๆ

                “ คนแรกเลยนะเนี้ย ที่ไอ้ครามพาเข้าร้าน ” แล้วท้ายประโยคก็คุยกับตัวเอง “ น่าจะสำคัญเอาเรื่องเหมือนกัน ”

                ผมขมวดคิ้วนิดๆกับคำพูดที่น่าจะเข้าใจผิดของพี่นาย “ พี่เข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ใช่คู่นอนเขานะครับ ”

                “ อ่า ยังไม่ได้กินนี่เอง หึหึ ” เอ่อ เขาทำหน้าดรคจิตแปลกๆจนผมหวั่นใจ ท่าทางดูสนุกด้วยแล้วตะโกนอีกรอบ “ น้องฟราน! ถ้าไอ้ฟ้าไม่อยากกินของที่น้องฟรานซื้อมาให้ พวกพี่ยินดีกินแทนมันครับบบบ!!!

                เสียงด้านบนเงียบไปครู่ก่อนจะได้ยินเสียงเท้าหนักๆที่เหมือนจะวิ่งลงมา ใบหน้ายุ่งเหยิงเป็นสิ่งแรกที่ผมเห็นก่อนจะตามมาด้วยสีหน้าตกใจรีบเดินลงมาผลักพี่นายไปให้พ้นทาง

                “ ฟรานมาได้ไง!!

                “ พี่ฟ้าครามพามา ” ผมพูดเสียงนิ่งแล้วชูถุงในมือ “ ผมซื้อมาฝากพี่ เห็นว่าทำงานอยู่ กลัวจะยังไม่มีอะไรกิน ”

                “ เป็นห่วงพี่เหรอ ” น้ำเสียงดูจะดีใจอยู่ไม่น้อย

                “ ครับ ” ก็ทำนองน้องชายห่วงพี่ชายนั้นแหละ เมื่อได้รับคำตอบที่พอใจใบหน้าหล่อยิ่งฉายแววพอใจแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิมแล้วหุบยิ้มพลันหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนตัวเอง

                “ แล้วไอ้เหี้ยครามอยู่ไหน ทำไมมีแต่พวกมึง ” ทำหน้างอแล้วดึงผมออกห่างจากเพื่อนๆพี่แก

                “ นู้น ” พี่นายชี้ไปทางหน้าประตูเมื่อเห็นพี่ครามเดินกลับเข้ามาหลังจากส่งลูกค้ากลับไป เขาเดินกลับมาเลิกคิ้วใส่เป็นเชิงว่ามีอะไร

                “ จะพาฟรานมาทำไมไม่โทรบอกก่อนวะ!

                “ เซอร์ไพร์สไง ” แฝดคนพี่ฉีกยิ้มกวนอารมณ์ให้แล้วเดินมาโอบไหล่ผมเนียนๆ “ พวกกูขึ้นข้างบนก่อนแล้วกัน ส่วนพวกมึง ไสหัวกลับบ้านไปได้แหละ บ้านช่องไม่มีกันรึไงกลับไปๆๆ ”

                “ โห ไรวะ ”

                “ เด็กมาก็ทิ้งเพื่อน ”

                พี่ท้องฟ้าก็เริ่มไล่บ้างถ้าอุ้มไปส่งได้พวกพี่แกคงทำ ส่วนผมก็ถูกพาขึ้นมายังชั้นสองที่ถูกจัดโซนไว้เป็นห้องนั่งเล่นกว้าง สองเท้าเดินเอาของไปวางที่โต๊ะกระจกแล้วนั่งลงบนโซฟา ทำตัวเป็นแขกที่ดี ไม่เดินพล่านไปทั่ว

                นั่งมองรอบห้องอย่างสนใจจนเพลินไปหน่อยรู้สึกตัวอีกทีความร้อนก็ประทับลงบนแก้มอย่างรวดเร็ว สะดุ้งทั้งตัวก่อนจะหันไปทางด้านหลัง

                “ เมื่อกี้ทำอะไรครับ ”

                “ เปล่า ” พี่ท้องฟ้าทำหน้างงตอบกลับผมมาแทน “ รู้สึกไม่สบายเหรอฟราน ”

