[YAOI] นิเทศตัวร้าย กับ สถาปัตย์อาร์ตตัวพ่อ

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 969,942 Views

  • 10,188 Comments

  • 30,006 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,383

    Overall
    969,942

ตอนที่ 28 : บทที่ 28 : คนซึนบุกกองละคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24057
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 465 ครั้ง
    1 ม.ค. 60

               

**** ตอนนี้ทุกคนคงคิดว่าทำไมพิมไม่ครบ 100 สักที!!! มาเเบบนิดน้อยเลื่อนสองที อ้าว หมดเเล้ว คือพูดกันตามตรงเลยนะคะ เเขนขวาของพิมมีปัญหาเเละมันต้องใช้เวลารักษานาน ทำให้เลยพิมพ์คอมนานๆไม่ได้ คือจะสามารถพิมพ์ได้เเค่ 2-3 ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น เกินลิมิตชั่วโมงเเล้วร่างกายจะไม่ไหว ขอให้เข้าใจตรงนี้กันหน่อยนะคะ 

***  อ่านขำๆหัวเราะกันเเล้วอย่าลืมเม้นให้เค้าด้วยนะ T^T จะได้มีกำลังใจปั่นต่อทุกวัน มาทุกวัน (เม้นหน่อยนะ กราบค่ะกราบ สักนิดให้รู้ว่าชอบไม่ชอบกันจะได้ปรับปรุงนะคะ มุกไม่ฮาจะได้เเก้ไขค่ะ อยากให้ทุกคนยิ้มได้ T0T) เรื่องนี้มันยาวมากและมากกกก หลากอารมณ์มากกก มากกก ต้องตามให้ทันนนน


ปล.ใครถนัดงาน Art work  วาดรูปได้ สนใจอยากทำงานกับพิมมี่ พิมมี่ไม่เก่งงานด้านนี้สุดๆ หรือใครช่วยเเนะนำการดีไซน์ เสนอรูปแบบ ก็ได้ค่ะ พิมจะเก็บไปพิจารณา ^^ (เนื่องจากกลัวทำหนังสือไม่ทัน สนใจลองติดต่อมาที่ทวิตได้นะคะ) 

--------------------------------------

บทที่ 28 คนซึนบุกกองละคร




                “ เอาตัวมันออกไป!!

                เสียงเข้มไม่มีความเกรงใจของผมตวาดลั่นเมื่อพบเจอกับรอยยิ้มสวยที่แม่งจิตใจไม่ได้สวยสักนิด! พี่น้องผมมันก็เพิ่งตื่นจากการสลบก็ยังไม่ทันได้รู้เรื่องของผมก็พากันงงไม่รู้เรื่อง

                “ บอกให้ออกไปไงเล่า! ” จะว่าผมคลุ้มคลั่งก็ว่าได้ สายตาจะกินเลือดกินเนื้อของผมไม่ได้ทำให้เธอสะท้านเลยสักนิด เธอกลับเดินเข้ามาเรื่อยๆ

                “ นี่มันเพื่อนไอ้ซีไม่ใช่รึไง ” ดินขมวดคิ้วสังเกต

                “ และมันก็เป็นคนที่ทำให้กูมานอนอยู่นี่ไง!! ” ผมสวนกลับไปแทนที่ยัยบ้านี่จะสำนึกหรือรู้สึกผิดเธอกลับส่ายหน้า

                วินดี้พูดเสียงเศร้า “ เรารู้สึกผิดนะ แต่คนที่ผิดจริงๆคือธารารึเปล่าที่เดินมากลางถนน ”

                “ เธอว่าฉันโง่เดินไปหารถเองรึไง!

                “ แล้วนายเดินมาให้รถชนเองรึเปล่า ” เธอเอียงคอถามกลับมันทำให้ผมอยากจะลุกไปฉีกหน้าเด็ดหัวโยนลงตึกจริงๆ

                “ หมายความว่าไง เธอขับรถชนพี่ฉัน? ” ไฟนั่งเงียบอยู่ก็โพล่งถาม

                เธอส่ายหน้า “ มันเป็นอุบัติเหตุ ธาราเดินมาที่ถนน แล้วเราก็มองไม่เห็น สุดท้ายก็เลย... ” บีบน้ำตาปิดปากเบือนหน้าหนีเป็นสเตปเงยหน้าทำเหมือนกลั้นน้ำตาอีก

                “ เธอจงใจ!! ” ลมพูดเน้นทีละคำอย่างเดือดดาลจะลุกไปต่อยให้ได้ถ้าไม่ติดว่าไต้ฝุ่นกำลังรั้งไว้อยู่ ผมก็มีไอ้วินล็อกตัวไว้อยู่เช่นกัน

                มึงแหกตาดูสภาพกูก่อนมั้ยวิน ขาหัก ไหล่หลุดแล้วจะให้ลุกไปต่อยผู้หญิงบ้าระห่ำแบบไอ้ลมก็ไม่ไหว

                “ เราเปล่า เราไม่ทำเรื่องร้ายกาจแบบนี้ ” เธอว่าเบาๆแล้วหลบสายตาของวินที่จ้องมาอยู่ “ เรามาเพื่อขอโทษจริงๆ ”

                “ เชื่อก็ควายแล้ว!

                “ ธาราอย่าหยาบคายกับเรา... ”

                “ วินดี้ เธอรู้รึเปล่า ซีอยู่ที่ไหน ” ไต้ฝุ่นตั้งสติได้ก่อนก็จุดประเด็นทันที

                เธอเงียบไปก่อนจะทำหน้าไม่รู้เรื่องส่ายหน้า “ ดี้ไม่เห็นซีมาหลายวันแล้วค่ะ ติดต่อไม่ได้  ”

                “ ถึงว่า...บุกถึงบ้านยังหาตัวไม่เจอ ” เสียงไต้ฝุ่นมันแผ่วเบาจนผมไม่ได้ยิน แต่ในหัวผมพอได้ยินชื่อนี้แล้วความร้อนรุ่มที่สุมเป็นกองไฟมันแทบปะทุ

                “ มัน ต้องเป็นมันแน่!! มันต้องเป็นคนทำร้ายพี่น้องกู!! ” ผมกระชากคอเสื้อวินแล้วเขย่าๆ อารมณ์เหมือนไปลากคอมันเข้าตารางได้แล้ว ไปลากหัวมันมา!

                “ แล้วฉันจะไว้ใจเธอได้ยังไง ว่าที่พูดมาเป็นเรื่องจริง ” ดินจับปฏิกิริยาอยู่พักก็ลองเชิง

                วินดี้ยิ้มเล็กๆ “ เราไม่ได้มีเหตุที่ต้องหลอกเลย เราไม่ได้อะไรเลยนะ ” แล้วถอนหายใจ “ แต่พวกนายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ ธารา...เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ยกโทษให้เราได้มั้ย ”

                ชนกูเกือบตาย มาขอให้ยกโทษให้ง่ายๆ บ้านมึงสิว่ะ!

                สีหน้าสำนึกผิดปรากฏขึ้นมาแล้ววางกระเช้าของเยี่ยมไว้ตรงโซฟาแสดงให้เห็นว่าเธอไม่กล้าเข้าใกล้ผม ท่าทางของเธอมันทำให้ผมไขว่เขว้จริงๆนั่นแหละ จะมาไม้ไหนอีก ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงจะให้ทำเรื่องโหดร้ายก็คงทำไม่ได้ แถมสภาพเธอตอนนี้ดูก็ร้องไห้มาหนักหนาพอตัว

                “ เรานอนไม่หลับเลย เราไม่กล้าที่จะขับรถอีกแล้ว เราเกือบจะเป็นฆาตกร เรากลัวจริง ฮึกๆ ” เธอปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างน่าสงสาร เนื้อตัวสั่นเอามือเอาแขนกอดตัวเองไว้ราวกับกลัวจัด “ เราเกือบจะกรีดข้อมือชดใช้ความผิดแล้ว แต่แม่เรามาห้ามทัน ฮึก ฮือ ”

                ห้ามทำไม ปล่อยให้กรีดไปเลยสิ

                ผมเบือนหน้าหนีถอนหายใจ บ้าบอสิ้นดี ผมกำลังจะให้อภัยคนที่บังเอิญเกือบฆ่าผมตายงั้นเหรอ ตลกเกินไปแล้ว ผมปรับอารมณ์ร้อนให้เข้าสู่โหมดนิ่งไม่คงไม่แคร์กับน้ำตาของผู้หญิงประเภทนี้

                “ กลับไปได้แล้ว อย่ามาให้เห็นหน้า ” ผมปัดไม่อยากจะเสวนา

                “ เราไม่กลับจนกว่าธาราจะยกโทษให้ ”

                “ ใครอยู่ข้างนอก มาลากตัวออกไปที! ” ผมไม่สนใจว่าจะเป็นใครเพศไหน ถ้าดื้อดึงขัดใจผมก็ไม่มีการไว้หน้าหรือทำดีด้วย ยิ่งกับยัยอสรพิษที่ไม่รู้จะแว้งกัดเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าใต้หน้าตาสะสวยมีอะไรซ่อนอยู่ ทางที่ดี คือ อยู่ให้ห่าง “ ออกไป จะไปตายที่ไหนก็ไป ”

                วินดี้ถึงกับน้ำตาคลอกับความร้ายกาจไม่ปราณี “ มะ ไม่ต้อง เราไปเองได้ ” รีบเอ่ยก่อนที่การ์ดของผมจะมาถึงตัว

                “ งั้นก็รีบไสหัวไป ”

                “ แต่เรามีธุระอีกเรื่องหนึ่ง ”

                “ มีอะไรก็รีบพูดมา ฉันรำคาญเธอเป็นบ้า! ลมออกปากไล่อีกคน

                “ ใช่ ” ดินเสริม

                “ รีบๆไป รำคาญลูกตา ถึงเธอจะสวย แต่เธอขับรถชนพี่ฉัน ฉันไม่สน โอ๊ย! หยิกแขนกูทำไมวะเวียร์!

                “ ผมว่าพี่ควรรีบกลับนะครับ ”

                เวียร์สบตาเข้ากับวินดี้ตรงๆและยังคงความสุภาพไว้ไม่ได้สนใจไอ้ไฟที่โวยวายเลย

                “ ธุระกับพี่วินกับพี่ฝุ่น ขอคุย... ”

                “ ไม่ได้!! ” ผมกับลมตอบกลับไปแทบจะไม่ทันให้จบประโยค ไอ้วินยิ้มพอใจกับสีหน้าตึงจัดของผม ไม่ต้องมาทำหน้าตาดีอกดีใจ กูไม่ได้หวงมึงไม่ได้หึงมึงเว้ย

                เธอยังคงดื้อดึง “ แต่มันเกี่ยวกับงานของมหาลัยโดยตรงเลยนะคะ ” เธอว่าเสียงอ่อนหยิบซองสีน้ำตาลในกระเป๋าหรูออกมา

                วินมองดูนิ่ง “ อย่าบอกนะว่า... ” หน้าแม่งอย่างซีด

                “ ค่ะ พี่นีออนฝากให้เอามาให้ ” วินเดินดุ่มๆไปคว้าซองมาแล้วจัดการเปิดดูอย่างรวดเร็ว

                สายตาดุดันกวาดมองไปทั่วกระดาษอย่างรวดเร็วก่อนจะสบถออกมา “ นี่มันบ้าอะไร!!

                “ ดี้ ก็ไม่รู้ค่ะ ”ผู้หญิงก้มหน้าลงหลบตา

                “ บ้าที่สุด! ” วินทำท่าจะกลายร่างพ่นไฟได้อยู่แล้วกระดาษในมือก็ถูกขยำทิ้งอย่างเศษขยะ

                ผมมองดูแล้วเอ่ยทัก “ หมดธุระแล้วใช่มั้ย งั้นเชิญ ”

                “ หมดแล้วค่ะ ” เธอยิ้มก่อนจะหันไปทางไอ้วินที่กุมหน้าตาเครียดสีหน้าเหมือนโดนยาเบื่อเข้าไป “ ดี้กลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะพี่วิน ”

                “ พรุ่งนี้? ” ผมพึมพำไม่เข้าใจ อะไร พรุ่งนี้อะไร!

                “ ดี้เพิ่งเคยได้เล่นละครเวทีครั้งแรก ช่วยแนะนำด้วยนะคะ แถมยิ่งรู้ว่าพี่วินเป็นคนกำกับ ดี้ก็ยิ่งตื่นเต้น ”

                “ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะคุณผู้กำกับ J

                ห้องพล่านหนาวยะเยือกขึ้นมาทันที ทุกคนรีบเอาหูเอานาตาไปไร่ไม่รู้ไม่ชี้เลยทีเดียว วินหันกลับมาส่งยิ้มเหยเกมมาให้ผม...

                ผมยิ้มตอบเหมือนไม่ได้โกรธได้เคืองแต่ในอกมันยิ่งกว่าลาวาร้อนเสียอีก

                “ ผู้กำกับงั้นเหรอ... ต้องทำงานร่วมกัน? ”

                ตอบอ้อมแอ้ม “ คงจะเป็นอย่างงั้นแหละ...จ้ะ ”

                “ ตั้งแต่พรุ่งนี้?  ”

                “ ชะ ใช่จ้ะ ” ตอบไม่เสียง แล้วรีบเอ่ยขึ้น “ แต่ๆ พรุ่งนี้ไปแค่แปปเดียว ไม่เกินเที่ยงก็กลับมาหาอุ่นจ้ะ ”

                ผมครางในลำคออย่างใช้ความคิด “ อืม ” เอาไงดี กลอกตาไปมาแล้วไปหยุดที่สายน้ำเกลือ...

                “ เฮ้ยยยยย!!!