                ผมถามเขาด้วยความเคลือบแคลงใจแต่เขากลับมาถามผมด้วยความเป็นห่วงเลยแอบรู้สึกผิดเล็กๆ ส่ายหัวหน่อยๆแล้วเริ่มต้นเปลี่ยนเรื่องใหม่

                “ พี่หิวยัง ผมเตรียมให้มั้ย ”

                “ เดี๋ยวพี่ไปหยิบจานให้ ” พี่ท้องฟ้าว่าแต่ผมรีบคว้าแขนเขาไว้ก่อน “ หือ? ”

                “ เดี๋ยวผมไปทำเองก็ได้ พี่ทำงานน่าจะเหนื่อย ” ออกแรงดึงให้เขานั่งแล้วลุกขึ้นเอง “ จานอยู่ไหนครับ ”

                “ โอเคๆ ก็ได้ครับ ”

                ชายหนุ่มระบายยิ้มใจดีให้ผมพร้อมแววตาเอ็นดูก่อนจะบอกทางให้ ผมเดินไปตามทางของเจ้าบ้าน มองดูห้องครัวกว้างแต่เหมือนจะไม่ค่อยได้ใช้งานเท่าไหร่ ผมหยิบจานมาห้าหกใบ แอบไปดูหม้อหุงข้าวก็พบว่ามันว่างเปล่า ก็โชคดีหน่อยที่ผมซื้อข้าวสวยจากร้านมาด้วย ยกยิ้มพอใจในความรอบคอบตัวเองแล้วเดินออกมา

                “ เอาจริงเหรอวะ วันนี้? ”

                “ หรือมึงไม่เอา? ”

                “ เอาดิว่ะ! เสี้ยนมานานแล้ว” เสียงหยุดไปเล็กน้อย “ ใส่เท่าไหร่ดีวะ ”

                “ หมดซองเลย!

                เสียงพูดคุยไม่ดังไม่เบาของคู่แฝดพาให้ผมสงสัย พอผมเดินเข้ามาพวกพี่เขาก็ปิดปากเงียบสนิทเหมือนไม่ได้คุยอะไรกันมาก่อนหน้านี้ คงเป็นเรื่องที่ไม่อยากให้รู้ ซึ่งผมไม่รู้ก็ได้

                “ ไม่รู้ว่าร้านนี้จะอร่อยถูกปากพี่รึเปล่านะครับ ” ผมว่าก่อนจะค่อยๆวางจานลงแล้วคุกเข่าลงกับพื้นพรมเริ่มแกะถุงข้าวปลาอาหารที่ซื้อลงจาน

                “ ฟรานถูกปากพี่อยู่แล้ว ”

น้ำเสียงสยิวแหบๆนี่มันอะไร สีหน้าแอบกระตุกเล็กน้อยกับประโยค คือ เขาเรียกชื่อผม แล้วก็บอกว่าอาหารที่ผมซื้อมาถูกปากอยู่แล้ว ใช่มั้ย ใช่สิ

                “ งั้นก็กินเยอะๆนะครับ ” ผมอมยิ้มแล้ววางจานข้าวพร้อมช้อนส้อมตรงหน้าพี่ท้องฟ้า

                “ จะกินไม่เหลือคราบเลยครับ ”

                ไม่ใช่แค่เสียงเดียวที่ตอบกลับมาแต่รวมถึงเสียงของพี่ฟ้าครามด้วย... ไอ้ความรู้สึกที่เหมือนตัวเองตัวเล็กลงแล้วอยู่ตรงหน้าสิงโตนี่คือ? ผมคงคิดมากไป ดูการ์ตูนเยอะไป

                ส่ายหัวสะบัดไล่ความคิดออกไปแล้วเก็บขยะใส่ถุงให้ดีแล้วนึกได้

                “ ผมลืมเอาน้ำมาให้พี่เลย!

                กำลังจะลุกขึ้นแต่พี่ฟ้าครามเบรกไว้ก่อน “ เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้ดีกว่า พี่เป็นเจ้าบ้านนะ ให้แขกมาทำอะไรเองรู้สึกแย่ ”

                ถูกพาให้มานั่งโซฟากลมแล้วตัวพี่เขาก็เดินหายไปทางห้องครัว ส่วนพี่ท้องฟ้าท่าจะหิวจริงกินไม่เงยหน้าเลย ผมยิ้มนิดๆกับท่าทางของเขา มองอย่างเพลินตาแล้วมาสะดุ้งรู้สึกตัวก็ตอนแก้วน้ำเปล่าถูกวางลงบนโต๊ะกระจก

                ผมเสตามองเล็กน้อยแล้วเห็นน้ำอัดลมกระป๋องในมือคู่ใหญ่

                “ ผมขอโค้กดีกว่า ” ไม่รอให้พี่เขาอนุญาตผมก็ยกตัวขึ้นหน่อยเอื้อมไปฉกกระป๋องโค้กในมือมาเปิดกิน...

                การกระทำของผมอยู่ในสายตาของทั้งคู่ รอยยิ้มของพี่ฟ้าครามชะงักกึกไปครู่แล้วก็ยิ้มตามเดิม พี่เขาไม่พอใจที่ผมขโมยน้ำเขาเหรอ

                “ อย่ากินน้ำอัดลมมาก มันไม่ดี ” น้ำเสียงเป็นห่วงทำให้ผมคลายกังวล “ พี่เป็นห่วง น้ำเปล่าดีกว่าเยอะ ”

                เผลอมุ่ยปากเวลาโดนดุ ผมเป็นแบบนี้ประจำเพราะทำใส่พี่สาวตัวเองบ่อยๆตั้งแต่เด็กเลยทำให้ติดนิสัยแบบนี้มาจนโตเวลาใครดุใครเตือนใครขัดใจก็มักทำปากแบบนี้เสมอ

                “ ครับ ” ตอบไปแต่ก็ยังคงเนียนกินโค้กตามเดิม

                พี่ฟ้าครามส่ายหน้า “ เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน เหนียวตัว ”

                “ แล้วพี่จะไปส่งผมที่หอเมื่อไหร่ ” หยุดการกินแล้วตะโกนถามพลางมองนาฬิกาข้อมือแล้วก็จะทุ่มแล้ว

                “ เดี๋ยวพี่ไปส่ง ” ท้องฟ้าว่าแล้วรับน้ำอัดลมอีกกระป๋องจากฟ้าครามมาเปิดกิน “ ขอกินข้าวเสร็จก่อนแล้วกัน ”

                ก้มหน้ารับรู้แล้วนั่งดื่มโค้กไปเงียบๆ... เสียงดนตรีคลอดังเบาๆ สงสัยพี่ฟ้าครามเปิดให้ก่อนไปอาบน้ำ ระหว่างนั่งรอตาก็สะดุดเข้ากับโมเดลคอนโดคุ้นตาตรงมุมห้อง

                “ สนใจเหรอ ” เสียงทุ้มถามคงเป็นเพราะสายตาผมจับจ้องไม่กะพริบ

                “ มันสวยดีครับ ” เอ่ยชมจากใจจริงก่อนที่ร่างสูงจะเดินไปยกโมเดลคอนโดใหญ่มาให้ผมดู ส่ายหน้าในตอนแรกเพราะกลัวตัวเองจะซุ่มซ่ามทำหล่น แล้วพี่ท้องฟ้ากลับพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก

                “ โมเดลทุกชิ้น ฟรานแตะต้องได้ทั้งหมดครับ ”

                “ แต่เดี๋ยวผมทำพัง ” โบกมือปฏิเสธไม่กล้ารับแต่ก็โดนผลักมาให้ถือ

                “ ไม่เป็นไร พังเดี๋ยวพี่ทำใหม่ ”

                เคยมีใครบอกพี่เขามั้ยวะว่าแม่ง คนดีเหี้ยๆ ใจดีเว่อร์ๆ ใจดีแบบนี้คงฮอตไม่หยอก ใจก็กว้าง

                ผมจำยอมรับโมเดลมาอย่างทะนุถนอมวางลงบนโต๊ะกระจกดีๆแล้วจ้องมองเก็บรายละเอียดเงียบๆ น่าจะใช้เวลาทำนานน่าดู