                ทั้งห้องร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่อผมทำหน้าตายกระชากสายน้ำเกลือออกอย่างแรงเลือดไหลออกมาเล็กน้อยไม่ได้สะท้านหรือเจ็บสักเท่าไหร่

                “ กูหายป่วยแหละ สายน้ำเกลือก็ถอดแล้ว ”

                หน้าอึนกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว    

                “ อืม หายป่วยแล้วกลับไปนอนบ้านคงเซ็ง ” ผมบ่นกระปอดกระแปด เอามาที่เปื้อนเลือดถูๆกับผ้าปูเตียงอย่างไม่รู้สึกเจ็บ

                แล้วเงยหน้าไปฉีกยิ้มสยองให้ไอ้วิน

                “ งั้นพรุ่งนี้กูไปดูมึงทำงานแล้วกัน เนอะวิน ”

                ซึนกว่าธาราคงไม่มีอีกแล้ว


****ต่อจ๊ะ



“ งั้นเฮียก็หายป่วยแล้ว! / ผมก็หายป่วยแล้ว!

สามหมาประสานเสียงไม่พอยังมีหน้ามาทำท่าจะกระชากสายน้ำเกลือออกตามผม แต่ก็ยังช้ากว่าคนเฝ้าที่หยุดมือไว้ทัน

“ ไอ้ฝุ่น มึงปล่อยมือกู!

“ ไอ้เตี้ย มึงจะล็อกมือกูทำไม กูจะเอาสายน้ำเกลือออกเฟ้ย!

“ ป้านิล ปล่อยผม ปล่อยโผ้มมมม ”

“ ไม่ได้ค่ะคุณดิน คุณดินต้องอยู่เฉยๆนะคะ ” ป้าแม่บ้านคนเก่าแก่พยายามเกลี่ยกล่อมคุณชายของบ้านที่งอแงจะเอาสายน้ำเกลือออก เพราะพี่ปายไม่อยู่คนที่มาดูแลแทนเลยเป็นแม่บ้าน

“ ก็อุ่นจะออกจากโรงพยาบาล  ดินก็ต้องตามไปดูแลสิ!

ป้าทำหน้าละเหี่ยใจ “ คุณดินยังดูแลตัวเองไม่ได้จะไปดูแลคุณน้องอุ่นได้ยังไงกันคะ ” ผมก็พอใจในเหตุผลอยู่นะ แต่เลิกเรียกผมแบบนั้นสักทีเถอะป้า!

“ คุณน้องอุ่นเหรอ หึๆ ” ไอ้วินยิ้มล้อๆส่ายหน้าหยิบทิชชูตรงหัวเตียงมาสองสามแผ่นแล้วขึ้นมานั่งบนเตียงคนไข้จับมือผมที่ยังมีเลือดซึมนิดๆ

“ หุบปากไปเลยมึง ” รู้สึกหน้าร้อนวาบเลย

“ เวียร์ มึงปล่อย มึงปล่อย!

“ มึงอย่ามาทำตัวเป็นเด็กได้มั้ย ”

“ ไอ้ฝุ่น กูเป็นเมีย กูสั่งให้ปล่อย!

“ พี่ต้องพักก่อน ”

“ ฝุ่น แต่มึงเป็นพระเอกละครนะ ” วินแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าเยาะ ประโยคนั่นทำให้คนหล่อสะดุ้งโหยงตวัดตาเข้มใส่เพื่อน

“ มึงจะพูดทำไมวะ!

“ ก็กูพูดเรื่องจริง ”วินยักไหล่ยิ้มพอใจ ไอ้พี่ลมมันก็อาศัยจังหวะที่ผัวมันเผลอกระชากสายน้ำเกลือออกสำเร็จ “ แถม ยัยนั่นก็ขึ้นแท่นนางเอกด้วย ”

“ ว่าไงนะ!/ว่าไงนะ! ”  คู่ผัวเมียร้องพร้อมกัน

“ หมายความว่าไง ” ไต้ฝุ่นเริ่มจะนั่งไม่ติดมีสายตาไอ้ลมลุกเป็นไฟขนาดนั้น

วินยังคงก้มหน้าเช็ดเลือดจนมันหยุดไหลแล้ว “ กูไม่รู้ นีออนมันส่งรายชื่อมาแบบนั้น ไม่รู้ว่าทำไมถึงตัดพี่วิเวียนออก กูก็ไม่เข้าใจ ”

วิเวียน ถ้าจำไม่ผิดนั่นมันเพื่อนในกลุ่มของไอ้พี่ปายไม่ใช่เหรอ...

 “ งั้นมึงถอนชื่อกูออก กูไม่เล่น!

วินทำหน้าเมื่อยใส่ส่ายหน้า “ หาคนหล่อกว่ามึงได้ กูจะถอนชื่อให้  ”

ไม่น่าจะมีอีกแล้ว...ทั้งมหาลัย พี่ฝุ่นนี่มันหล่อโคตรสุดแล้ว หาดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว

“ กูนี่ไง หล่อโคตร ”ไอ้ดินเสนอหน้าขึ้นมาทันควัน

ลมหันไปมองแล้วเยาะ “ เดี้ยงขนาดนั้นจะไปเล่นบทคนพิการเหรอมึง ”

“ พระเอกสิว่ะ!

“ กูคนหนึ่งแหละที่จะไม่ซื้อตั๋วละครเวที ” ไฟแทรกขึ้นแล้วหันไปหาเวียร์ “ มึงปล่อยได้แหละ กูไม่แกะสายน้ำเกลือแล้ว เอ๊ะ หรือ มึงอยากจับมือกูนานๆ อ้าว แล้วนั่นมึงจะไปไหน ”

“ ล้างมือ เชื้อโรคมันติดเต็ม สกปรก ขยะแขยง  ”

เสียงหัวเราะดังลั่นห้องเมื่อเวียร์ตอกไอ้ไฟซะหน้าแตกหน้าพังไม่เหลือ แถมยังเดินเข้าห้องน้ำไปล้างมือจริงๆอีกด้วย

“ ในเมื่ออุ่นมันไปเฝ้าไอ้ห่าวินได้ กูก็จะไปเฝ้ามึงด้วย! ไอ้ฝุ่น มีฉากจูบกูถีบมึงเเน่! ” ลมพูดแล้วลุกเตรียมพร้อมกลับบ้านมาก “ ป้า เอาชุดผมมาที จะกลับบ้าน! ”

" เเต่คุณลม คุณควร... "

" เอาชุดผมมา ผมจะกลับบ้าน! " ไอ้ลมมันทำหน้าจริงจังไม่ยอมจนสุดท้ายเเม่บ้านก้ต้องยอมไปหยิบชุดมาให้

" ไอ้ลม " ผมเรียกมันเสียงห้วน

เสียงหวานเจี๊ยบตอบกลับ " อะไรจ๊ะน้องอุ่น " หันมายิ้มอีก

“ ใครบอกกูไปเฝ้าวิน กูจะไปนั่งดูเขาซ้อมละครต่างหาก ” ผมแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ไม่อยากจะให้เข้าใจผิดๆ

วินยิ้มล้อเลียนโน้มหน้ามาใกล้ “ จริงเหรอ จริงอ่ะ ไม่เฝ้าจริงเหรอ ”

“ เออ กูไปดูละครเว้ย ” ผมยังคงหน้าทนแล้วผลักหัวมันออกเป็นจังหวะเดียวกันกับประตูห้องที่เปิดออกอีกครั้ง จะมาเยี่ยมอะไรกันนักหนา แค่เจ็บกันนิดๆหน่อยๆยังไม่ถึงขั้นเข้าไอซียูเลยสักนิด

“ ตามไปเฝ้าเค้าก็บอก ไม่เห็นต้องเขินเลย คนกันเอง ผัวเมียกัน ปิดบังไปไยน้องรักของพี่ ” มีมาเกาคงเกาคางประหนึ่งกูเป็นอินอินไปได้ จะว่าไปก็คิดถึงเจ้าหมาน้อยชะมัด

“ หยุดพูดอะไรชวนอ้วกสักที ”

มันทำหน้าตกใจแล้วมือสั่นตัวสั่นจับมือผมบีบแน่น “ รึ รึว่า เมียท้อง ท้องใช่มั้ย!

“ ท้องพ่อมึงสิว่ะ!

“ อ้าวก็เห็นอยากอ้วก นึกว่าแพ้ท้อง ”  ทำหน้าทะเล้นทะลึ่งใส่ไม่หยุดจนผมอยากจะถีบมันตกเตียงแต่ก็ต้องหันไปสนใจที่หน้าห้องก่อน


“ ตายแล้ว ลูกแม่!!!


ผู้หญิงสูงชะลูดหุ่นดีแม้อายุจะขึ้นเลขสี่แต่ยังเป๊ะในชุดสูททำงานแบบกระโปรงเรียบง่ายแต่หรูสง่า ใบหน้าสวยจัดยังคงดูสาวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์ชั้นดีผมสวยดูมัดเป็นมวยเก็บขึ้นไปอย่างเรียบร้อยให้ดูเป็นสาวออฟฟิศที่สูงส่งและงามหมดจด

และเธอก็คือ...แม่ผมเอง

“ แม่ครับ ผมยังหายใจอยู่ครับ ” ไฟทำหน้าละเหี่ยใจใส่มารดาบังเกิดเกล้าที่ทำท่าจะเป็นลมถ้าไม่มีบรรดาแม่บ้านสาวใช้คอยประคอง

ดินก็ว่าตาม “ ผมยังไม่ตายนะแม่ ”

“ แม่แช่งพวกผมรึไงกัน ” ลมบ่นหน้ามุ่ย

“ ผมยังสบายดีนะแม่ ” ตบท้ายด้วยเสียงเรียบนิ่งของผมที่ทำเอาคนเป็นแม่ปล่อยโฮ วิ่งมากอดผมเป็นคนแรกเลย ไอ้วินตอนแรกก็นั่งบนเตียงแต่พอเห็นแม่ผมมันก็ถอยไปยืนข้างเตียงนิ่งๆ

“ แม่เป็นห่วงแทบแย่ น้องอุ่น เจ็บมากมั้ยลูก ” แม่ลูบหน้าผมเบาๆแล้วสะอื้นแล้วก็กอดผมไว้อีกหลายนาทีก่องจะผละออก “ ใครมันบังอาจมาทำหน้าสวยๆของน้องอุ่นลูกแม่แบบนี้ ”

“ ไม่มีอะไรทะ... ” ผมพยายามจะปลอบแต่เสียงแว้ดแม่ดังขึ้นก่อน

“ น้องลม! พาน้องไปยกพวกตีมาใช่มั้ย!

“ คิก ” เสียงไอ้วินหลุดหัวเราะมานิดพยายามสุดความสามารถที่จะไม่ขำออกมาตรงๆ

ลมโอดครวญหน้าแดงนิดๆ “ แม่ อย่าเรียกผมแบบนั้น ”

“ แม่ก็เรียกน้องลมมาตั้งแต่เกิดแล้ว จะให้เปลี่ยนได้ไงกัน ” แม่ส่ายหน้าแล้วหันไปมองลูกคนที่สอง “ น้องดิน บอกแม่มาว่าพากันยกพวกตีมาใช่มั้ย ”

ทีนี้ทั้งไอ้วินทั้งไอ้ฝุ่นมันหัวเราะออกมาตรงๆเลย

“ หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะพวกมึง! ” ดินชี้หน้าไต้ฝุ่นกับไอ้วินด่าในลำคออีกเป็นบรรทัดแล้วไปงอแงใส่แม่เหมือนกันไม่มีผิด “ แม่ บอกกี่ครั้งแล้ว เลิกเรียกผมแบบนั้นนนน ”

เวลาพวกผมอยู่กับแม่ก็เป็นแบบนี้แหละ สี่หนุ่มสี่ขวบงอแงเป็นเด็กตามประสาเด็กติดแม่ เพราะตั้งแต่เด็กพวกเราก็ถูกแม่เลี้ยงมาเองกับมือดูแลเองแทบทุกอย่างแม่จะมีคนใช้หรือแม่นมให้คอยช่วย แต่ท่านกลับทำเองหมด จนพวกผมโตเข้ามหาลัย แม่ถึงได้กลับเข้าไปช่วยงานบริษัท

“ แม่ครับ น้องไฟเจ็บมากเลย ” ไอ้น้องเสนอหน้ามันเรียกร้องความสนใจ แม่ก็รีบจ้ำอ้าวเดินไปกอดลูกชายคนเล็ก “ พี่ดินมันขับรถประสาอะไรก็ไม่รู้พารถคว่ำ น้องไฟก็พลอยเจ็บไปด้วยเลย ”

“ อ้าว ไอ้นี่ ” ดินอ้าปากพะงาบๆที่โดนน้องเล็กเล่น

แม่กอดโอ๋ไอ้ไฟอยู่ครู่ก่อนจะหันไปดุเล็กน้อยกับไอ้ดิน “ น้องดิน แม่เตือนกี่ครั้งแล้วอย่าขับรถเกินหกสิบ สงสัยต้องยึดรถคืนทุกคนแล้ว ”

“ เฮ้ย รถผมไม่เกี่ยวนะแม่! ” ไอ้ลมรีบแทรก

ไฟหน้าซีดคิดไม่ถึง “ เอ่อ รถของผมก็ไม่เกี่ยวนะ เอาของไอ้พี่ดินคนเดียวสิครับ ”

“ ไม่ได้! ในเมื่อแม่จะยึดก็ต้องยึดของทุกคน เพื่อความปลอดภัยใช่มั้ยแม่ อ้อ! ผมลืมบอกไปครับ ที่ผมต้องไปรับไอ้ไฟที่คอนโดเพราะมันเอารถไปแข่งในสนามผิดกฎหมายจนเข้าอู่!

“ ไอ้พี่เหี้ย!!


เพี๊ยะ!


“ โอ๊ย แม่ตีผมทำไม!