                เหมือนอีกคนอ่านใจผมออก “ ใช้เวลาสองอาทิตย์เต็มๆ ไม่ได้นอนเลย ”

                ส่งเสียงตกใจในลำคอแล้วตั้งใจมองดูผลงานของพวกพี่เขาไปด้วย เคยมีความคิดอยากเรียนสถาปัตย์เพราะอยากทำโมเดลนะ แต่ศิลปะการวาดรูดห่วยบรรลัยเกินจะเยียวยาเลยต้องตัดใจ

                กลืนน้ำลายฝืดๆเพราะทึ่งจัดในงานตรงหน้า กลืนน้ำลายจนรู้สึกมันเหนียวคอบวกกับโค้กที่กินไปก็ยิ่งเหนียวคอจำต้องเลื่อนมือไปหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมากระดกดื่มดับความกระหาย

                อึก...ค่อยดีขึ้นหน่อย

                ผมวางแก้วน้ำลงแล้วสนใจโมเดลต่อ... พี่ท้องฟ้าก็เริ่มเก็บจานที่ตัวเองกินเสร็จแล้วเดินไปไหนก็ไม่รู้ ปล่อยผมไว้ในห้องกว้างไม่กลัวว่าผมจะขโมยของสักนิด

                ว่าแต่ทำไมมันเริ่มร้อนขึ้นมาวะ... มองมองซ้ายมองขวาหารีโมทแอร์แต่ก็ไม่เจอ ยกมือขึ้นซับเหงื่อตรงขมับที่เริ่มมีหยดเหงื่อซึมออกมา ลมหายใจเริ่มร้อนขึ้นตามอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนวูบวาบขึ้นมาช้าๆ คอก็เหมือนจะแห้งมากขึ้น ผมเลยหยิบแก้วน้ำมากระดกหมดแก้วเพื่อให้หายร้อนแต่แม่งร้อนกว่าเดิมอีก

                อะไรวะเนี่ย...

                ผมขมวดคิ้วให้กับตัวเอง งุนงงกับความผิดปกติที่เกิดขึ้น...

                “ ทำไมร้อนงี้วะ ” ผมพึมพำแล้วเขย่าคอเสื้อกระพือนิดๆให้หายร้อนแต่แม่งยิ่งร้อนกว่าเดิม

                แล้วไอ้ความรู้สึกหนึบๆตุบๆกลางหว่างขามันคืออะไรวะ ก้มลงมองแล้วเบิกตาโพล่งเมื่อน้องชายไม่รักดีจู่ๆก็มาออกอาละวาดไม่บอกไม่กล่าว

                มึงมามีอารมณ์อะไรตอนนี้วะ!!

                ความคิดในหัวเริ่มตีกันยุ่ง ปกติก็ควบคุมตัวเองได้แล้วไหงวันนี้มาตื่น แล้วแถมมาตื่นบ้านคนอื่นเนี้ยนะ!

                เอาไงดีวะไอ้ฟราน!  

                มึงควรกลับหอเดี๋ยวนี้เลย!

ความคิดที่ถูกต้องวิ่งแล่นเข้ามาพร้อมกัดฟันทนกับความร้อนที่แผ่ไปทั่วตัวจนรู้สึกแรงจะหืดหาย พยุงตัวเองลุกขึ้นเกาะโซฟาแน่นพยายามก้าวเดินแต่เพราะอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ทำให้แข้งขาผมอ่อนปวกเปียกไปหมดทำให้ก้าวขาไม่ออก

ใบหน้าเริ่มท่วมเหงื่อและร้อนจัดเสียงหอบเริ่มดังขึ้นอย่างกลั้นไม่อยู่ มือสั่นๆเผลอเลื่อนมากุมเป้ากลางกางเกงนูนๆของตัวเองอย่างห้ามใจไม่อยู่ลงน้ำหนักมือเล็กน้อยพยายามให้มันไม่ปวดมาก

เกิดอะไรขึ้นกับกูวะ

                หัวสมองเริ่มแตะแต้มไปด้วยสีขาวเหมือนสติจะหลุด ผมกัดปากตัวเองแน่นพยายามเรียกสติตัวเองแต่แล้วก็มีความอบอุ่นมาโอบทับหลังผมไว้