แม่มีสีหน้าจริงจังจนดุดัน “ พูดกับพี่ดินดีๆน้องไฟ แม่สอนให้พวกเราคุยกันดีๆไม่ใช่รึไง ”

เงียบกริบ...ไม่อยากจะพูด ลับหลังแม่ พวกผมนี่สาดสารพัดใส่กันเลย มี่เท่าไหร่ใส่หมด

“ แล้วไปแข่งรถอีก แม่ห้ามแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ไป ถ้าจะแข่งก็แข่งสนามของเพื่อนแม่! ” จากบทโศกเศร้ากลายมาเป็นเทศนาจนไอ้ไฟนั่งจ๋อยไปเลย พวกผมสามคนก็สบายรอดตัวไป

“ เอ๊ะ จะว่าไป... ” แม่หยุดการเทศน์แล้วมองหน้าน้องเวียร์นิ่งแล้วสลับไปที่ไอ้วินลงท้ายที่ไต้ฝุ่น “ พวกหนูเป็นใครกันจ๊ะ ”

นี่ถ้ามีโจรยืนข้างผม แม่ก็คงยังไม่รู้ตัว...เฮ้อ

เวียร์ที่อยู่ใกล้ก็กำลังจะแนะนำตัว แต่คนแย่งซีนก็มาถูกเวลาเสมอ...


“ ทุกคนนนนน ธูปเทียนมาแล้วววว ”


ไอ้พี่ปาย...

ผมสีแดงฟูไม่ได้ทรงไม่พอชุดก็มหาประลัยสุดๆในมือมีถุงธูปเทียนเตรียมมาขอขมากราบไหว้เต็มที่ รอยยิ้มสว่างฉีกกว้างแล้วทำหน้าตกใจเมื่อเห็นแม่ผม ก่อนมันจะไม่พูดพร่ำทำเพลงใดเข้ามาประชิดตัวแม่ผมจนสาวใหญ่ถึงกับผงะไปเล็กน้อย

“ สวัสดีครับ คุณน้าใช่แม่ของดินดินรึเปล่าครับ ” จ้องตาใสเหมือนลูกหมาสีหน้าตื่นเต้นสุดๆ

“ ดินดิน? ” แม่งงเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่ไอ้ดินที่กำลังพยายามกระซิบเสียงหนักเรียกพี่ปาย “ อ้อ หมายถึงน้องดินเหรอ ใช่จ๊ะ น้าเป็นแม่ของน้องดินเอง แล้วหนูเป็นใครจ๊ะ ”

“ แม่ อย่าไปฟังมันนะ แม่ ” ดินพยายามเรียกแต่แม่กลับสนใจพี่ปายมากกว่า

รอยยิ้มไม่น่าพิสมัยสำหรับใครบางคนยิ้มหวานกว้างเหมือนเจอเพชรงามน้ำหนึ่ง พี่ปายทรุดไปนั่งพับเพียบตรงหน้าแม่ผมแล้วยกมือไหว้จากนั้นก็เอ่ยอย่างกระตือรือร้นชัดเจนทุกคำ


“ ผมชื่อปายครับ แล้วก็เป็นเมีย เอ๊ย คนรักของดินดินครับ ฝากตัวด้วยนะครับในฐานะลูกสะใภ้ของคุณแม่ ”


ฉีกยิ้มละมุนแล้วหันไปสบตาไอ้ดินที่แทบจะตรงมากัดคอ


“ แหม ดินดินไม่ต้องมามองด้วยสายตารักใคร่ปานจะกินเค้าต่อหน้าแม่ตัวเองสิ เค้าอายเป็นนะ ”


ยังสะกดคำว่าอายได้อีกเหรอพี่ปาย!!

 



*****ต่อจ้าา




               “ เป็นแฟนของ...น้องดิน? ”


                เหมือนลมหายใจของทั้งห้องหยุดไปชั่วขณะ ผมนั่งมองแม่ด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะเพราะรอลุ้นกับปฏิกิริยาของคุณนายว่าจะออกมาทางบวกหรือทางลบ แอบได้ยินเสียงกลืนน้ำลายดังอึกจากข้างตัว เสตามองไปก็เห็นไปวินยืนหน้าซีดเหงื่อซกจ้องพี่ปายนิ่งแววตามันก็กำลังคาดหวังอยู่ไม่น้อย

                คนที่ไม่เคยเข้าใจสถานการณ์อะไรพยักหน้ารัวๆ “ ใช่แล้วครับ เรารักกันม๊ากมากด้วยครับ ”

                “ โอ้ ” แม่ผมถึงกับปากสั่นยกมือขึ้นปิดปากมองหน้าพี่ปายด้วยนัยน์ตาที่สั่นไหวก่อนจะเบือนหน้าไปมองลูกชายคนดีที่นั่งหน้าบูดยิ่งกว่าตูดลิง “ จริงเหรอ น้องดิน ”

                สีหน้ามันกระอักกระอ่วนที่สุด “ มันไม่ใช่อย่างที่แม่คิด ไอ้บ้ามันพูด... ”

                “ แหม เรื่องจริงไม่เห็นต้องอายเลยนะดินดิน ” พี่ปายแม่งก็ขัดขึ้นมาทันควันแล้วเอียงคอยิ้มให้แม่ผมที่เริ่มจะรงตัวไม่ได้สติจะหลุดแล้วมั้งแม่ผมน่ะ  “ คือ ดินดินเขาก็อาจจะเขินคุณแม่ก็ได้ เพราะแบบเขาไม่เคยมีแฟนมาก่อน ”

                แม่ผมพยักหน้ารับรู้... ใครมันจะยอมเป็นแฟนกับไอ้เวรนี่กันเล่า วันๆมันตามผมต้อยๆไม่ก็ไล่ฟันชาวบ้าน

                จากนั้นพี่ปายก็ทำหน้าเศร้า “ แต่พอเขามีแฟนคนแรก ดันเป็นผู้ชาย ” แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาแม่ผมที่กำลังน้ำตาคลอจนมันไหลลงแก้มช้าๆ พี่ปายคลี่ยิ้มเศร้า “ มันคงทำให้คุณแม่ผิดหวังมากใช่มั้ยครับ ผมขอโทษครับ ”

                คนบ้าหยิบธูปเทียนพวงมาลัยดอกไม้ที่มันซื้อมาออกจากถุงเตรียมไหว้ขอโทษแม่ผม แต่ยังไม่ทันได้ไหว้ แม่ผมก็โผล่เข้ากอดพี่ปายแน่นแล้วปล่อยโฮ

                “ ฮืออออ น้องดินของแม่ในที่สุด ฮือ ” แม่ผมร้องไห้โยเยกอดพี่ปายที่กำลังถือธูปเทียนค้างแน่น “ ในที่สุดไอ้ลูกคนนี้ก็ขายออกแล้ว โอ๊ยยยย แม่ดีใจเหลือเกิน ฮือออ”

                “ เอ่อ แค่ก คุณแม่ครับ ผมจะตายแล้วครับ แค่ก ”

                ดูแล้วน่าจะดีใจจนเกินนอกหน้ากอดรัดขอลูกสะใภ้คนงามซะเกือบตาย พี่ปายค่อยๆงัดแงะแม่ผมออกแล้วจับยืนขึ้นดีๆแต่แม่ก็ไม่ปล่อยตัวพี่ปาย ได้ลูกคนใหม่นี่ไม่ปล่อยเลยนะแม่ เฮ้อ


                “ แม่ดีใจจริงๆนะน้องปาย นึกว่าชาตินี้น้องดินจะไม่มีใครเอาซะแล้ว ”


               แม่เกี่ยวแขนพี่ปายไว้แน่นนั่งลงบนโซฟาแล้วรับทิชชูจากน้องเวียร์มาซับน้ำตาแห่งความปลื้มปริ่ม “ คุณ คุณ อยู่นอก ได้ยินมั้ย! น้องดินของเรามีแฟนแล้ว!!

                ยิ้มแปล้แล้วตะโกนไปทางหน้าห้องแบบเด็กๆไม่ได้ดูอายุเลยคุณนาย


                “ ได้ยินแล้ว จะตะโกนทำไมเล่าคุณ ”


                เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นพร้อมร่างสูงสมส่วนในชุดสูทสีเข้มใบหน้าคมเข้มตามเลขอายุยังคงดูดีไม่สาง ยิ่งอายุมากก็ดูจะยิ่งหล่อขึ้นนะพ่อเรา  ดีเอ็นเอความหน้าตาดีก็ได้รับจากพ่อเต็มๆไม่มีผิดเพี้ยน

                “ ก็ฉันดีใจ! แล้วดูแฟนของน้องดินสิ น่ารักมากเลยคุณ!! ” แม่ระริกระรี้จับหน้าพี่ปายหันไปให้พ่อดูเอาซะผมใจจะวายกลัวคอพี่แกจะหักคามือแม่เล่นจับหันเหมือนตุ๊กตา  “ เหมือนตุ๊กตาเลย โอ๊ยยย น่ารักกก ”

                พ่อยิ้มเหนื่อยส่ายหน้า “ ตอนน้องชายคุณพาแฟนมาให้ดู คุณก็บอกว่าเขาน่ารัก ”

                “ ก็หนูเทียนน่ารักจริงๆไม่คิดว่าเพื่อนน้องอุ่นจะมาเป็นแฟนกับน้องชายจอมเจ้าเล่ห์ของฉันได้นี่ค่ะ ไม่รู้ว่าไปล่อลวงเด็กมาแบบผิดๆรึเปล่า ”


                ผิดชัวร์!!


                เชื่อว่าในหัวพวกเราสี่พี่น้องคงมีความคิดตรงกันก็คราวนี้กระมัง...

                “ เป็นพ่อลูกกันได้เลยนะ ”

                แม่หัวเราะไปแล้วดึงแก้มพี่ปายเล่น “ คุณหาว่าน้องฉันแก่งั้นเหรอ  เขายังหนุ่มกว่าคุณเยอะนะ ”

                “ ผมก็ยังเตะปี๊บดังนะคุณ คืนนี้จะ... ”


                “อะแฮ่มๆๆ! /แค่ก! / อ้วกก! /ค่อกแค่กๆ!!


                เราสี่คนพร้อมใจกันเบรกคุณพ่อทันทีก่อนจะพูดอะไรประหลาดๆออกมา

                “ อะไรกันไอ้ลูกพวกนี่ ” ตวัดตาเข้มมามอง

                ไฟชิงพูดก่อน “ ผมเป็นน้องเล็กสุด ผมไม่ยอมให้พี่อุ่นไปรักน้องใหม่แน่ ”

                ลมเสริม “ อย่าหาคนเพิ่มมาแย่งความรักแสนยิ่งใหญ่ของอุ่นไปจากผมนะ ”

                “ ปล่อยพ่อได้เถอะ ” ดินว่าสบายๆ “ ทำหมันมาแล้วไม่ใช่รึไงคุณพ่อ ”

                “ มันใช่เรื่องที่จะยกมาพูดหน้าตายมั้ยไอ้ดิน! ” พ่อหนุ่มหล่อของผมชักสีหน้ามุ่ยพาให้ขำพรืดกันทั้งห้อง

                แม่ยังคงง่วนกับการพลิกหน้าดึงหน้าลูกสะใภ้คนใหม่เล่นตอบบ้าง “ ถ้าไม่ทำ ปานนี้คงมีลูกของคุณโผล่มาจากไหนไม่รู้เป็นสิบแน่ๆ ”

                “ นี่คุณเห็นผมเป็นคนยังไงกันแน่ ” พ่อเริ่มจะหงุดหงิดบ้าง

                “ อันธพาล ใจร้อน เผด็จการ ใจร้าย เจ้าเล่ห์ เจ้าชู้ โกหกพกลม เชื่อไม่เคยได้ คลำไม่มีหางก็เอาหมด  ” พูดมาหน้าตายสนิทไม่ไว้หน้าพ่อกันเลย นั่นสามีคุณเลยนะ แล้วนั่นก็พ่อผมนะแม่ เล่นแรงจริงๆ

                พ่อก็เริ่มโมบ้าง “ ถ้าผมไม่ดีขนาดนั้น มาแต่งงานกับผมทำไม!

                “ สั้นๆ เพราะคำว่ารักมั้งคะ ฉันเลยตกลงแต่งงานกับคุณ จนมีพยานรักถึงสี่คนเลยด้วย  ” แม่ผมยิ้มหวานให้พ่อที่เริ่มจะสงบลงบ้างแล้วยกมือเกาหลังคอแก้เก้อแก้เขิน

                “ ยังไงก็ขอบคุณที่คุณยอมฝากชีวิตไว้กับผู้ชายอย่างผม ” พ่อมีสีหน้าปลื้มสุดๆ จนลูกคนนี้อยากจะอ้วก ไหนๆ แล้วยังจะมามองหน้ายิ้มเขินใส่กันอีก

ปูนนี้ยังจะมาเขินกันอีกเหรอ ทำตัวเป็นเด็กสิบสี่มีรักครั้งแรกไปได้

                “ เฮ้ จีบกันต่อหน้าลูกเลยนะ อายลูกมั้งเถอะ ถ้าไม่อายลูกก็อายคนอื่นหน่อย  ” ลมเอ่ยเสียงห้วนด้วยสีหน้าแหยะๆ “ แม่รู้ปะ เพราะแม่แต่งกับพ่อไง พวกผมเลยติดนิสัยอันธพาลมาด้วยเลย ถ้าแม่แต่งกับพ่อแสนดี พวกผมอาจจะแสนดีตามก็ได้  ”

                “ ใช่ ” ดิน

                “ ช่ายยยย ” ไฟ

                “ นั้นมันนิสัยที่พวกแกเลือกแก ไม่เกี่ยวกับฉันสักนิด! ” พ่อขบเขี้ยวแทบกินหัวลูกสามคน “ แล้วถ้าไม่ได้ฉันพวกแกจะเกิดมาหน้าตาดีขนาดนี้มั้ย! ยกยิ้มภูมิใจมาก

                “ นั้นถือเป็นข้อดีข้อเดียวที่ผมรู้สึกว่าได้รับจากพ่อ ” เสียงตึงเรียบชนิดน้ำแข็งยังไม่เย็นเท่าของผมทำเอาพ่อถึงกับทรุดราวมีลูกธนูปักอกนับสิบ แล้วเดินโซเซมาทำหน้าจะร้องไห้ใส่ผมเหมือนพวกไอ้หมาบ้าเวลาที่มันทำหน้าร้องไห้ใส่ผมเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน

                “ แม้แต่น้องอุ่นของพ่อ ยังพูดถึงขนาดนี้เลยเหรอ ” สีหน้าปานหัวใจแตกสลาย “ นี่พ่อไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ  ใช่สิ พ่อมันแย่ พ่อมันห่วย พ่อมัน สะกดเนสหกาเยยห ” คุกเข่าลงข้างเตียงแล้วทุบๆเตียงเหมือนเด็ก...

ไม่แปลกใจสักนิดว่าทำไมไอ้พวกสามหมาบ้ามันบ้าเกินเยียวยาก็ดูพ่อสิ เป็นขนาดนี้  ดูพ่อผมสิ นี่เหรอผู้บริหารบริษัทใหญ่ นักข่าวมาเห็นคงอับอายกันยันเหลนคนสุดท้ายบวชแน่

 “ ผมล้อเล่นน่าพ่อ ” ถอนหายใจทิ้ง

“ ทีหลังอย่าพูดกับพ่อแบบนี้อีกนะน้องอุ่น ก็น่าจะรู้อยู่พ่อเรามันขี้น้อยใจ ” แม่ละสายตาจากพี่ปายมานิดนึงแล้วหันกลับมาสนใจต่อ

“ ครับๆ ” ผมรับปากไปงั้นแหละ

พอหันมาจะคุยกับพ่ออีกทีก็เห็นว่าพ่อกำลังจ้องเขม็งที่ไอ้วินที่กำลังเหงื่อตกได้ที่

“ แกเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ข้างเตียงลูกรักของฉัน ”

“ สวัสดีครับ ” วินสูดลมหายใจรวบรวมความกล้าค่อยยกมือไหว้พ่อผม  “ ผมเป็นคนพิเศษของอุ่นครับ ”

ผมหันไปมองหน้ามันแล้วอึ้งในคำตอบ คนพิเศษที่ไม่มีความหมายตายตัวว่าพิเศษยังไง... มันทำให้คนแก่เริ่มขมวดคิ้วไม่พอใจในคำตอบสักเท่าไหร่ พ่อยืนเต็มความสูงแล้วจ้องหน้าวินสลับกับผมไปมาอยู่นาน

“ จะบอกว่าเป็นแฟนกับลูกฉัน? ”

วินยิ้มใจกล้าแต่หน้ามันซีดสุด “ พิเศษมันไม่ได้จำกัดแค่แฟนนะครับ บางทีก็มากกว่าแฟนก็เป็นได้ครับ ”

“ หมายความว่าไง ” พ่อเตรียมพุ่งไปคว้าคอเสื้อไอ้วินติดที่เสียงแม่เบรกไว้ก่อนแถมมาถึงตัวไอ้วินอย่างรวดเร็วอีกต่างหาก

“ อย่ามาเล่นบทหวงลูกสาวได้มั้ยคุณ น้องอุ่นเป็นผู้ชายนะ ” แม่เตือนความจำ แล้วปรี่มาจับมือของไอ้วิน “ อุ๊ย มือเย็นมากเลย สงสัยจะตื่นเต้นไปหน่อยสินะ ”

“ คะ ครับ ”

“ เป็นแฟนน้องอุ่นใช่มั้ย เอ๋? ” แม่จ้องหน้าวินเอาจ้องจนพ่อเริ่มหึงไม่เข้าท่า

ห้วนมาเชียว “ จะเอาหน้าชิดเกินไปมั้ยคุณ ”

“ ฉันแค่สงสัย... ” ผมหันขวับไปมองแม่เมื่อนึกอะไรได้ “ หน้าคุ้นๆเหมือน... ”

“ เหมือนในหนังสือพิมพ์ไฮโซไงแม่!! ” ผมรีบตอบไปทันทีหอบแฮ่กกับเสียงที่เปล่งออกไปได้ทัน...

แม่ทำหน้าฉงนใจครู่หนึ่งแล้วเอียงคอจับหันหน้าซ้ายขวาพิจารณาแล้วพยักหน้าเหมือนจะเชื่อผมครึ่งไม่เชื่อครึ่งแต่ก็พยักหน้าแล้วปล่อยมือออก

“ คงจะเป็นแบบนั้น แต่...ที่แม่เห็นมันเหมือน เหมือน ”

ผมร้อนรนในน้ำเสียง “ คนสมัยนี้หน้าโหลจะตายแม่ เลิกสนเถอะ นู้น ไปสนแฟนไอ้พี่ลมนู้น หล่อถูกใจแม่แน่ ”

“ หา! ” หันไปทางลมกับไต้ฝุ่นที่สะดุ้งไปตามๆกัน “ น้องลมก็มีแฟนเหรอเนี้ย กรี๊ดดด คุณได้ยินมั้ยยย ”

แล้วแม่ก็เลิกสนใจไอ้วินแล้วไปลากพ่อผู้กำลังตีหน้าเข้มเหมือนจะฆ่าพวกคนนอกไม่ปาน ถ้าพวกผมเป็นผู้หญิง คงมีลูกปืนเจาะกะโหลกคนแถวนี้ชัวร์

ถอนหายใจอย่างโล่งอก รอดตัวไป

แต่เสือกไม่รอดจากสายตาคนแถวนี้...

“ มีอะไรปิดบังเหรอครับ ”

“ มีที่ไหน คิดไปเอง เมาก็ไปไกลๆ ไม่สิ ไปเอาชุดกูมา จะเปลี่ยน กลับบ้าน ” ผมเปลี่ยนพลิกลิ้นไวแล้วหาอย่างอื่นมาเบี่ยงความสนใจ วินมันเลิกคิ้วนิดๆแต่ก็ยอมเดินไปหาพวกแม่บ้านของผมเพื่อขอชุด

คงรู้ดีว่าถ้าขัดใจผมคงมีเจ็บ

ส่วนผมนี่แทบหัวใจวายกับคำพูดแม่จริงๆให้ตายสิ...

เปลือกตาค่อยๆปิดลงแล้วจมสู่ความคิด...

 



กำลังทำอะไรคะ น้องอุ่น

อ๊ะ แม่! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ! ’

ก็ลูกไม่ยอมลงไปทานมื้อเย็น แม่ก็ต้องขึ้นมาดู นึกว่าไม่สบายซะอีก รอยยิ้มใจดีคลี่บานให้ผมก่อนจะมองสิ่งที่ผมกำลังติดพัน ไปกินข้าวก่อนนะครับ แล้วค่อยมาวาดรูปต่อ

ขอวาดอีกนิด จะเสร็จแล้วครับ

เฮ้อ อยากจะรู้จริงๆว่าทำไมถึงชอบวาดรูปคนคนนี้นัก

รอยยิ้มของเด็กมัธยมคนหนึ่งยังคงสว่างชัดในความสักจำพร้อมเสียงพู่กันอันกังวานเสียงลากเส้นระบายละเลงสีลงบนกระดาษยังคงฝังแน่นในหัว เด็กคนนั้นละพู่กันออกแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิมให้คนเป็นแม่...

ก็ผมชอบเขานี่ครับ

เพราะชอบ ผมเลยชอบวาดแต่รูปเขาไงครับ 

 



ความลับนี้  ให้ตายก็ให้รู้ไม่ได้!

ผมไม่ใช่พี่ปายที่จะสะกดคำว่าอายไม่เป็น!!  

 






****ต่อๆ



            “ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมกับไต้ฝุ่นไปรับสองคนนี้ที่บ้านนะครับ ”

                “ ไม่ได้!!

                “ โอ๊ยยย ได้สิจ้ะ ลูกวินลูกฝุ่น จะมาเช้าแบบเช๊าเช้าเลยก็ดีนะ มากินข้าวเช้าด้วยกัน ” ผลักหัวพ่อไปอีกทางแล้วยิ้มกว้าง

                “ นี่คุณ ไปชวนมันทำไม!

                “ อย่าไปฟังตาแก่คนนี้เลย นี่เบอร์คุณแม่นะคะ ไปบ้านไม่ถูกก็โทรมาได้น่า ”

                ผมนั่งอยู่บนรถเข็นในชุดเสื้อผ้าธรรมดาเช่นเดียวกับไอ้ลม พวกผมสองคนได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ จริงๆแม่ยอมแค่ไอ้ลม แต่ด้วยความเอาแต่ใจร้ายกาจของผมเลยทำให้ทุกคนต้องยอม แล้วสภาพตอนนี้ก็นั่งเท้าคางมองคุณชายกับคุณหญิงเถียงกันไม่ได้อายลูกน้องที่ยืนรอเลยสักนิด

                แม่ก็หน้าระรื่นปลื้มกับสองคนนี้เหลือเกิน ดูท่าทางจะลมจับไปหลายรอบแล้วเวลาไต้ฝุ่นยิ้มให้

                “ ที่คุณชวนมัน เพราะหน้ามันเหมือนแฟนเก่าคุณรึไง! ” พ่อทนไม่ไหวชี้หน้าไปที่ไต้ฝุ่นที่เหวอเล็กน้อย

                แม่ชะงักท่าทางเล่นแล้วหันไปจิ๊ปากใส่ “ อย่าหาเรื่องได้มั้ย ก็น่าจะรู้แฟนคนแรกของฉันมันก็คุณนั่นแหละ คุณต่างหาก ฉันน่ะ คนที่เท่าไหร่!

เอาสิ เรื่องเถียง ยังไงพ่อก็ไม่มีทางชนะแม่หรอก

“ คุณจะสนใจทำไม ” พ่อยิ้มประจบ “ คนที่เท่าไหร่มันสำคัญตรงไหน เพราะยังไงคุณก็คือคนสุดท้ายของชีวิตผม”

“ มันแน่นอน ” แม่ผมไม่หลงไปกับคารมณ์ร้ายของพ่อ “ ตอนนี้ไม่มีใครหน้าไหนเอาคุณไปทำพ่อพันธุ์แล้ว คุณมันไร้น้ำยา!

หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย “ นี่คุณหญิง!

“ ไม่พอใจ คืนนี้ก็ไปนอนนอกห้อง!

ผมหันไปสบตาไอ้ลมที่กำลังนั่งเหม็นเบื่อพอกัน มันเหลือบดูผมแล้วแกล้งไอเสียงดังขัดการทะเลาะเล็กๆของพ่อแม่ที่เป็นแบบนี้ประจำ

“ อะแฮ่ม จะไปทะเลาะกัน ก็ไปทะเลาะที่บ้านเถอะ น้องอุ่นเขาอยากกินข้าวแล้ว ”

พ่อแม่หยุดการตีกันแทบจะทันที พ่อรีบเข้ามาผลักไอ้วินที่ยืนอยู่ข้างหลังผู้เป็นคนคอยเข็นรถให้ผม รีบเอาตัวเองมาแทรกเด็กหนุ่มกระเด็นแล้วเข็นให้รถหมุนไปทางรถของบ้าน

“ น้องอุ่นของพ่อ พ่อขอโทษนะครับ อย่าเพิ่งโกรธนะ ห้านาทีถึงบ้านเลย พ่อรับประกัน ” ยิ้มหวานเลี่ยนแล้วประคองผมขึ้นรถเพราะขาผมใส่เฝือกเลยต้องให้คนประคองและนั่งรถเข็นเพื่อให้กระดูกมันฟื้นตัวเร็วขึ้น ถ้าผมใช้ไม้ประคอง ก็กลัวว่าจะล้มขาแข้งหักอีกรอบ “ โทรไปบอกที่บ้าน เตรียมตั้งโต๊ะ เอาของโปรดของน้องอุ่นทั้งหมด เอาด่วนๆ ห้านาทีต้องเสร็จ ” หันไปสั่งการ์ดสักคน

“ อย่าเว่อร์ให้มันมากได้มั้ย กว่าจะถึงบ้านใช้เวลาตั้งยี่สิบนาที ” แม่บ่นอย่างเหนื่อยใจแต่ดูพ่อจะไม่ได้ฟังเลย คุณหญิงเลยหันไปคุยกับสองหนุ่มต่อ “ พ่อเจ้าพวกนี้มันบ๊องๆไปหน่อย ขอโทษด้วยแล้วกันนะ ยังไงพรุ่งนี้อย่าลืมมาทานข้าวเช้าด้วยกันนะ ”

“ ได้ครับคุณน้า ”

แม่ส่ายหน้าจุ๊ปาก “ ไม่เอาค่ะ เรียก แม่สิลูก แม่ค่ะแม่  ”

“ ครับ คุณแม่ ” ดูจะหน้าเป็นแป๊ะยิ้มทั้งคู่เลยสิ

ลมเอ่ยเสียงห้วน “ น่าหมั่นไส้ ” ทิ้งท้ายแล้วลุกขึ้นโดยมีไอ้คนที่มันด่าประคองมาส่งถึงในรถ ขนาดขาไม่หักยังประคบประหงมยิ่งกว่าคนขาหักอีก จริงๆคนที่น่าหมั่นไสมากกว่าคือไอ้เหี้ยลม ถุย ขาไม่ได้เจ็บทำมาเป็นเซไม่มีแรง ตอนตีกันสมัยนู้นกระดูกแตกขาหักมันยังลอยหน้าลอยตาหิ้วสังขารแบบนั้นมาโรงพยาบาลเองได้เลย กะอีแค่ถูกแทง ทำมาเป็นสำออย เหอะ!

วินเดินเข้ามาใกล้รถขยับยิ้มเล็กๆ “ พรุ่งนี้เจอกันนะ  ”

 “ อืม ”

“ แกมา ฉันก็ไม่ให้เข้าบ้านเว้ย! ” พ่อที่นั่งข้างผมแยกเขี้ยวเป็นหมาแม่ลูกอ่อนไม่มีผิด

“ ลานะครับ คุณพ่อ ” ไหว้อย่างมีมารยาทด้วย

ตวาดลั่นสิเฮ้ย “ ฉันไม่ใช่พ่อแกเว้ย!