                ผมสะดุ้งโหยงเอี้ยวคอหันหลังมาสบตาอีกฝ่าย

                “ พี่ท้องฟะ ฟ้า? ”

                คนคนโตส่ายหน้า “ ฟ้าครามต่างหากครับน้องฟราน หึ  ” รอยยิ้มใจดีแบบที่ผมชอบถูกส่งมาให้แล้วจู่ๆร่างของผมก็ถูกดึงเข้ามากอดรัดแทบหายใจไม่ออก “ เป็นอะไรไปครับเด็กดี ตัวสั่นไปหมดเลย ตัวร้อนจัง ”

                น้ำเสียงเป็นกังวลและตกใจทำให้ผมไม่รู้จะพูดยังไง จุกอยู่ที่คอด้วยความอับอาย ในขณะเดียวกันเพราะความแนบชิดและกลิ่นตัวหลังอาบน้ำของพี่ฟ้าครามยิ่งทำให้ผมมีอารมณ์ หอมชะมัด...

                “ ฟรานทำอะไร!

เสียงร้องตกใจดังอยู่ในหู ผมพลิกตัวหันไปมองหน้าพี่ฟ้าครามโถมน้ำหนักใส่อย่างหมดแรง เพราะความสูงของผมที่มันไม่ได้สูงมากทำให้ใบหน้าของผมอยู่ระดับคอของพี่เขาพอดี

                กลิ่นหอมชะมัด...หอม

                ผมกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ ผมรู้ว่ามันผิด และทำแบบนี้พี่เขาต้องเกลียดผมมากๆ

                แต่ผม...อยาก

                “ หอม... หอม ” เสียงพร่ำเพ้อว่าพลางสูดดมกลิ่นหอมให้เต็มปอดบดเบียดตัวเสียดสีกับอีกคนหวังให้ความร้อนปลิวหาย

                “ ฟราน ฟรานเป็นอะไร ” เสียงเป็นห่วงถามไม่เลิกแววตาดูห่วงทำให้ผมวูบไหวสติสตังเริ่มดึงกลับมาแม้จะยากลำบาก ผมผลักเขาออกอย่างแรงจนตัวเองเซล้มไปนอนแผ่บนโซฟา

                “ ผม ผมไม่รู้ ผม อื้อ ” เรียบเรียงคำไม่ถูก ยกแขนปิดหน้าตัวเองแล้วพยายามคิดหาทางออก “ ใช่ ชะ ใช่ ห้องน้ำ ขอผมใช้ห้องน้ำ ” พยายามระงับอารมณ์ดิบตัวเอง

                ใช่ ใช่! ห้องน้ำ

                อย่างน้อยก็น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

                ผมรอคอยอีกคนตอบด้วยความอดกลั้นกัดปากตัวเองแน่น ผ่านไปหลายวินาทีก็ยังไม่ได้รับเสียงตอบกลับแต่ร่างทั้งร่างกลับลอยขึ้น... ลดแขนที่ปิดหน้าออกมองดูสิ่งที่เกิดขึ้น... ใบหน้าของพี่ฟ้าครามจากที่หล่ออยู่แล้วในเวลานี้กลับดูดีมากกว่าเดิมยิ่งสายตาที่มองมามันยิ่งทำให้อารมณ์ผมกระเจิง แต่รอยยิ้มหวานๆในยามนี้ทำไมมันดูน่ากลัว...

“ ไปห้องน้ำทำไมครับฟราน ”

“ พี่ อึก จะพาผมไปไหน ”

ยกมืออ่อนแรงดันแผงอกอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหวาดกลัวที่พุ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“ ไปห้องนอนดีกว่าครับ หึหึ ”

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 412 ครั้ง

156 ความคิดเห็น

  1. #9924 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 12:48
    ทานโทษนะคะ คนไม่ดีก็พวกเอ็งหน่ะแหละ แฝดงูเอ้ยยยย นี้ถ้าไม่หยุดเราโกรธจริงนะ เท่ากันขืนใจน้องเลย มันน่านัก
    #9924
    0
  2. #9827 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 17:53