“ พอๆ ออกรถเถอะๆ ” แม่เบรกแล้วหันไปคุยกับคนขับรถก่อนประตูรถจะปิดลงโดยอัตโนมัติ “ คุณนี่ทำตัวเป็นเด็กอยู่ได้ไม่อายเด็กมันรึไงกัน ”

“ ก็ดูหน้ามันสิคุณ หน้าแบบนั้นมันพวกคนเจ้าชู้ชัดๆ ” พ่อโวยเพราะตอนนี้ในรถก็เพียงผม ไอ้ลม พ่อแม่แล้วก็คนขับรถ

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างมองดูไอ้วินที่ยืนล้วงกระเป๋ามองสบตาผมนิ่งจนรถมันเคลื่อนออกมาไกลจนพ้นรัศมีสายตา เฮ้อ รู้สึกโหวงในใจขึ้นมาซะงั้น

อยู่กับมันตลอดจนตัวติดพอมาจากๆเจอๆหายๆแล้วมันรู้สึกแปลกๆจริงๆ นี่คงเป็นความน่ากลัวของคนสองคนที่อยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลา เพราะถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วมันเหมือนขาดอะไรไปหรือง่ายๆ คือ ขาดเขาไม่ได้ก็ว่าไป

แต่ยังไงพรุ่งนี้ก็เจอเลย... อีกกี่ชั่วโมงนะ ไม่มีนาฬิกาด้วยสิ

“ แล้วมันต้องหน้าแบบคุณรึไง ”

“ ถูกต้อง แบบผมนี่แหละ รักเดียวใจเดียว ”

“ ให้ฉันตายสักสิบรอบ ฉันยังไม่เชื่อเลยคุณ ”

“ ผมว่าพ่อเลิกเถียงแม่เถอะ แพ้ทุกที เข็ดบ้างเถอะ ” ลมแทรกขึ้นด้วยสีหน้าเซ็งโลก

“ ลูกผู้ชายไม่มีคำว่าเข็ดเว้ย ” สมกับเป็นนักเลงเก่าจริงๆ “ แล้วฉันก็ยังไม่ได้ชำระความกับแกเลยไอ้ลม เป็นถึงลูกคนโต รับความเป็นตัวฉันไปมากที่สุดทำไมถึงไปเป็นเมียไอ้หน้าหล่อนั่นได้ห๊ะ!

“ หน้าตาผมมันไม่เหมาะกับตำแหน่งนั้นเหรอ ” ลมเลิกคิ้วพร้อมด้วยคำถามที่มันน่าจะรู้ตัวดีที่สุด

พ่อชะโงกหน้าไปที่เบาะข้างหน้าทำหน้าขึงขัง “ อย่างแกมันต้องเป็นฝ่ายกดเขาสิวย่ะ เป็นเมียมันเสียชาติเกิดลูกผู้ชายจริงๆ ”

ผมพูดเสียงเรียบลอยลม “ แต่ตำแหน่งเมีย เขาว่าใหญ่สุด ใช่มั้ยครับแม่ ”

“ ถูกต้องจ้ะ! ” แม่ตอบรับคำผม “ เพราะงั้นคุณสงบปากสงบคำได้แล้ว น้องลมก็ไม่ได้ถึกเถื่อน มองดีๆออกจะสวยเฉี่ยว แค่คุณต้องมองแบบลึกๆ ”

ลึกระดับไหนก็ไม่รู้สิ....

“ แล้วก็ที่สำคัญ... ” แม่เงียบไปนิดปรับสีหน้าเล่นเป็นจริงจังเรียบหยิ่งจนชวนขนลุก “ ที่แม่อยากรู้คือ ไปคบกับลูกมาเฟียได้ยังไง ”

“ แม่รู้? ” ลมทำหน้าตกใจ

“ คิดว่าในเมืองไทยมันจะมีสักกี่คนกัน พวกลูกไม่ไปงานสมาคมงานเลี้ยงก็ไม่รู้จักคนในวงการธุรกิจก็เป็นเรื่องปกติ ” แม่ว่าไปเรื่อย “ ที่ไม่ปกติคือไปเกี่ยวดองกับมาเฟียนี่แหละ ”

“ ก็ทำไงได้ครับ ” ลมมันก็ไม่รู้จะทำไง “ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้ แม่จะให้ผมเลิกกับฝุ่นมั้ยครับ เพื่อความสบายใจ ”

“ คิดตื้นไปมั้ยไอ้ลูกโง่ ” นั้นโดนพ่อด่าเลย “ มาเฟียนะเว้ย ไม่ใช่นักเลงที่จะปล่อยกันง่ายๆ วงการนั้นเข้าแล้วออกไม่ได้ แกทิ้งไอ้นั่นแล้วคิดว่าบ้านเขาจะไม่มาเผาบ้านเราเหรอ ดูมันก็รักแกเหลือเกิน ...ไม่อยากจะรับมันหรอกนะ แต่จะให้ลอบฆ่าก็ยาก ทำไมลูกฉันไม่คบกับพวกรากหญ้าที่จะเขี่ยทิ้งได้ง่ายๆวะ แล้วไหนจะแฟนน้องอุ่นที่เลิฟของพ่ออีก จะกำจัดยังไงดีฟะ เอาวิธีไหนดี... ”

แล้วพ่อก็เข้าสู่โหมดคุยกับตัวเองโดยสมบูรณ์ ...เสียงพึมพำไม่หยุดจนพวกผมชินชาไปแล้ว ถ้าพ่อตกในภวังค์แบบนี้แล้วก็ยากจะดึงกลับมาโลกความจริง

“ ลมตอบคำถามแม่มาก่อน ไปเจอกันได้ไง ” แม่ดึงความสนใจกลับมา

นั่นสิ... อยากรู้เหมือนกัน

“ ก็ไม่มีอะไรนี่แม่ ”

“ เจอยังไง เดินชน? หรือติดต่อทางเพื่อน หรือรักแรกพบสบตาปิ๊งๆแล้วสปาร์คกัน ” แม่รัวถามคำถามโคตรจะหวานแหววเลยให้ตายสิ

ลมส่ายหน้า “ แม่อ่านนิยายมากไปมั้ยครับ ”

“ แล้วเจอกันยังไง ”

“ มันก็ไม่มีอะไรมาก ”

“ แล้วมันคืออะไร ”

“ เจอกันยังไงเหรอครับ ผมก็แค่... ”

“ แค่? ” ผมกับแม่ลุ้นตัวโก่งเลยสิให้ตาย


“ เตะบอลแล้วรองเท้าหลุดไปประทับฟาดหน้ามันสลบครับ ”


เป็นการเจอที่ฮาร์ดคอเหลือเกิน...

 

 



                “ คุณหนู ดิฉันเข้าไปนะคะ ”

                เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมร่างของแม่บ้านเก่าแก่ดังขึ้นหลังจากผมโดนพ่อบ้านพาออกจากห้องน้ำเพราะตอนนี้ผมแทบจะทำอะไรเองไม่ได้ เช็ดตัวอาบน้ำก็ให้พ่อบ้านช่วย ส่วนแต่งตัวก็ให้แม่บ้านช่วย สภาพผมเรื่องว่าเดี้ยงจนถึงขีดสุดก็ว่าได้

                หลังแต่งตัวเสร็จก็นั่งรถเข็นออกมายังห้องอาหารที่มีพ่อนั่งเป็นประธานด้านขวามือก็เป็นแม่ถัดมาเป็นไอ้ลมแล้วก็แขกคนใหม่ของบ้านแล้วอีกไม่นานคงเป็นแขกประจำ...ไต้ฝุ่น

                ด้านซ้ายมือของพ่อเก้าอี้ถูกนำออกไปหนึ่งตัวส่วนตัวที่สองก็เป็นไอ้วินที่นั่งยิ้มแหยส่งให้พ่อที่ส่งสายตาจะฆ่าจะแกงใส่ว่าที่ลูกเขยของบ้านเป็นระยะ

                “ อุ่นนน มานั่งเร็ว ของโปรดหนูทั้งนั้นเลยยย ” หน้ายักษ์หน้ามารหายวับไปเลยเมื่อหันมาเจอผม มือใหญ่โยนหนังสือพิมพ์ในมือทิ้งแล้วกวักมือเรียกผม

                “ มันก็แค่ข้าวต้มกุ้งมั้ย ” แม่แขวะเข้าให้ “ น้องอุ่นหลับสบายมั้ยคะ นอนห้องรับแขกคงแคบไปหน่อยเนอะ เดี๋ยวแม่ให้เอาผ้านวมผ้าปูเตียงนุ่มกับหมอนใบใหญ่ๆในห้องลูกไปไว้ให้นะคะ ”

                เพราะสังขารที่ต้องนั่งรถเข็นทำให้ต้องย้ายห้องนอนไปนอนห้องรับแขกชั้นล่างของบ้านไปโดยปริยาย

                “ ข้าวต้มกุ้งธรรมดาที่ไหน ผมให้แม่ครัวไปเอาข้าวเกรดดีที่สุดแล้วยังให้คัดที่ละเม็ด ไหนจะกุ้งแม่น้ำที่จับมาสดๆตอนตีห้าอีก มันธรรมดาตรงไหน!

                คงรู้กันแล้วว่าพี่น้องผมมันโอเว่อร์แบบใคร... แต่พ่อนี่ระดับแอดวานซ์หรือก็คือขั้นกว่าขั้นที่สุดของไอ้หมาบ้านั่นเอง

                แม่คงเอือมระอาเต็มที่ “ รีบกินกันเถอะเด็ก เดี๋ยวหายร้อนจะไม่อร่อย ”

                “ น้องอุ่นให้พ่อ... ”

                “ วิน ป้อนข้าวกูหน่อย กินไม่ถนัด ” ผมหันไปหาคนข้างๆไม่สนใจพ่อที่ทำสีหน้าแตกสลายไปเป็นเถ้าถ่านเลย

                ส่วนแม่ก็ป้องปากหัวเราะคิกคักมีความสุขตักข้าวต้มเข้าปากเยาะเย้ยพ่อเป็นระยะ วินตอนแรกจะตักชามของตัวเองก็ชะงักแล้วหันมายิ้มอบอุ่นขยับเก้าอี้ตัวเองมาใกล้ผมอีกแล้วเลื่อนชามข้าวต้มไปทางมันตักขึ้นมาพอดีคำแล้วเป่าเบาๆก่อนจะจ่อชิดริมฝีปากผม อ้ารับอย่างคุ้นเคย แล้วมันก็หันไปตักชามของตัวเองบ้างสลับกับป้อนผม

                “ วันนี้พาคนพิเศษมาด้วยนะ ” วินว่าขณะใช้ผ้าเช็ดปากให้ผมเมื่ออิ่มแล้ว

                ขมวดคิ้วงงๆ “ ใคร ”

                พ่อก็ทำมาเป็นหูพึ่งหูไว “ ได้ยินมั้ยคุณ มันบอกมันพาคนพิเศษมา แสดงว่ามันมีคนอื่นนอกจากอุ่นของเรา มันเจ้าชู้อย่างที่ผมบอก คุณคงตาสว่างได้แล้วนะ ”

                เสียงหวานใสถามงุนงง “ คุณหมายถึงอินอินรึเปล่า ” ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ “ เป็นเด็กที่น่ารักมากๆ ฉันเจอแล้ว ”

                “ นี่คุณคิดจะให้ลูกเราเป็นแฟนกับคนเจ้าชู้เหรอ นี่คุณคิดอะไร... ”

                “ พ่อน่ะ คิดอะไร ” ผมแทรกขึ้นด้วยความรำคาญ “ อินอิน มันเป็นหมาของผมกับวิน  ”

                หน้าแตกพังยับเยิน ลมกับไต้ฝุ่นปิดปากขำแทบก้มลงมุดโต๊ะขำกลิ้ง “ ละ แล้วทำไมไม่บอกพ่อแต่แรก!

                “ พ่อคิดเองเออเองอยู่คนเดียว ฟังใครที่ไหน ” เหลือบดูนาฬิกาเรือนโตหลังเก้าอี้ประธาน “ เห็นบอกว่านัดเก้าโมง ไปได้แล้วมั้ง ”

                “ เดี๋ยวพ่อไปส่ง... ”

                วินเช็ดปากทำเสียงปกติ “ วันนี้เอารถคันใหญ่มา เดี๋ยวไปพร้อมกันสี่คนเลยแล้วกัน  ”

                “ คุณต้องไปโรงพยาบาลกับฉัน ไปเยี่ยมน้องดินกับน้องไฟ แล้วก็เข้าประชุม คุณไม่มีเวลาว่างพอจะไปส่งน้องอุ่น เพราะงั้น... ” หันมายิ้มละมุนให้ไอ้วิน “ เชิญเด็กๆไปมหาลัยได้แล้ว เย็นก็มาส่งก่อนหกโมงนะลูก บ้านนี้ตั้งโต๊ะมื้อเย็นหกโมงตรง ”

                “ สงสัยผมต้องมาฝากท้องที่นี่ทุกวันแล้วสิครับ ” วินฉีกยิ้มใจเป็นที่สุด

                พ่อตวัดตามอง “ บ้านไม่มีข้าวกินรึไง ”

                “ อู๊ยยย มาได้ทุกวันทุกเวลาทุกมื้อเลยลูก ไต้ฝุ่นก็ด้วยนะลูกมาได้ทุกวันทุกเมื่อ คิดซะ นี่เป็นบ้านของลูก ” แม่ก็ไม่ได้สนใจพ่ออีกตามเคย ดูแม่จะสนุกกับการปั่นประสาทพ่อเหลือเกิน ตั้งแต่ลืมตาดูโลกมาก็เห็นเป็นงี้ตลอด สงสัยถ้าไม่ทะเลาะกันสักวันคงนอนไม่หลับ

                “ ขอบคุณครับคุณแม่ ” สองคนยกมือไหว้สำหรับการต้อนรับที่ดี “ งั้นพวกผมจะดูแลลูกคุณน้า เอ๊ย คุณแม่และคุณพ่อให้เป็นอย่างดีเลยนะครับ ” วินมันก็กวนโอ๊ยซะเหลือเกิน คิดว่ามีแม่กูเป็นแบล็คแล้วจะลอยหน้าลอยตาใส่พ่อกูได้เหรอ รอลับหลังแม่เถอะมึงเละ

                “ งั้นพวกผมไปแล้วนะครับ ” ไต้ฝุ่นว่าแล้วประคองไอ้ลมให้ลุกขึ้น ส่วนผมไอ้วินก็ลุกขึ้นมาจับตัวรถเข็นแล้วพาผมออกมาโดยมีเสียงวิวาทของพ่อแม่ที่ไม่รุนแรงเท่าไหร่ดังตามมาฟังดูจากบทพูดไม่ได้รุนแรงเลยออกไปทางปัญญาอ่อนด้วยซ้ำ

                ถามจากพวกลุงๆป้าๆที่เหลาๆกันมาว่าสมัยสองคนนี้จีบกันใหม่ๆหนักกว่านี้เยอะ เรียกผู้ชายติ๊งต๊องผู้หญิงบ๊องได้เลย พวกผมเลยออกมาแบบขาดๆเกินๆกันนี่ไง

                “ โฮ่งๆ! ” พ้นประตูหน้าบ้านมาก็เจอกับเสียงทักทายสดใสของเจ้าลูกหมาตัวเล็กตัวน้อยจากสวนลานน้ำพุ มีพวกแม่บ้านสองคนดูแลให้อาหารให้ขนมเล่นกับมันอยู่

                พอตาใสแป๋วเห็นผมก็ทิ้งบอลยางในปากวิ่งเร็วมาหาผมเอาซะเสียววาบกลัวว่าจะตะปบขาผม แต่ไอ้วินก็ก้มลงไปคว้าตัวไปทันแล้วทำเสียงดุเล็กน้อย

                “ คุณมะม๊าเจ็บอยู่ครับอินอิน ไม่กระโจนใส่นะ ” มันส่งเสียงหงิงๆตาละห้อยใส่ ก่อนจะถูกส่งให้ไต้ฝุ่นอุ้ม “ อยากเล่นกับมะม๊าต้องสัญญาว่าไม่แทะเฝือกและทำให้มะม๊าเจ็บนะครับ ”

                “ โฮ่ง! ” ดีมาก ลูกกูฉลาดจริงๆ

                แล้ววินก็ค่อยๆพาผมลงแล้วประคองด้วยแรงควายยัดผมนั่งเบาะหลังกับไอ้พี่ลมได้อย่างนุ่มนวลส่วนรถเข็นเป็นแบบพับได้ก็ถูกเก็บพับไว้หลังรถ

                “ เอ้าๆ เลิกกัดได้แล้วอินอิน ไปๆ ไปอยู่กับคุณแม่ไป ” ออกจากบอกมาได้ระยะหนึ่งอินอินก็ไม่อยู่เฉยสิงับแทะขบแขนไต้ฝุ่นที่นั่งข้างคนขับอยู่จนคุมลูกหมาไม่อยู่ก็ส่งให้ลมก่อนเพราะลมมันยังขยับมือได้สะดวกกว่าผม ไอ้ลมรับมาก็วางไว้ตรงพื้นที่ว่างของเบาะ แค่นั้นอินอินก็ยิ้มลิ้นห้อยตาปิดส่งเสียงดีใจกระดิกหางตอบรับอีก มันเอาจมูกดุนๆที่หน้าตักผมแล้วค่อยๆปีนขึ้นมานอนบนตักผมนิ่งๆไม่ดุ๊กดิ๊ก

                “ ฝุ่น อยากได้หมาบ้างวะ ” ลมมองดูแล้วเริ่มสนใจ

                “ ไม่เอาอ่ะพี่ อยากได้ลูกก็เอาเป็นคนจริงเลยสิครับ ”

                พี่ลมว๊ากลั่นลั่น “ กูมีมดลูกให้มึงเหรอครับ!!

                “ จะยากอะไร หาแม่อุ้มบุญก็จบเรื่อง ” ไต้ฝุ่นยักไหล่ แล้วพูดต่อ “ ตอนนี้ที่ต่างประเทศเขาก็ยอมรับแล้วด้วย แถมยังได้ข่าวลับๆมาอีกว่าผู้ชายก็ฝากท้องได้ แต่เหมือนจะมีวิธีการที่ซับซ้อนและอันตราย เพราะงั้นแม่อุ้มบุญเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ”

                เพิ่งเคยเห็นพี่ชายคนโตหน้าแดงเขินจัดก็คราวนี้แหละ “ นี่มึงคิดไปถึงไหนแล้ววะ!

                “ ก็ผมเรียนจบ ก็แต่งงาน รอผมทำงานเข้าที่เข้าทางสักปีแล้วค่อยไปอยู่ต่างประเทศสักปีง่ายๆในปีนั้นก็คือหาแม่อุ้มบุญ จากนั้นก็พาลูกกลับมาเมืองไทย อ้อ ผมอยากได้ลูกสาวนะพี่ แล้วพี่ลมอยากได้ลูกชายหรือลูกสาวครับ ”

                “ มึงเงียบได้แล้ว น้องกูก็อยู่!! ” เพิ่งรู้เหรอว่ากูมีตัวตน

                ไต้ฝุ่นยังคงว่าไป “ ยังไงสุดท้ายทุกคนก็ต้องรับรู้ แล้วไอ้วินมันก็เป็นเสนอเรื่องลูกเองด้วย ” ท้ายประโยคพี่แกเหลือบมามองผมแล้วไอ้วินก็ตะโกนโหวกเหวก

                “ ใคร ใครพูด ไม่มีเว้ย มึงคิดเองแล้วอย่าเอากูไปเอี่ยวสิ ”

                “ มึงอยากมีลูกเหรอ ” ผมถามไอ้วินที่มันร้อนรนกลัวผมไม่พอใจ

                มันส่ายหน้าพรืด “ เค้าไม่ต้องการอะไรแล้ว ขอแค่อุ่นคนเดียวก็พอ มีลูกหรือไม่มีก็ช่าง! ” ตอบได้หล่อเหลือเกินพ่อพระเอก

                “ อืม แต่กูอยากมีนะ ลูกน่ะ ”

                ผมอมยิ้มแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างมือข้างที่ยังดีก็ลูบหัวอินอินไปด้วย ในหัวก็วาดฝันไปเรื่อย... ไม่คาดคิดว่าไอ้วินจะมีความคิดแบบเดียวกับผม ใช่ ผมคิดจะมีลูกกับไอ้วินหลังจากที่แต่งงานกับมัน... แต่ก่อนจะไปขั้นแต่งงาน ผมยังคงต้องเคลียร์ปัญหายุ่งเหยิงสารพัดให้จบก่อน แล้วค่อยบอกทุกอย่างที่มีให้มันรับรู้

                จะให้บอกเลยมันไม่เจ๋ง ดูง่ายไป เดี๋ยวเขาหาว่าง่าย แค่นี้ก็ดูง่ายแล้ว เอาตัวไปติดมันสุดยอมให้มันเข้ามาภายในเวลาไม่กี่เดือน

                เฮ้อ คิดแล้วก็แอบเครียด ยังไม่รู้จะสารภาพกับมันยังไงให้เจ๋งๆเลย แล้วไหนจะเคลียร์เรื่องสมัยพระเจ้าเหาที่ทำให้เข้าใจผิดกันบานปลายจนมาถึงตอนนี้อีก

                สิ้นประโยคนั้นก็เหมือนในรถจะตกอยู่ในความเงียบทันที แต่ความเงียบเป็นความเงียบที่ไม่น่าอึดอัดเพราะทุกคนกำลังยิ้มให้กับตัวเอง เรื่องอยากมีลูก มันก็เป็นธรรมดาเพื่อจะเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์

                แต่เพราะพวกผมมันมารักชอบนิยมไม้ป่าเดียวกันมันก็ต้องเป็นปัญหาในเรื่องการมีลูก ทางเลือกของพวกนี้ก็ไม่ได้เยอะแยะรับเด็กมาเลี้ยง กับขอความเมตตาจากผู้หญิงสักคนให้อุ้มท้องลูกพวกเขา

                มันไม่ใช่แค่ผู้ชายผู้หญิงหรอกที่อยากมีลูกแก้วตาดวงใจ แต่คนอย่างพวกผมก็มีความรู้สึกที่อยากเป็นพ่อเป็นแม่คนเหมือนกัน

                ไม่รู้ว่าเหม่อไปขั้นไหน รู้ตัวอีกที่ก็อยู่หน้าคณะไอ้วินแล้วแถมเปิดประตูเอารถเข็นมาจอดรอเลย ผมพ่นลมหายใจปัดความฝันเฟื่องทั้งหมดทิ้งแล้วขยับตัวลงไปนั่งที่รถเข็นโดยมีอินอินนั่งคอยรออยู่ที่พื้น

                ไต้ฝุ่นเอาสายจูงติดเข้าที่คอเจ้าอินอิน ตอนนี้เป้าสายตาทุกคนก็เบือนมาที่พวกผมสี่คนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่แน่นอนหน้าหนาหน้าด้านอยู่แล้วแถมมากับเจ้าถิ่นด้วยจะกลัวทำไม พวกนั้นมองหวาดๆมีชี้ๆซุบซิบกันไประหว่างผ่านแถวโต๊ะลานที่นั่งก็มีคนกระโจนมาขวางหน้า

                “ อุ่นนนนนเพื่อนกู ทำไมเละงี้วะ! ” ไอ้วาเจ้าเก่านั้นเอง

                “ เออ เละ ” ผมพยักหน้าหงึกหงักให้

                “ แล้วเมื่อไหร่จะหายวะ สภาพงี้ แล้วไหนจะเรื่องเรียน ” มันถามอย่างกังวลใจทั้งที่ผมยังไม่มีความกังวลใดๆเลย

                “ หญิงแม่สั่งดรอปแล้วเว้ย ” จริงๆเหลือมืออีกข้าง ผมยังตัดโมได้นะ!

                วามันหัวเราะชอบใจเหมือนเดาออกเดาไว้แล้ว “ คิดแล้วว่าคุณอากับคุณน้าต้องทำแบบนี้ แล้วโดนทั้งสี่คนเลยรึเปล่า กูว่าจะเข้าไปเยี่ยมวันนี้อยู่พอดีแต่ไยมึงออกมาเร็วจัง ”

                “ เขามาเฝ้ากูทำงานเว้ย ” วินยักคิ้วให้ “ เมียมาเฝ้าด้วย อิจฉากูปะ ”

                “ มันบังคับมึงมาใช่มั้ยอุ่น ปกติมึงไม่มาสนใจไอ้เวรนี่หรอก ”

                วินถึงกับฉุน “ ไอ้เวรนี่ก็ยังเป็นรุ่นพี่มึงนะ!

                “ กูไม่ได้มาเฝ้ามัน แค่มาดูการซ้อมละครเฉยๆ ”

                “ อ้อเหรอ แล้วจะคอยดู ” ไอ้วามันจะเอายังไงของมันก็ไม่รู้ “ แล้วนี่พี่ลมมาอยู่กับพี่ฝุ่นได้ไง ”

                สองคนนี้สะดุ้งโหยงเมื่อคิดได้ว่าตัวเองไม่ได้เปิดเผยเรื่องแฟนกัน

                ลมเปิดฉากลิ้นแทบพัน “ กูมาเฝ้าน้องอุ่นสุดรักกูไง!

                “ พี่ก็มาซ้อมละครไงครับ ” ไต้ฝุ่นยิ้มซื่อเหมือนไม่มีอะไรแปลก

                วาพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินนำไปด้านหลังตึกที่จะมีโรงละครโดยเฉพาะไว้ซ้อมและเล่นการแสดง “ พี่มึง ได้รับรายงานแล้วใช่มั้ย มีการเปลี่ยนบท ”

                “ รู้แล้ว ค่อนข้างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ที่ทำโดยไม่ปรึกษาคนกำกับหนังอย่างฉัน ”

                “ เฮียรู้มั้ย ผมโดนถอดไปเป็นลูกน้องฝ่ายตัวร้าย บทไม่เด่นแต่ใช้หนังหน้าดีกรีระดับห้าดาวของผมไปเล่นเนี่ยนะ จะบ้า!

                “ ใจเย็น ” ไต้ฝุ่นตบไหล่ให้รุ่นน้องใจเย็นแต่มันดูจะอึดอัดซะเหลือเกิน

                ยังไม่หยุด “ พี่ไม่อยู่สองสามวัน คณะปั่นป่วนไปหมด ผมก็ติดต่อพี่ไม่ได้ ไปอยู่ดอยไหนมามิทราบ!

                “ เมื่อกี้ว่าไงนะ ” ผมเบรกไว้ก่อน “ ไอ้วินไม่ได้เข้ามาที่คณะเลย? ”

                เห็นแววจะมีคนตาย “ ไอ้วา ไอ้วาครับ ”

                “ ก็ใช่ หายหัวไปตั้งแต่เกิดเรื่องรถชน ก็รู้ว่าเฝ้ามึงนะอุ่น แต่โรงพยาบาลก็มีสัญญาณโทรศัพท์มั้ยครับคุณ ”

                “ ไอ้วา กูไหว้นะ มึงพูดแค่นั้นพอ แค่นี้กูจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว ”

                ผมหันเอี้ยวคอไปยิ้มน้อยๆให้คนที่รับหน้าที่เข็นรถเอ่ยเสียงธรรมดาปกติ “ ดูท่าเหมือนเราจะมีอะไรๆ คุยกันเยอะเลยเนอะ เพราะที่ได้ยินมาไม่ใช่แบบนี้นี่เนอะวิน ”

                “ คืองี้อุ่น คือพี่มาคณะแล้วไอ้วามันอาจจะไม่เห็นก็ได้ เพราะงั้น... ”

                “ เดี๋ยวค่อยคุย...เข้าใจมั้ย ” กดเสียงต่ำลงให้มันหยุดตอแหลสักที โมโหมั้ย ก็ค่อนข้างเพราะมันโกหกผมไง ถ้าในขณะที่ผมผ่าตัดอยู่แล้วมันติดงานคณะก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าไปทำอะไรอย่างอื่นมีเรื่อง!!