    ฟราน หนูอย่าทำไร -คู่แฝดน่ะ ฉงสาน
    #9827
    0
  3. #9774 PeNat'z (@nupneungz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:34
    ขำความคนดีของแฝดดด หราาา55555
    #9774
    0
  4. #9724 joker555666 (@joker555666) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 17:45
    ลูกชั้นนนนนนน อย่าทำไรลูกชั้นเลย ผึ้ง หนีไปปปป /แอ้ก ผิดเรื่อง โถ่ ลูกฟรานน หนูซื่อเกินไปที่จะมีผัว2คนนะลูก
    #9724
    0
  5. #9614 Kamobee (@BeeSangprow) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:25
    โฮ้กกกก...น้องฟรานน้อยๆของแม่
    จะโดนแล้วววว
    #9614
    0
  6. #9557 Srnoey (@Srnoey) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 05:42
    แฝดฟ้านั่นแหละคนไม่ดี5555555555
    #9557
    0
  7. #9498 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 20:44
    แฝดแรงไปแล้วนะใช้ยาเลยหรอ
    #9498
    0
  8. #9452 9SRAM (@gsraomam) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 15:57
    ถ้าเล่นๆกับน้องเราจะโกธรแฝดมาก
    #9452
    0
  9. วันที่ 15 กันยายน 2560 / 13:46
    มีแววจะได้พ่อบ้านใจกล้าเพิ่ม
    #8299
    0
  10. #8138 elleonoell (@Minrt) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 20:07
    เปิดอีกเรื่องเลยค่ะ
    #8138
    0
  11. #7606 ฮันนี่พี (@chalis) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 18:56
    คิดถึงพี่แฝดกับนุ้งฟรานจังเลยค่าาาาาาาาาาาา แง??
    #7606
    0
  12. #7129 ตาโอตัวเล็ก (@theskynight33) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:16
    ตอนนี้อะ ค้างงงงง เอื้ออออ
    #7129
    0
  13. #6853 1OmiJung8 (@1OmiJung8) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 00:46
    ไม่อัพต่อแล้วหรอ....นานมากแล้วนะตอนนี้อ่ะ....//ยังคงรอต่อไป
    #6853
    0
  14. #6713 Baipor.z iii (@baiporziii) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 21:28
    ชอบแฝดฟราน เอาหนักๆนะฟรานนน
    #6713
    0
  15. #6032 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:36
    ฟรานคนซื่อเอ๊ยย
    #6032
    0
  16. #5936 panda_noy (@panda_noy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 11:20
    แล้วสรุปฟรานจะต้องมี ผ ั ว สองจิงๆหรอ...!?
    #5936
    0
  17. #5563 Fern258 (@panithan258) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 22:01
    ไรต์ อยู่หนายยยยยยเอ๋ย กลับมาต่อเร็วๆนะพลีสสสสสสส เป็นกำลังใจต่อไป ????????
    #5563
    0
  18. #5177 Tubtin30 (@Tubtin30) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 14:32
    ไรท์อยากอ่านต่อเเล้วอ่ะมาต่อเร็วๆๆ
    #5177
    0
  19. #4742 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 23:08
    ฟราน..เอ๋อไปเลย
    #4742
    0
  20. #4686 Por'z Chanprateep (@chuagporz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 02:23
    ไรท์จ๋า อย่าลืมมาต่อตอนแฝดฟ้ากับฟรานให้จบน้า พลีส~
    #4686
    0
  21. #4495 Nat_show (@leonat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 22:22
    รอค่ะ อยากให้อาชินเอาคืนบ้างงง สงสารหลานแก ????????????????
    #4495
    0
  22. #4490 ilove_got7 (@ilove_got7) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 01:05
    คิดเถิงฟราน
    #4490
    0
  23. #4470 foreverkyungsoo (@yeendenim) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 14:15
    รอออค่าาา
    #4470
    0
  24. #4379 Tubtin30 (@Tubtin30) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 04:27
    อยากอ่านต่อมาต่อเร็วมันค้าง
    #4379
    0
  25. #4121 MY-AOM (@MY-AOM) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 07:59
    แต่ตอนนี้ต่อที่อยากอ่านตอนนี้ต่อ~~~~~
    #4121
    0