                “ ครับ ฮึก ” ตอบรับทั้งน้ำตาตกในแล้วเดินเข้ามาในโรงละครที่มีคนอยู่เกือบๆยี่สิบคน

                “ มาช้าไปมั้ยคุณผู้กำกับ!!!

                เสียงตะโกนพร้อมเสียงประท้วงเสียงด่าอีก วินทำหน้าเมื่อยแล้วเดินไปจนถึงหน้าเวที

                “ อะแฮ่ม จะให้อภัยหนึ่งวัน เนื่องจากต้องดูแลคนรัก! เลยมาช้า! ” ผู้หญิงผมสั้นแขวะเข้าให้ก่อนจะมองมาทางผม “ ธารา นายโอเครึเปล่า พี่ได้ข่าวมาว่าค่อนข้างหนัก ”

                “ ก็โอเคครับ ไม่มีอะไรน่าห่วง ”

                 “ งั้นขอให้หายไวๆนะ ” เธอยิ้มให้อย่างจริงจังก่อนจะหันขวับไปทางไอ้วินผู้กุมงานใหญ่ “ เชิญพาคุณน้องไปนั่งตรงเก้าอี้นุ่มๆไป แล้วขึ้นมาทำงานด่วน!

                “ รู้แล้วคร้าบ ” วินเอ่ยเสียงยานครางพาผมให้มานั่งแถวแรกของเก้าอี้หน้าเวที เก้าอี้หนังนุ่มแบบโรงหนังทั่วไป ข้างๆผมก็มีไอ้พี่ลมนั่งมองดูรอบตัวอย่างสนใจ

                “ ทำงานก่อนนะ ” วินว่าแล้ววางมือบนหัวผมจากนั้นก็ลูบหัวอินอินที่ถูกไต้ฝุ่นผูกเชือกไว้เข้ากับขาเก้าอี้เพื่อไม่ให้วิ่งซนวุ่นวาย

                “ นี่พ่อคุณ จะได้งานมั้ยค่า ” เสียงแซวมาอีกเพราะไอ้วินมันอิดออดเหมือนทำงานครั้งนี้จะไปตายซะงั้น

                ออกปากไล่อีกคน “ ไปทำงานได้แล้ว ”

                “ นี่ถ้าหิวก็บอกนะ แล้วก็ถ้าเจ็บตรงไหนยังไงบอก ด้วย จะรีบพาไปโรงพยาบาล หรือถ้าเบื่ออยากกลับก็บอกนะ ”รัวเป็นชุดได้แต่พยักหน้าไปงั้นๆ

                คนข้างๆก็อดแขวะไม่ได้ “ โอ๊ย จะอะไรก็นักหนา น้องกูยังสมประกอบดี ไปไกลๆ ชิว!

                มึงยังใช้คำว่าสมประกอบกับกูได้อีกเหรอวะ

                “ เดี๋ยวรีบมานะ ”

                “ มึงมาได้แล้วผู้กำกับ ” ไต้ฝุ่นทนเอือมไม่ไหวหิ้วคอเสื้อขึ้นไปบนเวลาแล้วเริ่มทำงาน ผู้หญิงผมสั้นคนเดิมที่ไม่รู้ชื่อยื่นปึกกระดาษให้กับคุณผู้กำกับ

                “ เริ่มจากตัวนักละครก่อน ” วินดูเคร่งครึมขึ้นกวาดมองดูแล้วขมวดคิ้ว “ น้องลิซ่าอยู่ไหน แล้วพี่วิเวียน แล้วไหนไอ้น้องไนท์ ยังมีเดวิล เจน ข้าวปั้น น้องโม น้องนิวเยียร์ รายชื่อหายไปไหนหมด!!

                “ ใจเย็นก่อนวิน ”

                “ เธียร์จะให้ใจเย็นได้ไง เราคัดมากว่าจะได้ แล้วมาตัดชื่อออกแบบนี้ได้ไง แล้วรายชื่อใหม่ใครเป็นคนเขียน!

                “ ฉันเอง ” ทุกคนบนเวทีที่มาคุแหวกทางให้กับผู้ชายร่างสูงเหมือนนายแบบที่หลุดอออกมาจากแม็กกาซีนไม่มีผิด

                ผมมองดูปฏิกิริยาไอ้วินสักเล็กน้อยก็พอเดาๆได้ว่าน่าจะไม่ชอบหน้ากันสักเท่าไหร่ “ นีออน ใครใช้ให้แกมาเปลี่ยนเอาเอง!

                “ ฉันก็มีสิทธิ์เหมือนกัน ผู้กำกับเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่นายนะ ”

                เอาแล้วไง

                “ จะมีวางมวยมั้ยวะ น่าสนๆ ” ไอ้คนข้างๆก็เชียร์มวยเต็มที่

                “ จะได้ดูมวยก่อนดูละครเวทีเหรอวะ ก็น่าสน ” ผมพึมพำมองดูอย่างสนใจ

                กลับไปที่บนเวทีแดงเดือดต่อ วินกับนีออน ตอนแรกคิดว่าชื่อผู้หญิงด้วยซ้ำ แต่ผมไม่มีสิทธิ์วิจารณ์ชื่อเขาหรอกในเมื่อ ชื่อกูนี่หญิงกว่าอีก

                “ แต่นายก็ไม่มีสิทธิ์มาลบนักแสดงของฉันยกทีม ”

                ดูจากหนังตามันแล้วก็ดูดีแต่ท่าทางร้ายแบบร้ายเลย “ ไม่ได้เอาออกยกทีม ยังเหลืออยู่นิดๆ แล้วก็เพิ่มคนของฉันเข้าไปแค่นั้น ”

                “ แล้วนี่มันอะไร ใครใส่ชื่อซีลงไป!! ” ไต้ฝุ่นชูกระดาษแทบจะกระแทกหน้านีออน

                ส่วนผมกับไอ้ลมมองหน้ากันแล้วขบกรามแน่น ไอ้ซีเหรอ ไอ้ซี มึงมาเมื่อไหร่มึงตาย! (ไม่ได้ดูสังขารตัวเองเลย)

                “ เอ๋... ซีก็น้องรหัสนายแถมหน้าดีน่ารักแค่ให้มาช่วยงานไม่ได้มาแสดงละครสักหน่อย ” นีออนว่าอย่างสบายใจ “ เรื่องนี้วินดี้ขอมา ฉันจะปฏิเสธนางเอกของเรื่องก็ลำบากใจ ” ท่าทางกวนตีนจนอยากจะประเคนตีนให้จริงๆ

                “ แกคิดจะเอาซีมาป่วนการทำงานฉันรึไง ” วินถามเพราะยังไงตอนนี้แทบทั่วมหาลัยรู้เรื่องวิวาทของผมกับไอ้ซีทั่ว แต่ความร้ายกาจของซีมันกระฉ่อนไปทั่ว “ ถึงแกเอามา ฉันก็ถอดออก เชื่อสิ ตั๋วขายไม่ออกแน่ ถ้าเอาซีมาเล่น ”

                นีออนชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มใหม่ “ แต่ซีก็ไม่ได้รับปากว่าจะมานะ พอๆเลิกสนใจ มาสนใจเรื่องแจกบทดีกว่า ”

                “ ฉันไม่เล่น ถ้านางเอกไม่ใช่พี่วิเวียน ” ไต้ฝุ่นโต้ขึ้น

                “ คงตามใจนายไม่ได้ว่ะ วินดี้สวยกว่ามากและกำลังเป็นที่นิยมของมหาลัย เราต้องใช้จุดนี้ ”

                จากการวิเคราะห์แล้ว ไอ้บ้านีออนหลอดไฟมันเป็นพวกคิดแต่ผลประโยชน์ลูกเดียวเลย เป็นคณะที่อันตรายชิบหายเลยมึง จะฟันคอกัดคอกันมั้ยนั่น

                “ ได้ ได้ ฉันไม่ไว้หน้าแกแน่ ถ้ามีอะไรที่ฉันไม่พอใจ ฉันตัดออก  ” วินพูดเสียงดังเป็นอันว่าทุกคนต้องตัดสินใจแล้วจะอยู่ทีมไหน ทีมวิน ทีมนีออน

                “ ได้ แล้วมาดูกันว่าความคิดฉันกับแก ใครมันจะดีกว่ากัน!

                ระหว่างที่ประกายไฟจะออกจากลูกตาเสียงเปิดประตูก็ดังพร้อมขบวนนักแสดงที่ไม่น่าจะมาเป็นนักแสดงได้เลยให้ตาย กูก็ไม่เจียดเงินไปซื้อตั๋วแน่

                “ ขอโทษทีนะคะ พอดีวินดี้แวะไปซื้อผลไม้กับขนมมาให้พี่ๆ เลยมาช้าไปหน่อย ” รอยยิ้มสวยมาทันทีแถมมีลูกกระจ๊อกตามมาอีก ไหนจะใครก็ไม่รู้ที่ไม่ค่อยจะเคยเห็นหน้าอีกเยอะแยะ

                ก็กูมัวแต่มุดหัวในถ้ำนี่หว่า

                “ นั่นมันเด็กคณะกูนี่หว่า ปีหนึ่งหล่อเด็ดเลยว่ะ ” ลมชะโงกไปมองสนใจ

                “ มึงๆ เฮดว๊ากๆ ” ผมเตือนสติก่อนมันจะตีหน้านิ่งหน้าตายคิ้วผูกโบว์ “ เฮ้ย ปีหนึ่ง!!!

                วิญญาณเถื่อนเข้าสิ่งทันที ไอ้น้องผู้โชคร้ายหน้ามาหน้าตื่นๆแล้วผงะเหงื่อตก

                “ ป้ายชื่อคุณไปไหน ”

                “ คือลืมไว้... ”

                “ คุณลืม!!! ” พี่กูตะคอกใส่คือมึงไม่สะเทือนแผลบ้างเหรอวะ “ แล้วต่อไปคุณจะลืมกางเกงในมั้ย แค่ป้ายชื่ออันเดียวยังลืมจะทำอะไรกิน!

                “ ใครเลือกเด็กวิศวะกูมาก็ช่วยเลือกที่มันมีระเบียบไม่เสียชื่อหน่อยได้มั้ย!!

                เล่นแรงได้ใจเหลือเกิน

                “ พี่ใจเย็นก่อนนะครับ อันนี้เป็นงานมหาลัย พี่ควรให้ความร่วมมือ ” ไต้ฝุ่นเอ่ยขึ้นเสียงเรียบมันมีสีหน้ากังวลกลัวว่าไอ้ลมตะคอกปาวๆ จะทำให้แผลฉีก ซึ่งก็น่าจะเป็นไปได้

                พี่ลมทำหน้านิ่งหันไปมองรุ่นน้องที่ตัวสั่นแล้วร้องในลำคอเหมือนดูถูกเหยียมหยาม “ ครั้งนี้คุณรอดตัวไปนะ ถ้าคราวหน้าผมไม่เห็นป้ายชื่อ คุณถูกซ่อมแน่!

                “ ครับ!!!

                “ เอาล่ะน้องๆ ขึ้นมาบนเวทีดีกว่านะ พี่จะได้แจกบท ” นีออนยิ้มสว่างเหมือนเทวดาเรียกน้องๆขึ้นมา ดูจากสีหน้าไอ้วินแล้วคงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

                “ เธียร์ ” เรียกผู้หญิงผมสั้นประหนึ่งว่านางเป็นเลขาไปแล้ว “ โทรตามเด็กทีมเรามาให้หมด ”

                “ จะทำอะไร ”

                “ จะให้เอามาประชันไง ” วินเป็นคนที่ไม่ยอมใครง่ายๆ “ ไอ้นีออน ”

                “ อะไรวะ กำลังทำงานอยู่ ”

                “ ฉันจะเรียกคนของทีมฉันมา แล้วเราจะให้พวกเขาแข่งกัน ใครแสดงได้เข้าบทบาทที่สุดก็ได้บท แฟร์ๆ ” วินเน้นย้ำคำว่าแฟร์สุดๆทำเอาหางคิ้วบางคนถึงกับกระตุกยิก

                หัวเราะหึ “ ก็เอาสิ ”

                สารท้ารบมา ก็ต้องรบกลับไป ดูท่าวันนี้คงจะสนุก

                “ คิดเหมือนกันมั้ยอุ่น ”

                “ คิดว่ามันน่าสนุกเป็นบ้าเลย ” ผมเหยียดยิ้มร้ายกาจแล้วมองดูความวุ่นวายบนเวที พวกของวินดี้ก็พากันลงมาข้างล่างก่อนที่เธอจะตกใจเมื่อเห็นผม

                “ ธารา! นายออกจากโรงพยาบาลแล้ว!

                “ โอ๊ย!!

                ท่าทางดีใจจนเกินเหตุของเธอไม่ทันให้ผมระวังภัยมารู้สึกอีกทีก็ความเจ็บที่ขากับแขนอย่างรุนแรงแวบนึง เพราะเธอเขย่ามือผมแล้วยังบังเอิญเหลือเกินเตะเข้าที่เฝือกผมเบาๆอีก

                “ อุ๊ยตาย วินดี้ ใจเย็นๆค่ะ เดี๋ยวธาราจะช้ำหมด ” กะเทยตัวดำจีบปากจีบคอว่า คือเพื่อนมึงขับรถชนกูยังเสนอหน้ามามองเหยียดกูอีกเหรอ รอขาหายพ่อจะเตะให้ปลิว

                “ เกิดอะไรขึ้น!

                ผมกัดฟันแยกเขี้ยวใส่ผู้หญิงบ้าบอแล้วมาสนใจไอ้คนที่วิ่งหอบลงมาจากเวทีสีหน้าตื่นๆ

                “ พอดีวินดี้เดินผ่านแล้วอยู่ๆธาราก็เอาขาออกมา เลยสะดุด คงทำให้ธาราเจ็บน่ะค่ะ ” ตีบทแตกจริงๆสิ เฮ้ยๆ แล้วมาเกาะแขนไอ้วินทำไม! “ วินดี้ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ธาราเจ็บนะคะ ”

                วินไม่ได้สนใจฟัง จ้องหน้าแววตาฉายความกังวล “ เจ็บมากมั้ย ไปโรงพยาบาลมั้ย”

                “ แค่นี้สิวๆ ” ปรนผ่อนความมาคุลงเพราะไม่อยากให้ไอ้วินมันเสียงานมาดูแลผมมาก “ มึงไปทำงานต่อไป อ้อแล้วก็ ขากูขยับไม่ได้ มึงคงรู้ดี ”

                “ ธาราจะว่าวินดี้โกหกเหรอ ”

                ผมยิ้มเอียงคอ “ ฉันพูดชื่อเธองั้นเหรอ ”

                “ หยุด! ” วินเบรกสงครามย่อมๆไว้แล้วมองไปที่วินดี้ “ ปล่อยแขนพี่แล้วไปนั่งไกลๆจากอุ่น ”

                “ ทำไมพูดกับดี้แบบนี้ ดี้ทำอะไรผิด ”

                ผิดตั้งแต่มึงเป็นเพื่อนกับซีแล้วก็ผิดสุดตอนชนกูนี่แหละ

                “ อย่าต้องให้พี่พูดมาก ไปให้ห่างจากอุ่น ตอนนี้พี่อารมณ์ไม่ดีด้วย ไปเตรียมซ้อมบทใหม่ จะคัดตัว ถ้ายังอยากเป็นนางเอกก็เอาชนะพี่วิเวียน ”

                “ ทำไมต้องคัดอีกค่ะ ในเมื่อคัดเสร็จแล้ว ” วินดี้แทบจะเก็บความไม่พอใจไว้แทบไม่มิด

                “ ก็พี่อยากคัดใหม่ มีปัญหาอะไรครับ ” 

               กวนประสาทเป็นบ้าเลยสิ

                วินฉีกยิ้มหวานให้แล้วเดินกดโทรศัพท์ขึ้นไปคุยงานบทเวที ผมหันไปมองวินดี้เป็นเชิงจะเอาไง จะหาเรื่องผมต่อมั้ย แต่ตอนนี้เธอคงไม่สนใจผมแล้วไปสนใจบทรีบซ้อมทันทีก่อนที่พวกทีมของวินจะมาถึง

                ระหว่างมองดูบรรยากาศวุ่นวายโหวกเหวกกับสีหน้าเคร่งเครียดของไอ้วินแล้วรู้สึกดีแปลกๆ ไม่เคยดูมันในมุมนี้เลยสักนิด บทจะจริงจังก็จริงจัง บทจะเล่นก็เล่นจนไม่น่าเคารพเลย

                กำลังเพลินๆ ใครบางคนก็มาหยุดข้างเก้าอี้ผม...

                “ น้องหมาคุณเหรอ น่ารักจัง ” เสียงทุ้มคุ้นๆว่าพลางจับตัวอินอินเล่นแต่มันไม่เล่นด้วย

                “ ปล่อยมือจากหมากู ”

                นีออน... มันลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่

                 คนสวยพูดจาให้เพราะหน่อยสิครับ ดูๆ เพราะพูดไม่ดีเลยเจ็บตัวขนาดนี้ น่าสงสารจัง เจ็บมากรึเปล่าครับ “ มันว่าไม่พอยังจับมือผมไปลูบเล่นให้ขนลุก

                “ มึงทำอะไรน้องกู!!! ” ลมฝืนลุกขึ้นคว้าคอเสื้อมันแล้วเหวี่ยงไปชนกันเวที คนเหวี่ยงเซจะล้มแทนเพราะฝืนร่างกาย

                “ อะไรกัน มีพี่ที่น่ารักหวงน้องด้วย น่าสนใจจัง ”มันไม่สะทกสะท้านใดๆคงเพราะแรงไอ้ลมมันลดถอยไปกว่าครึ่ง

                มองดูไปวินก็มัวแต่หัวฟูคุยโทรศัพท์มีเพื่อนมันบางคนพยายามสะกิดให้ดูเหตุการณ์

                “ ไปไกลๆหน้าได้มั้ย ” ผมทำเสียงเซ็งเบื่อ

                “ เบื่อเหรอ ผมคุยสนุกนะ จะให้คุยเรื่องอะไรดีน้า อย่างเช่นคนที่ชอบ สเปก อะไรทำนองนี้ ”

                “ น่าเบื่อ ”

                “ เบื่อมากก็คงต้องการคลายเหงาใช่มั้ย ผมยินดีจะ...โอ๊ย!!!


                เพล้ง!!


                ไอโฟนของใครก็ไม่รู้ปลิวกระแทกกลางหัวคนขี้หลีตรงหน้าผมเข้าเต็มๆ  เลือดไหลออกมาแทบจะทันทีบ่งบอกถึงแรงขว้างได้ดี ไหนจะสภาพไอโฟนที่แตกไม่เหลือชิ้นดีอีก...

                “ ใครปาวะ!!

                “ กูเอง มีปัญหารึไง ” วินทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวหมุนข้อมือเล่นอีก “ จริงๆอยากให้มึงหันหน้ามาแล้วปาใส่มากกว่าวะ ”

                “ กูยังไม่ได้ทันทำเหี้ยอะไรให้มึงเลยนะ!

                “ มึงทำ ” แววตาเอาเรื่องแถมกระโดดลงจากเวทีมากระชากคอเสื้ออีกฝ่ายแน่น “ คนที่มึงกำลังยุ่งอยู่เนี่ย ”

                “ เมียกู ”

                “ แค่นี้ มีปัญหาได้ยัง”

 

            มาครั้งนี้ค่อยคุ้มหน่อย มีคนหึงด้วย

            แต่หึงโหดไปมั้ยวะนั่น...หัวแตกเลย อู้ว





อ่านสักนิดจะเดาทางได้(รึเปล่า)


มา มาเเล้วววววว พร้อมกับ สวัสดีปีใหม่ค่าาาา 2017 เเล้ววววว


ปีนี้ก็เเต่งนิยายวินอุ่นข้ามปีเอาฤกษ์เอาชัย 5555555 ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาติดตามอ่าน สวัสดีปีใหม่ทุกๆคนเลยนะคะ ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดี เฮงๆ พบเจอเเต่สิ่งที่ดีค่ะ ปล.เตรียมเสียไตให้วินอุ่น กริกริ เรื่องของใครจะมาในปีนี้ก็รอลุ้น เย้! ในปีนี้เราก็จะเขียนนิยายตลกต่อไป!!! Love!!



สอบถามเด้อ : ใครถนัดงาน Art work  วาดรูปได้ สนใจอยากทำงานกับพิมมี่ อยากวาดรูปกับวินอุ่น  หรือใครช่วยเเนะนำการดีไซน์ เสนอรูปแบบ ก็ได้ค่ะ พิมจะเก็บไปพิจารณา ^^ (เนื่องจากกลัวทำหนังสือไม่ทัน สนใจลองติดต่อมาที่ทวิตได้นะคะ) 



ช่วงนี้มาเเบบบหอยทากคลานนิสนึง สุขภาพคนเขียนก็ยิ่งกว่าสิบล้อทับ




******ขอเรียนให้ทุกคนเข้าใจว่า ปีนี้พิมชง 100% ทำอะไรก็เจ็บ เดินไปก็ล้ม ฮือ บวกความซุ่มซ่ามส่วนตัวไปอีก เเล้วยังความบ้าอีก มาอัพไม่ได้หรือหายไปนานๆก็ให้คิดว่าเดินตกท่อตกทางล้มหัวฟาดไปนะคะ ถ้าไม่บ้านี่เขียนพี่ปายไม่ได้ #พี่ปายถีบ


เข้ามาเเล้วมาอินไปด้วยกันเเละบ้าไปกับคนเขียนกันเถ๊อะะะะะ  อย่าลืมคอมเม้นนะตัวเองงงงงง

ปล.ส่งท้าย.เรื่องนี้ไม่มีอะไรเเน่นอนหรือคงเส้นคงวา ถ้าจะให้คงที่คงเป็นความกวนบาทาของคนเขียนที่มีเพิ่มขึ้นทุกวัน (อย่าปามีดค่ะ! เเพง! เดี๋ยวไม่มีใช้! ) เราเป็นนิยายหักมุมตลบพลิกหลอกตาได้ตลอด อย่าไปเชื่ออะไรทั้งนั้น คนเขียนมันร้ายมากค่ะ! เเต่ท่องไว้ค่ะ


*** ถ้ารักถ้าชอบกันอย่าลืมกดเฟบคอมเม้นให้กำลังใจกันไว้นะคะ


ขอบคุณทุกคอมเม้นอีกเช่นเคย อ่านของทุกคนเน้อออ รักทุกคนนนน

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจสักนิดน่าจะได้มีเเรงปั่นต่อ ขอบคุณมากๆค่ะที่ยังรอกัน 

ติดตามพูดคุยกันได้ที่เพจ เดือนพราย

ติดเเท็กนิยายพูดคุยในทวิตเตอร์ #พี่เทศน้องปัตย์ หรือ #นิเทศตัวร้ายกับสถาปัตย์อาร์ตัวพ่อ ได้สองเเท็กเลยยยย


ติดต่อจิกหัวคนเขียนโดยตรง : TW : @Phraipimmy_  ต้องมี _ ต่อท้าย y นะคะ

มาพูดคุยกันได้เน้อออ


                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 465 ครั้ง

283 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:28
    อห หึง ได้น่ากลัว
    #10168
    0
  2. #10021 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:30
    มาร4ตัวไม่ตายไม่จบง่ายๆแน่ๆดูแล้ว.

    ซี. ดี้. นีออน. โซ่.
    #10021
    0
  3. #9988 diizzpop2107 (@diizzpop2107) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 13:15

    วินแม่งโหดดด หึงได้กร้าวใจมากกก

    #9988
    0
  4. #9962 Xakas (@nattarikaair9) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 15:56
    คนขี้หึงงงงง แต่...อีซีอีนีออนอีดี้นี่ เอาให้ตายนะ
    #9962
    0
  5. #9926 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 21:25
    อ่านเรื่องนี้แล้วสะใจเว่อ หมายถึงความยาวเนื้อเรื่อง อ่านสะใจเว่ออออ โอ้ยยยยย ชอบมักๆโล้ยยยยย จากใจคนผ่านแฮร์รี่มา7เล่ม เซวีน่า5 +บาเรียมิชชั่น2 บารามอส4 โรงเรียนเสนาธิการอีก5 ... และอื่นๆ 555555
    #9926
    0
  6. #9925 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:52
    พี่ลมโว้ยยยยย 555555555555
    #9925
    0
  7. #9863 893901PK (@893901PK) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 17:51
    อ่านแล้วหัวเราะแบบกลั่นไม่อยู่ตอนพี่ปายแกมาใหว้แม่สามี...5555555
    #9863
    0
  8. #9831 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 21:56
    พี่วิน ขาโหดเกรอ หวงเมียมากๆๆ เอาขวานจามหน้านีออนมึ้ย555
    #9831
    0
  9. #9653 Aomm8 (@Aomm8) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 14:38
    555 หึงโหดจริงๆ
    #9653
    0
  10. #9626 Kamobee (@BeeSangprow) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 15:57
    หึงให้โหดๆเลยพี่วินนนนนน
    ชอบบบบเอาอีกๆๆๆๆ
    #9626
    0
  11. #9607 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 18:42
    5555555555หึงงงๆๆ
    #9607
    0
  12. #9523 Sadoria Dorn (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 21:38
    ปวดหัวกะสามหมา เจอพ่อหมาหนักกว่าอีก - -"
    #9523
    0
  13. #9502 koy_incle (@orasa1732) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 11:49
    ยังมีนีออนอีกโอ๊ยชีวิตวินอุ่นมันมีแต่มารมาผจญจริงๆ ถึงว่าสามหมามันบ้าๆล้นๆเกินๆ เพราะได้เชื้อพ่อแม่มาเต็ม
    #9502
    0
  14. #9467 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 11:46
    อิดี้อิหอยหลอด ท่ดๆอินไปหน่อย55555
    #9467
    0
  15. #9412 milkysmile (@milkysmile) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 23:43
    อะไรจะเเม่นขนาดนั้น โอ้ยยขำ ขนาดไอโฟนยังแตก5555
    #9412
    0
  16. #9402 maymeykiki_ (@maymeykiki_) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 03:17
    ชอบพี่วินลุคนี้55555
    #9402
    0
  17. #9114 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:26
    เอาให้แตกอีกเลยวิน555555 รำคาญทุกคนอ่ะ ปัญหาเยอะชิหายดี้ ซี นีออน เฟี้ยไรเต็มไปหมด พยายามไม่หยาบเด้อไม่ไหวแว้วว
    #9114
    0
  18. #8746 Patchara MB (@thnakr) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 08:59
    รำคาญอีดี้มากกก
    #8746
    0
  19. #8636 plengkanlayawat (@plengkanlayawat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 13:50
    ขนาดไอโฟนลอยอ่ะ55
    #8636
    0
  20. #7239 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 14:10
    สะใจว่ะ น่าจะเอาให้หนักกว่านี้นะพี่วิน
    #7239
    0
  21. #7119 Naraprinnnt (@Naraprinnnt) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 18:48
    ทุกคนเรามารบมพลไปกีะทืยพสกเ-ี้ยนี่กันเถอะ อินม้าดดกกดดเ
    #7119
    0
  22. #7090 BbAm_๑ (@nanobam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 19:19
    หัวแตกเลย อู้วววว 5555555
    #7090
    0
  23. #7036 panapupae (@panapupae) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 20:48
    วินดี้นี่ลาสบอสแน่ๆ
    #7036
    0
  24. #6949 Lirilarisa (@Lirilarisa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 17:52
    โอ้ย เกลียดอีดี้ เกลียดมั๊กๆอย่าตบมันนน
    #6949
    0
  25. #6281 MikoKoCH (@MikoKoCH) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:38
    อูยยยยย วินน่ากลั๊ว(?) น่ากลัววว เห็นมุมนี้นี่อินกับนิยายเลยย...
    #6281
    0